BahaiResearch.com

3 'Abdu'l-Bahá

De Verkondiging van Universele Vrede

Baha'i · 1 Geautoriseerd · Nederlands

De Verkondiging van Universele Vrede

Toespraken van ‘Abdu’l-Bahá gedurende Zijn bezoek aan

de Verenigde Staten en Canada in 1912
Samengesteld door Howard MacNutt

Oorspronkelijke titel en uitgave: The Promulgation of Universal Peace, talks delivered by ‘Abdu’l-Bahá during His Visit to the United States and Canada in 1912.

© Wilmette: Bahá’í Publishing Trust, 2012.
Nederlandse vertaling onder toezicht van

de Nationale Geestelijke Raad van de Bahá’ís van Nederland.

Eerste uitgave, 2026.
Digitale uitgave, 17-10-2026
ISBN 90-70765-78-1
© Bahá’í Uitgeverij Nederland, Den Haag, 2026.

Alle rechten voorbehouden, auteursrecht volgens de Berner Conventie.

INHOUD

Inleiding door Howard MacNutt bij de oorspronkelijke uitgave van 1922 met aanhalingen uit Tafelen van ‘Abdu’l-Bahá.

Toespraken in New York en Brooklyn, 11 – 19 april 1912

1. 11 april, huis van de heer en mevrouw Edward B. Kinney

2. 12 april, huis van de heer en mevrouw Howard MacNutt

3. 12 april, studio van mevrouw Phillips

4. 13 april, huis van de heer en mevrouw Alexander Morten

5. 14 april, Church of the Ascension

6. 14 april, Union Meeting of Advanced Thought Centers

7. 15 april, huis van Mountfort Mills

8. 16 april, Hotel Ansonia, bahá’í-vrienden van New Jersey

9. 17 april, Hotel Ansonia

10. 17 april, huis van de heer en mevrouw Edward B. Kinney

11. 18 april, huis van de heer en mevrouw Marshall L. Emery

12. 19 april, Columbia University
13. 19 april, Bowery Mission

Toespraken in Washington, D.C., 20 – 25 april 1912

14. 20 april, Orient-Occident-Unity Conference
15. 21 april, Studio Hall
16. 21 april, Universalist Church

17. 22 april, huis van de heer en mevrouw Arthur J. Parsons

18. 23 april, Howard University

19. 23 april, huis van de heer en mevrouw Arthur J. Parsons

20. 23 april, Bethel Literary Society
21. 24 april, Children’s Reception

22. 24 april, huis van de heer en mevrouw Arthur J. Parsons

23. 24 april, huis van mevrouw Andrew J. Dyer
24. 25 april, Theosophical Society
25. 25 april, boodschap aan de Esperantisten

26. 25 april, huis van de heer en mevrouw Arthur J. Parsons

Toespraken in Chicago, Wilmette en Evanston, 30 april – 5 mei 1912

27. 30 april, openbare bijeenkomst ter afsluiting van de Conventie van de Bahá’í Temple Unity

28. 30 april, Hull House

29. 30 april, de vierde jaarconferentie van de National Association for the Advancement of Colored People

30. 1 mei, inwijding van het land voor de Mashriqu’l-Adhkár

31. 2 mei, Hotel Plaza
32. 2 mei, Federation of Women’s Clubs
33. 2 mei, Bahá’í Women’s Reception
34. 2 mei, Hotel Plaza
35. 2 mei, Hotel Plaza
36. 3 mei, Hotel Plaza
37. 3 mei, Hotel Plaza
38. 4 mei, Theosophical Society
39. 5 mei, Hotel Plaza, bijeenkomst voor kinderen
40. 5 mei, Plymouth Congregational Church
41. 5 mei, All-Souls Church
Toespraken in Cleveland, 6 mei 1912
42. 6 mei, Euclid Hall
43. 6 mei, Sanatorium van dr. C. M. Swingle
Toespraak in Pittsburgh, 7 mei 1912
44. 7 mei, Hotel Schenley

Toespraken in New York, Montclair en Jersey City, 11 – 20 mei 1912

45. 11 mei, 227 Riverside Drive
46. 12 mei, Unity Church

47. 12 mei, bijeenkomst van het International Peace Forum

48. 13 mei, receptie van de New York Peace Society

49. 19 mei, Church of the Divine Paternity
50. 19 mei, Brotherhood Church
51. 20 mei, bijeenkomst voor het vrouwenkiesrecht

Toespraken in Cambridge en Boston, 22 – 25 mei 1912

52. 22 mei, Unitarian Conference

53. 23 mei, huis van de heer en mevrouw Francis W. Breed

54. 25 mei, Huntington Chambers

Toespraken in New York en Fanwood, 26 mei – 8 juni 1912

55. 26 mei, Mount Morris Baptist Church
56. 28 mei, receptie in de Metropolitan Temple

57. 29 mei, huis van de heer en mevrouw Edward B. Kinney

58. 30 mei, Theosophical Lodge
59. 31 mei, Town Hall
60. 2 juni, Church of the Ascension
61. 8 juni, 309 West 78th Street
Toespraken in Philadelphia, 9 juni 1912
62. 9 juni, Unitarian Church
63. 9 juni, Baptist Temple

Toespraken in New York en Brooklyn, 11 – 20 juni 1912

64. 11 juni, Open Committee Meeting
65. 11 juni, 309 West 78th Street
66. 11 juni, 309 West 78th Street
67. 12 juni, 309 West 78th Street
68. 15 juni, 309 West 78th Street
69. 16 juni, Fourth Unitarian Church

70. 16 juni, huis van de heer en mevrouw Howard MacNutt

71. 16 juni, Central Congregational Church
72. 17 juni, 309 West 78th Street
73. 18 juni, 309 West 78th Street
74. 20 juni, 309 West 78th Street

Toespraken in Montclair en West Englewood, 23 – 29 juni 1912

75. 23 juni, Montclair
76. 29 juni, Eenheidsfeest in de buitenlucht
Toespraken in New York, 1 – 15 juli 1912
77. 1 juli, 309 West 78th Street
78. 1 juli, 309 West 78th Street
79. 5 juli, 309 West 78th Street
80. 5 juli, 309 West 78th Street
81. 6 juli, 309 West 78th Street
82. 14 juli, All Souls Unitarian Church

83. 15 juli, huis van de heer en mevrouw dr. Florian Krug

Toespraken in Boston, 23 – 25 juli 1912
84. 23 juli, Hotel Victoria
85. 24 juli, Theosophical Society
86. 25 juli, Hotel Victoria
Toespraken in Dublin, 5 – 6 augustus 1912
87. 5 augustus, Dublin Inn

88. 6 augustus, huis van de heer en mevrouw Arthur J. Parsons

Toespraken in Green Acre, 16 – 17 augustus 1912
89. 16 augustus, Green Acre
90. 17 augustus, Green Acre
91. 17 augustus, Green Acre
92. 17 augustus, Green Acre
93. 17 augustus, Green Acre

Toespraken in Boston en Malden, 25 – 29 augustus 1912

94. 25 augustus, New Thought Forum, Metaphysical Club

95. 26 augustus, Franklin Square House
96. 27 augustus, Metaphysical Club
97. 29 augustus, huis van Madame Morey
Toespraken in Montreal, 1 – 5 september 1912
98. 1 september, Church of the Messiah

99. 1 september, huis van de heer en mevrouw William Sutherland Maxwell

100. 1 september, huis van de heer en mevrouw William Sutherland Maxwell

101. 2 september, huis van de heer en mevrouw William Sutherland Maxwell

102. 3 september, Coronation Hall
103. 5 september, St. James Methodist Church
Toespraak in Chicago, 16 september 1912
104. 16 september, huis van mevrouw Corinne True
Toespraak in Minneapolis, 20 september 1912

105. 20 september, huis van de heer Albert L. Hall

Toespraak in St. Paul, 20 september 1912

106. 20 september, huis van de heer en mevrouw dr. Clement Woolson

Toespraken in Denver, 24 – 25 september 1912

107. 24 september, huis van mevrouw Sidney E. Roberts

108. 25 september, Second Divine Science Church

Toespraken in Oakland, Palo Alto, San Francisco en Sacramento, 7 – 26 October 1912

109. 7 oktober, Japanese Young Men’s Christian Association

110. 8 oktober, Leland Stanford Junior University
111. 10 oktober, Open Forum
112. 12 oktober, Temple Emmanu-El
113. 25 oktober, Hotel Sacramento
114. 26 oktober, Assembly Hall, Hotel Sacramento

Toespraken in Chicago, 31 oktober – 1 november 1912

115. 31 oktober, Hotel Plaza
116. 1 november, huis van mevrouw Corinne True
Toespraak in Cincinnati, 5 november 1912
117. 5 november, Grand Hotel

Toespraken in Washington, D.C., 6 – 10 november 1912

118. 6 november, Universalist Church

119. 7 november, huis van de heer en mevrouw Arthur J. Parsons

120. 7 november, huis van de heer en mevrouw Arthur J. Parsons

121. 8 november, Eighth Street Temple, Synagogue

122. 9 november, huis van de heer en mevrouw Arthur J. Parsons

123. 9 november, huis van de heer en mevrouw Arthur J. Parsons

124. 9 november, Bahá’í-banket in Rauscher’s Hall

125. 10 november, huis van de heer en mevrouw Arthur J. Parsons

126. 10 november, huis van de heer en mevrouw Joseph H. Hannen

127. 10 November, 1901 18th Street NW

Toespraken in New York, 15 november – 5 december 1912

128. 15 november, huis van mevrouw Juliet Thompson

129. 16 november, 309 West 78th Street
130. 17 november, Genealogical Hall

131. 18 november, huis van de heer en mevrouw Frank K. Moxey

132. 23 november, Banket in Great Northern Hotel

133. 29 november, huis van de heer en mevrouw Edward B. Kinney

134. 2 december, huis van de heer en mevrouw Edward B. Kinney

135. 2 december, huis van de heer en mevrouw Edward B. Kinney

136. 3 december, huis van de heer en mevrouw dr. Florian Krug

137. 3 december, de heer Kinney’s bijbelklas

138. 3 december, huis van de heer en mevrouw Edward B. Kinney

139. 4 december, Theosophical Society

140. 5 december, Aan boord van het stoomschip Celtic

Index
Inleiding door Howard MacNutt bij de
oorspronkelijke uitgave van 1922

Twee jaar voordat de Eerste Wereldoorlog de continenten deed schudden en de oceanen deed kolken, bezocht ‘Abdu’l-Bahá Abbas de Verenigde Staten van Amerika, waar Hij de Blijde Boodschap van Universele Vrede en de eenheid van de mensheid verkondigde. In Zijn boodschap gaf Hij een overzicht van de sociale, religieuze en politieke omstandigheden van de natiën, voorspelde Hij duidelijk de naderende botsing en de risico’s op conflict van het militarisme. Hij riep de mensheid op om zich te scharen achter de goddelijke leiding die in deze cyclus der cycli door de manifestatie en de leringen van Bahá’u’lláh is verkondigd. Zijn bezoek, van april tot december 1912, omvatte een reis door het hele continent en terug, wat een buitengewone en onvoorstelbare hoeveelheid energie vergde van Iemand van tegen de zeventig jaar die bijna Zijn hele leven in ballingschap en gevangenschap had doorgebracht voor de Zaak van God.

Deze schatkamer van Zijn woorden is een compilatie van informele gesprekken en toespraken in het Perzisch en Arabisch, vertolkt door bekwame taalkundigen die Hem vergezelden en die stenografisch zijn opgenomen in zowel de Oosterse als de Westerse taal.

Op de dag van Zijn aankomst in New York zei Hij: “Het is mijn doel om in Amerika de fundamentele principes van de openbaring en leer van Bahá’u’lláh uiteen te zetten. Het zal dan de plicht van de bahá’ís van dit land worden om deze principes tot bloei te brengen en toegepast te zien worden in de hoofden, harten en levens van mensen.” De woorden van ‘Abdu’l-Bahá worden dan ook gekenmerkt door een heldere eenvoud en een praktische basis, zonder metafysische hoogvliegerij, filosofische speculatie en loze retoriek. Ze weerspiegelen immer de pure schoonheid van het Woord van God. Het oorspronkelijke, essentiële en eeuwige fundament waarop religie, wetenschap en alle menselijke vooruitgang rusten.

Tijdens Zijn gehele reis door de Verenigde Staten werd ‘Abdu’l-Bahá overal ontvangen en verwelkomd in een geest van liefde en eerbied. Tempels en kerken van alle gezindten, synagogen, vredesverenigingen, religieuze en educatieve instellingen, hogescholen, vrouwenclubs, metafysische groeperingen en centra voor nieuw denken openden vrijwillig en zonder voorbehoud hun deuren, preekstoelen en podia voor Zijn boodschap. Hij woonde vredesconferenties bij in Lake Mohonk, bezocht het open forum in Green Acre aan de Piscataqua en sprak voor grote bijeenkomsten aan de Columbia en Leland Stanford Universities. Ook sprak Hij voor wetenschappelijke verenigingen, socialistische organisaties en ethische denktanks, welzijns- en liefdadigheidsorganisaties, woonde recepties en banketten bij in de herenhuizen van de rijken, bezocht de armen en nederigen in hun bescheiden woningen en bracht het licht van hoop en verheffing naar verslagen zielen in de Bowery Mission. Kortom, Hij verkondigde Zijn boodschap en leer op universele wijze aan alle mensen, ongeacht hun stand of vermogen, met zo een zuivere en oprechte beweegreden dat allen Hem graag en zonder vooroordelen of vijandigheid aanhoorden. Bovendien waren Zijn werkzaamheden voor de Zaak van God en Zijn liefdevolle dienst aan de mensheid zonder vergoeding of tegendienst. ‘Abdu’l-Bahá aanvaardde namelijk in geen enkel geval compensatie, wat een hoogst ongebruikelijk precedent was en een heilzame afwijking op de op geld beluste methoden van andere bezoekers uit het Oosten. Integendeel, het was Zijn gewoonte om aanzienlijke donaties te doen aan noodlijdende kerken en religieuze organisaties, en vaak door gulle giften en bijdragen genootschappen en verenigingen te helpen die toegewijd waren aan universele principes en idealen. Op een avond stond Hij in de deuropening van de Bowery Mission en deelde tweehonderd dollar uit in zilver aan een lange rij arme en wanhopige mensen die Hij met bemoedigende en opbeurende woorden toesprak terwijl zij langs Hem liepen. Onder alle omstandigheden weigerde ‘Abdu’l-Bahá geld aan te nemen voor zichzelf of voor de Zaak die Hij vertegenwoordigde. Toen de bahá’ís van dit land vernamen dat Hij van plan was ons land te bezoeken, werd een bedrag van achttienduizend dollar ingezameld om Zijn reis te bekostigen. Hij werd hiervan op de hoogte gesteld en een deel van het geld werd per telegram naar Hem overgemaakt. Hij antwoordde per telegram dat Hij het door Zijn vrienden geschonken geld niet kon aannemen, zond het geld terug en droeg hen op hun gift aan de armen te geven.

Kortom, het bezoek van ‘Abdu’l-Bahá aan de Verenigde Staten was uniek en kenmerkend voor Zijn hoge, verheven missie en weerspiegelde een onmiskenbaar altruïstisch doel en zuiverheid van motief. Onder zijn toehoorders bevonden zich filosofen, wetenschappers, agnostici, materialisten, professoren, diplomaten en ambtenaren, die aandachtig luisterden en oprecht vragen stelden over Zijn uiteenzetting van de verheven principes en volmaakte idealen van de Bahá’í-openbaring, en hoe deze toepasbaar zijn op de opvoeding, verheffing en eenwording van de mensheid. In alle redactionele commentaren en nieuwsberichten over Hem was de toon van de dagbladpers eerbiedig en respectvol, instinctief getuigend van het verheven doel dat Hij nastreefde en de duidelijke deugdzaamheid van Zijn leringen voor de wereld.

Een volledig begrip van de zending en betekenis van deze luisterrijke heraut van de Nieuwe Dag is niet mogelijk zonder inzicht in de progressieve keten van religieuze geschiedenis, die terugvoert tot ver vóór het verschijnen van ‘Abdu’l-Bahá en reikt tot een periode die vrijwel samenvalt met het ontstaan van de Amerikaanse onafhankelijkheid in 1776. Dit is des te betekenisvoller in het licht van het feit dat Bahá’u’lláh in 1868 brieven zond aan de koningen en heersers van de aarde, waaronder ook aan de republiek van de Verenigde Staten, waarin Hij sprak: “O schare van heersers! […] Richt de terneergeslagenen op met rechtvaardige hand en verbrijzel de invloedrijke onderdrukker met de roede van de geboden van uw Heer, de Beschikker, de Alwijze.”* Een zeer beknopte samenvatting volstaat om de geestelijke lijn en historische ontwikkeling te schetsen waarvan ‘Abdu’l-Bahá het hoogtepunt en de voltooiing vormt.

De eerste stralen van de schitterende Zon van Waarheid, het Woord van God dat scheen vanuit de hemel van de goddelijke wil aan de horizon van de menselijke wereld in deze lichtende cyclus, werden weerspiegeld in de zuivere spiegels van heiligheid Shaykh Aḥmad-i-Aḥsá’í en Ḥájí Siyyid Káẓim-i-Rashtí. Zoals de morgensterren de komst van de machtige zon aankondigen, zo traden deze stralende zielen achtereenvolgens naar voren in Perzië, aan het einde van de achttiende eeuw. Zij doorbraken de sombere schaduwen van de nacht en verkondigden de luister van de naderende Manifestatie. Toen hun zending was volbracht, doofden de lampen van hun fysieke bestaan in respectievelijk 1826 en 1844.

Op 23 mei 1844 zette Mírzá ‘Alí-Muḥammad, de Báb, plotseling de wereld in vlam door in Shíráz, Perzië, te verkondigen dat de Dag van God nabij was. Zes jaar lang trad deze innemende Boodschapper van het Koninkrijk op als Heraut en Voorloper, terwijl Hij zijn hemelse roep liet weerklinken. Totdat in 1850 de vlammende kracht van Zijn tong en pen tot zwijgen werd gebracht in de gloed van een glorieuze marteldood.

Toen vulde het firmament van religie zich met de schitterende glans van Bahá’u’lláh, de Heerlijkheid van God, het geopenbaarde Woord en de Zon van Werkelijkheid, die veertig jaar lang haar zegen uitstortte over de wereld van de mensheid, tot aan het moment van haar verduistering (dat wil zeggen: Bahá’u’lláh’s heengaan) in 1892. Gedurende deze jaren werd deze glorierijke Persoon voortdurend onderworpen aan verbanning, gevangenschap en onderdrukking door wereldlijke machthebbers, totdat Hij na eindeloze ontberingen en lijden opsteeg uit deze erbarmelijke omstandigheden en uit de beklemming van religieuze en politieke tirannie naar Zijn verblijf in de hoogste wereld.

Maar het goddelijke plan was daarmee nog niet voltooid. De komst van Bahá’u’lláh had de profetische beloften van de heilige boeken van de joden, christenen, moslims, zoroastriërs, hindoes, boeddhisten en anderen vervuld. Als machtige rivieren die zich tot hun eigen waterscheidingen beperkten, hadden deze afzonderlijke systemen van religieus geloof en aanbidding, niet in staat om zich in hun loop te vermengen, hun voorbestemde vereniging en samenvloeiing gevonden in de oneindige oceaan van Bahá’u’lláh’s woorden. Bovendien was die kwintessens van de cycli, het “Mysterie van God”, een vervolmaakte “Dienaar” in wie de goddelijke en menselijke wil volledig zouden zijn verenigd het hoogste en ultieme voortbrengsel van goddelijke openbaring, de bekroning van alle profetieën en de universele uitkomst waarin alle goddelijke religies zouden uitmonden. Deze geheiligde figuur zou verschijnen op de grote Dag van God, die Dag van universele luister waarop “de heerlijkheid van de Heer zal worden geopenbaard en alle vlees hem tezamen zal aanschouwen.”

In de tweede helft van de negentiende eeuw waren de natiën en volkeren van de wereld in hun fysieke bestaan zo nauw met elkaar verbonden en verweven geraakt, en waren zij in hun levensbehoeften dermate van elkaar afhankelijk geworden, dat de problemen en het beleid van één regering invloed had op de omstandigheden van alle andere. De wereld was één grote menselijke familie geworden, waarin belangen nauw met elkaar verbonden waren, verantwoordelijkheden wederzijds en problemen universeel. Daarom was het Woord van God dat door Bahá’u’lláh werd geopenbaard universeel in zijn voorziening en genezing voor de omstandigheden van de mensheid. Hoewel deze omstandigheden het directe gevolg waren van de menselijke wil en het menselijk handelen, waren ze eeuwig voorzien door het alwetende oog en uitgesproken door de mond van profeten, zoals vastgelegd in alle heilige boeken. Grote aantallen briljante zielen in het hele Oosten hadden deze duidelijke norm van eenheid en verzoening aanvaard en gevolgd. In religieuze afkomst, opvoeding en geloof waren zij divers, vijandig en onverzoenbaar geweest, maar onder de welwillende, doordringende invloed van de Heilige Geest van het Woord dat in Bahá’u’lláh vlees geworden was, bereikten zij de gezegende staat van eenheid en liefde in de hemel van het koninkrijk.

Om deze eenheid en liefde te versterken, te beschermen en te vergroten, heeft Bahá’u’lláh een opvolger aangesteld tot wie allen zich moeten wenden voor leiding en verlichting na Zijn heengaan. In het Boek van het Verbond, geschreven door Zijn eigen gezegende hand, heeft Hij Zijn oudste zoon, de Grootste Tak, ‘Abdu’l-Bahá, het Middelpunt van het Verbond, aangewezen, in wie bahá’ís over de hele wereld het gezag van volmaakte dienstbaarheid aan de drempel van het geopenbaarde Woord erkennen. Dit is de essentie van Zijn titel, entiteit en wezen, ‘Abdu’l-Bahá, Dienaar van Bahá.

De grote wijsheid van deze benoeming wordt op vele manieren zichtbaar. Dit wordt vooral duidelijk wanneer we beseffen dat ‘Abdu’l-Bahá vanaf Zijn vroegste jeugd onlosmakelijk verbonden was met Bahá’u’lláh. Hij werd geboren in Teheran op 23 mei 1844, de dag en datum van de verklaring van de Báb, en Zijn geboorte was een voorbode van het belang van Zijn leven en Zijn rol in de goddelijke processen en vervullingen van deze lichtende cyclus. Op achtjarige leeftijd behoorde Hij tot de kleine groep ballingen die de Perzische grens overstak naar Irak, waar zij met heldhaftige kracht tegenspoed en ontberingen deelden en werd samen met de anderen, onderworpen aan voortdurende gevangenschappen in verschillende steden, totdat zij op 31 augustus 1868 de gevangenisvesting van ‘Akká in Syrië [nu Israël] bereikten. Gedurende deze lange en trouwe periode van toewijding aan Bahá’u’lláh en loyaliteit aan de Zaak van God, zijn de verslagen over het leven van ‘Abdu’l-Bahá zuiver en vlekkeloos, wonderbaarlijk in hun verhevenheid en stralend van de pracht van heiligheid. Toen het tirannieke regime van Sulṭán ‘Abdu’l-Ḥamíd ten einde kwam, werden de poorten van ‘Akká opengegooid en kwam ‘Abdu’l-Bahá vrij op de veertigste verjaardag van Zijn aankomst in die verwaarloosde en verschrikkelijke plaats. Dit was op 31 augustus 1908. In 1911, twee jaar na Zijn vrijlating uit een martelaarsbestaan van 56 jaar en op 67-jarige leeftijd, bezocht Hij Europa, waarna Hij terugkeerde naar Egypte, vanwaar Hij in 1912 naar Amerika vertrok, zoals vermeld.

Tot dusver zouden de bewijzen van goddelijke krachten en invloeden rond het leven van ‘Abdu’l-Bahá voldoende moeten zijn om elke nadenkende ziel te overtuigen dat we hier te maken hebben met een buitengewone en majestueuze persoonlijkheid, een figuur van wereldformaat, die is verschenen voor de verheffing, eenwording en vrede van de mensheid. De horizon van de wereld zou werkelijk duister zijn, ware het niet dat wij de stralende schoonheid van deze Zon van Werkelijkheid aanschouwen. De mensenwereld, die met steeds grotere snelheid wegzinkt in de diepte van het materialisme, roept in haar nood en crisis om hulp en genezing om een nieuwe, scheppende levensgeest, een kracht en genezing rechtstreeks van God. En juist op dit kritieke moment klinkt de reddende roep van ‘Abdu’l-Bahá, boodschapper van Universele Vrede en de eenheid van de mensheid, tot de volkeren der aarde, in hemelse woorden, versterkt door een opwekkende, dynamische geestelijke kracht en geladen met de zuivere ademtochten van de Heilige Geest…

‘Abdu’l-Bahá’s rang van dienstbaarheid in de goddelijke Zaak is [...] daarom wereldwijd en universeel, voorbij de beperkingen van ras, geloofsovertuiging, geloofsbelijdenis of nationaliteit, een rang superieur in zijn verhevenheid, volmaakt in zijn nederigheid: Dienaar van de dienaren van God. Zijn bezoek aan de kusten van de westerse wereld is inderdaad veelbetekenend; Zijn woorden aan de hooggeorganiseerde materiële beschavingen van het Westen zijn inderdaad veelzeggend; Zijn boodschap van vrede en eenheid van de mensheid is inderdaad krachtig en verenigt Oost en West in geestelijke verbondenheid, waardoor de oude wereld en de nieuwe wereld samensmelten onder de weldadige wetten van het hemelse koninkrijk.

In gehoorzaamheid aan de rechtstreekse opdracht van ‘Abdu’l-Bahá is deze inleiding geschreven door een nederige volgeling van Zijn licht en een toegewijde liefhebber van Zijn schoonheid. Moge de Heerlijkheid van God dit hart verlichten en deze pen leiden om Zijn wil te doen bij het vervullen van deze zeer grote verantwoordelijkheid.

Howard MacNutt, 1922.
Aanhalingen uit Tafelen van ‘Abdu’l-Bahá

Aan de geachte heer Howard MacNutt, Brooklyn, New York, U.S.A.

O oude vriend!

[…] Uw voornemen om de door u samengestelde toespraken van ‘Abdu’l-Bahá in drukvorm te publiceren is inderdaad zeer raadzaam. Deze dienst zal ervoor zorgen dat u een stralend gelaat verkrijgt in het Abhá-koninkrijk en zal u het voorwerp van lof en dankbaarheid maken van de vrienden in zowel het Oosten als het Westen. Maar dit moet met de grootste zorg worden gedaan, zodat de exacte tekst kan worden gereproduceerd en alle fouten en afwijkingen van eerdere vertalers worden uitgesloten.

ABDUL BAHA ABBAS
(Haifa, Palestina, 13 april 1919)

Aan de geachte heer Albert R. Windust, Chicago, Illinois, U.S.A.

O gij dienaar van Zijne Heiligheid Baha’Ullah!

[…] Geef het boek dat de heer MacNutt samenstelt de titel “De Verkondiging van Universele Vrede”. Wat de inleiding betreft, deze moet door de heer MacNutt zelf worden geschreven wanneer hij zich in zijn hart wendt naar het Abhá-koninkrijk, zodat hij een blijvend spoor achter kan laten. Stuur een exemplaar ervan naar het Heilige Land.

ABDUL BAHA ABBAS
(Bahjí, ‘Akká, Palestina, 20 juli 1919)

Toespraken van ‘Abdu’l-Bahá in New York en Brooklyn

11 – 19 april 1912
– 1 –
11 april 1912
Het huis van de heer en mevrouw Edward B. Kinney
780 West End Avenue, New York
Aantekeningen van Hooper Harris
1. Hoe gaat het met u? Welkom! Welkom!

2. Toen ik vandaag aankwam had ik, hoewel vermoeid van de reis, een groot verlangen u te zien en kon ik deze ontmoeting niet weerstaan. Nu ik u heb ontmoet is al mijn vermoeidheid verdwenen, want u te ontmoeten brengt geestelijk geluk.

3. Ik verbleef in Egypte en voelde mij niet goed, maar ik wilde naar u toe komen in Amerika. Mijn vrienden zeiden: “Dit is een lange reis. De zee is te groot, u moet hier blijven.” Maar hoe meer zij raad gaven en aandrongen, hoe groter mijn verlangen werd om deze reis te maken, en nu ben ik naar Amerika gekomen om de vrienden van God te ontmoeten. Deze lange reis zal bewijzen hoe groot mijn liefde voor u is. Er waren veel moeilijkheden en wisselvalligheden, maar met de gedachte u te ontmoeten zijn al deze dingen verdwenen en vergeten.

4. Ik ben zeer tevreden met de stad New York. De toegang tot de haven, de pieren, gebouwen en brede lanen zijn schitterend en mooi. Het is werkelijk een prachtige stad. Gezien New York zo’n vooruitgang heeft geboekt in materiële beschaving, hoop ik dat het ook geestelijk vooruit mag gaan in het Koninkrijk en Verbond van God, zodat de vrienden hier de oorzaak mogen worden van de verlichting van Amerika, dat deze stad de stad van liefde mag worden en dat de geuren van God vanuit deze plaats verspreid mogen worden naar alle delen van de wereld. Hiervoor ben ik gekomen. Ik bid dat u manifestaties mogen zijn van de liefde van Bahá’u’lláh, dat ieder van u mag worden als een heldere kristallen lamp van waaruit de stralen van de genade van de Gezegende Volmaaktheid mogen schijnen naar alle natiën en volkeren. Dit is mijn hoogste streven.

5. Het was een zeer lange reis. Hoe verder we reisden, hoe groter de uitgestrektheid van de zee leek. Het weer was steeds stralend en aangenaam, er was geen storm en er kwam geen einde aan de zee.

6. Ik ben zeer verheugd u allen hier vandaag te ontmoeten. God zij geprezen dat uw gezichten stralen van de liefde van Bahá’u’lláh. Het aanschouwen ervan brengt grote geestelijke vreugde. Wij hebben afgesproken u elke dag te ontmoeten in de huizen van de vrienden.

7. In het Oosten vroegen de mensen mij: “Waarom onderneemt u deze lange reis? Uw lichaam kan zulke zware reizen niet verdragen.” Als het nodig is, kan mijn lichaam alles verdragen. Het heeft veertig jaar gevangenschap doorstaan en kan nog steeds de zwaarste beproevingen doorstaan.

8. Ik zal u weerzien. Nu zal ik ieder van u persoonlijk begroeten. Ik hoop dat u allen gelukkig zult zijn en dat wij elkaar steeds weer zullen ontmoeten.

– 2 –
12 april 1912
Het huis van de heer en mevrouw Howard MacNutt
935 Eastern Parkway, Brooklyn, New York
Aantekeningen van Howard MacNutt

1. Dit is een zeer vreugdevol bezoek. Ik ben de zee overgestoken vanuit de Oriënt voor de vreugde om de vrienden van God te ontmoeten. Hoewel ik vermoeid ben na mijn lange reis, brengt het licht van de geest dat in uw gezichten glanst mij rust en voldoening. In deze ontmoeting stralen de goddelijke ontvankelijkheden. Dit is een geestelijk huis, het huis van de geest. Er is hier geen verdeeldheid, alles is liefde en eenheid. Wanneer zielen op deze manier worden samengebracht, dalen de goddelijke gaven neer. Het doel van de schepping van de mens is het bereiken van de allerhoogste deugden van de mensheid door het neerdalen van de hemelse gaven. Het doel van de schepping van de mens is daarom eenheid en harmonie, niet tweedracht en afscheiding. Indien de atomen waaruit het mineralenrijk bestaat geen affiniteit met elkaar zouden hebben, zou de aarde nooit zijn gevormd, zou het heelal niet ontstaan zijn. Omdat zij affiniteit met elkaar hebben, kan de kracht van het leven zich manifesteren en worden de organismen van de waarneembare werkelijkheid mogelijk. Wanneer deze aantrekkingskracht of atomaire affiniteit wordt vernietigd, houdt de kracht van het leven op zich te manifesteren. Dood en niet-bestaan zijn het gevolg.

2. Zo is het ook in de geestelijke wereld. Die wereld is het Koninkrijk van volmaakte aantrekking en verwantschap. Het is het Koninkrijk van de Ene Goddelijke Geest, het Koninkrijk van God. Daarom zijn de affiniteit en liefde die in deze bijeenkomst tot uiting komen, de goddelijke ontvankelijkheid waarvan men hier getuige is, niet van deze wereld maar van de wereld van het Koninkrijk. Wanneer de zielen zich van elkaar scheiden en zelfzuchtig worden, dalen de goddelijke weldaden niet neer en worden de lichten van de Allerhoogste Samenkomst niet meer weerkaatst, ook al ontmoeten de lichamen elkaar. Een spiegel die met zijn rug naar de zon gekeerd staat, heeft niet de kracht om de zonnestralen te weerspiegelen. Lof zij God! Het doel van deze bijeenkomst is liefde en eenheid.

3. De goddelijke Profeten kwamen om de eenheid van het Koninkrijk in de harten van de mensen te vestigen. Allen verkondigden de blijde tijding van de goddelijke weldaden aan de wereld der mensheid. Allen brachten dezelfde boodschap van goddelijke liefde aan de wereld. Jezus Christus gaf Zijn leven aan het kruis voor de eenheid van de mensheid. Zij die in Hem geloofden offerden eveneens hun leven, eer, bezittingen, familie, alles, opdat deze menselijke wereld zou worden bevrijd uit de hel van tweedracht, vijandschap en strijd. De grondslag ervan was de eenheid van de mensheid. Slechts enkelen werden tot Hem aangetrokken. Zij waren niet de koningen en heersers van Zijn tijd. Het waren geen rijke en belangrijke mensen. Sommigen van hen waren vissers. De meesten van hen waren onwetende mensen, niet opgeleid in de kennis van deze wereld. Een van de grootsten onder hen, Petrus, kon de dagen van de week niet onthouden. Allen waren mensen van het minste belang in de ogen van de wereld. Maar hun harten waren zuiver en werden aangetrokken door het vuur van de Goddelijke Geest die zich in Christus openbaarde. Met dit kleine leger veroverde Christus de wereld van het Oosten en het Westen. Koningen en natiën stonden tegen Hem op. Filosofen en de grootste geleerden bestreden en lasterden Zijn Zaak. Allen werden verslagen en overwonnen, hun tongen verstomden, hun lampen doofden, hun haat werd geblust; er is nu geen spoor meer van hen over. Zij zijn als niet-bestaand geworden, terwijl Zijn Koninkrijk zegeviert en eeuwig is.

4. De stralende ster van Zijn Zaak is naar het zenit gestegen, terwijl de nacht Zijn vijanden heeft omhuld en verduisterd. Zijn naam, geliefd en aanbeden door een paar discipelen, dwingt nu de eerbied af van koningen en natiën van de wereld. Zijn macht is eeuwig. Zijn soevereiniteit zal eeuwig voortduren, terwijl zij die Hem tegenwerkten in het stof slapen, hun eigen namen onbekend en vergeten. Het kleine leger van discipelen is een machtig cohort van miljoenen geworden. De Hemelse en Allerhoogste Heerscharen zijn Zijn legioenen. Het Woord van God is Zijn zwaard. De kracht van God is Zijn overwinning.

5. Jezus Christus wist dat dit stond te gebeuren en was bereid te lijden. Zijn vernedering was Zijn verheerlijking; Zijn doornenkroon, een hemels diadeem. Toen zij dit op Zijn gezegende hoofd drukten en in Zijn schone gelaat spuwden, legden zij de grondslag van Zijn eeuwig Koninkrijk. Hij regeert nog steeds, terwijl zij en hun namen verloren en vergeten zijn. Hij is voor eeuwig verheven. Zij zijn niet-bestaand. Zij trachtten Hem te vernietigen, maar zij vernietigden zichzelf en vermeerderden de hevigheid van Zijn vlam door de winden van hun tegenstand.

6. Door Zijn dood en leringen zijn wij Zijn Koninkrijk binnengegaan. Zijn belangrijkste leer was de eenheid van de mensheid en het bereiken van de hoogste menselijke deugden door liefde. Hij kwam om het Koninkrijk van vrede en eeuwig leven te vestigen. Kunt u in Zijn woorden enige rechtvaardiging vinden voor tweedracht en vijandschap? Het doel van Zijn leven en de heerlijkheid van Zijn dood was de mensheid te bevrijden van de zonden van twist, oorlog en bloedvergieten. De grote natiën van de wereld beroemen zich erop dat hun wetten en beschaving gebaseerd zijn op de religie van Christus. Waarom voeren zij dan oorlog tegen elkaar? Het Koninkrijk van Christus kan niet worden gehandhaafd door het te vernietigen en ongehoorzaam te zijn. De banieren van Zijn legers kunnen de strijdkrachten van Satan niet leiden. Denk aan het trieste beeld van Italië dat oorlog voert in Tripoli. Als u zou verkondigen dat Italië een barbaarse natie is en niet christelijk, zou dit met kracht worden ontkend. Maar zou Christus goedkeuren wat zij in Tripoli doen? Is deze vernietiging van mensenlevens gehoorzaamheid aan Zijn wetten en leringen? Waar beveelt Hij het? Waar stemt Hij ermee in? Hij werd gedood door Zijn vijanden. Hij doodde niet. Hij heeft zelfs liefgehad en gebeden voor hen die Hem aan het kruis hingen. Daarom zijn deze oorlogen en wreedheden, dit bloedvergieten en verdriet de antichrist, niet Christus. Dit zijn de krachten van dood en Satan, niet de legers van de Allerhoogste Heerscharen des hemels.

7. Niet minder bitter is het conflict tussen sekten en kerkgenootschappen. Christus was een goddelijk Middelpunt van eenheid en liefde. Waar onenigheid heerst in plaats van eenheid, waar haat en vijandschap de plaats innemen van liefde en geestelijke gemeenschap, regeert antichrist in plaats van Christus. Wie heeft er gelijk in deze controversen en haatgevoelens tussen de sekten? Heeft Christus hun bevolen elkaar lief te hebben of te haten? Hij had zelfs Zijn vijanden lief en bad in het uur van Zijn kruisiging voor hen die Hem doodden. Daarom is christen zijn niet alleen de naam van Christus dragen en zeggen: “Ik behoor tot een christelijke regering.” Een echt christen zijn, is een dienaar zijn in Zijn zaak en Koninkrijk, uitgaan onder Zijn banier van vrede en liefde jegens de gehele mensheid, zelfopofferend en gehoorzaam zijn, verkwikt worden door de adem van de Heilige Geest, spiegels zijn die de glans van de goddelijkheid van Christus weerspiegelen, vruchtbare bomen zijn in Zijn boomgaard, de wereld verfrissen door het levenswater van Zijn leer – in alles zijn zoals Hij en vervuld met de geest van Zijn liefde.

8. God zij geprezen! Het licht van eenheid en liefde straalt op deze gezichten. Deze geestelijke ontvankelijkheid is de ware vrucht van de hemel. Meer dan zestig jaar geleden verkondigden de Báb en Bahá’u’lláh de blijde tijding van universele vrede. De Báb werd gemarteld in de Zaak van God. Bahá’u’lláh leed veertig jaar als gevangene en banneling, opdat het Koninkrijk der liefde in Oost en West zou worden gevestigd. Hij heeft het mogelijk gemaakt dat wij hier in liefde en eenheid bijeen kunnen komen. Omdat Hij gevangenschap leed, zijn wij vrij om de eenheid van de wereld der mensheid te verkondigen waarvoor Hij zo lang en trouw heeft gestaan. Hij was geketend in kerkers, Hij had geen voedsel, Zijn metgezellen waren dieven en misdadigers, Hij werd blootgesteld aan elke vorm van mishandeling en tuchtiging, maar door dit alles heen is Hij nooit opgehouden de werkelijkheid van het Woord van God en de eenheid van de mensheid te verkondigen. Wij zijn hier samengebracht door de kracht van Zijn Woord – u uit Amerika, ik uit Perzië – allen in liefde en eenheid van geest. Was dit mogelijk in vroegere eeuwen? Als het nu mogelijk is na vijftig jaar van opoffering en onderwijs, wat kunnen we dan verwachten in de wonderbaarlijke eeuwen die komen?

9. Laat daarom uw gelaat stralender zijn met hoop en verheven vastberadenheid om de Zaak van God te dienen, om de zuivere geuren van de goddelijke rozentuin van eenheid te verspreiden, om de geest van de mensheid opnieuw aan te wakkeren met goddelijke vuren en de heerlijkheid van de hemel te weerspiegelen in deze sombere materialistische wereld. Als u deze goddelijke gaven bezit, zult u in staat zijn deze in anderen op te wekken en te ontwikkelen. We kunnen onze rijkdom niet aan de armen geven tenzij we die bezitten. Hoe kan een arme iets aan een arme geven? Hoe kan een ziel die verstoken is van de hemelse weldaden in andere zielen het vermogen ontwikkelen om die weldaden te ontvangen?

10. Rust uzelf uit met de volmaaktheid van goddelijke deugden. Ik hoop dat u door de adem van de Heilige Geest verkwikt en levenskrachtig zult worden. Dan zult u werkelijk de engelen van de hemel worden, van wie Christus heeft beloofd dat zij in deze dag zouden verschijnen om de oogst van de goddelijke aanplant te verzamelen. Dit is mijn hoop. Dit is mijn gebed voor u.

– 3 –
12 april 1912
De studio van mevrouw Phillips
39 West 67th Street, New York
Aantekeningen van John G. Grundy

1. Ik groet u in liefde en eenheid. De zaken van deze wereld zijn niets vergeleken met de vreugde en het hemelse geluk om de vrienden van God te ontmoeten. Het is om deze grote vreugde en zegen te ervaren dat ik hier ben gekomen, ondanks de vermoeidheid van mijn lange zeereis. Vanavond verkeer ik in grote blijdschap, kijkend naar deze samenkomst van God. Uw samenkomst hier is zeker een bewijs dat u de Zaak van God hooghoudt, dat u helpt en bijdraagt aan de vestiging van het Koninkrijk van God. Daarom is het hoogtepunt van mijn geluk om naar uw gezichten te kijken en te beseffen dat u bent samengebracht door de macht van de Gezegende Volmaaktheid, Bahá’u’lláh. In deze bijeenkomst houdt u Zijn vaandel hoog en helpt u Zijn Zaak. Daarom zie ik in u de groei van een goede boom waaraan goddelijke vruchten zullen verschijnen om de wereld van de mensheid te voeden.

2. Met een hart dat in vuur en vlam is gezet door het vuur van Gods liefde en een ziel die is verkwikt door het voedsel van de hemelse geest moet u op pad gaan zoals de discipelen dat negentienhonderd jaar geleden deden om de harten der mensen tot leven te wekken door de oproep van de blijde boodschap, met het licht van God in uw stralend gelaat, onthecht van alles buiten God. Breng daarom uw leven op orde volgens het eerste principe van de goddelijke leringen: de liefde. De mensheid dienen is God dienen. Laat de liefde en het licht van het Koninkrijk van u uitstralen, zodat allen die naar u kijken verlicht worden door de weerschijn. Wees als sterren, stralend en schitterend in de verhevenheid van hun hemelse domein. Waardeert u de Dag waarin u leeft?

3. Dit is de eeuw van de Gezegende Volmaaktheid!

4. Dit is de cyclus van het licht van Zijn schoonheid!

5. Dit is het volmaakte tijdperk van alle Profeten!

6. Dit zijn de dagen om het zaad te zaaien. Dit zijn de dagen om bomen te planten. De weldadige zegeningen van God volgen elkaar op. Degene die in deze dag een zaadje zaait zal zijn beloning aanschouwen in de vruchten en oogst van het hemelse Koninkrijk. Dit op het juiste moment gezaaide zaad zal, als het in de harten van de geliefden van God gezaaid wordt, water krijgen door de regen van goddelijke barmhartigheid en verwarmd worden door de zonneschijn van goddelijke liefde. De vruchten en bloemen ervan zullen de solidariteit van de mensheid zijn, de volmaaktheid van rechtvaardigheid en de prijzenswaardige hemelse eigenschappen in de mensheid naar voren brengen. Al wie volgens de leringen van Bahá’u’lláh zo’n zaadje zaait en zo’n boom plant zal voorzeker getuige zijn van dit goddelijke resultaat in de gradaties van zijn volmaaktheid en zal het welbehagen van de Barmhartige verwerven.

7. Vandaag de dag zijn de volkeren van de wereld in zichzelf gekeerd, bezig met sterfelijke en vergankelijke prestaties, verteerd door het vuur van hartstocht en zelfzucht. Het eigen ik overheerst, vijandschap en animositeit hebben de overhand. Natiën en volkeren denken alleen aan hun wereldse belangen en resultaten. Het geweld van de oorlog en het lawaai van de strijd tussen hen zijn te horen. Maar de vrienden van de Gezegende Schoonheid denken slechts aan de hemel en hun liefde voor God. Daarom moet u zonder aarzelen uw krachten aanwenden om de overvloedige gloed van de liefde Gods te verspreiden en uw leven zo in te richten dat u gekend en gezien wordt als voorbeelden van haar glans. U moet met iedereen in liefdevolle genegenheid omgaan opdat het kostbare zaad, dat aan u werd toevertrouwd om te planten, mag blijven groeien en volmaakte vruchten zal voortbrengen. De liefde en goedgunstigheid van God zal dit door u tot stand brengen als u liefde in uw eigen hart bezit.

8. De deuren van het Koninkrijk zijn geopend. De lichten van de Zon van Waarheid schijnen. De wolken van goddelijke barmhartigheid regenen hun onschatbare juwelen neer. De zefieren van een nieuwe en goddelijke lente blazen hun welriekende adem vanuit de onzichtbare wereld. Besef dan de waarde van deze dagen.

9. Ontwaak om deze hemelse gelegenheid in werkelijkheid om te zetten. Streef er met alle kracht van uw ziel, uw daden, handelingen en woorden naar om het verspreiden van deze blijde tijdingen en het neerdalen van deze milde genadegaven te ondersteunen. U bent de werkelijkheid en uiting van uw daden en handelingen. Wanneer u trouw blijft aan de geboden en leringen van de Gezegende Schoonheid, zullen de hemelse wereld en het aloude Koninkrijk de uwe zijn – eeuwig geluk, liefde en eeuwigdurend leven. De goddelijke gaven stromen. Aan ieder van u wordt de kans geboden om een boom te worden die overvloedig vruchten voortbrengt. Dit is de lentetijd van Bahá’u’lláh. Het groen en het gebladerte van geestelijke groei verschijnen met grote uitbundigheid in de tuinen van de harten der mensen. Besef de waarde van deze voorbijgaande dagen en verdwijnende nachten. Streef naar een toestand van absolute liefde voor elkaar. Door de afwezigheid van liefde neemt vijandschap toe. Door het beoefenen van liefde wordt de liefde sterker en neemt vijandschap af.

10. Bedenk hoe ik – in de jaren van mijn gevorderde leeftijd, geplaagd door lichamelijke ongemakken – de grote oceaan ben overgestoken om uw gezichten te zien. Het is mijn hoop dat u allen door het leven van de geest als één ziel zult worden, als één boom die de rozentuin van het Koninkrijk siert. Ik hoop dat de oneindige rijkdommen van Gods gaven u hier en in het hiernamaals ten deel mogen vallen. Ik bid dat de Allerhoogste Schare verlicht mag worden door uw stralende lichten die voor altijd in de hemelen van eeuwige glorie zullen stralen.

– 4 –
13 april 1912
Het huis van de heer en mevrouw Alexander Morten
141 East 21st Street, New York
Aantekeningen van Esther Foster

1. God zij geprezen! Dit is een stralende bijeenkomst. De gezichten stralen met het licht van God. De harten zijn aangetrokken tot het Koninkrijk van Bahá. Ik smeek God dat uw gezichten dag na dag stralender mogen worden. Dat u dag na dag dichter bij God mag komen. Dat u dag na dag een groter deel van de uitstortingen van de Heilige Geest mag ontvangen, zodat u omringd zult worden door de hemelse weldaden.

2. De geestelijke wereld is gelijk aan de waarneembare wereld. Zij zijn de exacte tegenhanger van elkaar. De voorwerpen die in deze wereld van bestaan verschijnen, zijn de uiterlijke beelden van de hemelse wereld. Wanneer we naar de waarneembare wereld kijken, zien we dat die verdeeld is in vier seizoenen. Een is het lenteseizoen, een ander het zomerseizoen, weer een ander het herfstseizoen en dan worden deze drie seizoenen gevolgd door de winter. Wanneer het seizoen van de lente verschijnt in de wereld van het bestaan, wordt de hele aarde verjongd en vindt nieuw leven. De zielsverfrissende bries waait uit alle richtingen. De verkwikkende overvloed is overal. De wolk van barmhartigheid laat haar regen neerdalen, en de zon schijnt op alles. Dag na dag zien we de tekenen van groei overal om ons heen. Prachtige bloemen, hyacinten en rozen verrukken onze reukzin. De bomen zijn vol bladeren en bloesems, en de bloesems worden gevolgd door vruchten. De lente en de zomer worden gevolgd door de herfst en de winter. De bloemen verwelken en vallen af, de bladeren verkleuren en het leven verdwijnt. Dan komt er een nieuwe lente. De vorige lente wordt vernieuwd en opnieuw ontwaakt er in alles nieuw leven.

3. De verschijningen van de Manifestaties van God zijn de goddelijke lente. Toen Christus in deze wereld verscheen, was het als de lentebloei. De uitstorting daalde neer. De uitstralingen van de Barmhartige omringden alles en de mensenwereld vond nieuw leven. Zelfs de materiële wereld nam er deel aan. De goddelijke volmaaktheden werden aan de oppervlakte gebracht. De zielen werden opgeleid in de school van de hemel, zodat alle rangen van het menselijk bestaan leven en licht ontvingen. Vervolgens namen deze hemelse geuren geleidelijk af. Het winterseizoen kwam over de wereld en de schoonheid van de lente verdween. De heerlijkheden en volmaaktheden gingen voorbij. Het licht en de levenskracht waren niet langer vanzelfsprekend. De waarneembare wereld en haar materialiteit veroverde alles. De geestelijkheden van het leven gingen verloren en de wereld van het bestaan werd leven in een levenloos lichaam, er was geen spoor meer van de lente.

4. Bahá’u’lláh is in deze wereld gekomen. Hij heeft die lente vernieuwd. Dezelfde geuren worden verspreid. Dezelfde Zonnewarmte geeft leven. Dezelfde wolk stort zijn regen uit, en met onze eigen ogen zien we dat de wereld van het bestaan vooruitgaat en vooruitgang boekt. De mensenwereld heeft nieuw leven gevonden.

5. Ik hoop dat ieder van u mag worden als groene bomen, zodat u door de bries van de goddelijke lente, de uitstorting van de hemel, de warmte van de Zon van Waarheid, eeuwig verfrist zult worden, dat u bloesems zult dragen en vruchtbaar zult worden, dat u niet zult zijn als vruchteloze bomen. Vruchteloze bomen brengen geen vruchten of bloemen voort. Ik hoop dat u allen vrienden mag worden van het paradijs van Abhá, dat verschijnt met de uiterste frisheid en geestelijke schoonheid. Ik bid namens u en smeek God om bevestiging en bijstand.

– 5 –
14 april 1912
Church of the Ascension
Fifth Avenue en 10th Street, New York
Aantekeningen van Aḥmad Sohráb en Howard MacNutt

1. In zijn lezing uit de Geschriften van vanmorgen las de eerwaarde doctor een vers uit de brief van Paulus aan de Korintiërs: “Nu zien wij nog maar een afspiegeling, een raadselachtig beeld, maar straks staan we oog in oog.” (Bijbel. 1 Korintiërs 13:12)

2. Het licht van waarheid is tot nu toe slechts vaag waargenomen door veelkleurige glazen, maar nu zullen de schitteringen van Goddelijkheid zichtbaar worden door de doorschijnende spiegels van zuivere harten en geesten. Het licht van waarheid is de goddelijke leer, het hemelse onderricht, de barmhartige grondbeginselen en de geestelijke beschaving. Sinds mijn aankomst in dit land stel ik vast dat de materiële beschaving grote vorderingen heeft gemaakt, dat de handel de hoogste graad van ontwikkeling heeft bereikt. Kunst, landbouw en alle details van de materiële beschaving hebben het hoogste stadium van volmaaktheid bereikt, maar de geestelijke beschaving is achtergebleven. Materiële beschaving is als de lamp, terwijl de geestelijke beschaving het licht in die lamp is. Als de materiële en de geestelijke beschaving verenigd worden, dan zullen wij het licht en de lamp samen hebben, en zal het resultaat volmaakt zijn. Want de materiële beschaving is als een mooi lichaam, en de geestelijke beschaving is als de geest des levens. Als die wonderbaarlijke levensgeest dit mooie lichaam binnentreedt, zal het lichaam een kanaal worden voor de verspreiding en ontwikkeling van de volmaaktheden van de mensheid.

3. Jezus Christus kwam om de mensen van de wereld deze hemelse beschaving te leren en niet materiële beschaving. Hij blies de adem van de Heilige Geest in het lichaam van de wereld en vestigde een verlichte beschaving. Onder de beginselen van de goddelijke beschaving die Hij kwam verkondigen, is de Allergrootste Vrede van de mensheid. Tot de beginselen van een geestelijke beschaving behoort de eenheid van het koninkrijk der mensheid. Tot de beginselen van de hemelse beschaving die Hij bracht, behoort de deugdzaamheid van de menselijke wereld. Tot de beginselen van de hemelse beschaving die Hij aankondigde, behoort de verbetering en opwaardering van de menselijke zeden.

4. De wereld van de mensheid heeft thans behoefte aan internationale eenheid en verzoening. Om deze grote grondbeginselen tot stand te brengen is een stuwende kracht nodig. Het spreekt vanzelf dat de eenheid van de mensenwereld en de Allergrootste Vrede niet met materiële middelen tot stand kunnen worden gebracht. Zij kunnen niet tot stand worden gebracht door politieke macht, want de politieke belangen van de natiën zijn verschillend en het politieke beleid van de volkeren is uiteenlopend en tegenstrijdig. Zij kunnen niet worden gesticht door raciale of patriottische macht, want dit zijn menselijke krachten, zelfzuchtig en zwak. De aard van raciale verschillen en patriottische vooroordelen zelf verhindert de verwezenlijking van deze eenheid en overeenstemming. Daarom is het bewezen dat de bevordering van de eenheid van het koninkrijk der mensheid, die de essentie is van de leer van alle Manifestaties van God, onmogelijk is behalve door de goddelijke kracht en de adem van de Heilige Geest. Andere machten zijn te zwak en zijn niet in staat dit te volbrengen.

5. Voor de mens zijn twee vleugels nodig. De ene vleugel is fysieke kracht en materiële beschaving; de andere is geestelijke kracht en goddelijke beschaving. Met slechts één vleugel is vliegen onmogelijk. Twee vleugels zijn essentieel. Daarom, hoezeer de materiële beschaving ook vooruitgaat, zij kan niet tot volmaaktheid komen, tenzij door de verheffing van geestelijke beschaving.

6. Alle Profeten zijn gekomen om goddelijke gaven te bevorderen, geestelijke beschaving te stichten en de morele principes te onderwijzen. Daarom moeten wij ons met al onze krachten inspannen, opdat de geestelijke invloeden de overwinning behalen. Want materiële krachten hebben de mensheid aangevallen. De wereld van de mensheid is ondergedompeld in een zee van materialisme. De stralen van de Zon van Werkelijkheid worden slechts zwak en donker gezien door een ondoorzichtige bril. De doordringende kracht van goddelijke milddadigheid wordt niet ten volle waargenomen.

7. In Perzië bestonden er tussen de verschillende religies en sekten grote verschillen. Bahá’u’lláh verscheen in dat land en stichtte de geestelijke beschaving. Hij bracht saamhorigheid tot stand tussen de verschillende volkeren, bevorderde de eenheid van de mensenwereld en ontrolde de banier van de Allergrootste Vrede. Hij schreef speciale brieven over deze feiten aan alle koningen en heersers van de wereld. Zestig jaar geleden bracht Hij Zijn boodschap over aan de leiders van de politieke wereld en de geestelijk leiders. Daarom vordert de geestelijke beschaving in het Oosten en wordt de eenheid van de mensheid en vrede tussen de natiën stap voor stap tot stand gebracht. Nu zie ik een krachtige beweging voor universele vrede uitgaan van Amerika. Het is mijn hoop dat dit vaandel van de eenheid van de mensheid met de grootst mogelijke soliditeit mag worden gehesen, zodat Oost en West volmaakt met elkaar verzoend mogen worden en volmaakte onderlinge communicatie mogen bereiken, de harten van Oost en West verenigd en aangetrokken mogen worden, werkelijke eenheid ontsluierd mag worden, het licht van leiding zal schijnen, goddelijke stralen dag na dag zullen worden gezien, zodat de wereld van de mensheid volledige rust zal vinden, het eeuwige geluk van de mens duidelijk zal worden en de harten van de mensen van de wereld als spiegels zullen zijn waarin de stralen van de Zon van Werkelijkheid kunnen worden weerspiegeld. Daarom is het mijn verzoek dat u zich inspant opdat het licht der werkelijkheid zal schijnen en het eeuwige geluk van de mensheid aan het licht zal komen.

8. Ik zal voor u bidden, opdat u dit eeuwige geluk kan verkrijgen. Toen ik in deze stad aankwam, werd ik zeer gelukkig, want ik bemerkte dat de mensen hier in staat zijn om goddelijke gaven te ontvangen en de beschaving van de hemel waardig zijn. Ik bid dat u alle genadevolle gunsten mag ontvangen.

9. O Almachtige! O God! Gij Meedogende! Deze dienaar van U heeft zich vanuit het uiterste oosten naar de westelijke streken begeven, opdat de reukzin gestreeld mag worden met de welriekende geuren van Uw gaven; opdat de bries van de rozengaard van leiding over deze steden moge waaien; opdat de mensen het vermogen mogen bereiken om Uw gunsten te ontvangen; opdat de harten verblijd mogen worden door Uw blijde tijdingen; opdat de ogen het licht der werkelijkheid mogen aanschouwen; opdat de oren mogen luisteren naar de roep van het Koninkrijk. O Almachtige! Verlicht de harten. O Vriendelijk Heer! Maak de zielen tot benijd van de rozengaard en de weide. O onvergelijkelijke Geliefde! Verspreid de geur van Uw milddadigheid. Laat het licht van barmhartigheid stralen, opdat de harten gereinigd en gezuiverd mogen worden zodat zij een deel mogen nemen aan Uw bekrachtigingen. Voorwaar, deze gemeenschap zoekt Uw pad, zoekt Uw mysterie, aanschouwt Uw aangezicht en verlangt gekenmerkt te worden met Uw eigenschappen.

10. O Almachtige! Schenk Uw oneindige gunsten. Schenk Uw onuitputtelijke schatkamer, zodat deze machtelozen machtig worden.

11. Waarlijk, Gij zijt de Vriendelijke. Gij zijt de Vrijgevige. Gij zijt de Alwetende, de Almachtige.

– 6 –
14 april 1912
Union Meeting of Advanced Thought Centers
Carnegie Lyceum
West 57th Street, New York

Aantekeningen van Mountfort Mills en Howard MacNutt

1. Ik ben van verre landen gekomen om de bijeenkomsten en vergaderingen van dit land te bezoeken. In elke bijeenkomst vind ik mensen die elkaar liefhebben, daarover ben ik zeer verheugd. De band van eenheid is zichtbaar in deze bijeenkomst, waar de kracht van God diegenen die zich inzetten voor de ontwikkeling van de mensheid heeft samengebracht in geloof, overeenstemming en eendracht. Het is mijn hoop dat de gehele mensheid op gelijke wijze verenigd mag worden in de verbondenheid en overeenstemming van liefde. Eenheid is de uitdrukking van de liefdevolle kracht van God en weerspiegelt de werkelijkheid van Goddelijkheid. Zij schittert op deze Dag door de gaven van licht aan de mensheid.

2. In het hele universum stroomt de goddelijke kracht uit in eindeloze beelden en afbeeldingen. De wereld van de schepping, de mensenwereld kan worden vergeleken met de aarde zelf, en de goddelijke kracht met de zon. Deze Zon heeft de gehele mensheid beschenen. In de eindeloze verscheidenheid van haar weerkaatsingen wordt de goddelijke Wil geopenbaard. Bedenk hoe allen de genade van dezelfde Zon ontvangen. Onder hen bestaat hoogstens verschil in gradatie, want de uitstraling is één uitstraling, het ene licht dat van de Zon uitgaat. Dit zal de eenheid van de wereld der mensheid uitdrukken. De staat of de sociale eenheid van de menselijke wereld, kan worden vergeleken met een oceaan en elk lid, elk individu, een golf op diezelfde oceaan.

3. Het licht van de zon wordt in elk voorwerp zichtbaar naargelang de capaciteit van dat voorwerp. Het verschil is er eenvoudig een van gradatie en ontvankelijkheid. De steen zou slechts in beperkte mate een ontvanger zijn. Een ander geschapen ding zou als een spiegel kunnen zijn waarin de zon volledig wordt weerkaatst, maar hetzelfde licht schijnt op beide.

4. Het belangrijkste is om de spiegels van de harten te polijsten, zodat ze verlicht worden en ontvankelijk voor het goddelijk licht. Het ene hart kan het vermogen van de gepolijste spiegel bezitten. Het andere kan bedekt en verduisterd zijn door het stof en het vuil van deze wereld. Hoewel dezelfde Zon op beide schijnt en zijn majesteit en gloed openbaart, kunt u in de spiegel die gepolijst, zuiver en geheiligd is, de Zon in al zijn volheid, glorie en kracht aanschouwen. Maar in de spiegel die verweerd en verduisterd is, is er geen mogelijkheid tot weerspiegeling, hoewel wat de Zon zelf betreft, deze daarop blijft schijnen en noch verminderd noch verduisterd is. Daarom is het onze plicht te trachten de spiegel van ons hart te polijsten, zodat wij de weerkaatsers van dat licht worden en de ontvangers van de goddelijke gaven die er ten volle door worden geopenbaard.

5. Dit betekent de eenheid van de wereld der mensheid. Dat wil zeggen, wanneer deze menselijke samenleving een staat van absolute eenheid bereikt, zal de straling van de eeuwige Zon haar volste licht en warmte openbaren. Daarom mogen wij geen onderscheid maken tussen individuele leden van de menselijke familie. Wij mogen geen enkele ziel als onvruchtbaar of achtergesteld beschouwen. Onze plicht is de zielen zo op te voeden dat de Zon van Gods weldaden in hen weerspiegeld zal worden, en dit is mogelijk door de kracht van de eenheid der mensheid. Hoe meer liefde er onder de mensen tot uiting komt en hoe groter de kracht van eenheid, des te groter zal deze weerspiegeling en openbaring zijn, want de grootste gave van God is liefde. Liefde is de bron van alle gaven van God. Totdat liefde bezitneemt van het hart, kan er geen andere goddelijke gave in geopenbaard worden.

6. Alle Profeten hebben ernaar gestreefd de liefde in de harten van de mensen zichtbaar te maken. Jezus Christus heeft getracht deze liefde in de harten te scheppen. Hij heeft alle moeilijkheden en beproevingen doorstaan opdat het menselijk hart de bron van liefde zou worden. Daarom moeten wij er met hart en ziel naar streven dat deze liefde bezit van ons neemt, zodat de gehele mensheid – zij het in het Oosten of in het Westen – door de band van deze goddelijke genegenheid met elkaar verbonden wordt, want wij zijn allen de golven van één zee. Wij zijn ontstaan door dezelfde gunst en zijn ontvangers van hetzelfde middelpunt. De lichten van de aarde zijn alle aanvaardbaar, maar het middelpunt van licht is de zon, en wij moeten onze blik op de zon richten. God is het Allerhoogste Middelpunt. Hoe meer wij ons richten naar dit Middelpunt van Licht, des te groter zal onze capaciteit zijn.

7. In het Oosten heersten grote verschillen tussen rassen en volkeren. Zij haatten elkaar, en er was geen onderlinge samenwerking. De verschillende en uiteenlopende sekten stonden vijandig tegenover elkaar en waren onverzoenlijk. De verschillende rassen waren in voortdurende oorlog en conflict. Ongeveer zestig jaar geleden verscheen Bahá’u’lláh aan de oostelijke horizon. Hij zorgde ervoor dat liefde en eenheid zichtbaar werd tussen deze vijandige volkeren. Hij verenigde hen met de band van liefde. Hun vroegere haat en vijandigheid verdwenen; liefde en eenheid heersten in plaats daarvan. Het was een duistere wereld; zij werd stralend. Door Hem verscheen een nieuwe lente, want de Zon van Waarheid was weer opgegaan. In de velden en weiden van mensenharten bloeiden bonte bloemen van innerlijke betekenis, en de goede vruchten van het Koninkrijk van God werden openbaar.

8. Ik ben hier gekomen met deze opdracht: dat door uw streven, door uw verheven moraal en uw toegewijde inspanningen een volmaakte band van eenheid en liefde tot stand mag komen tussen het Oosten en het Westen, zodat de gaven van God op allen mogen neerdalen en allen worden gezien als delen van dezelfde boom – de grote boom van de menselijke familie. Want de mensheid kan worden vergeleken met de takken, de bladeren, de bloesems en de vruchten van die boom.

9. De gunsten van God zijn oneindig, grenzeloos. Oneindige genadegaven hebben de wereld omvat. Wij moeten de gunsten van God navolgen, en zoals elk ervan – de overvloed van het leven, bijvoorbeeld – alles omgeeft en omvat, zo moeten wij ook verbonden worden en samenvloeien tot elk deel de uitdrukking wordt van het geheel.

10. Overweeg: We planten een zaadje. Daaruit verschijnt een volledige en volmaakte boom, en uit elk zaadje van deze boom kan een andere boom voortkomen. Daarom is het deel een uitdrukking van het geheel, want dit zaad was een deel van de boom, maar daarin zat in potentie de hele boom. Zo kan ieder van ons een uitdrukking of vertegenwoordiger worden van alle gaven van het leven aan de mensheid. Dit is de eenheid van de wereld der mensheid. Dit heeft God ons geschonken. Dit is de gelukzaligheid van de mensheid, en dit is de manifestatie van de goddelijke gunst.

– 7 –
15 april 1912
Het huis van Mountfort Mills
327 West End Avenue, New York

Samengesteld uit de stenografische aantekeningen van

Howard MacNutt

1. Een paar dagen geleden ben ik in New York aangekomen, rechtstreeks vanuit Alexandrië. Op een vorige reis was ik in Europa, waar ik Parijs en Londen bezocht. Parijs is uiterlijk het mooist. De bewijzen van materiële beschaving zijn er zeer groot, maar de geestelijke beschaving is ver achtergebleven. Ik vond de mensen van die stad verzonken en verdrinkend in een zee van materialisme. Hun gesprekken en discussies beperkten zich tot natuurlijke en materiële verschijnselen, zonder over God te spreken. Ik was zeer verbaasd. De meeste wetenschappers, professoren en geleerden bleken materialisten te zijn. Ik zei tegen hen: “Ik ben verbaasd en verbijsterd dat mensen van zo’n scherpzinnig kaliber en zo’n duidelijke kennis nog steeds gevangenen van de natuur zijn, en de vanzelfsprekende Werkelijkheid niet herkennen.”

2. De waarneembare werkelijkheid is geheel onderworpen aan de heerschappij en de controle van de natuurwet. Deze ontelbare zonnen, satellieten en hemellichamen in de eindeloze ruimte zijn allen gevangenen van de natuur. Zij kunnen op geen enkel punt of gebied de vaststaande wetten overtreden die het fysieke universum beheersen. De zon in zijn onmetelijkheid, de oceaan in zijn uitgestrektheid zijn niet in staat om deze universele wetten te overtreden. Alle zichtbare wezens – de planten in hun koninkrijk, zelfs de dieren met hun intelligentie – zijn de onderdanen en gevangenen van de natuur. Allen leven binnen de grenzen van de natuurwet, en de natuur is de heerser over allen behalve over de mens. De mens is niet de gevangene van de natuur, hoewel hij volgens de natuurwet een aards wezen is, leidt hij schepen over de oceaan, vliegt hij door de lucht in vliegtuigen, daalt hij af in onderzeeërs, daarom heeft hij de natuurwet overwonnen en haar dienstbaar gemaakt aan zijn wensen. Zo sluit hij in een gloeilamp de onmetelijke natuurlijke energie op die elektriciteit heet – een materiële kracht die bergen kan splijten – en dwingt die hem licht te geven. Hij neemt de menselijke stem en sluit die op in de fonograaf voor zijn voordeel en vermaak. Volgens zijn natuurlijke kracht zou de mens in staat moeten zijn om over een beperkte afstand te communiceren, maar door de beperkingen van de natuur te overwinnen kan hij de afstand tenietdoen en telefoonberichten verzenden over duizenden kilometers. Alle wetenschappen, kunsten en ontdekkingen waren mysteries van de natuur, en volgens de natuurwet zouden deze mysteries latent, verborgen moeten blijven, maar de mens is ertoe overgegaan deze wet te breken, zich van deze regel te bevrijden en ze in het rijk van het zichtbare naar voren te brengen. Daarom is hij de heerser en bevelhebber van de natuur. De mens heeft intelligentie, de natuur niet. De mens heeft wilskracht; de natuur heeft dat niet. De mens heeft geheugen; de natuur heeft dat niet. De mens heeft het redenerend vermogen; de natuur heeft dat niet. De mens heeft het waarnemingsvermogen; de natuur kan niet waarnemen. Het is dus bewezen en duidelijk dat de mens edeler is dan de natuur.

3. Als wij de veronderstelling aanvaarden dat de mens slechts een onderdeel van de natuur is, worden wij geconfronteerd met een onlogische verklaring, omdat dit neerkomt op het beweren dat een onderdeel begiftigd kan zijn met eigenschappen die in het geheel afwezig zijn. Want de mens, die een onderdeel van de natuur is, heeft waarnemingsvermogen, intelligentie, geheugen, bewuste reflectie en ontvankelijkheid, terwijl de natuur zelf daar geheel van verstoken is. Hoe is het mogelijk dat een deel eigenschappen of vermogens bezit die in het geheel afwezig zijn? De waarheid is dat God aan de mens bepaalde krachten heeft gegeven die bovennatuurlijk zijn. Hoe kan de mens dan beschouwd worden als gevangene van de natuur? Overheerst en zet hij de natuur niet steeds meer naar zijn eigen hand? Is hij niet de goddelijkheid zelf van de natuur? Kunnen we zeggen dat de natuur blind is, dat ze niet opmerkzaam is, dat ze geen wil heeft en niet leeft, en dan de mens degraderen tot de natuur en haar beperkingen? Hoe kunnen we deze vraag beantwoorden? Hoe kunnen de materialisten en de geleerde atheïsten zo’n veronderstelling bewijzen en ondersteunen? In feite maken zij zelf de natuurwetten dienstbaar aan hun eigen wens en doel. Het bewijs is geleverd dat er in de mens een macht is die de beperkingen van de natuur te boven gaat, en dat die macht door God is geschonken.

4. In New York vind ik de mensen meer begiftigd met geestelijke ontvankelijkheid. Zij zijn niet louter gevangenen onder de controle van de natuur. Zij verheffen zich uit de ketenen en de last van gevangenschap. Daarom ben ik zeer gelukkig en hoopvol dat, als God het wil, in dit dichtbevolkte gebied, in dit uitgestrekte continent van het Westen, de deugden van de mensenwereld zullen schitteren. Dat de eenheid van de menselijke wereldmacht, de liefde van God de harten zal bezielen, en dat de internationale vrede haar maatstaf zal verheffen en van hieruit alle andere gebieden en landen zal beïnvloeden. Dit is mijn hoop.

– 8 –
16 april 1912
Hotel Ansonia, bahá’í-vrienden van New Jersey
Broadway en 73rd Street, New York
Aantekeningen van Aḥmad Sohráb

1. Mensen uit Oost en West zijn hier samengebracht door de kracht van de Heilige Geest. Een bijeenkomst als deze zou met materiële middelen onmogelijk zijn en is nog nooit in New York gehouden, want vanavond vinden wij hier mensen uit afgelegen streken van de aarde, verbonden met de mensen van Amerika in de grootst mogelijke liefde en geestelijke eenheid. Dit is alleen mogelijk door de kracht van God. Christus verscheen in deze wereld negentienhonderd jaar geleden om banden van eenheid en liefde te smeden tussen verschillende natiën en gemeenschappen. Hij bracht de wetenschappen van Rome en de pracht van de beschaving van Griekenland samen. Hij bracht ook de verbondenheid tot stand tussen het Assyrische koninkrijk en de macht van Egypte. Het samengaan van deze natiën in eenheid, liefde en overeenstemming was onmogelijk geweest, maar Christus heeft door goddelijke macht deze toestand onder de mensenkinderen tot stand gebracht.

2. We staan vandaag voor een veel grotere uitdaging wanneer we trachten eenheid tussen Oost en West tot stand te brengen. Bahá’u’lláh heeft door de hemelse kracht Oost en West samengebracht. Eerlang zullen wij erkennen dat zij door de kracht van God met elkaar zijn verbonden. De eenheid van het koninkrijk der mensheid zal de banier van verovering verdringen, en alle gemeenschappen der aarde zullen zich onder haar bescherming verzamelen. Geen natie met afzonderlijke en beperkte grenzen – zoals Perzië bijvoorbeeld – zal bestaan. De Verenigde Staten van Amerika zullen slechts bekend staan als naam. Duitsland, Frankrijk, Engeland, Turkije, Arabië – al deze verschillende natiën zullen in eenheid worden samengesmolten. Wanneer de mensen in de toekomst wordt gevraagd: “Tot welke nationaliteit behoor jij?”, zal het antwoord zijn: “Tot de nationaliteit van de mensheid. Ik leef onder de schaduw van Bahá’u’lláh. Ik ben een dienaar van Bahá’u’lláh. Ik behoor tot het leger van de Allergrootste Vrede.” De mensen van de toekomst zullen niet zeggen: “Ik behoor tot de natie van Engeland, Frankrijk of Perzië”, want zij zullen allen burgers zijn van een universele nationaliteit – één familie, één land, één wereld der mensheid – en dan zullen deze oorlogen, haat en strijd voorbijgaan.

3. Bahá’u’lláh verscheen in een land dat het middelpunt was van vooroordelen. In dat land waren veel verschillende gemeenschappen, religies, sekten en geloofsgemeenschappen. Onder hen bestonden alle vijandigheden van de afgelopen eeuwen. Zij waren bereid elkaar te doden. Zij beschouwden het doden van anderen die het niet met hen eens waren in hun religieuze overtuiging als een daad van aanbidding. Bahá’u’lláh bracht een zodanige eenheid en overeenstemming tussen deze verschillende gemeenschappen tot stand, dat men nu getuige is van de grootste liefde en vriendschap onder hen.

4. Vandaag de dag hunkeren de bahá’ís van het Oosten er met diep verlangen naar u van aangezicht tot aangezicht te zien. Hun hoogste hoop en innigste wens is dat de dag zal komen waarop zij in een bijeenkomst met u zullen worden samengebracht. Denk goed na over de kracht die deze wonderbaarlijke transformatie tot stand heeft gebracht.

5. Het lichaam van de mensenwereld is ziek. Haar remedie en genezing zal de eenheid van het koninkrijk der mensheid zijn. Het leven ervan is De Allergrootste Vrede. De verlichting en bezieling ervan is liefde. Haar geluk is het bereiken van geestelijke volmaaktheden. Het is mijn wens en hoop dat wij in de gaven en gunsten van de Gezegende Volmaaktheid een nieuw leven mogen vinden, een nieuwe kracht mogen verwerven en een wonderbaarlijke en opperste bron van energie mogen bereiken, zodat de Allergrootste Vrede van goddelijke intentie zal worden gevestigd op het fundament van de eenheid van de mensenwereld met God. Moge de liefde van God verspreid worden vanuit deze stad en vanuit deze bijeenkomst naar alle omringende landen. Nee, moge Amerika het middelpunt van de verspreiding van geestelijke verlichting worden, en heel de wereld deze hemelse zegen ontvangen! Want Amerika heeft krachten en capaciteiten ontwikkeld die groter en wonderbaarlijker zijn dan die van andere landen. Hoewel het waar is dat zijn volk een wonderbaarlijke materiële beschaving heeft bereikt, hoop ik dat geestelijke krachten dit grote lichaam mogen bezielen en een overeenkomstige geestelijke beschaving tot stand mag worden gebracht. Mogen de inwoners van dit land worden als engelen uit de hemel met hun gezichten voortdurend naar God gekeerd. Mogen zij allen de dienaren worden van de Almachtige. Mogen zij vanuit hun huidige materiële verworvenheden opstijgen tot zo’n hoogte dat hemelse verlichting vanuit deze kern kan stromen naar alle volkeren van de wereld.

6. Het goddelijke Jeruzalem is uit de hemel neergedaald. De bruid van Sion is verschenen. De stem van het Koninkrijk van God is verheven. Moge u de hoogste bekwaamheid en aantrekkingskracht bereiken in dit rijk van macht en kracht – nieuwe energie ten toon spreiden en wonderbaarlijke prestaties leveren, want God is uw Helper en staat u bij. De adem van de Heilige Geest is uw trooster, en de engelen van de hemel omringen u. Ik verlang naar deze kracht voor u. Wees ervan verzekerd dat deze zegeningen u nu beschutten.

– 9 –
17 april 1912
Hotel Ansonia
Broadway en 73rd Street, New York
Aantekeningen van Howard MacNutt

1. Tijdens mijn bezoek aan Londen en Parijs vorig jaar heb ik vele gesprekken gevoerd met de materialistische filosofen van Europa. De basis van al hun conclusies is dat het verwerven van kennis van verschijnselen verloopt volgens een vaste, onveranderlijke wet – een wet die wiskundig exact is in zijn werking via de zintuigen. Bijvoorbeeld, het oog ziet een stoel, daarom is er geen twijfel over het bestaan van de stoel. Het oog kijkt omhoog naar de hemel en ziet de zon. Ik zie bloemen op deze tafel, ik ruik hun geur. Ik hoor geluiden buiten, enzovoort. Dit, zeggen zij, is een vaste wiskundige wet van waarneming en gevolgtrekking, waarvan de werking geen enkele twijfel toelaat. Want voor zover het universum onderworpen is aan onze gewaarwording, is het bewijs vanzelfsprekend dat onze kennis ervan moet worden verkregen via de zintuigen. Dat wil zeggen, de materialisten verkondigen dat het criterium en de maatstaf van de menselijke kennis de zintuiglijke waarneming is. Bij de Grieken en Romeinen was het criterium van kennis de rede – dat wat bewijsbaar en aanvaardbaar is door de rede, noodzakelijkerwijs als waar moet worden erkend. Een derde norm of criterium is de mening van theologen dat tradities of profetische uitspraken en interpretaties de basis vormen van het menselijk weten. Er is nog een vierde criterium, dat wordt gehanteerd door religieuze mensen en metafysici, die zeggen dat de bron en het kanaal van alle menselijke doorgronding van het onbekende door inspiratie plaatsvindt. Kort samengevat zijn deze vier criteria volgens de verklaringen van de mensen: ten eerste, zintuiglijke waarneming; ten tweede, rede; ten derde, tradities; ten vierde, inspiratie.

2. In Europa heb ik de filosofen en wetenschappers van het materialisme voorgehouden dat het criterium van de zintuigen niet betrouwbaar is. Denk bijvoorbeeld aan een spiegel en de beelden die erin worden weerspiegeld. Deze beelden hebben geen werkelijk lichamelijk bestaan. Toch zou je, als je nooit een spiegel had gezien, stellig volhouden en geloven dat ze echt waren. Het oog ziet een fata morgana in de woestijn als een meer van water, maar er schuilt geen werkelijkheid in. Als wij op het dek van een stoomboot staan, lijkt de oever te bewegen, maar wij weten dat het land stilstaat en wij bewegen. Men dacht dat de aarde vast stond en dat de zon eromheen draaide, maar hoewel dit zo lijkt te zijn, weet men nu dat het omgekeerde waar is. Een wervelende fakkel doet een cirkel van vuur voor het oog verschijnen, maar wij beseffen dat er slechts één lichtpunt is. Wij zien een schaduw over de grond bewegen, maar deze heeft geen materieel bestaan, geen substantie. In woestijnen zijn de atmosferische effecten bijzonder productief voor illusies die het oog misleiden. Ik zag eens een fata morgana waarin een hele karavaan omhoog leek te reizen in de lucht. In het hoge Noorden doen zich andere bedrieglijke verschijnselen voor, die het menselijk oog verbijsteren. Soms schijnen er drie of vier zonnen tegelijkertijd, door wetenschappers bijzonnen genoemd, terwijl wij weten dat de grote zonnebol één is en dat hij vast en alleen blijft. Kortom, de zintuigen worden voortdurend bedrogen, en wij zijn niet in staat dat wat werkelijkheid is te scheiden van dat wat het niet is.

3. Wat het tweede criterium betreft – de rede – ook deze is ongeloofwaardig en niet te vertrouwen. Deze menselijke wereld is een oceaan van uiteenlopende meningen. Als de rede de perfecte norm en maatstaf van kennis is, waarom lopen de meningen dan zo uiteen en waarom zijn filosofen het zo volkomen oneens met elkaar? Dit is een duidelijk bewijs dat de menselijke rede niet als een onfeilbaar criterium kan worden vertrouwd. Zo worden de grote ontdekkingen en mededelingen van vroegere eeuwen voortdurend door de wijzen van vandaag weer ter discussie gesteld en terzijde geschoven. Wiskundigen, astronomen, scheikundigen weerleggen en verwerpen voortdurend de conclusies van hun voorgangers. Niets staat vast, niets is definitief. Alles verandert voortdurend, omdat de menselijke rede voortschrijdt langs nieuwe wegen van onderzoek en elke dag tot nieuwe conclusies komt. In de toekomst zal veel wat nu als waar wordt verkondigd en aanvaard, worden verworpen en weerlegd. En zo zal het tot in het oneindige doorgaan.

4. Wanneer wij het derde criterium beschouwen – de tradities – die door de theologen worden aangevoerd als de weg en de maatstaf van kennis, vinden wij deze bron even onbetrouwbaar en onwaardig om van afhankelijk te zijn. Want religieuze tradities zijn het verslag en de documentatie van het begrip en de interpretatie van het Boek. Op welke wijze is dit begrip, deze interpretatie bereikt? Door de analyse van het menselijk verstand. Wanneer wij het Boek van God lezen, vormt de rede het begripsvermogen waarmee wij conclusies trekken. De rede is het verstand. Als wij niet begiftigd zijn met een volmaakt verstand, hoe kunnen wij dan de betekenis van het Woord van God begrijpen? Daarom is het menselijk verstand, zoals reeds gezegd, door zijn aard eindig en gebrekkig in zijn gevolgtrekkingen. Het kan niet de Werkelijkheid zelf of het oneindige Woord omvatten. Voor zover de bron van tradities en interpretaties de menselijke rede is, en de menselijke rede gebrekkig is, hoe kunnen wij dan haar bevindingen aannemen voor echte kennis?

5. Het vierde criterium dat ik heb genoemd is inspiratie, waardoor men beweert dat de werkelijkheid van kennis bereikbaar is. Wat is inspiratie? Het is de invloed van het menselijk hart. Maar wat zijn de kwaadaardige ingevingen die de mensheid teisteren? Zij zijn ook de ingevingen van het hart. Hoe moeten we deze van elkaar onderscheiden? Dan rijst de vraag: Hoe weten wij of wij Gods ingevingen volgen of de kwaadaardige ingevingen van de menselijke geest? Kortom, het punt is dat in de menselijke materiële wereld van verschijnselen deze vier criteria de enige wegen tot kennis zijn, en zij zijn alle gebrekkig en onbetrouwbaar. Wat blijft er dan over? Hoe zullen wij dan werkelijke kennis bereiken? Door de adem en ingevingen van de Heilige Geest, die het licht en de kennis zelf is. Daardoor wordt het menselijk verstand gestimuleerd en versterkt tot ware conclusies en volmaakte kennis. Dit is een afdoend argument dat aantoont dat alle beschikbare menselijke criteria foutief en gebrekkig zijn, maar dat de goddelijke maatstaf van kennis onfeilbaar is. Daarom is het de mens niet geoorloofd te zeggen: “Ik weet het omdat ik het door mijn zintuigen waarneem”, of “Ik weet het omdat het door mijn verstand wordt bewezen”, of “Ik weet het omdat het volgens de traditie en de uitleg van het Heilige Boek is”, of “Ik weet het omdat ik geïnspireerd ben”. Alle menselijke maatstaven van beoordeling zijn gebrekkig en eindig.

– 10 –
17 april 1912
Het huis van de heer en mevrouw Edward B. Kinney
780 West End Avenue, New York
Aantekeningen van John G. Grundy

1. In de Heilige Boeken staat dat wanneer de Zon van Waarheid daagt, zij in het Oosten zal verschijnen en dat haar licht in het Westen zal worden weerkaatst. Reeds heeft haar dageraad in het Oosten plaatsgevonden, en haar tekenen verschijnen in het Westen. Haar verlichting zal zich snel en wijd verspreiden in het Westen. De Zon van Waarheid is opgegaan in Perzië, en haar uitstraling is nu hier in Amerika te zien. Dit is het grootste bewijs van haar verschijning aan de horizon van de wereld, zoals opgetekend in de hemelse Boeken. God zij geloofd! Dat wat in de Heilige Boeken is voorzegd, is vervuld.

2. Afgelopen zondag in Carnegie Hall gaf de eerwaarde ziel die ‘Abdu’l-Bahá introduceerde, stem aan de verklaring dat volgens de traditie demonen zouden verschijnen uit het land van de zonsopgang, maar dat we nu engelen zien verschijnen in plaats daarvan. Op het moment dat deze uitspraak werd gedaan, was er geen gelegenheid voor een antwoord, maar vandaag zullen we erover spreken. De grote geestelijke lichten zijn altijd in het Oosten verschenen. De Gezegende Volmaaktheid, Bahá’u’lláh, verscheen in het Oosten. Jezus Christus daagde aan de horizon van het Oosten. Mozes, Aäron, Jozef en alle Israëlitische profeten zoals Jeremia, Ezechiël, Jesaja en anderen verschenen in het Oosten. De lichten van Mohammed en de Báb schenen uit het Oosten. De oostelijke horizon is overstroomd met de gloed van deze grote lichten, en alleen vanuit het Oosten zijn zij verrezen om naar het Westen te schijnen. Nu – God zij geprezen! – leeft u in de dageraad van een cyclus waarin de Zon van Waarheid weer vanuit het Oosten schijnt en alle streken verlicht.

3. De wereld is een nieuwe wereld geworden. De duisternis van de nacht die de mensheid heeft omhuld, is voorbij. Een nieuwe dag is aangebroken. Goddelijke ontvankelijkheid en hemelse vermogens ontwikkelen zich in menselijke zielen onder de leiding van de Zon van Waarheid. De eigenschappen van de zielen en hun omstandigheden zijn verschillend. Bijvoorbeeld, bepaalde mineralen komen uit de steenachtige gebieden van de aarde. Het zijn allemaal mineralen, ze worden allemaal door dezelfde zon voortgebracht, maar de ene blijft een steen, terwijl de andere het vermogen ontwikkelt van een glanzend juweel of edelsteen. Op het ene stuk land groeien tulpen en hyacinten, op het andere doornen en distels. Elk perceel ontvangt de overvloed van de zon, maar de capaciteit om die te ontvangen is niet dezelfde. Daarom is het noodzakelijk dat wij vermogens en goddelijke ontvankelijkheid ontwikkelen, opdat de genadevolle overvloed van de Zon van Waarheid, bestemd voor deze tijd waarin wij leven, van ons kan weerkaatsen als licht van zuiver kristal.

4. De weldaden van de Gezegende Volmaaktheid zijn oneindig. We moeten ons dagelijks inspannen om ons vermogen te vergroten, om onze mogelijkheden om ze te ontvangen te versterken en te verruimen, om als volmaakte spiegels te worden. Hoe meer gepolijst en schoon de spiegel is, des te stralender is de weerspiegeling van de lichten van de Zon van Waarheid. Wees als een goed gecultiveerde tuin, waarin de lieflijke rozen en bonte bloemen van de hemel geurend groeien. Het is mijn hoop dat uw harten zullen worden als een goed voorbereide grond, zorgvuldig bewerkt en gereed gemaakt, waarop de goddelijke regens van de genade van de Gezegende Volmaaktheid mogen neerdalen en de zefieren van deze goddelijke lentetijd met verkwikkende adem mogen waaien. Dan zal de tuin van uw hart zijn heerlijk geurende bloemen voortbrengen om de zintuigen van de goddelijke Hovenier te verfrissen. Laat uw harten de heerlijkheden van de Zon van Waarheid in hun vele kleuren weerspiegelen om het oog van de goddelijke Kweker die hen heeft gevoed te verblijden. Raak van dag tot dag meer tot elkaar aangetrokken, opdat de liefde van God allen met wie u in contact komt, verlicht. Wees als één geest, één ziel, bladeren van één boom, bloemen van één tuin, golven van één oceaan.

5. Aangezien er verschil in capaciteit bestaat tussen menselijke zielen, verschillen persoonlijkheden ook onderling. In werkelijkheid is dit echter een reden tot eenheid en niet tot onenigheid en onmin. Als de bloemen in een tuin allemaal één kleur hadden, zou het effect eentonig zijn voor het oog, maar als ze veelkleurig zijn, is het zeer aangenaam en wonderschoon. De kleurenpracht en kleurschakeringen tussen de bloemen geven de tuin zijn schoonheid en charme. Laten wij daarom, hoewel wij verschillende persoonlijkheden zijn, verschillende ideeën hebben en verschillende geuren, ernaar streven als bloemen van dezelfde goddelijke tuin in harmonie samen te leven. Zelfs al heeft elke ziel haar eigen geur en kleur, toch weerkaatsen zij allen hetzelfde licht, dragen zij bij aan de geur van dezelfde bries die door de tuin waait, blijven allen doorgroeien in volledige harmonie en eensgezindheid. Wordt als de golven van één zee, bomen van één bos, groeiend in uiterste liefde, eensgezindheid en eenheid.

6. Als u zo’n vermogen van liefde en eenheid bereikt, zal de Gezegende Volmaaktheid oneindige genaden van het geestelijk Rijk over u uitstorten, u leiden, beschermen en behoeden onder de schaduw van Zijn Woord, uw geluk in deze wereld vermeerderen en u door alle moeilijkheden heen ondersteunen. Daarom is het mijn hoop dat u van dag tot dag stralender zult worden aan de hemelse horizon, steeds dichter het Koninkrijk van Abhá nadert, steeds grotere weldaden van de Gezegende Volmaaktheid zult verkrijgen. Ik ben blij, want ik bespeur tekenen van grote liefde onder u. Ik ga naar Chicago, en wanneer ik terugkeer hoop ik dat de liefde oneindig zal zijn geworden. Dan zal het een eeuwige vreugde zijn voor mij en de vrienden in het Oosten.

– 11 –
18 april 1912
Het huis van de heer en mevrouw Marshall L. Emery
273 West 90th Street, New York
Aantekeningen van mevrouw Dixon

1. Vanavond wil ik u iets vertellen over de geschiedenis van de Bahá’í-openbaring.

2. De Gezegende Volmaaktheid, Bahá’u’lláh, behoorde tot de adel van Perzië. Vanaf zijn vroegste jeugd onderscheidde Hij zich onder zijn verwanten en vrienden. Men zei: “Dit kind heeft buitengewone kracht.” In wijsheid, intelligentie en als bron van nieuwe kennis, was Hij Zijn leeftijd ver vooruit en overtrof allen in Zijn omgeving. Allen die Hem kenden waren verbaasd over Zijn vroegrijpheid. Het was destijds gebruikelijk om te zeggen: “Een dergelijk kind zal niet lang leven”, want algemeen werd aangenomen dat vroegrijpe kinderen de volwassen leeftijd niet bereiken. Tijdens zijn jeugd ging de Gezegende Volmaaktheid niet naar school. Hij was niet bereid onderwezen te worden. Dit feit is algemeen bekend bij de Perzen van Teheran. Niettemin was Hij in staat de moeilijke problemen van allen die tot Hem kwamen op te lossen. In welke bijeenkomst, wetenschappelijke vergadering of theologische discussie men Hem ook aantrof, Hij werd de autoriteit van uitleg over ingewikkelde en ondoorgrondelijke vraagstukken die Hem werden voorgelegd.

3. Totdat Zijn vader overleed, zocht Bahá’u’lláh geen positie of politiek ambt, ook al had Hij contacten met de regering. Dit wekte verbazing en commentaar. Vaak werd gezegd: “Hoe komt het dat een jongeman met zo’n scherp verstand en zo’n subtiel waarnemingsvermogen niet op zoek gaat naar een lucratieve aanstelling? In feite ligt elke positie voor hem open.” Dit is een historische verklaring die volledig wordt bevestigd door het Perzische volk.

4. Hij was zeer vrijgevig en gaf overvloedig aan de armen. Niemand die tot Hem kwam, werd afgewezen. De deuren van Zijn huis stonden voor allen open en Hij had altijd veel gasten. Deze onbegrensde vrijgevigheid was nog verbazingwekkender door het feit dat Hij geen positie of aanzien zocht. In hun commentaar hierop zeiden Zijn vrienden dat Hij zou verarmen, want Zijn uitgaven waren hoog en Zijn bezit slonk weg. “Waarom denkt Hij niet aan Zijn eigen zaken?” vroegen zij aan elkaar. Maar sommigen die wijs waren, zeiden: “Deze persoonlijkheid is verbonden met een andere wereld. Hij heeft iets verhevens in zich dat nu nog niet duidelijk is. De dag komt waarop het aan het licht zal komen.” De Gezegende Volmaaktheid was werkelijk een toevlucht voor elke zwakke, een schuilplaats voor elke vrezende, vriendelijk voor elke behoeftige, toegeeflijk en liefdevol voor alle schepselen.

5. Hij werd bekend met deze eigenschappen voordat de Báb verscheen. Toen verklaarde Bahá’u’lláh dat de missie van de Báb de waarheid was en verkondigde Diens leringen. De Báb verkondigde dat na Hem een grotere Manifestatie zou plaatsvinden en noemde de Beloofde “Hem die door God geopenbaard zal worden”, en zei dat negen jaar later de werkelijkheid van Zijn eigen zending duidelijk zou worden. In Zijn geschriften verklaarde Hij dat in het negende jaar deze Beloofde bekend zou worden. In het negende jaar zouden zij alle glorie en geluk bereiken. In het negende jaar zouden ze snel vooruitgang boeken. Bahá’u’lláh en de Báb hadden persoonlijk contact. De Báb schreef een document met daarin driehonderdzestig woordafleidingen van de woordstam Bahá. De Báb vond de marteldood in Tabríz; en Bahá’u’lláh, die in 1852 naar Irak werd verbannen, maakte Zichzelf bekend in Bagdad. De Perzische regering had namelijk besloten dat zolang Hij in Perzië verbleef de rust in het land zou worden verstoord, daarom werd Hij verbannen in de verwachting dat Perzië tot rust zou komen. Zijn verbanning had echter het tegengestelde effect. Er ontstond opnieuw tumult, en de vermelding van Zijn grootheid en invloed verspreidde zich overal in het land. De verkondiging van Zijn manifestatie en missie vond plaats in Bagdad. Hij riep daar zijn vrienden bijeen en sprak tot hen over God.

6. Op een gegeven moment verliet Hij de stad en trok alleen de bergen van Koerdistan in, waar Hij Zijn verblijf hield in grotten en spelonken. Een deel van deze tijd woonde Hij in de stad Sulaymáníyyih. Twee jaar gingen voorbij, waarin Zijn vrienden noch zijn familieleden precies wisten waar Hij verbleef.

7. Hoewel Bahá’u’lláh eenzaam, afgezonderd en onbekend was in Zijn teruggetrokken bestaan, verspreidde het bericht zich door heel Koerdistan dat dit een hoogst opmerkelijk en geleerd Persoon was, begiftigd met een wonderbaarlijke aantrekkingskracht. In korte tijd werd Koerdistan aangetrokken door Zijn liefde. Gedurende deze periode leefde Bahá’u’lláh in armoede. Zijn kleding was die van de armen en de behoeftigen. Zijn voedsel was dat van de minderbedeelden en nederigen. Een sfeer van majesteit omringde Hem als de zon op het middaguur. Overal werd Hij zeer vereerd en geliefd.

8. Na twee jaar keerde Hij terug naar Bagdad. Vrienden die Hij had leren kennen in Sulaymáníyyih kwamen Hem bezoeken. Zij troffen Hem aan in Zijn vertrouwde omgeving van gemak en welvaart en waren verbaasd over het meubilair van Iemand Die in Koerdistan onder zulke karige omstandigheden in afzondering had geleefd.

9. De Perzische regering nam aan dat de verbanning van de Gezegende Volmaaktheid uit Perzië de uitroeiing zou betekenen van Zijn Zaak in dat land. Deze machthebbers realiseerden zich nu dat het zich sneller verspreidde. Zijn prestige steeg en Zijn leringen werden steeds wijder bekend. De leiders van Perzië gebruikten daarop hun invloed om Bahá’u’lláh uit Bagdad te laten verbannen. Hij werd door de Ottomaanse autoriteiten naar Constantinopel ontboden. Terwijl Hij in Constantinopel was, negeerde Hij elke beperking, vooral de vijandigheid van de ministers van Staat en de geestelijkheid. De officiële vertegenwoordigers van Perzië deden opnieuw hun invloed gelden op de Ottomaanse autoriteiten en slaagden erin Bahá’u’lláh van Constantinopel naar Adrianopel te laten verbannen, met het doel Hem zo ver mogelijk van Perzië weg te houden en Zijn communicatie met dat land te bemoeilijken. Desondanks verspreidde en versterkte de Zaak zich nog steeds.

10. Tenslotte overlegden zij en zeiden: “Wij hebben Bahá’u’lláh van plaats tot plaats verbannen, maar telkens als hij verbannen is, wordt zijn zaak wijder verbreid, neemt zijn verkondiging in kracht toe, en wordt zijn lamp dag na dag feller. Dit is te wijten aan het feit dat wij hem naar grote steden en dichtbevolkte gebieden hebben verbannen. Daarom zullen wij hem als gevangene naar een strafkolonie sturen, dan zal iedereen weten dat hij de metgezel is van moordenaars, rovers en misdadigers; in korte tijd zullen Hij en zijn volgelingen ten onder gaan.” Daarop verbande de sultan van het Ottomaanse Rijk hem naar de gevangenis van ‘Akká.

11. Toen Bahá’u’lláh in ‘Akká aankwam, was Hij door de kracht van God in staat om Zijn banier te hijsen. Zijn licht was eerst een ster geweest. Nu werd het een machtige zon, en de verlichting van Zijn Zaak breidde zich uit van het Oosten naar het Westen. Binnen de muren van de gevangenis schreef Hij brieven aan alle koningen en heersers van de natiën, waarin Hij hen opriep tot arbitrage en universele vrede. Sommige koningen ontvingen Zijn woorden met hoon en minachting. Een daarvan was de sultan van het Ottomaanse Rijk. Napoleon III van Frankrijk antwoordde niet. Een tweede brief werd aan hem gericht. Daarin stond: “Ik heb u al eerder een brief geschreven waarin ik u opriep tot de Zaak van God, maar u behoort tot de achtelozen. U heeft verkondigd dat u de verdediger van de onderdrukten was. Nu is duidelijk geworden dat u dat niet bent. Noch bent u vriendelijk tegen uw eigen lijdende en onderdrukte volk. Uw daden zijn in strijd met uw eigen belangen, en uw koninklijke hoogmoed moet ten val komen. Vanwege uw arrogantie zal God uw soevereiniteit binnenkort vernietigen. Frankrijk zal van u wegvluchten, en u zult overweldigd worden door een grote nederlaag. Er zal klaagzang en rouw zijn, vrouwen zullen weeklagen over het verlies van hun zonen.” Deze aanklacht tegen Napoleon III werd gepubliceerd en verspreid.

12. Lees en overdenk: één gevangene, alleen en afgezonderd, zonder bijstand of verdediging, een buitenlander en vreemdeling, gevangen in de vesting van ‘Akká, die zulke brieven schrijft aan de keizer van Frankrijk en de sultan van Turkije. Denk hier eens over na: hoe Bahá’u’lláh het vaandel van Zijn Zaak verhief in de gevangenis. Kijk naar de geschiedenis, het is zonder weerga. Iets dergelijks is noch vóór die tijd noch daarna voorgevallen, waarbij een gevangene en banneling Zijn Zaak bevordert en Zijn leringen verspreidt, waardoor Hij uiteindelijk machtig genoeg wordt om de koning te verslaan die Hem verbannen heeft.

13. Zijn Zaak verspreidde zich steeds meer. De Gezegende Volmaaktheid was vijfentwintig jaar een gevangene. Gedurende al die tijd werd Hij onderworpen aan de vernederingen en beschimpingen van het volk. Hij werd vervolgd, bespot en in ketenen geslagen. In Perzië werden Zijn eigendommen geplunderd en zijn bezittingen geconfisqueerd. Eerst volgde de verbanning van Perzië naar Bagdad, vervolgens naar Constantinopel, daarna naar Adrianopel en tenslotte van Roemelië naar de gevangenisvesting van ‘Akká.

14. Hij was in Zijn leven intens actief. Zijn energie was onbeperkt. Nauwelijks ging er een nacht voorbij in rustgevende slaap. Hij doorstond deze beproevingen, onderging deze tegenslagen en moeilijkheden opdat een manifestatie van onbaatzuchtigheid en dienstbaarheid zichtbaar zou worden in de wereld van de mensheid; opdat de Grote Vrede werkelijkheid zou worden; opdat menselijke zielen zouden verschijnen als de engelen van de hemel; opdat hemelse wonderen zouden worden verricht onder de mensen; dat het menselijk geloof zou worden versterkt en vervolmaakt; dat het kostbare, onschatbare geschenk van God – de menselijke geest – tot volle ontplooiing zou komen in de tempel van het lichaam; en dat de mens het spiegelbeeld en de gelijkenis van God zou worden, zoals het in de Bijbel is geopenbaard: “Laat ons de mens maken naar ons beeld.”

15. Kortom, de Gezegende Volmaaktheid heeft al deze beproevingen en tegenspoed verdragen opdat ons hart verlicht en stralend mag worden, onze geest bezield, onze fouten deugden worden, onze onwetendheid wordt omgezet in kennis; opdat wij de ware vruchten van de mensheid verkrijgen en hemelse genaden verwerven; opdat wij, ofschoon pelgrims op aarde, de weg van het hemels Koninkrijk kunnen afleggen en, ofschoon behoeftig en arm, de schatten van het eeuwige leven kunnen ontvangen. Daartoe heeft Hij deze moeilijkheden en zorgen gedragen.

16. Vertrouw alles aan God toe. De lichten van God stralen. De gezegende Epistels verspreiden zich. De zegenrijke leringen worden in Oost en West wereldkundig gemaakt. Spoedig zult u zien dat de hemelse Woorden de eenheid van de wereld der mensheid hebben gevestigd. De banier van de Allergrootste Vrede is ontplooid, en de voortreffelijke gemeenschap zal zichtbaar worden.

– 12 –
19 april 1912
Earl Hall, Columbia University, New York
Van stenografische aantekeningen

1. Als we aandachtig kijken naar de geschapen wereld, dan komen we tot de bevinding dat al wat bestaat als volgt ingedeeld kan worden: allereerst de minerale wereld – dat wil zeggen materie die in diverse vormen van samenstelling aan de dag treedt; ten tweede, de plantaardige wereld – uitgerust met de eigenschappen van de minerale wereld met daarbij het vermogen om te groeien of zich voort te planten, hetgeen wijst op een hogere graad en een groter aanpassingsvermogen dan de minerale wereld; ten derde, de dierlijke wereld – uitgerust met de eigenschappen van zowel de minerale als de plantaardige wereld, met nog daarbij het vermogen tot zintuigelijke waarneming; ten vierde, de menselijke wereld – het hoogst toegeruste organisme van de zichtbare schepping – die uitgerust is met de eigenschappen van de minerale, de plantaardige en de dierlijke wereld, plus nog een ideële begaafdheid die totaal ontbreekt in de lagere werelden of koninkrijken, namelijk het vermogen van verstandelijk onderzoek naar de mysteriën van de diverse uiterlijke verschijnselen. Het resultaat van deze verstandelijke begaafdheid is kennis, typisch karakteristiek voor de mens. Dit kenvermogen stelt onderzoek in en vormt zich een mening aangaande de geschapen dingen en hun wetmatigheden. Dit vermogen maakt hem tot de ontdekker van de verborgen en mysterieuze geheimen van het stoffelijke universum, en is specifiek aan de mens eigen. Om die reden is de edelste en meest bewonderenswaardige verworvenheid van de mens zijn wetenschappelijke kennis en vooruitgang.

2. Wetenschap kan men vergelijken met een spiegel waarin de beelden van de mysteriën van uiterlijke verschijnselen weerkaatst worden. Al wat in het verleden tot stand kwam, brengt ze voor ons tevoorschijn in de arena van kennis. Kennis verbindt het verleden met het heden. De filosofische conclusies uit een verleden tijdperk, de leringen van de Profeten en de wijsheid van vroegere grote denkers hebben een blijvende plaats gekregen en vinden hun weergave in de hedendaagse wetenschappelijke ontwikkeling. Wetenschap legt het verleden open. Aan hetgeen de wetenschap in verleden en heden heeft ontwikkeld, verbinden wij onze conclusies met betrekking tot de toekomst. Wetenschap bestuurt de natuur en haar mysteriën, ze is het enige orgaan met behulp waarvan de mens de wetmatigheden van de stoffelijke schepping kan onderzoeken. Alle geschapen dingen zijn verankerd in de natuur en onderworpen aan haar wetten. Ze kunnen de werking van deze wetten tot in de geringste details niet overtreden. De oneindige sterrenwerelden en hemellichamen zijn de gehoorzame onderdanen van de natuur. De aarde en haar ontelbare organismen, alle mineralen, planten en dieren staan onder haar heerschappij. Maar de mens kan zich aan deze toestand ontworstelen door aanwending van zijn wetenschappelijke en intellectuele vermogen. Hij kan de natuur beïnvloeden, wijzigen en richting geven naar eigen voorkeur en doeleinden. Wetenschap is, bij wijze van spreken, de doorbreker van de wetten der natuur.

3. Bedenk bijvoorbeeld dat de mens volgens de natuurwet gehouden is zich voort te bewegen over het oppervlak van de aarde. Maar hij doorbreekt deze wet en beperking wanneer hij per schip over de oceanen vaart, of zich per vliegtuig door de lucht beweegt of met een duikboot door de diepten der zee. Dit gaat in tegen wat de natuur toestaat; het doorbreekt haar heerschappij en invloedssfeer. De wetten en methoden van de natuur, de verborgen geheimen en mysteriën van het heelal, de uitvindingen en ontdekkingen van de mens, al onze wetenschappelijke verworvenheden zouden van nature verborgen en onbekend blijven. Maar door zijn intellectuele scherpzinnigheid vindt de mens ze in het gebied van het onzichtbare en laat ze verschijnen in het zichtbare, legt ze bloot en verklaart ze. Een van de mysteriën van de natuur is bijvoorbeeld elektriciteit. Overeenkomstig de natuur zou deze kracht, deze energie, latent en verborgen moeten blijven, maar de mens doorbreekt met behulp van de wetenschap de natuurwetten zelf, bedwingt ze en past ze toe voor eigen gebruik.

4. Kortom, de mens is, doordat hij in het bezit is van deze ideële gave van wetenschappelijk onderzoek, het meest edele maaksel in de schepping, degene die over de natuur regeert. Hij neemt de natuur het zwaard uit handen en gebruikt dit op het hoofd van de natuur. Op grond van de wetmatigheid van de natuur is de nacht een periode van duisternis en verborgenheid, maar door het gebruik van de kracht van elektriciteit, door het hanteren van het elektrische zwaard, doorbreekt hij de duisternis en verdrijft de donkerte. De mens is verheven boven de natuur en zet de natuur naar zijn hand. De mens is een wezen met gevoel; de natuur heeft geen gevoel. De mens heeft een geheugen en een verstand, de natuur ontbeert die. De mens is edeler dan de natuur. Hij beschikt over innerlijke krachten waarvan de natuur verstoken is. Men kan zich op het standpunt stellen dat deze vermogens aan de natuur zelf ontleend zijn en dat de mens onderdeel uitmaakt van de natuur. Maar in antwoord op deze verklaring kunnen we zeggen dat als de natuur het geheel is en de mens een deel van dat geheel, hoe kan het dan mogelijk zijn dat een onderdeel eigenschappen en deugden bezit die in het geheel ontbreken? Het deel moet ongetwijfeld begiftigd zijn met dezelfde kwaliteiten en eigenschappen als het geheel. Bijvoorbeeld, het haar is een onderdeel van de menselijke anatomie. Het kan geen elementen bevatten die niet voorkomen in de andere delen van het lichaam, want, in alle gevallen zijn de samenstellende delen van het lichaam dezelfde. Daarom is het aantoonbaar en duidelijk dat de mens, ofschoon lichamelijk een deel van de natuur, niettemin in wezen een vermogen bezit dat de natuur te boven gaat, want als hij slechts een deel van de natuur was en onderworpen aan de materiële wetten, dan zou hij slechts die dingen bezitten die in de natuur verankerd zijn. God heeft aan de mens een extra kenmerkend vermogen verleend – het vermogen tot het wetenschappelijk onderzoeken van de geheimen van de schepping, het verwerven van hogere kennis – waarvan de grootste eigenschap het vergaren van wetenschappelijke kennis is.

5. Deze begaafdheid is de meest waardevolle kracht van de mens, want door haar aanwending en uitoefening wordt de verbetering van het menselijk ras tot stand gebracht, de ontwikkeling van de deugden van de mensheid mogelijk gemaakt en de geest en de mysteriën van God openbaar gemaakt. Daarom ben ik zeer verheugd over mijn bezoek aan deze universiteit. God zij geprezen dat dit land rijk is aan dergelijke onderwijsinstellingen waar de kennis van wetenschappen en kunsten gemakkelijk kan worden verworven.

6. Aangezien de materiële en natuurwetenschappen hier worden onderwezen en zich voortdurend ontvouwen in bredere vergezichten van verworvenheden, heb ik goede hoop dat de geestelijke ontwikkeling ook zal volgen en gelijke tred zal houden met deze uiterlijke voordelen. Zoals de materiële kennis degenen binnen de muren van deze grote tempel van geleerdheid verlicht, zo kan ook het licht van de geest, het innerlijke en goddelijke licht van de ware filosofie deze instelling verheffen. Het belangrijkste uitgangspunt van de goddelijke filosofie is de eenheid van de wereld der mensheid, de eenheid van de mensheid, de band van liefde die Oost en West, en de harten van de mensen verbindt.

7. Het is dan ook onze plicht om ons tot het uiterste in te spannen en al onze krachten te bundelen, zodat de banden van eenheid en eensgezindheid in de gehele mensheid tot stand mogen worden gebracht. Want duizenden jaren kenden we bloedvergieten en strijd. Het is genoeg zo, het is klaar. Het is nu tijd om in liefde en harmonie met elkaar om te gaan. Want duizenden jaren hebben we het zwaard gehanteerd en oorlog gevoerd. Laat de mensheid nu een poos in vrede leven. Blik eens terug op de geschiedenis en overweeg van hoeveel gewelddadigheid, bloedvergieten en veldslagen de wereld getuige is geweest. Het waren godsdienstoorlogen en politieke strijd of een ander soort botsing van menselijke belangen. De wereld van de mensheid heeft nooit de zegen van een universele vrede genoten. Voortdurend is de uitrusting voor oorlogvoering verder uitgebreid en geperfectioneerd. Zie de oorlogen in het vroegere verleden: tien, vijftien of hoogstens twintigduizend mensen vonden er de dood in, maar in onze tijd is het mogelijk om honderdduizend op een enkele dag te doden. In ver vervlogen tijden werd oorlog gevoerd met het zwaard; vandaag is dat het rookvrij geweer. Vroeger waren oorlogsschepen zeilschepen; tegenwoordig zijn het zware slagschepen. Zie het feit onder ogen van de toename en modernisering van oorlogstuig. God heeft ons allen als mens geschapen en alle landen van de wereld maken deel uit van dezelfde aardbol. Allen zijn wij Zijn dienaren. Hij is welwillend en rechtvaardig voor allen. Waarom zouden wij dan vijandig en onrechtvaardig omgaan met elkaar? Hij zorgt voor ons allemaal. Waarom zouden wij elkaar van alles ontnemen? Hij beschermt en behoedt ons allen. Waarom zouden wij onze medeschepselen naar het leven staan? Daar waar oorlogvoering en strijd een religieus vraagstuk betreft, is het duidelijk dat dit volledig in strijd is met de geest en beginselen van elke religie. Alle goddelijke Manifestaties hebben het éénzijn van God en de eenheid van de mensheid verkondigd. Zij hebben ons geleerd dat de mensen elkaar moeten liefhebben en elkaar wederzijds moeten helpen om zich verder te kunnen ontwikkelen. Als deze kijk op religie waar is, dan is het wezenlijke principe ervan de eenheid van de mensheid. De fundamentele waarheid van de Manifestaties is vrede. Dit is de basis van alle religies, van al wat rechtvaardig is. Het van Godswege beoogde doel is dat de mensen in harmonie en eendracht zullen leven en dat zij elkaar zullen liefhebben. Beschouw de goede eigenschappen van de mensenwereld en laat u doordringen van het feit dat boven alles de eenheid van de mensheid de basis daarvan vormt. Sla de Bijbel en de andere Heilige Boeken erop na. U zult merken dat hun grondslag volkomen gelijk en dezelfde is. Daarom is eenheid de essentiële waarheid van religie, en, zo verstaan, omvat zij alle goede eigenschappen van de mensenwereld. God zij geprezen! Deze kennis is verspreid, de ogen zijn geopend en de oren zijn opmerkzaam geworden. Daarom moeten wij ons inspannen om de religie van God, die door alle Profeten is gesticht, te verkondigen en in praktijk te brengen. En de religie van God is absolute liefde en eenheid.

– 13 –
19 april 1912
Bowery Mission
227 Bowery, New York
Uit stenografische aantekeningen

1. Vanavond ben ik zeer gelukkig, want ik ben hier gekomen om mijn vrienden te ontmoeten. Ik beschouw u als mijn familie, mijn metgezellen, en ik ben uw metgezel.

2. U moet God dankbaar zijn dat u arm bent, want Jezus Christus heeft gezegd: “Zalig zijn de armen.” Hij heeft nooit gezegd: “Zalig zijn de rijken.” Hij heeft ook gezegd dat het Koninkrijk voor de armen is en dat het gemakkelijker is voor een kameel om door het oog van een naald te gaan dan voor een rijk man om Gods Koninkrijk binnen te gaan. Daarom moet u God dankbaar zijn dat, hoewel u in deze wereld behoeftig bent, toch de schatten van God binnen uw bereik liggen; en hoewel u materieel gezien arm bent, toch bent u in het Koninkrijk van God kostbaar. Jezus zelf was arm. Hij behoorde niet tot de rijken. Hij bracht Zijn tijd door in de woestijn, reisde onder de armen, en leefde van de kruiden van het veld. Hij had geen plaats om Zijn hoofd neer te leggen, geen huis. Hij werd blootgesteld aan hitte, koude en vorst – aan alle soorten guur weer – toch verkoos Hij dit boven rijkdom. Als rijkdom als een zaligheid werd beschouwd, zou de Profeet Mozes die hebben gekozen en zou Jezus een rijk man zijn geweest. Toen Jezus Christus verscheen, waren het de armen die Hem het eerst aanvaardden, niet de rijken. Daarom bent u de discipelen van Jezus Christus. U bent Zijn kameraden, want Hij was naar buiten toe arm, niet rijk. Zelfs het geluk van deze aarde hangt niet af van rijkdom. U zult velen van de rijken blootgesteld vinden aan gevaren en moeilijkheden, en in hun laatste ogenblikken op het sterfbed betreuren zij dat zij gescheiden moeten worden van datgene waaraan hun hart zo gehecht is. Zij komen naakt in deze wereld, en zij moeten naakt heengaan. Alles wat zij bezitten moeten zij achterlaten en eenzaam sterven, alleen. Vaak is hun ziel op het ogenblik van hun dood vervuld van wroeging, en het ergste van alles is, dat hun hoop op de barmhartigheid van God minder is dan de onze. God zij geloofd! Onze hoop is gericht op de barmhartigheid van God, en het lijdt geen twijfel dat het goddelijk mededogen de armen ten deel valt. Jezus Christus zei het en Bahá’u’lláh zei het. Toen Bahá’u’lláh in Bagdad was, nog in het bezit van grote rijkdom, verliet Hij alles wat Hij had en ging alleen de stad uit, om twee jaar onder de armen te leven. Zij waren Zijn kameraden. Hij at met hen, sliep met hen en verheerlijkte het één van hen te zijn. Hij koos als een van Zijn namen de titel van De Arme en verwijst in Zijn geschriften regelmatig naar Zichzelf als derwisj, wat in het Perzisch arm betekent, en op deze titel was Hij zeer trots. Hij vermaande allen dat wij de dienaren der armen moeten zijn, helpers der armen, gedenk de smarten der armen, ga met hen om, want daardoor zullen wij het Koninkrijk der hemelen beërven. God heeft niet gezegd dat er woningen voor ons bereid zijn als wij onze tijd doorbrengen met het omgaan met de rijken, maar Hij heeft gezegd dat er vele woningen bereid staan voor de dienaren van de armen, want de armen zijn God zeer dierbaar. De barmhartigheden en de gulle gaven van God zijn met hen. De rijken zijn meestal onachtzaam, onoplettend, doordrenkt van wereldsheid, afhankelijk van hun middelen, terwijl de armen afhankelijk zijn van God, en hun vertrouwen is op Hem, niet op zichzelf. Daarom zijn de armen dichter bij de drempel van God en Zijn troon.

3. Jezus was een arm mens. Op een nacht, toen Hij op het land was, begon het te regenen. Hij had geen plaats om te schuilen en richtte zijn ogen naar de hemel en zei: “O Vader! Voor de vogels in de lucht heeft U nesten gemaakt, voor de schapen een schaapskooi, voor de dieren holen en voor de vissen toevluchtsoorden, maar voor mij heeft U geen schuilplaats gemaakt. Er is geen plek waar ik mijn hoofd kan neerleggen. Mijn bed bestaat uit de koude grond. Mijn lampen ‘s nachts zijn de sterren, en mijn voedsel is het gras van het veld. Maar wie op aarde is rijker dan ik? Want de grootste zegen heeft U niet aan de rijken en machtigen gegeven, maar aan mij, want U heeft mij de armen gegeven. Aan mij heeft U deze zegen gegeven. Zij zijn van mij. Daarom ben ik de rijkste man op aarde.”

4. Dus, mijn kameraden, u treedt in de voetstappen van Jezus Christus. Uw leven is gelijk aan dat van Hem. Uw houding is gelijk aan de Zijne. U lijkt meer op Hem dan de rijken doen. Daarom zullen wij God danken dat wij zo gezegend zijn met echte rijkdom. En tot slot vraag ik u om ‘Abdu’l-Bahá als uw dienaar te aanvaarden.

5. Aan het einde van deze bijeenkomst stond ‘Abdu’l-Bahá bij de Bowery-ingang van de Missiehal, terwijl Hij vier- tot vijfhonderd mensen de hand schudde en in elke handpalm een zilverstuk legde.

Toespraken van ‘Abdu’l-Bahá in Washington, D.C.
20 – 25 april 1912
– 14 –
20 april 1912
Orient-Occident-Unity Conference
Public Library Hall, Washington, D.C.
Aantekeningen van Joseph H. Hannen

1. Vanavond presenteer ik me met veel plezier aan een publiek als dit. Ik ben een Oosterling en ben naar het Westen gekomen om de mensen van het Westen te ontmoeten. God zij geprezen! Op de gezichten van hen die hier bijeen zijn, zie ik het licht van God. Dit beschouw ik als een bewijs van de mogelijkheid om Oost en West te verenigen, om een volmaakte band tussen Perzië en Amerika tot stand te brengen – een van de doelstellingen van deze conferentie. Voor de Perzen is er geen regering die beter in staat is bij te dragen tot de ontwikkeling van hun natuurlijke hulpbronnen en tot de ondersteuning van hun nationale behoeften in een wederkerig bondgenootschap dan de Verenigde Staten van Amerika, en voor de Amerikanen is er geen betere industriële afzetmarkt dan de onontgonnen handelsgrond van Perzië. De minerale rijkdom van Perzië is nog latent en onaangeroerd. Ik hoop dat de grote Amerikaanse democratie zal bijdragen tot de ontwikkeling van deze verborgen rijkdommen en dat een band van volmaakte vriendschap en eenheid tot stand zal worden gebracht tussen de Amerikaanse republiek en de regering van Perzië. Moge deze band – materieel of geestelijk – goed worden bestendigd. Moge de materiële beschaving van Amerika volledige werkzaamheid en vestiging vinden in Perzië, en moge de geestelijke beschaving van Perzië aanvaarding en weerklank vinden in Amerika.

2. Sommige schepselen van het bestaan kunnen solitair en alleen leven. Een boom, bijvoorbeeld, kan leven zonder de hulp en medewerking van andere bomen. Sommige dieren zijn geïsoleerd en leiden een afgezonderd bestaan, ver weg van hun soortgenoten. Maar voor de mens is dit onmogelijk. In zijn leven en wezen zijn samenwerking en omgang essentieel. Door omgang en samenwerking vinden wij geluk en ontwikkeling, individueel en collectief.

3. Wanneer er bijvoorbeeld omgang en samenwerking tussen twee dorpen is, zal de vooruitgang van elk ervan verzekerd zijn. Evenzo, als er uitwisseling tot stand wordt gebracht tussen twee steden, zullen beide daarvan profiteren en vooruitgang boeken. En als er een wederzijdse basis van overeenstemming wordt bereikt tussen twee landen, zullen hun individuele en wederzijdse belangen grote ontwikkeling ondervinden. Daarom zie ik in de eenheid van deze stralende bijeenkomst de verbinding tussen het Oosten en het Westen. Deze eensgezindheid is het middel en het instrument van samenwerking tussen de verschillende landen van het Oosten en het Westen. Het is dan ook duidelijk dat de resultaten van deze basis van overeenkomst en overeenstemming talrijk en onbeperkt zijn. Er zullen zeker grote oogsten volgen voor Perzië en Amerika. In Perzië zal een ontwikkelde materiële beschaving worden gevestigd en de deuren zullen wijd open worden gezet voor de Amerikaanse handel.

4. Boven dit alles zal een grote liefde en een bron van genegenheid deze twee ver van elkaar verwijderde volkeren verbinden en vermengen, want Bahá’u’lláh heeft aan de wereld de solidariteit van de natiën en de eenheid van de mensheid verkondigd. Hij heeft tot de gehele mensheid gezegd: “Gij zijt allen bladeren van één boom en de druppels van één zee.” De wereld van de mensheid is door Hem uitgedrukt als een eenheid – als één familie. Het is daarom te hopen dat de Amerikaanse en Perzische natiën mogen samenvloeien en verenigd worden in wederzijdse liefde. Mogen zij één ras worden, begiftigd met dezelfde gevoeligheden. Mogen deze banden van vriendschap en overeenstemming stevig worden gevestigd.

5. Bahá’u’lláh bracht veertig jaar van zijn leven in de gevangenis en in ballingschap door, opdat Hij de banier van de eenheid van de mensenwereld zou kunnen heffen. Hiervoor droeg Hij al deze beproevingen en moeilijkheden. Hij stond onder de heerschappij van ‘Abdu’l-Ḥamíd. Ook ik bevond mij in de gevangenis van ‘Abdu’l-Ḥamíd totdat het Comité van Eenheid en Vooruitgang de standaard van de vrijheid hees en mijn boeien werden verwijderd. Zij betoonden mij grote vriendelijkheid en liefde. Ik werd vrijgelaten en kon daardoor naar dit land komen. Zonder de bemoeienis van dit Comité zou ik hier vanavond niet bij u zijn. Daarom moet u allen hulp en bevestiging vragen voor dit Comité dat de vrijheid van Turkije heeft afgekondigd.

6. Kort gezegd heb ik deze lange afstand afgelegd, de Atlantische Oceaan overgestoken naar dit westelijke continent in de wens en de hoop dat de sterkste band van eenheid tot stand zal worden gebracht tussen Amerika en Perzië. Ik weet dat dit ook uw wens en doel is en ik ben zeker van uw medewerking. Wij zullen daarom aan de goddelijke drempel smeken dat een grote liefde bezit mag nemen van de harten der mensen en de volkeren van de wereld zal verenigen. Wij zullen bidden dat het vaandel van wereldvrede zal worden gehesen en dat de eenheid van de mensenwereld moge worden verwezenlijkt en voltooid. Dit alles wordt mogelijk en uitvoerbaar door uw inspanningen. Dat deze Amerikaanse democratie de eerste natie mag zijn die de basis voor internationale overeenstemming zal leggen. Moge het de eerste natie zijn die de universaliteit van de mensheid verkondigt. Moge het de eerste zijn om de standaard van de Allergrootste Vrede te heffen en moge door deze democratische natie, deze liefdadige intenties en instellingen over de hele wereld verspreid worden. Dit is waarlijk een grootse en gerespecteerde natie. Hier heeft vrijheid haar hoogste graad bereikt. De intenties van haar volk zijn zeer prijzenswaardig. Zij zijn het inderdaad waard om als eerste het Tabernakel van de Allergrootste Vrede te bouwen en de eenheid van de mensheid te verkondigen. Ik zal God smeken om bijstand en bekrachtiging voor u.

– 15 –
21 april 1912
Studio Hall
1219 Connecticut Avenue, Washington, D.C.
Aantekeningen van Joseph H. Hannen

1. Ik ben hier gekomen om u te bezoeken. Met het grootste verlangen heb ik u willen zien. Omdat ik besefte dat u slechts met grote moeite naar mij toe kon komen en dat slechts weinigen de reis konden maken, besloot ik naar u toe te komen, opdat allen het genoegen zouden hebben elkaar te ontmoeten. God zij geprezen! Ik ben hier en ik kijk naar uw gezichten – gezichten die stralen van innerlijke schoonheid, harten die zich aangetrokken voelen tot het Koninkrijk van Abhá, geesten die opgewekt zijn door de blijde tijding van God. Daarom heb ik het grootst mogelijke geluk ervaren. En dit geluk moet zeker wederzijds zijn, want de harten zijn met elkaar verbonden en zijn vervuld van dezelfde trilling. De vlam en het licht van liefde worden in allen weerspiegeld. Geestelijke ontvankelijkheid en hartverlangens vervullen ieder hart. Indien wij elk ogenblik honderdduizend dankzeggingen zouden doen aan de drempel Gods voor deze liefde, die Oost en West heeft vermengd, zouden wij er niet in slagen onze dankbaarheid voldoende uit te drukken. Indien alle machten der aarde zouden trachten deze liefde tussen Oost en West tot stand te brengen, zouden zij hiertoe niet in staat zijn. Als zij deze eenheid tot stand zouden willen brengen, zou het onmogelijk blijken. Bahá’u’lláh heeft echter beide tot stand gebracht door de kracht van de Heilige Geest, en deze band van eenheid door middel van liefde is onverbrekelijk. Zij zal voortduren tot in de eeuwigheid, en dag na dag zal de kracht ervan toenemen. Weldra zal zij de wereld omvatten, en uiteindelijk zullen de harten van alle natiën van de wereld worden samengebracht door de dwingende greep ervan. De wereld van de mensheid zal de manifestatie van Goddelijke inzichten worden en Gods zegeningen zullen iedereen omgeven. Vanuit de standpunten van zowel de stoffelijke als de geestelijke beschaving zal men getuige zijn van buitengewone vooruitgang en ontwikkeling. In deze huidige cyclus zal een evolutie in beschaving plaatsvinden die ongekend is in de geschiedenis van de wereld. De wereld der mensheid stond tot dusverre in de kinderschoenen, thans nadert zij de volwassenheid. Zoals het individuele menselijke organisme, nadat het de periode van rijpheid heeft bereikt, zijn volle graad van fysieke kracht en gerijpte intellectuele vermogens bereikt, zodat er in één jaar van deze gerijpte periode sprake is van een ongekende mate van ontwikkeling, evenzo zal de wereld der mensheid in deze cyclus van haar voltooiing en voleinding een onmetelijke opwaartse vooruitgang realiseren, en die kracht van verwezenlijking waarvan iedere menselijke werkelijkheid de bewaarplaats van God is — die werkzame Universele Geest — zal zich, evenals het verstandelijk vermogen, openbaren in oneindige graden van volmaaktheid.

2. Dank daarom God dat u tot bestaan bent gekomen in deze stralende eeuw waarin de gaven van God uit alle richtingen verschijnen, waarin de deuren van het Koninkrijk voor u zijn geopend, de oproep van God wordt aangeheven en de deugden van de menselijke wereld zich aan het ontplooien zijn. De dag is gekomen waarop alle duisternis zal worden verdreven, en de Zon van Waarheid stralend zal schijnen. Deze tijd van de wereld kan worden vergeleken met de nachtevening in de jaarlijkse cyclus. Want, voorwaar, dit is de lente van God. In de Heilige Boeken wordt de belofte gedaan dat de lente van God zich zal openbaren. Jeruzalem, de Heilige Stad, zal neerdalen uit de hemel. Zion zal springen en dansen; en het Heilige Land zal ondergedompeld worden in de oceaan van goddelijke gloed.

3. Ten tijde van het lentepunt wordt overal in de stoffelijke wereld van het plantenrijk een wonderbaarlijke bruisende energie en een nieuwe levenskracht waargenomen. Het dieren- en mensenrijk worden tot nieuw leven gewekt en gaan met een nieuwe impuls vooruit. De hele wereld wordt opnieuw geboren en herrijst. Zachte luchtwervelingen komen in beweging, wuivend en geurend. Bloemen bloeien; de bomen dragen bloesem, de lucht is gematigd en verrukkelijk. Hoe aangenaam en mooi worden de bergen, velden en weiden. Evenzo doen de geestelijke overvloed en de lente van God de wereld van de mensheid opleven met een nieuwe bezieling en levenskracht. Alle deugden die in de harten van de mensen zijn gelegd en in potentie aanwezig zijn, worden vanuit die Werkelijkheid geopenbaard als bloemen en bloesems uit de goddelijke tuinen. Het is een dag van vreugde, een tijd van geluk, een periode van geestelijke groei. Ik smeek God dat deze goddelijke geestelijke beschaving de grootst mogelijke indruk en uitwerking op u mag hebben. Moge u worden als groeiende planten. Mogen de bomen van uw hart nieuwe bladeren en bonte bloesems voortbrengen. Mogen er ideale vruchten uit voortkomen, opdat de wereld van de mensheid, die gegroeid en ontwikkeld is in materiële beschaving, opgewekt wordt in het voortbrengen van geestelijke idealen. Zoals het menselijk verstand de geheimen der materie heeft onthuld en uit het onzichtbare rijk de geheimen der natuur heeft voortgebracht, mogen zo ook het verstand en de geest tot de kennis der waarheden Gods komen en de werkelijkheden van het Koninkrijk in de harten der mensen openbaar worden gemaakt. Dan zal de wereld het paradijs van Abhá worden, de standaard van de Allergrootste Vrede zal worden geheven, en zal de eenheid van de mensenwereld in al haar schoonheid, glorie en betekenis duidelijk worden. En nu wil ik in uw aanwezigheid voor u bidden. Laat uw hart aandachtig zijn en gericht op het Koninkrijk van Abhá.

Gebed in het Perzisch

4. Het is mijn hoop dat de smeekbede die ik voor u aan het Koninkrijk van Abhá heb gericht, spoedig moge worden verhoord en dat de resultaten en gevolgen ervan in uw harten en levens openbaar mogen worden.

– 16 –
21 april 1912
Universalist Church
13th & L Streets, Washington, D.C.
Aantekeningen van Joseph H. Hannen

1. De leerstellingen en de geloofsbelijdenis van deze kerk, zo bekwaam geformuleerd door haar eerwaarde voorganger, zijn werkelijk lofwaardig, verheven en bijzonder de moeite waard, en wel omdat deze leringen duidelijk stelling nemen tegen de diepgewortelde religieuze vooroordelen van onze tijd. Het is onmiskenbaar dat vooroordelen die voortkomen uit het vasthouden aan religieuze uiterlijke vormen en blinde navolging van voorvaderlijke overtuigingen, de vooruitgang van de mensheid duizenden jaren in de weg hebben gestaan. Hoeveel oorlogen en veldslagen zijn er uitgevochten, hoeveel verdeeldheid, onenigheid en haat zijn het gevolg geweest van dit soort vooroordelen! Maar aangezien deze eeuw de eeuw is van de openbaring van de werkelijkheid – God zij geprezen! – richten de gedachten van mensen zich op het welzijn en de eenheid der mensheid. Iedere dag verliezen de hersenschimmen van blinde navolging terrein, en rijzen de golven van de oceaan van waarheid stormachtiger omhoog. Alle bestaande natiën hadden aanvankelijk een goddelijke grondslag van waarheid of werkelijkheid, en deze was bestemd om een leidraad te zijn voor de eenheid en eensgezindheid van de mensheid, maar gaandeweg vervaagde het licht van die werkelijkheid. Het duister van bijgelovigheid en blinde navolging kwam op en kwam ervoor in de plaats en ketende de wereld der mensheid in de boeien van onwetendheid. Onderlinge vijandigheid stak de kop op en nam zulke proporties aan dat volk tegen volk vol haat en geweld ten strijde trok. Oorlog is een religieuze en politieke erfenis van de mensheid geworden.

2. Nu is het genoeg! We moeten de werkelijkheid onderzoeken. Wij moeten al dit bijgeloof aan de kant zetten. Het is een vanzelfsprekende waarheid dat de gehele mensheid Gods schepping is. Allen zijn Zijn dienaren en vallen onder Zijn bescherming. Allen zijn de ontvangers van Zijn gaven. God is goed voor al Zijn dienaren. In het beste geval is het dit: dat sommigen onwetend zijn: zij moeten scholing krijgen zodat zij intelligent worden. Anderen zijn zo onvolwassen als kinderen: zij moeten hulp en steun krijgen om volwassen te worden. Sommigen zijn ziek en hebben pijn: zij moeten genezen worden. Maar de lijdende patiënt mag niet op de proef gesteld worden met een verkeerde behandeling. Het kind moet niet verkeerd beoordeeld en gehinderd worden in zijn ontwikkeling. De onwetenden moeten niet beperkt worden door afkeuring en kritiek. We moeten zoeken naar een juiste, ware geneeswijze.

3. Alle Profeten van God, met inbegrip van Jezus Christus, verschenen in de wereld voor de opvoeding van de mensheid, om onvolwassen zielen te helpen zich te ontwikkelen tot volwassenheid, om de onwetenden onder de mensen te transformeren tot wetenden, en zo liefde en eenheid tot stand te brengen door middel van goddelijke opvoeding en training. De Profeten zijn niet gekomen om tweedracht en vijandschap te zaaien, want God heeft alle goeds voor met Zijn dienaren. Al wie tegenover de dienaren van God kwaad in de zin heeft, keert zich tegen God. Hij schikt zich niet naar de wil van God en is er niet op uit om Zijn voorbeeld te volgen, hij slaat duivelse wegen in. Tot de hoedanigheden van God behoren liefde en mededogen. Satans hoedanigheid is haat. Daarom toont hij die meedogend en vriendelijk is tegenover zijn medemensen goddelijke eigenschappen, terwijl hij die zijn medemens hatelijk en vijandig behandelt, een duivelse inslag heeft. God is absolute liefde zoals ook Jezus Christus verkondigd heeft en satan is pure haat. Besef goed dat waar liefde betoond wordt, Gods genade zich manifesteert en dat wanneer je haat en vijandigheid ontmoet, dit de blijken en hoedanigheden van satan zijn. De Profeten zijn op deze wereld verschenen met de missie dat de zielen der mensen de uitdrukking van de Barmhartige mogen worden, dat zij gevormd en ontwikkeld kunnen worden, en dat zij zich liefde en vriendschap eigen kunnen maken, en vrede en eendracht scheppen.

4. In de wereld van het bestaan is het dier een gevangene van de natuur. Zijn activiteiten passen helemaal in het schema van de eisen en behoeften van de natuur. Het houdt geen rekening met en heeft ook geen bewustzijn van goed en kwaad. Het volgt gewoon zijn natuurlijke neigingen en instinct. De Profeten van God zijn gekomen om de mens de weg van gerechtigheid te wijzen, zodat hij niet klakkeloos zijn eigen natuurlijke impulsen zal volgen maar zijn handelwijze laat leiden in het licht van Hun voorbeeld en aanwijzingen. Overeenkomstig Hun leringen moet hij doen wat lofwaardig blijkt te zijn volgens de maatstaf van de rede en het verstandelijk oordeel, ook als dit niet strookt met zijn natuurlijke menselijke geneigdheid. Hij moet datgene nalaten wat onwaardig wordt bevonden naar diezelfde maatstaf, ook al is dat in de richting van zijn natuurlijke geneigdheid en verlangen. Daarom moet de mens de eigenschappen van de Barmhartige volgen en tot uitdrukking brengen.

5. De onvolmaakte leden van de maatschappij, de zwakke zielen onder de mensheid, volgen hun natuurlijke neigingen. Hun leven en handelen zijn in overeenstemming met hun natuurlijke voorkeuren. Zij zijn gevangenen van lichamelijke gevoeligheden. Zij staan niet in contact met of zijn niet afgestemd op de geestelijke gaven. De mens heeft twee kanten: het lichamelijke, dat ondergeschikt is aan de natuur, en het goedaardige of goddelijke, dat met God verbonden is. Als het lichamelijke of natuurlijke in hem het hemelse en goedaardige overwint, dan is hij de meest vernederende van alle dierlijke wezens, en als het goddelijke en geestelijke het wint van het menselijke en natuurlijke, dan is hij, waarlijk, een engel. De Profeten komen in de wereld om de mensheid de weg te wijzen en te vormen, zodat de dierlijke natuur van de mens het aflegt en de goddelijke verhevenheid van zijn vermogens aan het licht komt. De goddelijke kant of de geestelijke natuur is feitelijk de ademtocht van de Heilige Geest. De wedergeboorte waarover Jezus heeft gesproken, verwijst naar het verschijnen van deze hemelse natuur in de mens. Het komt tot uitdrukking in het doopsel van de Heilige Geest, en hij die gedoopt is in de Heilige Geest, is een ware manifestatie van de goddelijke genade in de mens. Dan wordt hij rechtvaardig en welwillend tegenover de gehele mensheid. Niemand treedt hij bevooroordeeld of kwaadwillig tegemoet, hij schuwt geen natie of volk.

6. De grondbeginselen van de goddelijke religies zijn één. Als we deze grondbeginselen nader onderzoeken, ontdekken we veel punten waarin ze met elkaar overeenkomen. Maar als we de imitatie van systemen en voorouderlijke geloofsovertuigingen nader beschouwen, treffen we punten van onenigheid en verschil aan, want deze vormen van blinde navolging zijn verschillend, terwijl de bronnen en grondbeginselen een en dezelfde zijn. Dat wil zeggen, de grondbeginselen leiden tot eenheid, maar blinde navolging leidt tot onenigheid en afscheiding. Al wie tekortschiet in liefde voor de mensheid of zich fanatiek en vol haat keert tegen welke groepering dan ook, breekt met de basis en bron van zijn eigen geloof en klampt zich vast aan uiterlijkheden en blinde navolging. Jezus Christus stelt nadrukkelijk dat de Zon opgaat voor zowel de goede als de kwade, en dat de regen neerdaalt op zowel de rechtvaardigen als de onrechtvaardigen – voor alle mensen gelijk. Christus was een goddelijke genade die over de gehele mensheid scheen, de bemiddelaar voor de uitstorting van Gods vrijgevigheid, en de vrijgevigheid van God is alles overtreffend, onbegrensd en universeel.

7. De eerwaarde voorganger las de passage uit het Evangelie voor waarin Jezus Christus zegt: “Nog vele dingen heb Ik u te zeggen, maar u kunt het nu niet verdragen. Wanneer Hij echter komt, de Geest der waarheid, zal Hij u tot volle waarheid brengen.” Het tijdperk is aangebroken waarop de Geest van Waarheid deze werkelijkheden aan de mensheid kan openbaren, het Woord zelf kan verkondigen, de werkelijke grondslagen van het christendom kan vastleggen, en de natiën en volkeren van het juk van betekenisloze vormen en imitaties verlossen. De oorzaak van tweedracht, vooroordelen en vijandigheid zal worden weggenomen, en de basis voor liefde en vriendschap zal worden gelegd. Daarom moet u allen met hart en ziel ernaar streven dat vijandschap, twist en haat totaal uit het midden van de mensenwereld verdwijnen. U moet de waarschuwing van deze Geest van waarheid goed ter harte nemen. U moet het voorbeeld en de voetstappen van Jezus Christus volgen. Lees aandachtig het Evangelie. Jezus Christus was de genade zelf, de liefde in persoon. Hij bad zelfs voor Zijn beulen – voor hen die Hem aan het kruis nagelden – met de woorden, “Vader, vergeef het hun, want zij weten niet wat zij doen.” Als zij hadden geweten wat ze deden, zouden zij het niet gedaan hebben. Overweeg hoe goed Jezus Christus was, zozeer dat Hij zelfs aan het kruis genageld nog bad voor Zijn verdrukkers. Wij moeten Zijn voorbeeld volgen. Wij moeten trachten de Profeten van God na te streven. Wij moeten Jezus Christus volgen. Wij moeten onszelf losmaken van al deze blinde imitatie die de bron van zoveel duisterheid op de wereld is.

8. Ik wil u een vraag stellen: Heeft God ons geschapen voor liefde of voor vijandschap? Heeft Hij ons geschapen voor vrede of voor tweedracht? Zeker heeft Hij ons geschapen voor liefde, daarom moeten wij ons leven inrichten in overeenkomst met Zijn wil. Luister niet naar iets wat op vooroordeel berust, want het is eigenbelang dat mensen drijft tot vooroordelen. Ze denken vaak alleen aan wat ze zelf willen en het doel dat ze zichzelf gesteld hebben. Ze leven en bewegen zich voort in het donker. Zie eens hoeveel verschillende natiën en verschillende geloofsopvattingen er bestonden in de tijd van de komst van Jezus Christus. Vijandigheid en strijd voerden de boventoon onder hen – Romeinen, Grieken, Assyriërs, Egyptenaren – oorlog en onderlinge vijandschap was hun gewone leefpatroon. Christus schiep, door de ademtocht van de Heilige Geest, eenheid onder hen en vestigde een goede verstandhouding, zodat er van elkaar bestrijden geen spoor meer overbleef. Onder Zijn standaard verenigden zij zich en door het volgen van Zijn leringen tekende onderlinge vrede hun leven. Wat verdient de voorkeur, wat is beter aan te bevelen? Om het voorbeeld van Jezus Christus te volgen of om een satanische inborst te cultiveren? Laten we zoveel als we maar kunnen eraan werken om Oost en West op één lijn te brengen, zodat de natiën van de wereld vooruitgang boeken en zij allen kunnen leven overeenkomstig de gemeenschappelijke grondslag van Gods religies. De essentie van religie is één, ondeelbaar en niet meervoudig. Zij is één. En wanneer wij aan de hand van onderzoek tot de bevinding komen van deze eenheid, hebben we een basis voor de eenheid van de mensenwereld. Ik zal voor u bidden en smeken voor u om bevestiging en bijstand.

– 17 –
22 april 1912
Het huis van de heer en mevrouw Arthur J. Parsons
1700 18th Street NW, Washington, D.C.
Aantekeningen van Joseph H. Hannen

1. Zie hoe goed Bahá’u’lláh voor ons is, hoe groot de kracht van Zijn Woord! Uit welke verre streken van de wereld Hij ons in dit huis bijeen heeft gebracht en ons aan deze hemelse tafel doen samenkomen, want de liefde heeft een feestmaal bereid en ‘Abdu’l-Bahá geboden dit feestmaal te laten plaatsvinden in Zijn naam. Wat een vereniging van harten en wat een bevestiging van Bahá’u’lláh tussen Oost en West is er tot stand gebracht! Hoe Zijn gulheid allen heeft omarmd! Hoe Zijn gunsten voor allen zijn vervolmaakt!

2. Toen de moslims Perzië veroverden, dronk het hoofd van de zoroastrische hogepriesters wijn. Volgens de islamitische wet is wijn verboden, en wie ervan drinkt moet gestraft worden met eenentachtig zweepslagen. Daarom arresteerden de moslims de hogepriester en sloegen hem met de zweep. In die tijd werd door de Perzen zeer op de Arabieren neergekeken en werden zij nauwelijks als menselijke wezens beschouwd. Gezien Mohammed een Arabier was, bekeken de Perzen hem met minachting. Maar toen de hogepriester de bewijzen van gezag aanschouwde in Mohammed, die dit verachte volk in Zijn greep had, riep hij uit: “O gij Arabier Mohammed, wat heeft u gedaan? Wat heeft u gedaan, dat uw volk de opperpriester van de zoroastriërs heeft doen arresteren wegens het begaan van iets onwettigs in uw religie?” Door deze omstandigheid was het vooroordeel, dat de zoroastriër de moslim deed mijden, overwonnen, want hij herkende in hetgeen hem was overkomen de grote invloed die Mohammed op dit volk uitoefende.

3. Vandaag hebben we in deze bijeenkomst een bewijs van hoe Bahá’u’lláh door de kracht van de liefde van God een wonderbaarlijke geestelijke invloed heeft uitgeoefend over de gehele wereld. Vanuit de meest afgelegen delen van Perzië en het Oosten heeft Hij mensen naar deze tafel doen komen om de mensen van het Westen te ontmoeten in de grootst liefde en genegenheid en harmonie. Zie hoe de kracht van Bahá’u’lláh Oost en West heeft samengebracht en ‘Abdu’l-Bahá staat hier en dient u. Geen stok of klap, zweep of zwaard, maar de kracht van de Liefde van God heeft dit tot stand gebracht.

4. In deze wereld beoordelen wij een zaak of beweging aan de hand van haar voortgang en ontwikkeling. Sommige bewegingen verschijnen, vertonen een korte periode van activiteit en houden dan op te bestaan. Andere vertonen een grotere mate van groei en kracht, maar alvorens wasdom te bereiken, verzwakken zij, vallen uiteen en raken in de vergetelheid. Geen van beide zijn progressief of blijvend.

5. Er is nog een ander soort beweging of zaak die vanuit een zeer klein, onopvallend begin voorwaarts gaat en zich met zekere en gestage stappen geleidelijk uitbreidt en verbreedt tot zij universele dimensies heeft aangenomen. De bahá’í-beweging is van deze aard. Toen Bahá’u’lláh bijvoorbeeld met ‘Abdu’l-Bahá en de rest van zijn familie uit Perzië werd verbannen, reisden zij over de lange route van Teheran naar Bagdad, waarbij zij door vele steden en dorpen trokken. Gedurende die hele reis en afstand ontmoetten zij geen enkele gelovige van de Zaak waarvoor zij verbannen waren. Op dat moment was er nog maar heel weinig van bekend in welk deel van de wereld dan ook. Zelfs in Bagdad was er slechts één gelovige die door Bahá’u’lláh zelf in Perzië was onderwezen. Later verschenen er twee of drie anderen. U zult dus zien dat de Zaak van Bahá’u’lláh in het begin vrijwel onbekend was, maar omdat het een goddelijke Beweging is, groeide en ontwikkelde ze zich met een onweerstaanbare geestelijke kracht, totdat u vandaag de dag, waar u ook reist – Oost of West – en in welk land u ook reist, bahá’í-raden en -instellingen zult tegenkomen. Dit is een bewijs dat de bahá’ís de zegeningen van eenheid en progressieve ontwikkeling over de hele wereld verspreiden onder de regie van goddelijke leiding en bestemming, terwijl andere bewegingen die slechts tijdelijk zijn in hun activiteiten en resultaten geen werkelijke, universele betekenis hebben.

– 18 –
23 april 1912
Howard University
Washington, D.C.
Vertaald door Amin Banani

1. Vandaag ben ik zeer gelukkig, want ik zie hier een samenkomst van de dienaren van God. Ik zie wit en zwart samen zitten. Er zijn geen witten en zwarten voor God. Alle kleuren zijn één, en dat is de kleur van dienstbaarheid aan God. Geur en kleur zijn niet belangrijk. Het hart is belangrijk. Als het hart zuiver is, maakt wit of zwart of welke kleur dan ook geen verschil. God kijkt niet naar kleuren; Hij kijkt naar de harten. Hij wiens hart zuiver is, is beter. Hij wiens karakter beter is, is aangenamer. Hij die zich meer wendt tot het Abhá-koninkrijk is meer ontwikkeld.

2. In het rijk van het bestaan zijn kleuren van geen belang. In het mineralenrijk zijn kleuren niet de oorzaak van conflicten. In het plantenrijk zijn de kleuren van veelkleurige bloemen niet de oorzaak van tweedracht. Integendeel, kleuren zijn de oorzaak van de bekoorlijkheid van de tuin omdat een enkele kleur geen aantrekkingskracht heeft, maar als je veelkleurige bloemen ziet, is er aantrekkingskracht en schoonheid.

3. Ook de mensenwereld is als een tuin, en de mensheid is als de veelkleurige bloemen. Daarom zijn verschillende kleuren een verfraaiing. Op dezelfde manier zijn er vele kleuren in het dierenrijk. Duiven hebben vele kleuren, toch leven zij in uiterste harmonie. Zij kijken nooit naar kleur, in plaats daarvan kijken zij naar de soort. Hoe vaak vliegen witte duiven met zwarte duiven. Op dezelfde manier kijken andere vogels en veelkleurige dieren nooit naar kleur, zij kijken naar de soort.

4. Overweeg dit eens: Dieren, ondanks het feit dat zij geen verstand en begrip hebben, maken over kleuren geen conflict. Waarom zou de mens, die verstand heeft, conflicten veroorzaken? Dit is hem volstrekt onwaardig. Vooral wit en zwart zijn de nakomelingen van dezelfde Adam. Zij behoren tot één familie. In oorsprong waren ze één en hadden dezelfde kleur. Adam had één kleur. Eva had één kleur. De hele mensheid stamt van hen af. Daarom zijn zij in oorsprong één. Deze kleuren hebben zich later ontwikkeld door de invloed van klimaten en landstreken, zij hebben geen enkele betekenis. Daarom ben ik vandaag heel blij dat wit en zwart zich in deze bijeenkomst hebben verenigd. Ik hoop dat dit samenkomen en deze harmonie zo ver zullen reiken dat er geen onderscheid meer tussen hen zal bestaan en zij in de grootst mogelijke harmonie en liefde samen zullen zijn.

5. Maar ik wil één ding zeggen opdat de zwarten de witten dankbaar zullen worden en de witten liefdevol jegens de zwarten zullen zijn. Als u naar Afrika gaat en de zwarten in Afrika ziet, zult u beseffen hoeveel vooruitgang u heeft geboekt. God zij geprezen! U bent gelijk aan de witten, er is geen groot onderscheid meer. Maar de zwarten van Afrika worden behandeld als knechten. De eerste verkondiging van emancipatie voor de zwarten werd gedaan door de witten van Amerika. Wat hebben zij gevochten en zich opgeofferd tot ze de zwarten bevrijd hadden! Vervolgens verspreidde het zich naar andere plaatsen. De zwarten van Afrika verkeerden in volledige slavernij, maar uw emancipatie leidde ook tot hun vrijheid – dat wil zeggen, de Europese staten volgden de Amerikanen, en de verkondiging van emancipatie werd universeel. Het was voor uw welzijn dat de witten van Amerika zich zo hebben ingespannen. Zonder deze inspanning zou de universele emancipatie niet zijn verkondigd.

6. Daarom moet u de witten van Amerika zeer dankbaar zijn, en de witten moeten zeer liefdevol worden jegens u, zodat u in alle menselijke lagen vooruit kunt komen. Streef gezamenlijk naar buitengewone vooruitgang en vermeng u volledig. Kortom, u moet de witten, die de oorzaak waren van uw vrijheid in Amerika, zeer dankbaar zijn. Als u niet bevrijd zou zijn, zouden andere zwarten ook niet bevrijd zijn. Nu – God zij geprezen! – is iedereen vrij en leeft in vrede. Ik bid dat u zo’n goed karakter en gedrag zult bereiken dat de namen van zwart en wit zullen verdwijnen. Allen zullen mensen genoemd worden, net als in een zwerm duiven iedere individuele duif een duif is. Zij worden niet zwart en wit genoemd. Hetzelfde geldt voor andere vogels.

7. Ik hoop dat u zo’n hoge graad bereikt – en dit is onmogelijk behalve door liefde. U moet proberen liefde tussen u te stichten, en deze liefde komt niet tot stand tenzij u de witten dankbaar bent, en de witten liefdevol zijn jegens u, en trachten uw vooruitgang te bevorderen en uw eer te vergroten. Dit zal de oorzaak van liefde zijn. Verschillen tussen zwart en wit zullen volledig worden uitgewist. Etnische en nationale verschillen zullen inderdaad allemaal verdwijnen.

8. Ik ben zeer blij u te zien en dank God dat deze bijeenkomst bestaat uit mensen van beide rassen en dat beiden bijeen zijn in volmaakte liefde en harmonie. Ik hoop dat dit het voorbeeld wordt van universele harmonie en liefde, totdat er geen titel meer overblijft behalve die van mensheid. Een dergelijke titel toont de volmaaktheid van de mensenwereld aan en is de oorzaak van eeuwige glorie en menselijk geluk. Ik bid dat u in uiterste harmonie en liefde met elkaar omgaat en tracht elkaar in staat te stellen in welbehagen te leven.

– 19 –
23 april 1912
Het huis van de heer en mevrouw Arthur J. Parsons
1700 18th Street NW, Washington, D.C.
Aantekeningen van Joseph H. Hannen

1. Vandaag heb ik van zonsopgang tot nu gesproken, maar uit liefde, gemeenschapszin en verlangen om bij u te zijn, ben ik hierheen gekomen om nogmaals kort te spreken. In de laatste dagen is er iets verschrikkelijks voorgevallen in de wereld, een gebeurtenis die elk hart bedroeft en elke geest verdriet doet. Ik doel op de ramp met de Titanic, waarbij veel van onze medemensen zijn verdronken, een aantal mooie zielen zijn aan dit aardse leven ontvallen. Hoewel een dergelijke gebeurtenis inderdaad betreurenswaardig is, moeten wij beseffen dat alles wat gebeurt te danken is aan een of andere wijsheid en dat niets zonder reden gebeurt. Daarin ligt een mysterie. Maar wat de reden en het mysterie ook mogen zijn, het was een zeer droevige gebeurtenis, die tranen in vele ogen en verdriet voor vele zielen veroorzaakte. Ik was zeer getroffen door deze ramp. Sommigen van hen die verloren gingen, reisden op de Cedric met ons mee tot aan Napels en voeren daarna door op het andere schip. Als ik aan hen denk, ben ik inderdaad zeer bedroefd. Maar als ik deze rampspoed van een andere kant bekijk, dan troost mij het besef dat de werelden van God oneindig zijn. Dat zij, hoewel zij van dit bestaan zijn afgesneden, andere kansen hebben in het leven hierna, zoals Christus heeft gezegd: “In het huis van mijn Vader zijn vele woningen.” Zij werden weggeroepen van het tijdelijke en overgeplaatst naar het eeuwige; zij verlieten dit stoffelijke bestaan en traden binnen in de poorten van de geestelijke wereld. Zij hebben de aardse genoegens en gemakken achter zich gelaten en hebben nu deel aan een vreugde en geluk dat veel duurzamer en werkelijker is, want zij hebben zich naar het Koninkrijk van God begeven. De barmhartigheid van God is oneindig, en het is onze plicht deze heengegane zielen in onze gebeden en smeekbeden te gedenken, opdat zij steeds nader mogen komen tot de Bron zelf.

2. Deze menselijke omstandigheden kunnen worden vergeleken met de baarmoeder van waaruit een kind in de ruime buitenwereld wordt geboren. In het begin verzoent de pasgeborene zich moeilijk met zijn nieuwe bestaan. Hij huilt alsof hij niet gescheiden wil worden van zijn nauwe leefruimte, zich inbeeldend dat het leven beperkt is tot die begrensde ruimte. Hij wil zijn huis niet verlaten, maar de natuur dwingt hem deze wereld binnen te gaan. Wanneer hij in zijn nieuwe omstandigheden is aangekomen, ontdekt hij dat hij van de duisternis is overgegaan naar een sfeer van licht; van een sombere en beperkte leefwereld naar een ruime en aangename omgeving. Zijn voeding was zijn moeders bloed, nu vindt hij heerlijk voedsel om van te genieten. Zijn nieuwe leven is vervuld van licht en schoonheid. Hij kijkt met verwondering en verrukking naar de bergen, weiden en groene velden, de rivieren en fonteinen, de prachtige sterren. Hij ademt de levenwekkende atmosfeer en hij prijst God voor zijn bevrijding uit de beperking van zijn vroegere toestand en het bereiken van de vrijheid van een nieuw rijk. Deze analogie drukt de verhouding uit van de tijdelijke wereld tot het hiernamaals – het overgaan van de mensenziel vanuit duisternis en onzekerheid naar het licht en de werkelijkheid van het eeuwige Koninkrijk. Aanvankelijk is het heel moeilijk om de dood te verwelkomen, maar nadat de ziel haar nieuwe toestand heeft bereikt, is zij dankbaar, want zij is bevrijd uit de slavernij van het beperkte om de vrijheden van het onbeperkte te genieten. Zij is bevrijd uit een wereld van verdriet, smart en beproevingen om te leven in een wereld van oneindige gelukzaligheid en vreugde. Het materiële en lichamelijke is verlaten om de mogelijkheden van het ideale en geestelijke te bereiken. Daarom zijn de zielen van hen die van de aarde zijn heengegaan en hun sterfelijke pelgrimstocht hebben voltooid in de ramp met de Titanic, naar een wereld gegaan die meer verheven is dan deze. Zij zijn weggevlogen van deze omstandigheden van duisternis en schemering naar het rijk van licht. Dit zijn de enige overwegingen die troost en steun kunnen bieden aan hen die zij hebben achtergelaten.

3. Bovendien hebben deze gebeurtenissen diepere redenen. Hun doel en oogmerk is de mens bepaalde lessen te leren. Wij leven in een tijd van vertrouwen in materiële omstandigheden. De mensen denken dat de grote omvang en sterkte van een schip, de volmaaktheid van machines of de vaardigheid van een zeevaarder de veiligheid zullen garanderen, maar deze rampen vinden soms plaats opdat de mensen zullen weten dat God de ware Beschermer is. Als het de wil van God is om de mens te beschermen, kan een klein schip aan de ondergang ontkomen, terwijl het grootste en meest volmaakt gebouwde schip met de beste en bekwaamste zeevaarder een gevaar, zoals op de oceaan aanwezig was, misschien niet zal overleven. Het doel is dat de mensen van de wereld zich zullen wenden tot God, de ware Beschermer; dat de mensenzielen op Zijn bescherming zullen vertrouwen en weten dat Hij ware veiligheid biedt. Deze gebeurtenissen gebeuren opdat het geloof van de mens zal toenemen en versterkt worden. Daarom moeten wij, hoewel wij ons bedroefd en moedeloos voelen, God smeken om ons hart te richten op het Koninkrijk en bidden voor deze heengegane zielen met geloof in Zijn oneindige barmhartigheid, zodat zij, hoewel zij van dit aardse leven zijn beroofd, een nieuw bestaan mogen genieten in de allerhoogste woningen van de Hemelse Vader.

4. Laat niemand denken dat deze woorden inhouden dat de mens niet grondig en zorgvuldig moet zijn in zijn ondernemingen. God heeft de mens begiftigd met intelligentie zodat hij zichzelf kan beschermen en veiligstellen. Daarom moet hij zich omringen met alles wat wetenschappelijke kennis kan voortbrengen. Hij moet zorgvuldig afwegen, weloverwogen en grondig zijn in zijn doelstellingen, het beste schip bouwen en de meest ervaren kapitein daarvoor uitkiezen. Laat hem daarnaast toch ook op God vertrouwen en God als de enige Hoeder beschouwen. Als God beschermt, kan niets de veiligheid van de mens in gevaar brengen, en als het niet Zijn wil is om te beschermen, zal geen enkele mate van voorbereiding en voorzorg van nut zijn.

– 20 –
23 april 1912
Bethel Literary Society
Metropolitan African Methodist Episcopal Church
M Street NW, Washington, D.C.
Aantekeningen van Joseph H. Hannen

1. Terwijl ik hier voor u sta en deze bijeenkomst in ogenschouw neem, doet mij dit, merkwaardig genoeg, denken aan een prachtig boeket van viooltjes, bijeengebracht in diverse, zowel donkere als lichte kleuren. Dit wijst er duidelijk op dat de Verenigde Staten van Amerika op een correcte en vrije wijze bestuurd wordt, want ik zie zwart en wit bijeen zitten in volmaakte harmonie en overeenstemming. Men is één van hart. Een dergelijke rechtvaardige regering maakt zo’n samenkomst mogelijk. U heeft alle reden God er voortdurend dankbaar voor te zijn, dat u de veiligheid en de bescherming geniet van een regering die uw vooruitgang bevordert en een onpartijdig en gelijk beleid voert ten aanzien van u allen, net zoals een vader ten aanzien van zijn gezin, want in de wereld der mensen bestaat er geen grotere zegen. Vanavond zal ik tot u spreken over een aantal wetenschappelijke onderwerpen.

2. De mensheid beschikt over vele kwaliteiten, maar wetenschap is de edelste van allemaal. Het specifieke onderscheid dat de mens ver boven het dier verheft, moet worden toegeschreven aan deze allerhoogste deugd. Dit is een gave van God; niet van stoffelijke aard, maar goddelijk. Wetenschap is een uitstraling van de Zon van Werkelijkheid, het vermogen de diverse waarheden van het universum te onderzoeken en te ontdekken, het middel met behulp waarvan de mens zijn weg naar God kan vinden. Alle capaciteiten en eigenschappen van de mens zijn van oorsprong menselijk en erfelijk – het resultaat van natuurlijke processen – met uitzondering van het verstand dat bovennatuurlijk is. Door gebruikmaking van het verstandelijk vermogen en intelligent onderzoek is wetenschap de ontdekker van alle dingen. Zij verbindt heden en verleden, onthult de geschiedenis van voorbije volkeren en gebeurtenissen, en verleent de hedendaagse mens inzicht in de essentie van alle bestaande menselijke kennis en verworvenheden die in de loop der eeuwen zijn vergaard. Via intellectuele processen en logische gevolgtrekkingen van het verstand kan dit uitzonderlijke vermogen van de mens binnendringen in de mysteriën van de toekomst en anticiperen op de dingen die komen gaan.

3. Wetenschap is de eerste emanatie van God naar de mens toe. Alle geschapen wezens belichamen het vermogen tot stoffelijke vervolmaking, maar het vermogen tot wetenschappelijk onderzoek en het verwerven van kennis is een hogere eigenschap die specifiek aan de mens gegeven is. Andere levende wezens en organismen zijn van dit vermogen en deze kundigheid verstoken. God heeft deze liefde voor de werkelijkheid in de mens geschapen of gevestigd. De ontwikkeling en vooruitgang van een volk hangt af van de mate waarin zij wetenschappelijk is ontwikkeld. Hierdoor wordt haar pracht voortdurend vermeerderd, en dag na dag worden het welzijn en de voorspoed van haar volk verzekerd.

4. Alle zegeningen zijn van goddelijke oorsprong, maar geen enkele kan vergeleken worden met dit vermogen tot wetenschappelijk onderzoek en studie, dat een eeuwige gave is die vruchten voortbrengt van oneindige vreugde. De mens heeft altijd deel in deze vruchten. Alle andere zegeningen zijn tijdelijk; dit is een eeuwigdurend bezit. Zelfs een onafhankelijke mogendheid heeft haar beperkingen en kan omvergeworpen worden. Het gaat hier over een heerschappij en een soevereiniteit die niemand zich kan toe-eigenen noch vernietigd kan worden. Kortom, het is een zegening die geen einde kent en een goddelijke gave, het meest verheven geschenk van God aan de mens. Daarom moet u uw uiterste best doen om u de wetenschappen en kunsten eigen te maken. Hoe meer u bereikt, hoe hoger uw staat in het goddelijk doel. Een ontwikkeld mens doorziet dingen en is begiftigd met visie, terwijl iemand die onwetend is en deze ontwikkeling verwaarloost als een blinde is. Een onderzoekende geest is vol aandacht en springlevend; de ongevoelige en onverschillige geest is doof en levenloos. Een wetenschappelijk mens is een zuivere graadmeter en representant van het menselijk geslacht, want via processen van inductieve benadering en onderzoek is hij op de hoogte van al die zaken die met het leven van de mens te maken hebben, hun plaats, hun omstandigheden en al hetgeen zij beleven. Hij bestudeert de samenleving, heeft begrip voor sociale problemen en werkt mee aan het weefsel en de structuur van de beschaving. In feite kan men wetenschap vergelijken met een spiegel waarin de eindeloze vormen en beelden van bestaande dingen zichtbaar en weerspiegeld worden. Het is de basis van alle individuele en nationale ontwikkeling. Zonder deze basis van wetenschappelijk onderzoek is ontwikkeling onmogelijk. Zoek daarom met grote toewijding naar de kennis en het bereiken van al hetgeen binnen het bereik ligt van deze wonderbare gave.

5. We hebben reeds vastgesteld dat wetenschap of de eigenschap van wetenschappelijke doorgronding bovennatuurlijk is, en dat alle overige zegeningen van God binnen de grenzen van de natuur liggen. Hoe laat zich dit aantonen? Alle geschapen dingen behalve de mens zelf zijn verankerd in de natuur. De sterren en zonnen die zich door de oneindige ruimte bewegen, alle aardse vormen van leven en bestaan – of het nu mineralen betreft of planten of dieren – vallen onder de heerschappij en invloedssfeer van de natuurwet. De mens bestuurt de natuur door toedoen van zijn verworven kennis en capaciteiten, en maakt gebruik van haar wetmatigheden voor hetgeen hij beoogt. Binnen het kader van natuurlijke beperkingen is hij een schepsel van de aarde, voorbehouden tot een leven op haar oppervlakte; maar door wetenschappelijk gebruik van de materiële wetten zweeft hij in de lucht, vaart hij op de oceanen en duikt hij er onder. De resultaten van uitvindingen en ontdekkingen die vandaag de dag voor ons zo vertrouwd zijn, waren ooit geheimen van de natuur. Zo heeft de mens bijvoorbeeld elektriciteit van het onzichtbare naar het zichtbare gebracht; hij heeft die mysterieuze natuurlijke krachtbron in zijn machtssfeer gebracht en hem dienstbaar gemaakt aan zijn behoeften en wensen. Zo zijn er vele voorbeelden te geven, maar we zullen hier niet langer over uitweiden. De mens neemt als het ware de natuur het zwaard uit handen, en door het als een scepter van zijn gezag te hanteren, overmeestert hij de natuur zelf. De natuur mist deze kroon die deel uitmaakt van het vermogen en de eigenschappen van de mens. De mens bezit een bewust verstand en denkvermogen; de natuur bezit die niet. Voor filosofen is dit een bewezen fundamenteel gegeven. De mens is uitgerust met een wilsvermogen en een geheugen; dat heeft de natuur evenmin. De mens kan de in de natuur verborgen geheimen ontdekken, terwijl de natuur zich niet bewust is van haar eigen verborgen verschijnselen. De mens is voortdurend in ontwikkeling; de natuur is stationair, zonder de kracht van vooruitgang of achteruitgang. De mens is begiftigd met bovenzinnelijke kwaliteiten – zoals het begripsvermogen, een eigen wil, geloof, belijdenis en erkenning van God – terwijl het de natuur aan al deze zaken ontbreekt. De bovenzinnelijke vermogens van de mens, met inbegrip van het vermogen tot het vergaren van kennis, liggen buiten het bereik van de natuur. Dit zijn vermogens waardoor de mens verschilt en zich onderscheidt van alle andere levensvormen. Dit is de gave van goddelijk idealisme, de kroon die het hoofd van de mens siert. In weerwil van de gave van dit bovennatuurlijk vermogen is het verbazingwekkend, dat materialisten zichzelf nog steeds beschouwen als in de natuur besloten gevangenen. De waarheid is dat God de mens heeft begiftigd met goede eigenschappen, krachten en ideële vermogens, waarvan de natuur volledig verstoken is en waardoor de mens verheven, onderscheiden en superieur is. Wij moeten God dankbaar zijn voor deze gaven, voor deze vermogens die Hij ons gegeven heeft, voor de kroon die Hij op ons hoofd geplaatst heeft.

6. Hoe moeten wij van deze gaven gebruik maken en deze weldaden besteden? Door onze inspanning te richten op de eenmaking van het menselijk geslacht. We moeten deze vermogens aanwenden voor het tot stand brengen van de eenheid van de wereld der mensheid, we moeten deze eigenschappen naar waarde schatten door er de eenheid van wit en zwart mee te bewerkstelligen, en dit goddelijk verstandelijk vermogen wijden aan de vervolmaking van vriendschap en eensgezindheid onder alle leden van de menselijke familie; zodat onder de bescherming en voorzienigheid van God, Oost en West elkaar bij de hand nemen, en als minnaars worden. Dan zal de mensheid als één volk worden, als één ras, en gelijkgestemd – als de golven van één oceaan. Ook al kunnen deze golven in vorm en voorkomen verschillen, het zijn golven van dezelfde zee. Bloemen kunnen in kleur sterk uiteenlopen, maar het zijn allemaal bloemen uit één tuin. Bomen verschillen onderling, ook al groeien ze in dezelfde boomgaard. Alle nemen ze hun voeding op en worden ze in leven gehouden door dezelfde gulle regen, alle groeien en vertakken zich door de warmte en het licht van één zon, alle worden ze verkwikt en bestendigd door dezelfde bries zodat ze hun diverse vruchten kunnen voortbrengen. Dit stemt overeen met de wijsheid van de schepping. Als alle bomen dezelfde soort vruchten zouden voortbrengen, zou deze niet langer verrukkelijk zijn. In hun eindeloze verscheidenheid vindt de mens genot in plaats van eentonigheid.

7. En als ik nu naar uw gezichten kijk, moet ik denken aan bomen die in kleur en vorm verschillen, maar die allen heerlijke en smakelijke vruchten dragen, aromatisch en verrukkelijk voor zowel de innerlijke als de uiterlijke gewaarwordingen. De glans en het geestelijk gehalte van deze bijeenkomst komt door de gunst van God. Onze harten zijn in vervoering gebracht door dankbaarheid aan Hem. God zij geprezen! U leidt uw leven op het grote continent van het Westen terwijl u de volledige vrijheid, veiligheid en vrede ervaart van deze rechtvaardige regering. Er is geen reden tot zorg of ongelukkig zijn; alle middelen voor geluk en genot zijn voorhanden, want op deze mensenwereld bestaat er geen grotere zegen dan vrijheid. U weet niet wat dat betekent. Ik, die veertig jaar lang een gevangene ben geweest, ik weet dat. Ik ken de waarde en de zegen van vrijheid. Want u hebt steeds geleefd, en leeft ook nu in vrijheid, en u bent voor niemand bevreesd. Bestaat er een grotere zegen dan dit? Onafhankelijkheid! Vrijheid! Veiligheid! Dit zijn de grote weldaden van God. Daarom, geeft aan God alle lof! Ik zal nu in uw naam bidden.

– 21 –
24 april 1912
Children’s Reception
Studio Hall
1219 Connecticut Avenue, Washington, D.C.
Aantekeningen van Joseph H. Hannen

1. Wat een prachtige bijeenkomst is dit! Dit zijn de kinderen van het Koninkrijk. Het lied waarnaar we zojuist hebben geluisterd was heel mooi van melodie en woorden. Muziekkunst is goddelijk en doeltreffend. Het is het voedsel van de ziel en de geest. Door de kracht en innemendheid van muziek wordt de geest van de mens verheven. Het heeft een wonderbaarlijke invloed op de kinderharten, want hun harten zijn zuiver, en melodieën hebben er grote invloed op. De latente gaven waarmee de harten van deze kinderen begiftigd zijn, zullen door het medium van muziek tot uitdrukking komen. Daarom moet u zich inspannen om hen vaardig te maken; leer hun goed en uitdrukkingsvol te zingen. Het is de plicht van ieder kind iets van muziek te kennen, want zonder kennis van deze kunst kunnen de melodieën van instrument en stem niet juist worden genoten. Evenzo is het noodzakelijk dat scholen er onderwijs in geven, opdat de zielen en harten van leerlingen verkwikt en opgewekt worden en hun leven met vreugde wordt verlicht.

2. Verlichte en geestelijke kinderen zijn vandaag samengekomen in deze bijeenkomst. Zij zijn de kinderen van het Koninkrijk. Het Koninkrijk der hemelen is voor zulke zielen, want zij zijn God nabij. Zij hebben een zuiver hart. Dat is aan hun gezicht af te lezen. Het effect van de goddelijke leringen komt tot uiting in de volmaakte zuiverheid van hun hart. Daarom heeft Christus zich tot de wereld gericht met de woorden: “Tenzij u zich bekeert en wordt als kleine kinderen, zult u het Koninkrijk der hemelen niet binnengaan” – dat wil zeggen, de mensen moeten zuiver van hart worden om God te leren kennen. De leringen hebben veel effect gehad. Geestelijke zielen! Tedere zielen! De harten van alle kinderen zijn van de grootste zuiverheid. Het zijn spiegels waar nog geen stof op gevallen is. Maar deze zuiverheid is te danken aan hun zwakheid en onschuld, niet aan enige ervaring en beproeving. Omdat dit de vroege periode van hun kindertijd is, zijn hun hart en geest nog niet bezoedeld door de wereld. Zij kunnen geen grote intelligentie aan de dag leggen. Zij kennen geen huichelarij of bedrog. Dit is te danken aan de zwakheid van het kind, terwijl de mens zuiver wordt door zijn kracht. Door de kracht van intelligentie wordt hij eenvoudig; door de grote kracht van verstand en begrip en niet door de kracht van zwakheid wordt hij oprecht. Wanneer hij de staat van volmaaktheid bereikt, zal hij deze eigenschappen verkrijgen; wordt zijn hart gezuiverd, zijn geest verlicht, wordt zijn ziel gevoelig en teder – dit alles door zijn grote kracht. Dit is het verschil tussen de volmaakte mens en het kind. Beiden hebben de onderliggende kwaliteiten van eenvoud en oprechtheid – het kind door zijn zwakheid en de mens door zijn verworven kracht.

3. Ik bid voor deze kinderen en smeek om bevestiging en bijstand voor hen vanuit het Abhá-koninkrijk, zodat elk van hen mag worden opgeleid onder de schaduw van de bescherming van God, elk van hen mag worden als een brandende kaars in de wereld van de mensheid, een tere en groeiende plant in de rozengaard van Abhá; dat deze kinderen zo mogen worden opgeleid en onderwezen dat zij leven zullen geven aan de wereld van de mensheid; dat zij inzicht mogen ontvangen; dat zij gehoor mogen schenken aan de mensen van de wereld; dat zij de zaden van het eeuwige leven mogen zaaien en geaccepteerd mogen worden aan de drempel van God; dat zij gekenmerkt mogen worden met zulke deugden, volmaaktheden en kwaliteiten dat hun moeders, vaders en verwanten God dankbaar zullen zijn, weltevreden en hoopvol. Dit is mijn wens en gebed.

4. Ik geef u mijn advies, en dat is: Leid deze kinderen op met goddelijke aansporingen. Prent hen van jongs af aan de liefde tot God in, opdat zij in hun leven de vreze Gods en het vertrouwen in de gaven Gods openbaar zullen maken. Leer hun zich te bevrijden van menselijke onvolmaaktheden en zich de goddelijke volmaaktheden eigen te maken die in het hart van de mens sluimeren. Het leven van de mens is nuttig als hij zich de menselijke volmaaktheden eigen maakt. Als hij het middelpunt wordt van de onvolmaaktheden van de mensenwereld, is de dood beter dan het leven, en het niet-bestaan beter dan het bestaan. Span u daarom in, opdat deze kinderen op de juiste wijze worden opgeleid en onderwezen en dat ieder van hen volmaaktheid bereikt in de wereld der mensheid. Ken de waarde van deze kinderen, want zij zijn allen mijn kinderen.

– 22 –
24 april 1912
Het huis van de heer en mevrouw Arthur J. Parsons
1700 18th Street NW, Washington, D.C.
Aantekeningen van Joseph H. Hannen

1. U bent welkom deze middag, van harte welkom. Ik ben altijd blij u te zien. Ik vraag God dat mijn ontmoeting vruchtbaar mag zijn. Dat het niet zoals gebruikelijke bijeenkomsten mag zijn, want zij die bijeenkomsten organiseren, hebben meestal een of ander belang te behartigen. God zij geprezen! Ik heb geen persoonlijke belangen. Ik heb belang in het Koninkrijk, en dit is een zuivere intentie. Ik heb volmaakte liefde voor u, daarom heb ik deze lange afstand afgelegd om u te ontmoeten en te begroeten. Ik hoop dat deze bijeenkomsten tot grote resultaten zullen leiden, en er is geen groter resultaat dan de liefde van God. Er is geen groter resultaat dan banden van dienstbaarheid in het goddelijke Koninkrijk en het bereiken van het welbehagen van de Heer. Daarom wens ik dat uw hart gericht mag zijn op het Koninkrijk van God, dat uw bedoelingen zuiver en oprecht mogen zijn, dat uw voornemens gericht mogen zijn op altruïstische doeleinden, zonder acht te slaan op uw eigen welzijn. Nee, veeleer mogen al uw bedoelingen gericht zijn op het welzijn van de mensheid, en dat u mag streven uzelf op te offeren op het pad van toewijding aan de mensheid. Zoals Jezus Christus zijn leven opofferde, moge zo ook u zich opofferen voor de verbetering van de wereld; en zoals Bahá’u’lláh bijna vijftig jaar lang zware beproevingen en rampen voor u doorstond, moge ook u bereid zijn moeilijkheden te verdragen en catastrofes te doorstaan voor de mensheid in het algemeen. Moge u deze beproevingen en testen gewillig en vreugdevol dragen, want op elke nacht volgt een dag, en elke dag heeft een nacht. Elke lente heeft een herfst, en elke herfst heeft zijn lente. De komst van een Manifestatie van God is het seizoen van de geestelijke lente. Zo was bijvoorbeeld de verschijning van Christus een goddelijke lente. Het veroorzaakte daarom grote beroering en levendige beweging in de mensenwereld. De Zon van Werkelijkheid daagde, de wolk van barmhartigheid stortte haar regen neer, de winden der voorzienigheid waaiden, de wereld werd een nieuwe wereld, de mensheid weerspiegelde een buitengewone glans, zielen werden opgevoed, geesten werden ontwikkeld, het verstandelijk vermogen werd gescherpt, en de mensenwereld bereikte een nieuwe frisheid van leven, als bij de komst van de lente. Daarna werd, geleidelijk, die lente gevolgd door de herfst van dood en verval. De leringen van Christus werden vergeten. De christelijke gaven hielden op. Goddelijke zeden verdwenen. De dag eindigde in de nacht. Het volk werd nalatig en vergeetachtig. De geesten verzwakten totdat de omstandigheden zo’n crisis bereikten dat de materiële wetenschap de overhand kreeg. Kennis en wetenschappen van het Koninkrijk raakten in onbruik, de mysteriën van God verdiepten zich, en de sporen van de weldaden van Christus werden volledig uitgewist. De volkeren raakten verstrikt in bijgeloof en blinde navolging. Tweedracht en onenigheid ontstonden, uitmondend in twist, oorlog en bloedvergieten. Harten werden met geweld verscheurd. Er verschenen verschillende gezindtes, er ontstonden verschillende sekten en geloofsovertuigingen, en de hele wereld werd in duisternis gedompeld.

2. Op zo’n moment daagde Bahá’u’lláh aan de horizon van Perzië. Hij hervormde en vernieuwde de grondbeginselen en werkelijkheden van de leer van Christus. Hij doorstond de grootste moeilijkheden en onderging de zwaarste beproevingen.

3. God zij geprezen dat de leringen Gods opnieuw zijn verwoord, dat het licht der werkelijkheid weer is opgegaan, dat de gloed ervan dagelijks toeneemt en dat de luister schitterender straalt in het zenit. Uit de wolk van barmhartigheid daalt een stortvloed neer; de Zon van Werkelijkheid staat stralend op haar eeuwige standplaats. Opnieuw hopen wij dat dezelfde lente haar tent mag opslaan en dat deze grenzeloze weldaden nog eens onder ons mogen verschijnen. Door uw inspanningen en oprechtheid wordt dit mogelijk gemaakt. Als u in de Zaak van God opstaat met goddelijke kracht, hemelse genade, de oprechtheid van het Koninkrijk, een hart vol mededogen en vastbeslotenheid, wordt de wereld van de mensheid zeker geheel verlicht, zal het morele gedrag van de mensen barmhartig worden, zullen de fundamenten van de Allergrootste Vrede worden gelegd, en zal de eenheid van het mensenrijk werkelijkheid worden. Dit is de grote weldaad die ik u toewens en ik bid en smeek voor u aan de goddelijke drempel.

4. O Gij barmhartig God! O Gij die machtig en krachtig zijt! O Gij allervriendelijkste Vader! Deze dienaren zijn bijeengekomen, keren zich tot U, smeken aan Uw drempel en verlangen naar Uw oneindige milddadigheid volgens Uw grootse belofte. Zij hebben geen ander doel dan Uw welbehagen. Zij hebben geen andere bedoeling dan het dienen van de wereld der mensheid.

5. O God! Laat dit gezelschap stralen. Maak de harten mild. Schenk de gaven van de Heilige Geest. Begiftig hen met hemelse kracht. Zegen hen met hemels verstand. Vergroot hun oprechtheid, zodat zij zich volkomen nederig en boetvaardig tot Uw koninkrijk mogen wenden en zich inzetten voor dienstbaarheid aan de wereld der mensheid. Moge ieder een stralende kaars worden. Moge ieder een fonkelende ster worden. Moge ieder prachtig van kleur en welriekend van geur worden in Gods koninkrijk.

6. O vriendelijk Vader! Verleen Uw zegeningen. Zie niet naar onze tekortkomingen. Beschut ons onder Uw bescherming. Denk niet aan onze zonden. Heel ons met Uw genade. Wij zijn zwak; Gij zijt machtig. Wij zijn arm; Gij zijt rijk. Wij zijn ziek; Gij zijt de Geneesheer. Wij zijn behoeftig; Gij zijt zeer vrijgevig.

7. O God! Omgeef ons met Uw voorzienigheid. Gij zijt de Krachtige. Gij zijt de Gever. Gij zijt de Weldadige.

– 23 –
24 april 1912
Het huis van mevrouw Andrew J. Dyer
1937 13th Street NW, Washington, D.C.
Aantekeningen van Joseph H. Hannen

1. Een bijeenkomst als deze lijkt op een prachtige samenstelling van kostbare juwelen – parels, robijnen, diamanten en saffieren. Het is een bron van vreugde en verrukking. Wat bevorderlijk is voor de eenheid van de mensenwereld is hoogst aanvaardbaar en prijzenswaardig; wat de oorzaak is van onenigheid en verdeeldheid is bedroevend en betreurenswaardig. Bedenk hoe belangrijk eenheid en harmonie is.

2. Vanavond zal ik tot u spreken over het onderwerp van bestaan en niet-bestaan, leven en dood. Bestaan is de uitdrukking en het resultaat van samenstelling en combinatie. Niet-bestaan is de uitdrukking en het resultaat van verdeeldheid en uiteenvallen. Als we de vormen van bestaan in het materiële universum bestuderen, zien we dat alle geschapen dingen het resultaat zijn van samenstelling. Materiële elementen hebben zich gebundeld in oneindige verscheidenheid en vormen. Elk organisme is een samenstelling; elk voorwerp is een uitdrukking van elementaire aantrekkingskracht. Het complexe menselijke organisme is eenvoudigweg een samenvoeging van celstructuren; de boom is een samenstelling van plantencellen; het dier, een combinatie en bundeling van atomen of eenheden, enzovoort. Het bestaan of de uitdrukking daarvan is daarom samenstelling; en het niet-bestaan is ontbinding, deling en desintegratie. Wanneer elementen zijn samengebracht in een bepaald combinatieschema, is het resultaat het menselijk organisme; wanneer deze elementen zich scheiden en uiteenvallen, is het resultaat de dood en het niet-bestaan. Leven is dus het product van samenstelling; en dood betekent ontbinding.

3. In de wereld van de geest en ziel is vriendschap, die een uitdrukking is van samenstelling, bevorderlijk voor het leven, terwijl verdeeldheid, die een uitdrukking is van ontbinding, het equivalent is van de dood. Zonder samenhang tussen de afzonderlijke elementen waaruit de gemeenschap is opgebouwd, zullen onvermijdelijk desintegratie en verval volgen en zal het leven uitdoven. Wreedaardige dieren hebben geen verbondenheid. Gieren en tijgers zijn solitair, terwijl huisdieren in volledige harmonie samenleven. Schapen, zwart en wit, gaan zonder tweedracht met elkaar om. Vogels van verschillende soorten en kleuren vliegen en voeden zich samen, zonder een spoor van vijandschap of onenigheid. Daarom is het in de wereld van de mensheid wijs en passend dat alle individuele leden eenheid en verbondenheid betonen. In de gebundelde juwelen van rassen zouden de zwarten als saffieren en robijnen kunnen zijn en de witten als diamanten en parels. De samengestelde schoonheid van de mensheid zal herkenbaar zijn in hun eenheid en vermenging. Hoe prachtig is het schouwspel van ware eenheid onder de mensheid! Hoe bevorderlijk voor vrede, vertrouwen en geluk wanneer rassen en natiën verenigd zouden zijn in broederschap en eensgezindheid! De Profeten van God werden naar de wereld gezonden met deze zending van eenheid en overeenstemming: opdat deze lang gescheiden schapen kunnen samenkomen. Wanneer de schapen zich verspreiden, worden zij blootgesteld aan gevaar, maar binnen een kudde en onder bescherming van de herder zijn zij veilig voor de aanval van alle meedogenloze vijanden.

4. Als de rassen van de Amerikaanse natie zich onderling in ware kameraadschap en eensgezindheid verenigen, zullen de lichten van de eenheid der mensheid gaan schijnen, zal de dag van eeuwige glorie en gelukzaligheid aanbreken, de geest van God hen omvatten, en zullen de goddelijke gunsten neerdalen. Onder het leiderschap en de instructies van God, de ware Herder, zullen zij allen beschermd en behouden worden. Hij zal hen naar groene weiden van geluk en voorziening leiden en zij zullen het ware doel van het bestaan bereiken. Dit is de zegen en de weldaad van eenheid; dit is het resultaat van liefde. Dit is het teken van de Allergrootste Vrede, dit is de ster van eenheid van de mensenwereld. Bedenk hoe gezegend deze toestand zal zijn. Ik bid voor u en vraag Gods bekrachtiging en bijstand voor u.

– 24 –
25 april 1912
Theosophical Society
Het huis van de heer en mevrouw Arthur J. Parsons
1700 18th Street NW, Washington, D.C.
Aantekeningen van Joseph H. Hannen

1. Het grootste vermogen in het rijk en bereik van het menselijk bestaan is de geest – de goddelijke ademtocht die alle dingen doordringt en tot leven brengt. Deze manifesteert zich in heel de schepping in diverse gradaties of koninkrijken. In het plantenrijk is het de geest van vermeerdering of het vermogen tot groei, de drijfveer van leven en ontwikkeling in planten, bomen en alle organismen die behoren tot de plantenwereld. In deze verschijningsgraad heeft de geest geen besef van de krachten die kenmerkend zijn voor het dierenrijk. De typische kwaliteit of meerwaarde van het dier is zijn vermogen tot waarneming. Een dier ziet, hoort, ruikt, proeft en heeft gevoel, maar het is op zijn beurt niet in staat tot die bewuste denkbeeldvorming of bedachtzaamheid te komen die het menselijk koninkrijk typeert en karakteriseert. Het dier kan deze typisch menselijke capaciteit en gave niet uitoefenen noch bevatten. Uit hetgeen het waarneemt, kan het geen conclusies trekken met betrekking tot wat onzichtbaar is, terwijl de menselijke geest vanuit waarneembare en bekende theorieën tot een zekere kennis kan komen van het onbekende en onzichtbare. Bijvoorbeeld, Christoffel Columbus trok uit informatie, gebaseerd op bekende en aantoonbare feiten, conclusies die hem feilloos over de grote oceaan heen deden landen op het onbekende continent van Amerika. Zo’n prestatie te kunnen volbrengen reikt veel verder dan de dierlijke graad van intelligentie. Op grond daarvan is dit vermogen een specifiek vermogen van de menselijke geest en het mensenrijk. De dierlijke geest kan de geheimen der dingen niet doorgronden en ontdekken. Het dier is uitsluitend aangewezen op zijn zintuigen. Geen enkele leerschool zou bijvoorbeeld een dier het feit kunnen bijbrengen, dat de zon zijn vaste plaats heeft en dat de aarde eromheen beweegt. Evenzo heeft de menselijke geest zijn beperkingen. Deze kan de verschijnselen niet bevatten van het Koninkrijk dat boven de levensstaat van de mens uitrijst, want hij is volstrekt afhankelijk van het vermogen en de levenskrachten van zijn eigen bestaansniveau, en hij kan de grenzen daarvan niet overschrijden.

2. Maar er is nog een andere Geest, die men als goddelijk kan benoemen, de Geest naar welke Jezus Christus verwijst in Zijn verklaring dat de mens opnieuw uit Hem geboren moet worden, en gedoopt door het door Hem ontstoken vuur. De zielen die deze Geest ontberen, worden als dood beschouwd, ondanks het feit dat ze door de menselijke geest bezield zijn. Jezus Christus heeft hen dood verklaard omdat zij geen deel hebben aan de goddelijke Geest. Hij zegt: “Laat de doden hun doden begraven.” Bij een andere gelegenheid verklaart Hij, “Wat geboren is uit het vlees, is vlees; en wat geboren is uit de Geest, is geest.” Daarmee wil Hij zeggen dat zielen, ook al leven ze in het menselijk koninkrijk, toch dood zijn als zij deze specifieke geest van goddelijke bezieling ontberen. Zij hebben dan geen deel aan het goddelijke leven van het hogere Koninkrijk; want in werkelijkheid is de ziel die deelt in de kracht van de goddelijke Geest pas echt levend.

3. Deze levengevende geest emaneert spontaan uit de Zon van Waarheid, uit de werkelijkheid van het goddelijk Wezen en is geen openbaring of manifestatie. Hij is vergelijkbaar met de stralen van de zon. Dat houdt niet in dat de zon zichzelf daarmee opdeelt, of dat een deel van de zon zich losgemaakt heeft. Deze plant hier naast mij is ontsproten uit een zaadje; ze is derhalve een verschijningsvorm en een ontplooiing van het zaadje. Zoals u kunt zien, heeft het zaadje zich voor onze ogen ontvouwd, en het resultaat daarvan is deze plant. Elk blad van de plant is een deel van het zaad. De werkelijkheid van het goddelijk Wezen is ondeelbaar en daarom is het niet mogelijk dat ieder individueel lid van de mensheid er een onderdeel van is, zoals vaak wordt beweerd. Nee, de individuele werkelijkheden van de mensheid zijn, wanneer zij geestelijk herboren zijn, beter gezegd emanaties van de werkelijkheid van het goddelijk Wezen, vergelijkbaar met de gloed, de warmte en het licht van de zon; ze zijn herleidbaar uit de zon, maar niet een deel van de zon zelf. Daarom is er een geest voortgekomen uit de goddelijke werkelijkheid, en diens uitstraling is zichtbaar geworden in menselijke entiteiten of werkelijkheden. Deze uitstraling en deze gloed zijn blijvend. De straling houdt nooit op. Zo lang de zon bestaat, zullen warmte en licht bestaan, en omdat eeuwigheid een eigenschap is van God, is deze uitstraling dus eeuwig. Onafgebroken gaat zij door. Hoe meer de wereld van de mensheid zich ontwikkelt, hoe meer de straling of uitstortingen van het goddelijk Wezen zichtbaar zullen worden, net zoals een edelsteen, wanneer hij geslepen en zuiver als een spiegel wordt en zo nog meer de pracht en de schittering van de zon weerkaatst.

4. De missie van de Profeten, de openbaring van de Heilige Boeken, de manifestatie van de hemelse Leermeesters en het doel van de goddelijke filosofie richten zich allemaal op de training van de menselijke werkelijkheid, zodat deze helder en zuiver wordt als spiegels en het licht en de liefde van de Zon van Werkelijkheid weerspiegelt. Ik hoop daarom dat u – of u nu in het oosten of in het westen leeft – er met hart en ziel voor zult ijveren dat van dag tot dag de wereld van de mensheid in een meer verheerlijkte staat zal raken, meer geestelijk en meer geheiligd; en dat de pracht van de Zon van Werkelijkheid zich ten volle zal onthullen in de harten van de mensen als in een spiegel. Dit is de wereld van de mensheid waardig. Dit is de ware evolutie en vooruitgang van de mensheid. Dit is haar meest verheven gave. Op enig andere wijze, enkel door een ontwikkeling in het materiële vlak, komt de mens niet tot volmaaktheid. Op z’n best zullen het fysieke aspect van de mens, zijn natuurlijke of materiële omstandigheden er duurzamer en beter op worden, maar hij zal verstoken blijven van de geestelijke of goddelijke gaven. Hij is dan als een geesteloos lichaam, een lamp zonder licht, een oog zonder gezichtsvermogen, een oor dat geen geluid opvangt, een geest zonder bevattingsvermogen, een verstand dat niet in staat is tot nadenken.

5. De mens heeft twee vermogens; en zijn ontwikkeling twee aspecten. Het ene vermogen staat in verbinding met de materiële wereld, waardoor hij in staat is tot materiële vooruitgang. Het andere vermogen is geestelijk, en door de ontwikkeling daarvan wordt hij zich bewust van zijn innerlijke potentiële natuur. Deze vermogens zijn als twee vleugels. Beide behoeven ze ontwikkeling, want vliegen op één vleugel is onmogelijk. Geloofd zij God! Materiële vooruitgang in de wereld is een voldongen feit, maar er is grote behoefte aan geestelijke vooruitgang die daarmee parallel zou moeten lopen. Wij moeten er zonder ophouden en zonder rust naar streven de ontwikkeling van de geestelijke natuur van de mens te bereiken en vol toewijding en energie de mensheid naar haar edele bestemming te leiden. Want het lichaam van de mens is accidenteel; het is niet van wezenlijk belang. Het tijdstip van zijn ontbinding is onontkoombaar. Maar de geest van de mens is wezenlijk, en daarom eeuwig. Het is een goddelijke gift. Het is de schittering van de Zon van Werkelijkheid, en dus veel belangrijker dan het fysieke lichaam.

6. Ik bid voor u. U bent naar mij toegekomen en dat vervult mij met dankbaarheid. Ik zal vragen om bevestiging en bijstand voor u van God, de Grootmoedige, de Schenker, opdat u bijgestaan mag worden om de wereld der mensheid te dienen.

– 25 –
25 april 1912
Boodschap aan de Esperantisten
Het huis van de heer en mevrouw Arthur J. Parsons
1700 18th Street NW, Washington, D.C.
Aantekeningen van Joseph H. Hannen

1. Vandaag de dag is de grootste behoefte van de wereld der mensheid het beëindigen van de bestaande misverstanden tussen natiën. Dit kan worden bereikt door de eenheid van taal. Tenzij de eenheid der talen wordt gerealiseerd, kunnen de Allergrootste Vrede en de eenheid van de mensenwereld niet doeltreffend worden georganiseerd en gevestigd, omdat het de functie van taal is om de mysteriën en geheimen van de mensenharten weer te geven. Het hart is als een doos, en taal is de sleutel. Alleen door de sleutel te gebruiken kunnen we de doos openen en de juwelen die erin zitten, bekijken. Daarom is de kwestie van een internationale hulptaal van het grootste belang. Daardoor worden internationaal onderwijs en opleiding mogelijk; de bewijzen en de geschiedenis van het verleden kunnen worden verworven. De verspreiding van de bekende feiten van de mensenwereld is afhankelijk van taal. Het uitleggen van goddelijke leringen kan alleen door dit medium gebeuren. Zolang de verscheidenheid van talen en het gebrek aan begrip van andere talen voortduren, kunnen deze verheven doelstellingen niet worden verwezenlijkt. Daarom is de allereerste dienst aan de mensenwereld het verwezenlijken van dit internationale hulpcommunicatiemiddel. Het zal de oorzaak worden van de rust van de menselijke samenleving. Hierdoor zullen wetenschappen en kunsten onder de volkeren worden verspreid, en het zal het middel blijken te zijn voor de vooruitgang en ontwikkeling van alle rassen. Wij moeten ons inspannen met al wat in onze macht ligt om deze internationale hulptaal over de hele wereld ingang te doen vinden. Mijn hoop is erop gevestigd dat Gods weldadigheid dit verder zal vervolmaken en dat er uit de diverse landen van over de hele wereld begaafde mensen zullen worden aangetrokken om een internationaal congres te organiseren, dat zich de promotie van deze universele taal als voornaamste doel stelt.

– 26 –
25 april 1912
Het huis van de heer en mevrouw Arthur J. Parsons
1700 18th Street NW, Washington, D.C.
Aantekeningen van Joseph H. Hannen

1. In de wereld van het bestaan zijn de leringen van God Zijn grootste geschenk. Alle overige weldaden van God zijn beperkt voor wat betreft hun voordelen en voorzieningen. Het menselijke bestaan zelf is een goddelijk geschenk, maar het heeft zijn vastgestelde grenzen. En zo is het gesteld met alle overige gaven. Het terrein dat ze bestrijken is begrensd, terwijl het vlak dat de goddelijke leringen bestrijken wars is van iedere beperking. Eeuwen en tijdperken verstrijken, maar hun werking duurt voort zoals de levensgeest die de wereld van het bestaan bezielt. Zonder de leringen van God is de wereld der mensheid te vergelijken met het dierlijk koninkrijk. Welk verschil is er tussen het dier en de mens? Dit is het verschil: dat het dier niet bij machte is de goddelijke leringen te begrijpen, terwijl ze de mens waardig zijn en hij het vermogen bezit om ze te begrijpen. In het dierlijk koninkrijk bestaat die gave niet; daardoor is de ontwikkeling daar begrensd. Hooguit is evolutie in dat koninkrijk een ontwikkeling van het organisme. Aanvankelijk is dat klein en onontwikkeld; die ontwikkeling vindt plaats en neemt toe, maar de groei van het intellectueel bereik is begrensd. Daarom zijn de leringen van God het geschenk voor de mens bij uitstek.

2. Maar ook al zijn de goddelijke leringen waarheid en werkelijkheid, toch raken ze in de loop van tijd in dichte wolken gehuld die ze aan het zicht onttrekken. Deze wolken zijn de blinde navolging en bijgeloof die de kern verhullen. Dan komt de Zon van Waarheid, het Woord van God, opnieuw tevoorschijn en straalt in de heerlijkheid van Zijn kracht waarmee het verhullende duister wordt verdreven.

3. Lange tijd werden de goddelijke voorschriften van het stralende Woord overschaduwd door de nevels van bijgeloof en misvattingen, totdat Bahá’u’lláh aan de horizon der mensheid verscheen, de nevels verdreef, het wolkendek oploste en opnieuw de fundamenten van Gods leringen openbaarde.

4. In de eerste lering zegt Bahá’u’lláh dat ieder mens de plicht heeft om de werkelijkheid te onderzoeken. Wat betekent dat, de werkelijkheid onderzoeken? Het betekent dat de mens alles moet vergeten wat hij van horen zeggen weet, en de waarheid zelf moet onderzoeken, want hij weet niet of de beweringen die hij hoort al dan niet in overeenstemming zijn met de werkelijkheid. Waar iemand de waarheid of werkelijkheid ontdekt, moet hij zich daaraan vasthouden door al het overige opzij te zetten en los te laten; want buiten de werkelijkheid bestaat slechts bijgeloof en verbeelding. Om een voorbeeld te geven, in de tijd van Jezus Christus verwachtten de joden de komst van de Messias, en zij baden en smeekten God zonder ophouden dat de Beloofde tevoorschijn zou treden. Waarom verwierpen ze Hem toch toen Hij verscheen? Zij loochenden Hem volledig en weigerden in Hem te geloven. Geen beschimping of vervolging ging hun te ver om over Hem uit te storten. Zij beschimpten Hem met verwensingen, zetten Hem een doornenkroon op het hoofd, voerden Hem onder smaad en bespotting door de straten, en uiteindelijk hebben ze Hem gekruisigd. Waarom deden ze dat? Omdat ze geen onderzoek hadden gedaan naar de waarheid of de werkelijkheid van Christus, en zodoende niet in staat waren Hem als de Messias van God te erkennen. Als zij dit oprecht zelf onderzocht hadden, zouden ze stellig in Hem hebben geloofd; ze zouden vol achting en eerbied het hoofd voor Hem hebben gebogen. Ze zouden Zijn verschijning als het grootste geschenk voor de mensen beschouwd hebben. Ze zouden Hem als de ware Verlosser der mensen hebben erkend; maar helaas, hun blikveld was versluierd, zij hielden vast aan het blindelings navolgen van de geloofstraditie en beweringen van hun vaderen en deden geen onderzoek naar de realiteit van Christus. Ze waren ondergedompeld in een zee van bijgelovigheden en waren derhalve verstoken van het getuigen van dat glorieuze geschenk; zij moesten de geur of ademtocht van de Heilige Geest ontberen en deden zichzelf de grootst mogelijke verarming en vernedering aan.

5. De werkelijkheid of waarheid is één, maar toch zijn er heden ten dage vele soorten religies, gezindtes en uiteenlopende meningen. Waarom al deze verschillen? Omdat ze geen aandacht schenken aan de fundamentele eenheid die één en onveranderlijk is. Als ze naar de werkelijkheid zelf op zoek gaan, zullen zij daarmee instemmen en zich in eenheid opstellen; want de werkelijkheid is ondeelbaar en niet veelsoortig. Het is daarom evident dat niets voor de mensheid van groter belang is dan onderzoek naar de waarheid.

6. De tweede lering van Bahá’u’lláh is de eenheid van de wereld der mensheid. Ieder geschapen mens is de dienaar van God. Allen zijn zij geschapen en gevormd door de kracht en gunst van God; allen zijn zij gezegend met de weldaden van dezelfde Zon van goddelijke waarheid; allen hebben hun dorst gelest aan de bron van Gods oneindige goedheid; en allen zijn in Zijn liefdevolle ogen als Zijn dienaren aan elkaar gelijk. Hij is barmhartig en vriendelijk voor allen. Daarom mag niemand zich boven een ander verheffen; niemand mag zich hooghartig of superieur tegenover een ander opstellen; niemand mag met minachting en spot op een ander neerzien; en niemand mag een medemens tekortdoen of onderdrukken. Allen moeten worden beschouwd als ondergedompeld in de oceaan van Gods goedheid. Wij moeten met de gehele mensheid welwillend en vriendelijk omgaan. We moeten hen allen van harte liefhebben. Sommigen zijn onwetend; zij moeten worden geschoold en gevormd. Als iemand ziek is, moet aan zijn genezing gewerkt worden. Sommige mensen zijn als grote kinderen; hen moeten we helpen volwassen te worden. Als iemand gebrekkig is, mogen we hem niet minachten, noch mijden of verwensen, maar voor zo iemand moeten we met grote vriendelijkheid en tederheid zorg dragen. Een klein kind mogen we niet geringschattend behandelen, simpelweg omdat het maar een klein kind is. Het is onze verantwoordelijkheid het te scholen, op te voeden en het in zijn ontwikkeling te helpen met als doel dat het kan rijpen tot volwassenheid.

7. De derde lering of beginsel van Bahá’u’lláh is dat religie en wetenschap volledig met elkaar in harmonie zijn. Elke religie die in tegenspraak is met de gevestigde wetenschap, is bijgeloof. Religie moet overeenstemmen met de rede. Als religie niet spoort met de rede, is het een zaak van bijgeloof en is ze ongefundeerd. Het is als een luchtspiegeling, die de mens misleidt door hem te laten denken dat het een watermassa is. God heeft de mens begiftigd met rede, zodat hij in staat is te begrijpen wat waar is. Als we vasthouden dat bepaalde onderwerpen niet te beredeneren en niet te toetsen zijn volgens de gangbare logische methoden van het verstand, waartoe dient dan de rede die God aan de mens gegeven heeft? Het oog is het zintuiglijk orgaan met behulp waarvan we de wereld van uitwendige verschijningsvormen kunnen zien; het gehoor is het vermogen om geluiden te onderscheiden; de smaak proeft de eigenschappen van dingen zoals bitter of zoet; de reukzin stelt vast en onderscheidt geuren; de tastzin brengt eigenschappen van dingen aan het licht en vormt een aanvulling op onze omgang met de buitenwereld; en toch is uiteindelijk het veld en het waarnemingsbereik via de vijf zintuigen buitengewoon begrensd. Maar het verstandelijk vermogen van de mens kent geen grenzen in zijn werking. Het oog neemt misschien details waar op een mijl afstand, maar het verstand kan het verre oosten en westen bevatten. Het oor kan toonhoogten op duizend voet afstand horen, maar de geest van de mens kan de harmonie van de hogere sferen, zoals zij hun banen trekken, vaststellen. De geest doet geologische ontdekkingen in de diepten der aarde en stelt de vormingsprocessen vast in de diepste aardlagen. De kunsten en wetenschappen, alle uitvindingen, alle ambachten, beroepen en hun producten zijn een voortbrengsel van het menselijk verstand. In het menselijk organisme neemt het verstand duidelijk de voornaamste plaats in. Als derhalve geloofsovertuigingen, uitgangspunten of belijdenissen strijdig zijn met het verstand en het vermogen van de rede, betreft het zeker bijgeloof.

8. Een andere keer zal ik verder uitweiden over de beginselen die Bahá’u’lláh in Zijn leringen bekend gemaakt heeft.

Toespraken van ‘Abdu’l‑Bahá in Chicago, Wilmette en Evanston

30 april – 5 mei 1912
– 27 –
30 april 1912

Openbare bijeenkomst ter afsluiting van de Conventie van de Bahá’í Temple Unity

Drill Hall, Masonic Temple, Chicago, Illinois
Aantekeningen van Joseph H. Hannen

1. Een van de bepalingen in de Heilige Boeken is het oprichten van plaatsen van aanbidding. Dat wil zeggen dat er een statig gebouw of een tempel moet worden gebouwd opdat de mensheid een plaats van samenkomst kan hebben, en dit moet bevorderlijk zijn voor de onderlinge eenheid en verbondenheid. De ware tempel is het Woord van God zelf; want daarheen moet de gehele mensheid zich wenden, en het is het middelpunt van eenheid voor de gehele mensheid. Het is het gemeenschappelijke middelpunt, de aanleiding tot eendracht en verbondenheid van harten, het teken van de solidariteit van het menselijk geslacht en de bron van eeuwig leven. Tempels zijn de symbolen van de goddelijke verenigende kracht, opdat de mensen, wanneer zij bijeenkomen in het Huis van God, zich zullen herinneren dat de wet voor hen is geopenbaard en dat de wet hen moet verenigen. Zij zullen beseffen dat, zoals deze tempel is opgericht voor de eenwording van de mensheid, de wet die eraan voorafging en hem tot stand bracht, in het geopenbaarde Woord is verschenen. Jezus Christus sprak tot Petrus: “Gij zijt Petrus, en op deze rots zal Ik mijn gemeente bouwen.” Deze uitspraak was een aanwijzing voor het geloof van Petrus, en betekende: Dit geloof van u, o Petrus, is de oorzaak en de boodschap van eenheid aan de volkeren; het zal de band van eenheid zijn tussen de harten der mensen en het fundament van de eenheid van de wereld der mensheid. Kortom, het oorspronkelijke doel van tempels en huizen van aanbidding is eenvoudigweg dat van eenheid. Het zijn plaatsen van ontmoeting waar verschillende volkeren, rassen en zielen van elke hoedanigheid kunnen samenkomen, opdat liefde en overeenstemming tussen hen zichtbaar worden. Daarom heeft Bahá’u’lláh bevolen dat er een plaats van aanbidding wordt gebouwd voor alle gelovigen van de wereld; dat alle religies, rassen en sekten kunnen samenkomen binnen zijn universele beschutting; dat de verkondiging van de eenheid van de mensheid zal uitgaan van zijn open tuinen van heiligheid – de aankondiging dat de mensheid de dienaar van God is en dat allen zijn ondergedompeld in de oceaan van Zijn barmhartigheid. Dit is de Mashriqu’l-Adhkár. De wereld van het bestaan kan worden vergeleken met deze tempel en plaats van aanbidding. Want zoals de uiterlijke wereld een plaats is waar mensen van alle rassen en kleuren, van verschillende geloofsovertuigingen, gezindten en omstandigheden samenkomen – zoals zij ondergedompeld zijn in dezelfde zee van goddelijke gunsten – zo kunnen ook allen samenkomen onder de koepel van de Mashriqu’l-Adhkár en de ene God aanbidden in dezelfde geest van waarheid; want de eeuwen van duisternis zijn voorbijgegaan en de eeuw van licht is aangebroken. Vooroordelen uit onwetendheid worden weggenomen en het licht van eenheid schijnt. De bestaande verschillen tussen natiën en volkeren zullen spoedig worden opgeheven en de grondslagen van de goddelijke religies, die niets anders zijn dan de eenheid en de solidariteit van het menselijk ras, worden vastgesteld. Al duizenden jaren is het menselijk ras in oorlog. Het is genoeg geweest. Laat de mensheid nu, althans voor een tijd, in vriendschap en vrede met elkaar omgaan. Vijandschap en haat hebben geheerst. Laat de wereld, voor een periode, liefde beoefenen. Duizenden jaren lang hebben de volkeren elkaar verloochend door elkaar als ongelovig en minderwaardig te beschouwen. Het is genoeg geweest. Wij moeten nu beseffen dat wij de dienaren zijn van één God, dat wij ons wenden tot één weldadige Vader, leven onder één goddelijke wet, één werkelijkheid zoeken en één verlangen hebben. Zo kunnen wij leven in de grootste vriendschap en liefde, en in ruil daarvoor zullen de gunsten en de gulle gaven van God ons omringen; de wereld van de mensheid zal worden hervormd; de mensheid zal een nieuw leven genieten; het eeuwige licht zal oplichten, en hemelse zeden zullen openbaar worden.

2. Dan zal het goddelijk beleid de wereld regeren, want het goddelijk beleid is de eenheid van de mensheid. God is rechtvaardig en vriendelijk voor allen. Hij beschouwt allen als Zijn dienaren. Hij sluit niemand uit en Zijn oordelen zijn juist en waar. Ongeacht hoe volledig en vooruitziend menselijk beleid ook mogen lijken te zijn, het is onvolmaakt. Als we de raad van God niet zoeken of als we Zijn bevelen weigeren te volgen, lijkt het of wij wetend en wijs zijn en God onwetend is, dat wij scherpzinnig zijn en God dat niet is. God verhoede! We zoeken beschutting in Zijn barmhartigheid voor deze veronderstelling! Nee, het is van geen belang, hoe ver de menselijke intelligentie ook vooruitgaat, zij blijft slechts een druppel, terwijl de goddelijke alwetendheid de oceaan is. Kunnen we zeggen dat een druppel doortrokken of begiftigd is met eigenschappen waarvan de oceaan verstoken is? Kunnen we geloven dat de politiek en het stelsel van deze enkelvoudige menselijke ziel boven de wijsheid van de Alwetende staan? Er bestaat geen grotere onwetendheid dan dit. Kortom, sommigen zijn slechts kinderen; wij moeten hen met de grootste liefde opvoeden om hen wijs te maken. Anderen zijn ziek en zwak; wij moeten hen teder behandelen tot zij hersteld zijn. Sommigen hebben een verwerpelijke moraal; wij moeten hen opvoeden tot de norm van de ware moraal. Overigens zijn wij allen dienaren van één God en staan wij onder de voorzienigheid en bescherming van één Vader.

3. Dit zijn de instellingen van God en de fundamenten van Zijn tempel, de Mashriqu’l-Adhkár. Het uiterlijke bouwwerk is een symbool van het innerlijke. Moge het volk daardoor bemoedigd worden.

4. Ik bid voor u, dat uw hart verlicht mag worden met het licht van de liefde van God; dat uw verstand zich dagelijks mag ontwikkelen; dat uw geest in vuur en vlam mag worden gezet door Zijn blijde tijding, totdat deze goddelijke fundamenten gevestigd mogen worden in de gehele mensenwereld. De eerste van deze instellingen en fundamenten is de eenheid van de mensheid en liefde onder de mensen. De tweede is de Allergrootste Vrede. God zij geprezen! Deze Amerikaanse democratie vertoont de capaciteit en bereidheid om de vaandeldrager van de Allergrootste Vrede te worden. Mogen haar leiders de beschermers van de eenheid van de mensheid zijn. Mogen zij aan de drempel van God dienen en de boodschap van het welbehagen van God verspreiden.

5. O Gij liefderijk Heer! Deze bijeengekomen vrienden keren zich tot U. Hun harten stralen van liefde voor U. Hun verstand en geest zijn verheugd vanwege het bericht van Uw blijde boodschap. O God! Laat de Amerikaanse democratie in geestelijk opzicht net zo veel roem behalen als zij op het materiële vlak nagestreefd heeft en verleen deze rechtvaardige regering de overwinning. Sterk deze gerespecteerde natie bij het oprichten van de standaard van de eenheid der mensheid, bij het verspreiden van de Allergrootste Vrede, en daarbij de meest roemvolle en verdienstelijke onder alle natiën van de wereld te worden. O God! Dit Amerikaanse volk is Uw gunsten waardig en verdient Uw barmhartigheid. Maak het geliefd en U nabij door Uw vrijgevigheid en gaven.

– 28 –
30 april 1912
Hull House, Chicago, Illinois
Aantekeningen van Joseph H. Hannen

1. Wanneer we de wereld van de schepping bekijken, zien we dat alle levende wezens kunnen worden ingedeeld in twee aspecten van het bestaan. Ten eerste bezitten zij lichamen die zijn samengesteld uit materiële substantie die allen gemeen hebben – of het nu plantaardig, dierlijk of menselijk is. Dit is hun punt van overeenkomst. Ten tweede variëren en verschillen zij van elkaar in graad en functie – dat wil zeggen in hun respectieve koninkrijken. Dit is hun punt van onderscheid en differentiatie. Zo zijn bijvoorbeeld het plantaardige en het dierlijke gelijken door het feit dat hun lichamen zijn samengesteld uit dezelfde materiële elementen, maar sterk verschillend in hun koninkrijken en krachten. De mens is gelijk aan het dier in fysieke structuur, maar verder onmetelijk verschillend en superieur.

2. In het mensenrijk zelf zijn er raakpunten, eigenschappen die de gehele mensheid gemeen heeft; evenzo zijn er punten van onderscheid die ras van ras en individu van individu scheiden. Als de raakpunten – die de overeenkomende eigenschappen van de mensheid zijn – de punten van onderscheid overtreffen, is de eenheid verzekerd. Anderzijds, als de punten van onderscheid de punten van overeenkomst overtreffen, leidt dit tot verdeeldheid en zwakte. Een van de belangrijke vraagstukken die de eenheid en de solidariteit van de mensheid beïnvloeden, is de broederschap en de gelijkwaardigheid van het witte en het gekleurde ras. Tussen deze twee rassen bestaan bepaalde punten van overeenkomst en punten van onderscheid die een eerlijke en wederzijdse beschouwing rechtvaardigen. De punten van overeenkomst zijn talrijk; want op het materiële of fysieke gebied zijn beiden gelijk gevormd en bestaan onder dezelfde wet van groei en lichamelijke ontwikkeling. Verder leven en bewegen beiden met dezelfde zintuigen en zijn begiftigd met menselijke intelligentie. Er zijn vele andere gemeenschappelijke kenmerken. In dit land, de Verenigde Staten van Amerika, is het patriottisme gemeenschappelijk voor beide rassen; allen hebben gelijke rechten op burgerschap, spreken één taal, ontvangen de zegeningen van dezelfde beschaving, en volgen de voorschriften van dezelfde religie. In feite bestaan er talrijke punten van betrekking en overeenkomst tussen de twee rassen; terwijl het enige punt van onderscheid dat van kleur is. Zal dit, het minste van alle verschillende kenmerken, u als ras en individu van elkaar scheiden? In fysieke lichamen, in de wet van groei, in zintuiglijke begaafdheid, intelligentie, patriottisme, taal, burgerschap, beschaving en religie bent u één en dezelfde. Er is maar één punt van onderscheid – dat van huidskleur. God heeft geen behagen in – noch zou enig redelijk of intelligent mens bereid moeten zijn dit te aanvaarden – ongelijkheid tussen de rassen vanwege dit verschil.

3. Er is echter een hogere macht nodig om de menselijke vooroordelen te overwinnen, een macht die door niets in de mensenwereld kan worden weerstaan en die de uitwerking van alle andere krachten die in de menselijke verhoudingen werkzaam zijn, in de schaduw zal stellen. Die onweerstaanbare kracht is de liefde van God. Het is mijn hoop en gebed dat zij het vooroordeel van dit ene punt van onderscheid tussen u mag vernietigen en u allen voorgoed onder haar gewijde bescherming mag verenigen. Bahá’u’lláh heeft de eenheid van de wereld der mensheid verkondigd. Hij heeft ervoor gezorgd dat verschillende landen en geloofsovertuigingen zich verenigen. Hij heeft verklaard dat verschil van ras en kleur als de bonte schoonheid van bloemen in een tuin is. Als je een tuin binnengaat, zie je gele, witte, blauwe en rode bloemen in overvloed en schoonheid – elk stralend in zichzelf en hoewel verschillend van de anderen, verleent zij haar eigen charme. Rassenverschillen in het menselijk koninkrijk zijn vergelijkbaar. Als alle bloemen in een tuin dezelfde kleur zouden hebben, zou het effect eentonig en vermoeiend voor het oog zijn.

4. Daarom heeft Bahá’u’lláh gezegd dat de verschillende rassen van de mensheid een samengestelde harmonie en schoonheid van kleur geven aan het geheel. Laat daarom allen zich in deze grote menselijke tuin verenigen, zoals bloemen groeien en zich naast elkaar vermengen, zonder strijd of onenigheid.

– 29 –
30 april 1912

De vierde jaarconferentie van de Annual Conference of the National Association for the Advancement of Colored People

Handel Hall, Chicago, Illinois
Aantekeningen van Joseph H. Hannen

1. Volgens de woorden van het Oude Testament heeft God gezegd: “Laat Ons de mens maken naar Ons beeld, naar Onze gelijkenis.” Dit wijst erop dat de mens naar het beeld en de gelijkenis van God is – dat wil zeggen dat de volmaaktheden van God, de goddelijke deugden, worden weerspiegeld of geopenbaard in de menselijke werkelijkheid. Zoals het licht en de stralen van de zon, wanneer zij op een gepolijste spiegel worden geworpen, volledig en glorieus worden weerkaatst, zo stralen ook de volmaaktheden en kenmerken van het goddelijke uit de diepten van een zuiver menselijk hart. Dit is een bewijs dat de mens de meest verhevene van Gods schepselen is.

2. Elk koninkrijk van de schepping is begiftigd met noodzakelijke aanvullingen van eigenschappen en krachten. Het mineraal bezit inherente deugden van zijn eigen koninkrijk op de schaal van het bestaan. Het plantaardige bezit de eigenschappen van het minerale, plus de versterkende eigenschap van groeikracht. Het dier is begiftigd met de eigenschappen van zowel het minerale als het plantaardige rijk, plus het vermogen van het verstand. Het menselijk koninkrijk is vervuld van de eigenschappen van alle rijken daaronder, met de toevoeging van krachten die eigen zijn aan de mens alleen. De mens is daarom verheven boven alle schepselen beneden hem, het verhevenste en meest glorieuze wezen van de schepping. De mens is de microkosmos; en het oneindige heelal, de macrokosmos. De mysteriën van de grote wereld, of macrokosmos, worden uitgedrukt of geopenbaard in de kleine wereld, de microkosmos. De boom is, om zo te zeggen, de grote wereld, en het zaadje in zijn relatie tot de boom is de kleine wereld. Maar het geheel van de grote boom is potentieel latent en verborgen in het kleine zaadje. Wanneer dit zaadje wordt geplant en gecultiveerd, wordt de boom onthuld. Evenzo is de grote wereld, de macrokosmos, latent en in miniatuurvorm aanwezig in de kleine wereld, of microkosmos, van de mens. Dit vormt de universaliteit of volmaaktheid van de deugden die in de mens mogelijk zijn. Daarom wordt gezegd dat de mens geschapen is naar het beeld en de gelijkenis van God.

3. Laten we nu meer in het bijzonder ontdekken hoe hij het beeld en de gelijkenis van God is en wat de maatstaf of het criterium is waarmee hij kan worden gemeten en gewaardeerd. Deze maatstaf kan geen andere zijn dan de goddelijke deugden die in hem geopenbaard zijn. Daarom is ieder mens die doordrongen is van goddelijke eigenschappen, die hemelse zedelijkheden en volmaaktheden weerspiegelt, die de uitdrukking is van ideale en prijzenswaardige eigenschappen, waarlijk naar het beeld en de gelijkenis van God. Als een mens rijkdom bezit, kunnen wij hem dan een beeld en gelijkenis van God noemen? Of is menselijke eer en roem het criterium voor goddelijke nabijheid? Kunnen wij de test van rassenkleur toepassen en zeggen dat de mens van een bepaalde tint – wit, zwart, bruin, geel, rood – het ware beeld is van zijn Schepper? Wij moeten concluderen dat kleur geen maatstaf en graadmeter is en dat het van geen belang is, want kleur is accidenteel in de natuur. Essentieel is de geest en de intelligentie van de mens, en dat is de manifestatie van goddelijke deugden, de barmhartige gaven van God, het eeuwige leven en de doop door de Heilige Geest. Laat het daarom duidelijk zijn dat kleur of ras van geen belang is. Hij die het beeld en de gelijkenis van God is, die de openbaring is van de genadegaven van God, is aanvaardbaar op de drempel van God – of zijn kleur nu wit, zwart of bruin is; het doet er niet toe. De mens is geen mens louter op grond van zijn lichamelijke eigenschappen. De maatstaf van goddelijke maat en oordeel is zijn intelligentie en geest.

4. Laat dit daarom het enige criterium en de enige maatstaf zijn, want dit is het beeld en de gelijkenis van God. Het hart van een mens kan zuiver en wit zijn ofschoon zijn huid zwart is, of zijn hart is donker en vol zonden hoewel de kleur van zijn ras wit is. Het karakter en de zuiverheid van het hart zijn van het grootste belang. Het hart dat verlicht wordt door het licht van God is Hem het meest nabij en het dierbaarst, en omdat God de mens begiftigde met een zodanige gunst dat hij de beeltenis van God genoemd wordt, is dit de hoogst bereikbare graad van verwezenlijking, een goddelijke rang die niet mag worden opgeofferd door het loutere toeval van kleur.

– 30 –
1 mei 1912
Inwijding van het land voor de Mashriqu’l-Adhkár
Wilmette, Illinois
Aantekeningen van Joseph H. Hannen

1. De kracht die u hier vandaag bijeen heeft gebracht, ondanks het koude en winderige weer, is waarlijk machtig en wonderbaarlijk. Het is de kracht van God, de goddelijke goedgunstigheid van Bahá’u’lláh die u heeft samengebracht. Wij loven God dat door Zijn dwingende liefde mensenzielen op deze manier bijeengebracht en verbonden zijn.

2. Duizenden Mashriqu’l-Adhkárs, dageraadsplaatsen van de lof en verheerlijking van God voor alle religieuze mensen zullen in het Oosten en in het Westen worden gebouwd, maar deze, de eerste die in het Westen wordt opgericht, is van groot belang. In de toekomst zullen er hier en elders – in Azië, Europa, ook in Afrika, Nieuw-Zeeland en Australië – vele worden gebouwd, maar dit bouwwerk in Chicago is van bijzondere betekenis. Het heeft dezelfde betekenis als de Mashriqu’l-Adhkár in ‘Ishqábád, in de Kaukasus in Rusland, de eerste die daar gebouwd werd. In Perzië zijn er vele; sommige zijn huizen die voor dit doel zijn gebruikt, andere zijn woningen die geheel aan de goddelijke Zaak zijn gewijd, en op sommige plaatsen zijn tijdelijke bouwsels opgericht. In alle steden van Perzië zijn er Mashriqu’l-Adhkárs, maar het grote beginpunt werd gesticht in ‘Ishqábád. Het bezit een buitengewoon belang omdat het de eerste Mashriqu’l-Adhkár was die werd gebouwd. Alle bahá’í-vrienden stemden ermee in en droegen tot het uiterste bij met hun hulp en inspanningen. De Afnán besteedde zijn vermogen eraan, gaf alles wat hij had. Uit zo’n machtige en gezamenlijke inspanning ontstond een prachtig bouwwerk. Niettegenstaande hun bijdragen aan dat gebouw, hebben zij het fonds ook hier in Chicago ondersteund. De Mashriqu’l-Adhkár in ‘Ishqábád is bijna voltooid. Het is centraal gelegen, er komen negen lanen op uit, negen tuinen, negen fonteinen; de hele inrichting en constructie is volgens het principe en de verhouding van het getal negen. Het is als een prachtig boeket. Stelt u zich een zeer verheven, imposant bouwwerk voor, geheel omgeven door tuinen met bonte bloemen, met negen lanen die er doorheen lopen, negen fonteinen en waterpoelen. Dat is het weergaloze, prachtige ontwerp. Nu bouwen ze een ziekenhuis, een school voor wezen, een tehuis voor kreupelen, een hospice en een grote apotheek. Zo God het wil, zal het bij voltooiing een paradijs zijn.

3. Ik hoop dat de Mashriqu’l-Adhkár in Chicago ook zo zal zijn. Probeer het terrein cirkelvormig te maken. Pas, indien mogelijk, de percelen aan en wissel ze om, zodat de afmetingen en grenzen cirkelvormig worden. De Mashriqu’l-Adhkár kan niet driehoekig van vorm zijn. Het moet in de vorm van een cirkel zijn.

– 31 –
2 mei 1912
Hotel Plaza, Chicago, Illinois
Aantekeningen van Joseph H. Hannen

1. In deze Zaak is consultatie van het allergrootste belang; beoogd wordt echter geestelijke beraadslaging en niet het louter uitspreken van persoonlijke meningen. In Frankrijk was ik bij een zitting van de senaat aanwezig, maar de ervaring was niet indrukwekkend. Een parlementaire werkwijze zou als doel het bereiken van het licht van waarheid op gestelde vragen moeten hebben en zou niet een arena voor oppositie en eigendunk moeten zijn. Verzet en tegenspraak zijn betreurenswaardig en altijd verderfelijk voor de waarheid. In de vermelde parlementaire vergadering waren woordenwisselingen en nutteloze spitsvondigheden veelvuldig, het resultaat was veelal verwarring en opschudding; in één geval vond zelfs een handgemeen plaats tussen twee leden. Het was geen consultatie maar een komedie.

2. De bedoeling is de nadruk te leggen op de verklaring dat consultatie tot doel moet hebben de waarheid te onderzoeken. Hij die een mening uit, moet deze niet als correct en juist verwoorden, maar als een bijdrage tot consensus naar voren brengen, want het licht van de werkelijkheid wordt zichtbaar wanneer twee meningen samenvallen. Een vonk ontstaat wanneer vuursteen en staal samenkomen. De mens moet zijn meningen afwegen met de grootst mogelijke kalmte, rust en zelfbeheersing. Alvorens zijn eigen mening te verkondigen, dient hij zorgvuldig de reeds door anderen naar voren gebrachte meningen te overwegen. Als hij vindt dat een eerder geuite mening meer waar en waardevoller is, moet hij die onmiddellijk aanvaarden en niet moedwillig vasthouden aan zijn eigen mening. Door deze voorbeeldige methode tracht hij tot eenheid en waarheid te komen. Tegenspraak en verdeeldheid zijn betreurenswaardig. Het is dan beter om de mening van een wijs en scherpzinnig mens te hebben; anders zullen tegenspraak en woordenwisselingen, waarin verschillende en uiteenlopende meningen naar voren worden gebracht, het noodzakelijk maken dat een rechterlijke instantie een beslissing neemt over de kwestie. Zelfs een meerderheidsopinie of consensus kan onjuist zijn. Duizend mensen kunnen vasthouden aan één visie en zich vergissen, terwijl één wijs persoon gelijk kan hebben. Daarom is echte consultatie, geestelijke beraadslaging in een houding en sfeer van liefde. De deelnemers moeten elkaar liefhebben in een geest van kameraadschap, zodat er goede resultaten uit voort mogen komen. Liefde en vriendschap zijn het fundament.

3. Het meest gedenkwaardige voorbeeld van geestelijke consultatie was de bijeenkomst van de discipelen van Jezus op de berg na Zijn hemelvaart. Zij zeiden: “Jezus Christus is gekruisigd en wij hebben niet langer fysiek omgang en interactie met Hem. Daarom moeten wij loyaal en trouw aan Hem zijn, we moeten dankbaar zijn en Hem waarderen, want Hij deed ons opstaan uit de dood, Hij maakte ons wijs. Hij gaf ons het eeuwige leven. Wat zullen wij doen om trouw aan Hem te zijn?” En zo beraadslaagden zij. Een van hen zei: “We moeten ons bevrijden van de ketenen en boeien van de wereld, anders kunnen we niet trouw zijn.” De anderen zeiden: “Dat is zo.” Een ander zei: “We moeten ofwel getrouwd zijn en trouw aan onze vrouwen en kinderen, of we moeten onze Heer dienen vrij van deze banden. Wij kunnen ons niet bezighouden met de verzorging van gezinnen en tegelijkertijd het Koninkrijk verkondigen in de woestijn. Laat daarom zij die ongehuwd zijn, ongehuwd blijven, en zij die gehuwd zijn, voorzien in middelen van levensonderhoud en comfort voor hun gezinnen en dan uitgaan om de blijde boodschap te verkondigen.” Er waren geen tegenstemmen; allen stemden toe en zeiden: “Dat is juist.” Een derde discipel zei: “Om waardige daden te verrichten in het Koninkrijk moeten we nog meer opofferingsgezind zijn. Van nu af aan moeten we afzien van gemak en lichamelijk comfort, elke moeilijkheid aanvaarden, onszelf vergeten en de Zaak van God onderrichten.” Dit werd door alle anderen aanvaard en goedgekeurd. Tenslotte zei een vierde discipel: “Er is nog een ander aspect aan ons geloof en onze eenheid. Om Jezus’ wil zullen wij geslagen, gevangen genomen en verbannen worden. Zij kunnen ons doden. Laat ons deze les nu ontvangen. Laat ons beseffen en besluiten, dat, al worden wij geslagen, verbannen, vervloekt, bespuwd en voorgeleid om gedood te worden, wij dit alles met vreugde zullen aanvaarden, en hen die ons haten en verwonden, liefhebben.” Alle discipelen antwoordden: “Zeker zullen wij dat doen, wij zijn het eens en dit is juist.” Toen daalden zij af van de top van de berg en ieder nam een andere richting op weg naar zijn goddelijke missie.

4. Dit was ware consultatie. Dit was geestelijk overleg en niet het louter uiten van persoonlijke meningen in parlementaire oppositie en discussie.

– 32 –
2 mei 1912
Federation of Women’s Clubs
Hotel La Salle, Chicago, Illinois
Aantekeningen van Joseph H. Hannen

1. Een van de functies van de zon is het tot leven wekken en openbaren van de verborgen werkelijkheden van de koninkrijken van het bestaan. Door het licht en de warmte van dit grote centrale hemellicht wordt alles wat potentieel in de aarde aanwezig is gewekt en komt het naar voren in het rijk van het zichtbare. Het fruit dat in de boom verborgen ligt, verschijnt aan zijn takken in antwoord op de kracht van de zon; de mens en alle andere organismen leven, bewegen en hebben hun bestaan te danken aan haar ontwikkelende stralen; de natuur wordt overspoeld met ontelbare evolutionaire vormen door haar doordringende invloed – zodat we kunnen zeggen dat een functie van de zon de openbaring is van de mysteriën en creatieve doeleinden die verborgen liggen in de waarneembare wereld.

2. De uiterlijke zon is een teken of symbool van de innerlijke en ideële Zon van Waarheid, het Woord van God. Aangezien dit de eeuw van Licht is, is het duidelijk dat de Zon van Werkelijkheid, het Woord, zich aan de gehele mensheid heeft geopenbaard. Een van de mogelijkheden die verborgen lag in het rijk der mensheid was het vermogen of de capaciteit van het vrouw-zijn. Door de stralen van goddelijke verlichting is het vermogen van de vrouw in dit tijdperk zo ontwaakt en zichtbaar geworden, dat de gelijkwaardigheid van man en vrouw een vaststaand feit is. In vroegere tijden werd de vrouw onrecht aangedaan en onderdrukt. Dit was vooral het geval in Azië en Afrika. In bepaalde delen van Azië werden vrouwen niet beschouwd als leden van de mensheid. Zij werden beschouwd als inferieure, minderwaardige schepselen, ondergeschikt en onderworpen aan de man. Een bepaald volk, de alawieten geheten, hield lange tijd vast aan het geloof dat de vrouw de incarnatie was van de boze geest, of Satan, en dat alleen de man het evenbeeld was van God, de Genadige. Eindelijk brak deze eeuw van licht aan, de werkelijkheden kwamen aan het licht en de geheimen, die lange tijd voor de mensen verborgen waren gebleven, werden geopenbaard. Een van deze geopenbaarde werkelijkheden was het belangrijke beginsel van de gelijkwaardigheid van man en vrouw, dat nu in de gehele wereld – Amerika, Europa en het Oosten – erkenning vindt.

3. De geschiedenis vermeldt de verschijning van vrouwen in de wereld die tekenen waren van leiding, macht en prestaties. Sommigen waren opmerkelijke dichteressen en wetenschappers, anderen waren moedig op het slagveld. Een bahá’í, Qurratu’l-‘Ayn, was een dichteres. Zij bracht de geleerden van Perzië in verwarring door haar genialiteit en vurigheid. Wanneer zij een bijeenkomst binnenkwam, zwegen zelfs de geleerden. Zij was zo goed ingevoerd in de wijsbegeerte en de wetenschap, dat degenen die zich in haar nabijheid bevonden, altijd eerst aan haar dachten en haar raadpleegden. Haar moed was ongeëvenaard; zij trotseerde haar vijanden onbevreesd totdat zij werd gedood. Zij weerstond een despotische koning, de Sjah van Perzië, die de macht had de dood van elk van zijn onderdanen te bevelen. Er ging geen dag voorbij waarop hij niet de executie van sommigen gelastte. Deze vrouw weerstond deze despoot alleen, tot haar laatste ademtocht en liet toen haar leven voor haar geloof.

4. Denk eens aan de mysteriën die in de laatste halve eeuw zijn geopenbaard en welke allemaal te danken zijn aan de uitstraling van de Zon van Werkelijkheid die zich in deze tijd en cyclus zo glorieus heeft gemanifesteerd. In deze tijd moet de mens de werkelijkheid onpartijdig en zonder vooroordeel onderzoeken, om tot ware kennis en bevindingen te komen. Hoe zit het dan met de ongelijkwaardigheid tussen man en vrouw? Beiden zijn menselijk. In krachten en functie is ieder complementair aan elkaar. Het is hoogstens dit: dat de vrouw de kansen zijn ontzegd die de man zo lang heeft genoten, met name het voorrecht van onderwijs. Maar zelfs dit is niet altijd een tekortkoming. Zouden wij het als een onvolkomenheid en zwakheid in haar natuur beschouwen dat zij de militaire tactiek niet beheerst, dat zij niet naar het slagveld kan gaan om te doden, dat zij niet in staat is een dodelijk wapen te hanteren? Is het niet eerder een compliment als wij zeggen dat zij in hardheid van hart en wreedheid inferieur is aan de man? De vrouw die gevraagd wordt zich te bewapenen en haar medemensen te doden, zal zeggen: “Dat kan ik niet.” Moet dit beschouwd worden als een fout en een gebrek aan kwalificatie als gelijke aan de man? Maar laat het bekend zijn, dat als de vrouw onderricht en opgeleid zou zijn in de militaire wetenschap van het slachten, zij zelfs in deze prestatie gelijkwaardig zou zijn aan de man. Maar God verhoede! Moge de vrouw deze bekwaamheid nooit bereiken; moge zij nooit oorlogswapens hanteren, want de vernietiging van de mensheid is geen verheven prestatie. Het stichten van een huishouden, het brengen van vreugde en troost in mensenharten is waarlijk verheven voor de mensheid. Laat een mens zich niet beroemen op het feit dat hij zijn medemensen kan doden; nee, laat hem zich beroemen op het feit dat hij van hen kan houden.

5. Wanneer wij de koninkrijken van het bestaan onder de mens beschouwen, vinden wij geen onderscheid of waardering van superioriteit en inferioriteit tussen mannelijk en vrouwelijk. Onder de ontelbare organismen van het planten- en dierenrijk bestaat geslacht, maar er is geen enkel onderscheid in het relatieve belang en de relatieve waarde in de waardering van het leven. Als we onpartijdig onderzoek doen, kunnen we zelfs soorten vinden waarin het vrouwtje superieur of te prefereren is boven het mannetje. Er zijn bijvoorbeeld bomen zoals de vijg, waarvan de mannelijke vruchteloos is, terwijl de vrouwelijke vruchtbaar is. De mannelijke dadelpalm is waardeloos, terwijl de vrouwelijke overvloedig vrucht draagt. Aangezien wij in de lagere koninkrijken geen grond vinden voor onderscheid of superioriteit volgens de scheppende wijsheid, is het dan logisch of passend voor de mens om een dergelijk onderscheid te maken met betrekking tot zichzelf? Het mannetje van het dierenrijk roemt zich niet in zijn mannelijkheid en superioriteit ten opzichte van het vrouwtje. In feite bestaat er gelijkwaardigheid en die wordt erkend. Waarom zou de mens, een hoger en intelligenter schepsel, zichzelf deze gelijkwaardigheid die de dieren genieten, ontzeggen en ontnemen? Zijn zekerste aanwijzing en gids voor wat betreft de scheppende bedoeling met betrekking tot zichzelf zijn de omstandigheden en analogieën van de koninkrijken onder hem, waar gelijkwaardigheid van de seksen fundamenteel is.

6. De waarheid is dat alle mensen de schepselen en dienaren zijn van één God, en in Zijn ogen zijn allen mens. De mens is een algemene term die van toepassing is op de gehele mensheid. De Bijbelse uitspraak “Laat ons de mens maken naar ons beeld, naar onze gelijkenis” betekent niet dat de vrouw niet geschapen is. Het beeld en de gelijkenis van God zijn ook op haar van toepassing. In het Perzisch en Arabisch bestaan er twee verschillende woorden die in het Engels vertaald worden als mens: het ene betekent man en vrouw gezamenlijk, het andere onderscheidt de man als mannelijk en de vrouw als vrouwelijk. Het eerste woord en het bijbehorende voornaamwoord zijn algemeen, collectief; het andere is beperkt tot de man. Dit is hetzelfde in het Hebreeuws.

7. Een onderscheid te aanvaarden en na te leven dat God bij de schepping niet heeft bedoeld, is onwetendheid en bijgeloof. Het feit dat echter overwogen moet worden, is dat de vrouw, die vroeger geen gelijke kansen had, nu onderwijs en opleiding moet krijgen. Er mag geen verschil zijn in hun opvoeding. Zolang de gelijkwaardigheid van man en vrouw niet volledig tot stand is gebracht en bereikt, is de hoogste sociale ontwikkeling van de mensheid niet mogelijk. Ook al zou de vrouw in enige mate van bekwaamheid of prestatie inferieur zijn aan de man, dan nog zou dit of enig ander onderscheid aanleiding blijven geven tot onenigheid en moeilijkheden. De enige remedie is onderwijs en kansen; want gelijkwaardigheid betekent gelijke kwalificatie. Kortom, de aanname van superioriteit door de man zal de ambitie van de vrouw blijven belemmeren, alsof het bereiken van gelijkwaardigheid voor haar vanuit scheppingsoogpunt onmogelijk is; het streven van de vrouw naar vooruitgang zal erdoor worden afgeremd, en zij zal geleidelijk de hoop verliezen. Wij moeten daarentegen verklaren dat haar capaciteiten gelijk, ja zelfs groter zijn dan die van de man. Dit zal haar inspireren tot hoop en ambitie, en haar ontvankelijkheid voor vooruitgang zal voortdurend toenemen. Men moet haar niet vertellen en leren dat zij zwakker en minderwaardig is in capaciteiten en bekwaamheden. Als een leerling te horen krijgt dat zijn intelligentie minder is dan die van zijn medeleerlingen, is dat een zeer groot nadeel en een handicap voor zijn vooruitgang. Hij moet worden aangemoedigd om vooruit te komen door de uitspraak: “Je bent zeer bekwaam, en als je je inspant, zul je de hoogste graad bereiken.”

8. Het is mijn hoop dat het vaandel van de gelijkwaardigheid zal worden gehesen op de vijf continenten waar zij nog niet volledig is erkend en gevestigd. In deze verlichte westerse wereld is de vrouw onmetelijk veel verder gekomen dan de vrouwen in het Oosten. En laat het eens te meer bekend zijn dat zolang vrouw en man gelijkwaardigheid niet erkennen en realiseren, sociale en politieke vooruitgang hier of waar dan ook niet mogelijk zal zijn. Want de wereld der mensheid bestaat uit twee delen of leden: het ene is de vrouw, het andere is de man. Totdat deze twee leden gelijk zijn in kracht, kan de eenheid van de mensheid niet tot stand worden gebracht en zullen geluk en welzijn van de mensheid geen werkelijkheid zijn. Zo God het wil, zal dit zo zijn.

– 33 –
2 mei 1912
Bahá’í Women’s Reception
Hotel La Salle, Chicago, Illinois
Aantekeningen van Joseph H. Hannen

1. Wanneer we kijken naar de koninkrijken van de schepping die onder de mens liggen, vinden we drie vormen of bestaansniveaus die onderwijs en ontwikkeling behoeven. Zo is het de taak van een tuinman om de bodem van het mineralenrijk te bewerken en een boom te planten die onder zijn begeleiding en kweek volmaakte groei zal bereiken. Als de boom wild en vruchteloos is, kan hij door enten vruchtbaar en groeikrachtig worden gemaakt. Als hij klein en onooglijk is, zal hij onder leiding van de tuinman verheven, mooi en groen worden, terwijl een boom zonder zijn leiding dagelijks achteruitgaat, zijn vruchten zuur en bitter worden als de bomen van de jungle, of hij kan volledig kaal worden en van zijn vruchten verstoken blijven. Evenzo zien wij dat dieren die een training hebben ondergaan op hun beperkt gebied, onmiskenbaar vooruitgaan en vooruitgang boeken, mooier van uiterlijk worden en in intelligentie toenemen. Hoe intelligent en kundig is het Arabische paard bijvoorbeeld geworden door training, en hoe beschaafd is dit paard zelfs geworden door opvoeding. Wat de mensenwereld betreft: Die heeft een grotere behoefte aan leiding en opvoeding dan de lagere schepselen. Denk eens na over het grote verschil tussen de inwoners van Afrika en die van Amerika. Hier zijn de mensen beschaafd en ontwikkeld; daar verkeren ze in een uiterst schrijnende staat van primitiviteit. Wat is de oorzaak van hun primitiviteit en de reden van uw beschaving? Het is duidelijk dat dit verschil is toe te schrijven aan het onderwijs en het gebrek aan onderwijs. Overweeg dan de doeltreffendheid van onderwijs in het menselijke koninkrijk. Het maakt de onwetende wijs, de tiran barmhartig, de blinde ziend, de dove opmerkzaam, zelfs de zwakzinnige intelligent. Hoe groot is dit verschil. Hoe breed is de kloof die de opgeleide mens scheidt van de mens die geen onderwijs en opleiding heeft genoten. Dit is het effect wanneer de leraar slechts een gewone leraar is.

2. Maar – God zij geprezen! – uw Leraar en Onderwijzer is Bahá’u’lláh. Hij is de Opvoeder van het Oosten en het Westen. Hij is de Leraar van de wereld van goddelijkheid en spiritualiteit, de Zon van Waarheid, het Woord van God. De lichten van Zijn onderwijs stralen als de zon. Zie wat het heeft bereikt, hoe het de gehele mensheid ontwikkelt, zodat ik, een Pers, naar deze bijeenkomst van vereerde zielen op het Amerikaanse continent ben gekomen en hier in de grootste liefde u uitleg geef. Dit is door de scholing van Bahá’u’lláh, die deze harten kan verenigen en heeft verenigd. Op deze manier heeft het de wereld verlicht, is de geest van God in de mensen geblazen en zijn de harten van de mensen tot leven gewekt.

3. God zij daarom geprezen, dat u het onderwijs geniet van Hem die de Zon van Werkelijkheid is en die stralend schijnt op de gehele mensheid en die allen eeuwig leven schenkt.

4. God zij duizendmaal geprezen!
– 34 –
2 mei 1912
Hotel Plaza, Chicago, Illinois
Aantekeningen van Marzieh Moss

1. Deze ochtend is de stad gehuld in mist en nevel. Hoe mooi is een stad die schittert door zonneschijn. Zoals deze nevels en dampen de waarneembare zon verbergen, zo verduisteren menselijke denkbeelden de Zon van Waarheid. Beschouw de stralende glorie van de zon, het grootse centrum van ons planetenstelsel: hoe prachtig het zicht is, hoe haar pracht het zicht verlicht totdat wolken en nevels haar voor het oog versluieren. Op dezelfde manier wordt de Zon van Waarheid versluierd en verborgen door het bijgeloof en inbeeldingen van de menselijke geest. Wanneer de zon opkomt, maakt het niet uit vanaf welk punt aan de horizon deze verschijnt – noordoost, oost, zuidoost – de nevel en mist verdwijnen, en we hebben duidelijk zicht op haar schoonheid die tot het hoogste punt reikt. Evenzo zijn de natiën gericht geweest op de dageraadspunten van de Zon van Werkelijkheid, elk naar een bepaalde plaats van opkomst van waaruit het licht van de religie openbaar is geworden; maar na verloop van tijd is het dageraadspunt het voorwerp van aanbidding geworden in plaats van de Zon zelf, die altijd één Zon is en stilstaat in de hemelen van de goddelijke Wil. Hierdoor zijn verschillen ontstaan, waardoor wolken en duisternis het schitterende lichtpunt der werkelijkheid overschaduwen. Wanneer de nevels en duisternis van bijgeloof en vooroordeel zijn verdreven, zullen allen de Zon op de juiste en gelijke wijze zien. Dan zullen alle landen als één worden in hun luister.

2. Aangezien deze wolken en menselijke waanideeën van bijgeloof het licht van de geestelijke Zon verbergen, moeten we ons tot het uiterste inspannen om deze te verjagen. Mogen we ons hierbij verenigen en verstandig zijn om dit te volbrengen, want de Zon is één en zijn uitstraling en vrijgevigheid universeel. Alle bewoners van de aarde ontvangen de overvloed van de ene schitterende zon en niemand wordt boven de ander gesteld. Dus ontvangen allen op gelijke wijze de hemelse zegeningen van het Woord van God. Niemand wordt speciaal uitverkoren. Iedereen staat onder zijn bescherming en universele weldadigheid. Menselijke strijd en religieuze onenigheid compliceren en ontsieren de eenvoudige zuiverheid en schoonheid van de goddelijke Zaak totdat wolken het licht van de werkelijkheid verduisteren en verdeeldheid het gevolg is. Maak daarom gebruik van intelligentie en verstand, zodat u deze dichte wolken kunt verdrijven van de horizon van de menselijke harten en u allen vast kunt houden aan de ondeelbare werkelijkheid van alle Profeten. Het is zeer zeker dat als de menselijke zielen hun verstand en intelligentie uitoefenen op de goddelijke vragen, de macht van God elke moeilijkheid zal verdrijven en de eeuwige werkelijkheden zullen verschijnen als één licht, één waarheid, één liefde, één God en een vrede die universeel is.

– 35 –
2 mei 1912
Hotel Plaza, Chicago, Illinois
Aantekeningen van Henrietta C. Wagner

1. Wanneer wij de koninkrijken van het bestaan zorgvuldig onderzoeken en de verschijnselen van het heelal om ons heen waarnemen, ontdekken wij de absolute orde en volmaaktheid van de schepping. De ruwe mineralen in hun samenhang, de planten en groenten met hun groeikracht, de dieren met hun instinct, de mens met zijn bewust verstand en de hemellichamen die gehoorzaam hun kringloop door de onbegrensde ruimte volgen. Alle zijn onderworpen aan de meest volledige en volmaakte universele wet. Daarom heeft een wijs filosoof gezegd: “Er is geen groter of volmaakter systeem van schepping dan dat wat reeds bestaat.” De materialisten en atheïsten verklaren dat deze orde en symmetrie te danken zijn aan de natuur en haar krachten; dat samenstelling en ontbinding, die het leven en het bestaan vormen, noodzakelijkheden van de natuur zijn; dat de mens zelf een noodzaak van de natuur is; dat de natuur over de schepping regeert en deze bestuurt; en dat alle bestaande dingen gevangenen van de natuur zijn. Laten wij deze beweringen overwegen. Aangezien wij alle verschijnselen onderworpen zien aan een strikte orde en beheerst door universele wetten, is het de vraag of dit is toe te schrijven aan de natuur of aan een almachtige goddelijke heerschappij. De materialisten geloven dat regen een noodzakelijkheid van de natuur is en dat de aarde niet groen zou worden als er geen regen viel. Zij redeneren dat als de wolken een regenbui veroorzaken en de zon haar warmte en licht uitstraalt op de met capaciteit begiftigde aarde, vegetatie onvermijdelijk moet volgen. Daarom is het plantenleven een eigenschap van deze natuurkrachten en is het een teken van de natuur; evenals verbranding de natuurlijke eigenschap van vuur is, daarom brandt vuur, en kunnen we ons geen vuur voorstellen zonder dat het brandt.

2. Onze reactie op deze beweringen is dat op basis van de vooronderstellingen van de materialisten, de conclusie kan worden getrokken dat de natuur de heerser en bestuurder van het bestaan is en dat alle deugden en volmaaktheden natuurwettelijke noodzakelijkheden en uitkomsten zijn. Verder volgt hieruit dat de mens slechts een deel of lid is van datgene waarvan de natuur het geheel is.

3. De mens bezit bepaalde eigenschappen die de natuur niet bezit. Hij oefent een wil uit; de natuur is zonder wil. Zo is bijvoorbeeld het geven van licht een noodzaak van de zon. Zij wordt beheerst – zij kan niet anders dan licht uitstralen – maar het is niet vrijwillig. Een noodzakelijkheid van het verschijnsel elektriciteit is dat het zich onder bepaalde omstandigheden openbaart in vonken en flitsen, maar het kan niet vrijwillig verlichting verschaffen. Een noodzakelijke eigenschap van water is vochtigheid; het kan zich niet uit eigen wil van deze eigenschap ontdoen. Evenzo zijn alle eigenschappen van de natuur inherent, gehoorzaam en onvrijwillig; daarom wordt filosofisch verondersteld dat de natuur zonder wil en aangeboren waarneming is. In deze stelling en dit principe zijn wij het eens met de materialisten. Maar de vraag die stof tot nadenken geeft is deze: Hoe komt het dat de mens, die onderdeel uitmaakt van het universele plan, bepaalde eigenschappen bezit waarvan de natuur verstoken is? Is het denkbaar dat een druppel eigenschappen bezit waarvan de oceaan geheel verstoken is? De druppel is een deel en de oceaan is het geheel. Kan er een fenomeen van verbranding of verlichting bestaan, dat de grote lichtgevende zon zelf niet vertoont? Is het mogelijk dat een steen inherente eigenschappen bezit die het gehele minerale koninkrijk ontbeert? Zou bijvoorbeeld de vingernagel, die deel uitmaakt van de menselijke anatomie, begiftigd kunnen zijn met cellulaire eigenschappen waarvan de hersenen verstoken zijn?

4. De mens is zowel intuïtief als bewust intelligent; de natuur is dat niet. De mens is voorzien met geheugen; de natuur bezit dat niet. De mens is de ontdekker van de mysteriën van de natuur; de natuur is zich niet bewust van die mysteriën. Het is dus duidelijk dat de mens twee aspecten heeft: als dier is hij onderworpen aan de natuur, maar zijn geestelijke of bewuste aard overstijgt de wereld van het materiële bestaan. Zijn geestelijke krachten, die edeler en hoger zijn, bezitten deugden die de natuur zelf niet bezit; daarom zegevieren deze krachten over de natuurlijke staat. Deze ideële deugden of krachten in de mens overtreffen of omvatten de natuur, ze doorgronden de natuurwetten en -verschijnselen, dringen door in de mysteriën van het onbekende en onzichtbare en brengen ze naar het rijk van het kenbare en het waarneembare. Alle bestaande kunsten en wetenschappen waren ooit verborgen geheimen van de natuur. Door zijn beheersing van de natuur heeft de mens ze uit het onzichtbare gehaald en ze openbaar gemaakt, terwijl deze geheimen volgens de eisen van de natuur latent en verborgen hadden moeten blijven. Volgens de eisen van de natuur zou elektriciteit een verborgen, mysterieuze kracht moeten zijn; maar het doortastende verstand van de mens heeft haar ontdekt, haar uit het rijk van mysterie gehaald en haar tot een gehoorzame dienaar van de mens gemaakt. In zijn fysieke lichaam en zijn functies is de mens een gevangene van de natuur. Zo kan hij niet leven zonder slaap, wat een noodzakelijkheid is van de natuur. Ook moet hij zich voeden en drinken, wat de natuur afdwingt en vereist. Maar in zijn geestelijk wezen en intelligentie domineert en beheerst de mens de natuur, die de heerser is over zijn lichamelijk wezen. Desondanks worden tegengestelde meningen en materialistische opvattingen naar voren gebracht, die de mens volledig zouden degraderen tot fysieke onderdanigheid aan de wetten van de natuur. Dit staat gelijk met te zeggen dat de vergelijkende graad de hogere graad overtreft, dat het onvolmaakte het volmaakte omvat, dat de leerling de leraar overtreft – dit alles is onlogisch en onmogelijk. Wanneer het duidelijk en evident is dat de intelligentie van de mens, zijn constructieve vermogen, zijn vermogen tot doorgronden en ontdekken, de natuur overstijgt, hoe kunnen we dan zeggen dat hij de slaaf en gevangene van de natuur is? Dit zou erop wijzen dat de mens verstoken is van de gunsten van God, dat hij terugvalt naar de rang van het dier, dat zijn scherpzinnige verstand zonder functie is en dat hij zichzelf als een dier beschouwt, zonder onderscheid tussen zijn eigen rijk en het rijk van het dier.

5. Ik was eens in gesprek met een beroemd filosoof van de materialistische school in Alexandrië. Hij was sterk van mening dat de mens en de andere rijken van het bestaan beheerst worden door de natuur en dat de mens per slot van rekening slechts een sociaal dier is en benadrukte daarbij diens zeer dierlijke aard. Toen hij in zijn argumentatie werd ontmoedigd, zei hij onstuimig: “Ik zie geen verschil tussen mijzelf en de ezel, en ik ben niet bereid onderscheid toe te laten dat ik niet kan waarnemen.” Abdu’l-Bahá antwoordde: “Nee, ik beschouw u als geheel anders en verschillend; ik noem u een mens en de ezel slechts een dier. Ik zie dat u zeer intelligent bent, terwijl de ezel dat niet is. Ik weet dat u goed onderlegd bent in de filosofie, en ik weet ook dat de ezel daarin geheel tekort schiet; daarom ben ik niet bereid uw verklaring te aanvaarden.”

6. Kijk eens naar de dame naast mij die in dit boekje schrijft. Het lijkt een onbeduidende, alledaagse zaak, maar als u er goed over nadenkt, zult u concluderen dat wat er geschreven is, het bestaan van een schrijver veronderstelt en bewijst. Deze woorden zijn niet uit zichzelf geschreven, en deze letters zijn niet uit zichzelf samengekomen. Het is duidelijk dat er een schrijver moet zijn.

7. Beschouw dit oneindige universum. Is het mogelijk dat het geschapen is zonder Schepper? Of dat de Schepper en oorzaak van deze oneindige hoeveelheid werelden zonder intelligentie zou zijn? Is de gedachte houdbaar dat de Schepper geen begrip heeft van wat zich in de schepping afspeelt? De mens, het schepsel, heeft wilskracht en bepaalde deugden. Is het mogelijk dat zijn Schepper hiervan verstoken is? Een kind zou dit geloof en deze verklaring niet kunnen aanvaarden. Het is volkomen duidelijk dat de mens zichzelf niet geschapen heeft en dat hij dat ook niet kan. Hoe zou de mens uit zijn eigen zwakheid zo’n machtig wezen kunnen scheppen? Daarom moet de Schepper van de mens volmaakter en machtiger zijn dan de mens. Als de scheppende oorzaak van de mens eenvoudigweg op hetzelfde niveau zou staan als de mens, dan zou de mens zelf in staat moeten zijn om te scheppen, terwijl wij heel goed weten dat wij niet eens onze eigen gelijkenis kunnen scheppen. Daarom moet de Schepper van de mens begiftigd zijn met een superieure intelligentie en macht op alle gebieden die verband houden met de schepping. Wij zijn zwak; Hij is machtig, want als Hij niet machtig was, had Hij ons niet kunnen scheppen. Wij zijn onwetend, Hij is wijs. Wij zijn arm, Hij is rijk. Anders zou Hij niet in staat zijn geweest ons te scheppen.

8. Een van de bewijzen voor het bestaan van een goddelijke macht is dit: dat de dingen vaak gekend worden door hun tegenpool. Zonder duisternis zou licht niet waargenomen kunnen worden. Zonder de dood zou het leven niet gekend kunnen worden. Als onwetendheid niet zou bestaan, zou kennis geen werkelijkheid zijn. Het is noodzakelijk dat elk bestaat opdat de ander werkelijkheid kan vinden. Nacht en dag moeten bestaan opdat men ze kan onderscheiden. De nacht zelf is een aanwijzing en bewijs voor de dag die volgt, en de dag zelf wijst op de komende nacht. Als de nacht geen werkelijkheid was, zou er geen dag kunnen zijn. Zonder de dood zou er geen leven kunnen zijn. De dingen worden gekend door hun tegengestelden.

9. Daarom is onze zwakheid een bewijs dat er macht is; onze onwetendheid bewijst de werkelijkheid van kennis; onze behoefte is een aanwijzing van voorziening en rijkdom. Als er geen rijkdom was, zou deze behoefte niet bestaan; als er geen kennis was, zou onwetendheid onbekend zijn; als er geen macht was, zou er geen onmacht zijn. Met andere woorden, vraag en aanbod is de wet, en ongetwijfeld hebben alle deugden een middelpunt en een bron. Die bron is God, van Wie al deze vrijgevigheid uitgaat.

– 36 –
3 mei 1912
Hotel Plaza, Chicago, Illinois
Aantekeningen van Marzieh Moss

1. Ik was in het Oosten, en van het Oosten naar dit deel van de wereld is een grote afstand. Reizen is moeilijk, vooral moeilijk voor mij vanwege mijn lichamelijke gebreken, verder verergerd door veertig jaar gevangenschap. Lichamelijk ben ik zwak; het is de kracht van de wil die mij staande houdt. Besef hieruit hoe groot mijn inspanning is geweest en hoe sterk mijn doelgerichtheid om deze reis te volbrengen door de wil van God. Moge het de oorzaak zijn van grote verlichting in het Westen.

2. In deze westerse wereld met haar stimulerende klimaat, met haar capaciteiten voor kennis en verheven idealen, zou de boodschap van vrede gemakkelijk verspreid moeten kunnen worden. De mensen zijn niet zo beïnvloed door imitaties en vooroordelen, en door hun begrip van het werkelijke en het onwerkelijke zouden zij de waarheid moeten bereiken. Zij zouden leiders moeten worden in de inspanning om de eenheid van de mensheid te vestigen. Wat is er hoger dan deze verantwoordelijkheid? In het Koninkrijk Gods is geen dienst groter, en in de schatting van de Profeten, met inbegrip van Jezus Christus, is er geen daad die zo achtenswaardig is.

3. Maar zelfs nu heerst er oorlog. Afgunst en haat zijn ontstaan tussen landen. Omdat ik echter zie dat de Verenigde Staten in hoge mate bekwaam is resultaten te boeken en deze regering de eerlijkste van alle westerse regeringen is en haar instellingen superieur aan die van anderen, is het mijn wens en hoop dat de banier van internationale verzoening eerst op dit continent mag worden gehesen en het vaandel van de Allergrootste Vrede hier mag worden ontplooid. Mogen het Amerikaanse volk en zijn regering zich verenigen in hun inspanningen opdat dit licht vanaf dit punt zal opgaan en zich zal verspreiden over alle gebieden, want dit is een van de grootste gaven van God. Om ervoor te zorgen dat Amerika deze kans benut, smeek ik u, met hart en ziel te streven en te bidden, en al uw krachten te wijden aan dit doel: dat de banier van internationale vrede hier mag worden gehesen en dat deze democratie de oorzaak mag zijn van de beëindiging van oorlog in alle andere landen.

4. Kijk wat er in Tripoli gebeurt: mannen die elkaar in stukken hakken, bombardementen vanaf zee, aanvallen vanaf het land en een regen van dynamiet vanuit de lucht. De strijdende legers dorsten naar elkaars bloed. Hoe ze dit kunnen doen is onvoorstelbaar. Ze hebben vaders, moeders, kinderen; ze zijn menselijk. Hoe zit het met hun vrouwen en gezinnen? Denk aan hun angst en lijden. Hoe onrechtvaardig, hoe verschrikkelijk! Mensen zouden dit moeten voorkomen en verbieden. Deze koningen, heersers en stamhoofden zouden moeten streven naar het welzijn van hun onderdanen in plaats van naar hun vernietiging. Deze herders zouden hun schapen binnen de kudde moeten brengen, hen troosten en hun weidegrond geven in plaats van dood en verderf.

5. Ik smeek het goddelijk Koninkrijk en vraag dat u behulpzaam mag zijn bij het vestigen van de grote vrede in dit land en dat deze regering en natie deze over de gehele wereld mag verspreiden.

– 37 –
3 mei 1912
Hotel Plaza, Chicago, Illinois
Aantekeningen van Marzieh Moss

1. Volgens de verklaring van filosofen is het verschil in niveau van de mensheid van laag tot hoog toe te schrijven aan opvoeding. De bewijzen die zij aanvoeren, zijn de volgende. De beschaving van Europa en Amerika is een bewijs en het resultaat van opvoeding, terwijl de toestand van de half-beschaafde en barbaarse volkeren van Afrika getuigen dat zij verstoken zijn gebleven van deze voordelen. Onderwijs maakt de onwetende wijs, de tiran rechtvaardig, bevordert het geluk, versterkt de geest, ontwikkelt de wil en maakt de vruchteloze bomen van de mensheid vruchtbaar. Daarom hebben sommigen in de mensenwereld een lofwaardig niveau bereikt, terwijl anderen in de afgrond van wanhoop rondtasten. Niettemin is het hoogste voor ieder lid van het menselijk ras bereikbaar, zelfs tot de rang der Profeten, aldus verklaren en redeneren de filosofen.

2. De Profeten van God zijn de eerste Opvoeders. Zij geven de mens een universele opvoeding en doen hem opklimmen van de laagste niveaus van primitieve barbaarsheid tot de hoogste toppen van geestelijke ontwikkeling. Ook de filosofen zijn opvoeders langs de lijnen van intellectuele vorming. Hoogstens zijn zij in staat geweest zichzelf en een beperkt aantal om hen heen op te voeden, hun eigen zeden te verbeteren en zichzelf zogezegd te beschaven, maar zij zijn niet in staat geweest universele opvoeding tot stand te brengen. Zij zijn er niet in geslaagd om een bepaald volk vooruit te doen gaan van barbaarsheid naar beschaving.

3. Het is duidelijk dat, hoewel onderwijs de zeden van de mensheid verbetert, de voordelen van beschaving verleent en de mens van de laagste tot de meest verheven niveaus verheft, er niettemin een verschil is in de intrinsieke of aangeboren capaciteiten van individuen. Tien kinderen van dezelfde leeftijd, met dezelfde geboorteplaats, op dezelfde school onderwezen, hetzelfde voedsel tot zich genomen, in alle opzichten blootgesteld aan dezelfde omgeving, hun belangen gelijk en gemeenschappelijk, zullen afzonderlijke en verschillende graden van bekwaamheid en vooruitgang vertonen. Sommigen zullen buitengewoon intelligent en vooruitstrevend zijn, sommigen van middelmatige bekwaamheid, anderen beperkt en onbekwaam. De een kan een geleerd professor worden, terwijl een ander onder dezelfde opleiding traag en zwakbegaafd blijkt te zijn. Vanuit alle gezichtspunten zijn de kansen gelijk, maar de resultaten en uitkomsten variëren van de hoogste tot de laagste graad van vooruitgang. Het is dus duidelijk dat de mensheid verschilt in aangeboren capaciteit en intrinsieke intellectuele begaafdheid. Hoewel de capaciteiten niet gelijk zijn, is ieder lid van het menselijk ras in staat tot het ontvangen van onderwijs.

4. Jezus Christus was een Opvoeder van de mensheid. Zijn onderricht was altruïstisch, Zijn gave, universeel. Hij onderwees de mensheid door de kracht van de Heilige Geest en niet met het menselijke vermogen, want de menselijke kracht is beperkt, terwijl de goddelijke kracht onbegrensd en oneindig is. De invloed en de resultaten van Christus getuigen hiervan. Galenus, de Griekse arts en filosoof die in de tweede eeuw na Christus leefde, schreef een verhandeling over de beschaving der volkeren. Hij was geen christen, maar hij verklaarde dat religieuze overtuigingen een buitengewoon effect hebben op de problemen van de samenleving. In wezen zei hij: “Er zijn bepaalde mensen onder ons, volgelingen van Jezus de Nazarener, die in Jeruzalem werd omgebracht. Deze mensen zijn werkelijk vervuld met morele principes die de filosofen benijden. Zij geloven in God en vrezen Hem. Zij hopen op Zijn gunsten, daarom mijden zij alle onwaardige daden en handelingen en richten zij zich op een prijzenswaardige ethiek en moraal. Dag en nacht streven zij ernaar dat hun daden lofwaardig zijn en dat zij bijdragen aan het welzijn van de mensheid. Daarom is ieder van hen in feite een filosoof, want deze mensen hebben datgene bereikt wat de essentie en de bedoeling van filosofie is. Deze mensen hebben een prijzenswaardige moraal, ook al zijn zij ongeletterd.”

5. Het doel hiervan is te laten zien dat de heilige Manifestaties van God, de goddelijke Profeten, de eerste Leraren van de mensheid zijn. Zij zijn universele Opvoeders en de fundamentele principes die zij hebben vastgelegd, zijn de oorzaken en factoren van de vooruitgang van natiën. Vormen en nabootsingen die er naderhand insluipen, zijn niet bevorderlijk voor die vooruitgang. Integendeel, zij vernietigen de menselijke fundamenten die door de hemelse Opvoeders zijn gelegd. Het zijn wolken die de Zon van Werkelijkheid verduisteren. Als u nadenkt over de essentiële leringen van Jezus, zult u beseffen dat zij het licht der wereld zijn. Niemand kan hun waarheid in twijfel trekken. Zij zijn de bron van het leven en de oorzaak van geluk voor het menselijk geslacht. De vormen en bijgeloof die verschenen en het licht verduisterden, tastten de werkelijkheid van Christus niet aan. Bijvoorbeeld, Jezus Christus zei: “Steek uw zwaard in de schede.” De betekenis hiervan is dat oorlogvoering verboden en afgeschaft is, maar denk aan de christelijke oorlogen die daarna plaatsvonden. De christelijke vijandigheid en inquisitie spaarden zelfs de geleerden niet; wie het draaien van de aarde verkondigde, werd gevangen gezet; wie het nieuwe astronomische systeem aankondigde, werd vervolgd als een ketter; geleerden en wetenschappers werden doelwit van fanatieke haat, en velen werden gemarteld en gedood. Hoe komen deze handelingen overeen met de leer van Jezus Christus, en hoe verhouden zij zich tot Zijn eigen voorbeeld? Christus heeft immers verklaard: “Heb uw vijanden lief en bid voor hen die u vervolgen, opdat u kinderen mag zijn van uw Vader, die in de hemelen is, want Hij laat zijn zon opgaan over de bozen en de goeden en laat het regenen over de rechtvaardigen en de onrechtvaardigen.” Hoe zijn haat, vijandigheid en vervolging te rijmen met Christus en Zijn leer?

6. Daarom is het nodig terug te keren naar het oorspronkelijke fundament. De grondbeginselen van de Profeten zijn juist en waar. Het bijgeloof en de imitaties die er zijn ingeslopen, staan in schril contrast met de oorspronkelijke voorschriften en geboden. Bahá’u’lláh heeft de essentie van de leringen van alle Profeten opnieuw geformuleerd en in ere hersteld, de bijzaken terzijde geschoven en religie gezuiverd van menselijke interpretatie. Hij heeft een boek geschreven getiteld De Verborgen Woorden. In het voorwoord wordt aangekondigd dat het de essentie bevat van de woorden van de Profeten uit het verleden, gehuld in het kleed van beknoptheid, ter lering en geestelijke leiding van de volkeren der wereld. Lees het om de ware grondslagen van religie te begrijpen en na te denken over de inspiratie van de Boodschappers van God. Het is licht op licht.

7. We moeten de waarheid niet zoeken in de daden en handelingen van natiën; we moeten de waarheid onderzoeken bij haar goddelijke bron en de gehele mensheid oproepen tot eenheid in de werkelijkheid zelf.

– 38 –
4 mei 1912
Theosophical Society
Northwestern University Hall, Evanston, Illinois
Aantekeningen van Marzieh Moss

1. Ik ben heel blij dat ik bij deze bijeenkomst aanwezig mag zijn. God zij geprezen! Ik zie voor mij de gezichten van hen die begiftigd zijn met het vermogen om te weten en die de waarheid willen onderzoeken. Dit is bevorderlijk voor de grootste vreugde.

2. Volgens de goddelijke filosofie zijn er twee belangrijke en universele voorwaarden in de wereld van materiële verschijnselen: de ene heeft betrekking op het leven, de andere op de dood; de ene heeft betrekking op het bestaan, de andere op het niet-bestaan; de ene manifesteert zich in samenstelling, de andere in ontbinding. Sommigen definiëren het bestaan als de uitdrukking van de werkelijkheid of het zijn, en het niet-bestaan als niet-zijn, en stellen zich voor dat de dood vernietiging is. Dit is een misvatting, want totale vernietiging is onmogelijk. Samenstelling is hoogstens onderhevig aan ontbinding of desintegratie, dat wil zeggen, bestaan impliceert het groeperen van materiële elementen in een vorm of lichaam, en niet-bestaan is eenvoudigweg de ontbinding van deze groeperingen. Dit is de wet van de schepping in haar eindeloze vormen en oneindige verscheidenheid van expressie. Bepaalde elementen hebben het samengestelde schepsel mens gevormd. Dit samengestelde verband van elementen in de vorm van een menselijk lichaam is daarom onderhevig aan desintegratie, die wij de dood noemen, maar na desintegratie blijven de elementen zelf onveranderd bestaan. Daarom is totale vernietiging een onmogelijkheid, en kan bestaan nooit niet-bestaan worden. Dit zou hetzelfde zijn als te zeggen dat licht duisternis kan worden, hetgeen duidelijk onwaar en onmogelijk is. Daar het bestaan nooit niet-bestaand kan worden, is er geen dood voor de mens; nee, integendeel, de mens is onvergankelijk en eeuwig levend. Het rationele bewijs hiervan is dat de atomen van de materiële elementen overdraagbaar zijn van de ene bestaansvorm naar de andere, van het ene niveau en koninkrijk naar het andere, lager of hoger. Bijvoorbeeld, een atoom van de aarde of het stof van de aarde kan de koninkrijken van het mineraal tot de mens doorkruisen door opeenvolgende opnames in de lichamen van de organismen van die koninkrijken. De ene keer in de vorming van het mineraal of gesteente; de andere keer wordt het geabsorbeerd door het plantenrijk en wordt het een bestanddeel van het lichaam en de vezels van een boom; opnieuw wordt het toegeëigend door het dier, en nog later wordt het gevonden in het lichaam van de mens. In al deze fasen van zijn reis door de koninkrijken van de ene vorm naar de andere, behoudt het zijn atomaire bestaan en wordt het nooit vernietigd of verbannen naar het niet-bestaan.

3. Niet-bestaan is dus een uitdrukking die wordt toegepast op verandering van vorm, maar deze transformatie kan nooit met recht als vernietiging worden beschouwd, want de samenstellende elementen zijn altijd aanwezig en bestaand, zoals we hebben gezien in de reis van het atoom door de opeenvolgende koninkrijken, onaangetast. Vandaar dat er geen dood is en het leven eeuwigdurend is. Kortom, toen het atoom in de samenstelling van de boom kwam, stierf het aan het minerale koninkrijk, en toen het door het dier werd verteerd, stierf het aan het plantaardige koninkrijk, en zo verder tot zijn overdracht of transmutatie in het koninkrijk van de mens, maar gedurende zijn hele reis was het onderhevig aan transformatie en niet aan vernietiging. De dood is daarom van toepassing op een verandering of overgang van de ene graad of toestand naar de andere. In het minerale rijk was er een bestaansgeest; in de wereld van het plantenleven en de organismen kwam hij weer tevoorschijn als de vegetatieve geest, van daaruit bereikte hij de dierlijke geest en streefde tenslotte naar de menselijke geest. Dit zijn gradaties en veranderingen, maar geen vernietiging, en dit is een rationeel bewijs dat de mens eeuwigdurend is, eeuwig leeft. Daarom is de dood slechts een relatief begrip dat verandering inhoudt. Wij kunnen bijvoorbeeld zeggen dat dit licht voor mij, dat weer verschenen is in een andere gloeilamp, in de ene gestorven is en in de andere leeft. Dit is niet werkelijk de dood. De volmaaktheden van het minerale worden vertaald naar het plantaardige en van daaruit naar het dierlijke, waarbij de kwaliteiten altijd een superieure graad bereiken in de opwaartse verandering. In elk koninkrijk zien we dezelfde deugden zich vollediger manifesteren, wat bewijst dat de werkelijkheid is overgebracht van een lagere naar een hogere vorm en koninkrijk van zijn. Daarom is niet-bestaan slechts relatief en absoluut niet-bestaan ondenkbaar. Deze roos in mijn hand zal uiteenvallen en haar symmetrie zal worden vernietigd, maar de elementen van haar samenstelling blijven onveranderlijk, niets tast hun elementaire integriteit aan. Zij kunnen niet onbestaand worden; zij worden slechts van de ene toestand in de andere overgebracht.

4. Door zijn onwetendheid vreest de mens de dood, maar de dood waarvoor hij terugdeinst is denkbeeldig en absoluut onwerkelijk; het is slechts menselijke inbeelding.

5. De goedgunstigheid en de genade van God hebben het rijk van het bestaan tot leven gewekt. Voor het bestaan is er geen verandering of transformatie, bestaan is altijd bestaan, het kan nooit worden omgezet in niet-bestaan. Het betreft gradaties, waarbij een lagere graad ten opzichte van een hogere graad wordt beschouwd als niet-bestaand. Vergeleken met ons bestaan, is dit stof onder onze voeten niet-bestaand. Wanneer het menselijk lichaam tot stof uiteenvalt, kunnen we zeggen dat het niet-bestaand is geworden, daarom is het stof in relatie tot de levende vormen van het menselijk wezen als niet-bestaand, maar binnen zijn eigen gradatie is het bestaand, het heeft zijn minerale wezen. Daarom is het duidelijk bewezen dat absoluut niet-bestaan onmogelijk is, het is slechts relatief.

6. Het doel is dit: dat het eeuwige geschenk van God aan de mens nooit onderhevig is aan verval. Aangezien Hij de waarneembare wereld met bestaan heeft begiftigd, is het onmogelijk dat die wereld niet-bestaand wordt, want zij komt voort uit God zelf; zij bevindt zich in het rijk van oorsprong; zij is een geschapen wereld en niet een subjectieve wereld, en de genade die op haar neerdaalt, is voortdurend en blijvend. Daarom is de mens, het hoogste schepsel van de waarneembare wereld, begiftigd met die voortdurende overvloed die door onophoudelijke goddelijke vrijgevigheid wordt geschonken. Zo zijn bijvoorbeeld de stralen van de zon ononderbroken, de warmte van de zon straalt onophoudelijk, er is geen onderbreking van denkbaar. Zo daalt ook de genade van God neer op de wereld van de mensheid, zonder ophouden, ononderbroken, voor altijd. Als wij zeggen dat de gave van het bestaan ophoudt of hapert, is dat hetzelfde als zeggen dat de zon kan bestaan zonder haar uitstraling. Is dit mogelijk? Daarom zijn de verschijningen van het bestaan altijd aanwezig en ononderbroken.

7. De opvatting van vernietiging is een factor in menselijke degradatie, een oorzaak van menselijke vernedering en laagheid, een bron van menselijke angst en afschuw. Het heeft bijgedragen tot de versplintering en verzwakking van het menselijk denken, terwijl het besef van bestaan en continuïteit de mens heeft opgevoed tot verheven idealen, de grondslagen van menselijke vooruitgang heeft gelegd en de ontwikkeling van hemelse deugden heeft gestimuleerd. Daarom moet de mens gedachten aan niet-bestaan en dood, die volstrekt denkbeeldig zijn, laten varen en zichzelf zien als eeuwig levend en oneindig in het goddelijke doel van zijn schepping. Hij moet zich afkeren van ideeën die de menselijke ziel degraderen, zodat hij dag na dag en uur na uur tot steeds hoger geestelijk inzicht kan komen van de continuïteit van de menselijke werkelijkheid. Als hij blijft stilstaan bij de gedachte van het niet-bestaan, zal hij volkomen onbekwaam worden, met verzwakte wilskracht zal zijn streven naar vooruitgang minder worden en het verwerven van menselijke deugden zal ophouden.

8. Daarom moet u God danken, dat Hij u de zegen van het leven en het bestaan in het mensenrijk heeft geschonken. Streef er ijverig naar om u de deugden eigen te maken die passen bij uw rang en stand. Wees als lichten van de wereld die niet te verbergen zijn en die niet ondergaan in de horizon van duisternis. Stijg op naar het hoogtepunt van een bestaan dat nooit wordt overschaduwd door de angsten en voorgevoelens van niet-bestaan. Wanneer de mens niet begiftigd is met innerlijke waarneming, is hij niet op de hoogte van deze belangrijke mysteriën. Het netvlies van het uiterlijke zicht, hoewel gevoelig en delicaat, kan niettemin een belemmering vormen voor het innerlijke oog, dat als enige werkelijk kan waarnemen. De gaven van God die in het hele waarneembare leven duidelijk zijn, raken soms verborgen door tussenliggende sluiers van mentaal en sterfelijk zicht die de mens geestelijk blind en onbekwaam maken, maar wanneer die sluiers verwijderd en verscheurd worden, dan zullen de grote tekenen van God zichtbaar worden en zal hij getuige zijn van het eeuwige licht dat de wereld vervult. Alle gaven van God zijn te allen tijde zichtbaar. De beloften van de hemel zijn altijd aanwezig. De gunsten van God zijn alomtegenwoordig, maar als het bewuste oog van de ziel van de mens versluierd en verduisterd blijft, zal hij ertoe gebracht worden deze universele tekenen te ontkennen en verstoken blijven van deze tekenen van goddelijke genade. Daarom moeten we er met hart en ziel naar streven dat de sluier die het oog van innerlijk zicht bedekt, wordt weggenomen, zodat we de manifestaties van de tekenen van God kunnen zien, Zijn mysterieuze genaden kunnen onderscheiden en beseffen dat materiële zegeningen vergeleken met geestelijke weldaden niets voorstellen. De geestelijke gaven van God zijn het grootst. Toen wij in het mineralenrijk waren, waren wij weliswaar begiftigd met bepaalde gaven en krachten, maar die waren niet te vergelijken met de zegeningen van het mensenrijk. In de baarmoeder ontvingen wij weldaden en zegeningen van God, maar deze waren niets vergeleken met de krachten en genaden die ons werden geschonken na onze geboorte in deze menselijke wereld. Evenzo, als wij uit de baarmoeder van deze fysieke en waarneembare omgeving worden geboren in de vrijheid en verhevenheid van het geestelijk leven en geestelijke waarneming, zullen wij dit sterfelijke bestaan en zijn zegeningen in vergelijking daarmee als waardeloos beschouwen.

9. In de geestelijke wereld zijn de goddelijke gaven oneindig, want in dat domein bestaat geen scheiding of verval, die de wereld van het stoffelijke bestaan kenmerken. Geestelijk bestaan is absolute onsterfelijkheid, volledigheid en onveranderlijk zijn. Daarom moeten we God danken dat Hij voor ons zowel stoffelijke als geestelijke gaven geschapen heeft. Hij gaf ons stoffelijke geschenken en geestelijke weldaden, het uitwendige gezichtsvermogen om het licht van de zon te zien en het innerlijk zien waardoor we de heerlijkheid van God mogen waarnemen. Hij heeft het uitwendige oor gevormd om van de melodieën van het geluid te genieten en het innerlijke gehoor waarmee we de stem van onze Schepper kunnen horen. We moeten er met de krachten van hart, ziel en verstand naar streven om de volmaaktheden en deugden, latent aanwezig in de werkelijkheden van de waarneembare wereld, te ontwikkelen en zichtbaar te maken, want de werkelijkheid van de mens kan vergeleken worden met een zaadje. Als we het zaad zaaien komt er een machtige boom uit voort. De deugden van het zaad worden geopenbaard in de boom. Hij krijgt takken, bladeren, bloesems en brengt vruchten voort. Al deze goede eigenschappen waren verborgen en in potentie aanwezig in het zaad. Door de zegen en weldaad van het cultiveren werden deze deugden waarneembaar. Evenzo heeft de barmhartige God, onze Schepper, in de menselijke werkelijkheden bepaalde latente en in aanleg aanwezige deugden neergelegd. Door opvoeding en cultuur zullen deze deugden, ons gegeven door de liefdevolle God, zichtbaar worden in het wezen van de mens, net als de boom zich ontwikkelt vanuit het gezaaide zaad. Ik zal voor u bidden.

10. O Gij vriendelijk Heer! Dit zijn Uw dienaren die in deze samenkomst bijeen zijn, zich naar Uw koninkrijk wenden en Uw gaven en zegen behoeven. O Gij God! Maak de tekenen van Uw één-zijn die in alle werkelijkheden des levens gelegd zijn duidelijk zichtbaar. Openbaar en onthul de latente deugden die Gij in deze menselijke werkelijkheden hebt verborgen.

11. O God! Wij zijn als planten en Uw milddadigheid is als de regen; verfris deze planten en laat ze groeien door Uw gaven. Wij zijn Uw dienaren, bevrijd ons van de ketenen van het stoffelijk bestaan. Wij zijn onwetend, maak ons wijs. Wij zijn dood, maak ons levend. Wij zijn stoffelijk, beziel ons. Wij zijn misdeeld, maak ons Uw mysteriën deelachtig. Wij zijn behoeftig, maak ons rijk en zegen ons vanuit Uw grenzeloze rijkdommen. O God! Doe ons herleven, geef ons zicht, geef ons gehoor, wijd ons in in de mysteriën van het leven, zodat de geheimen van Uw koninkrijk ons in dit bestaan onthuld mogen worden en wij Uw één-zijn mogen belijden. Alle gaven komen van U, elke zegening is door U geschonken.

12. Gij zijt machtig. Gij zijt krachtig. Gij zijt de Gever, en Gij zijt de Immermilddadige.

– 39 –
5 mei 1912
Bijeenkomst voor kinderen
Hotel Plaza, Chicago, Illinois
Aantekeningen van Marzieh Moss

1. Jullie zijn de kinderen waarvan Christus heeft gezegd: “Van zulken is het koninkrijk Gods”, en volgens de woorden van Bahá’u’lláh zijn jullie de lampen of kaarsen van de wereld van de mensheid, want jullie harten zijn buitengewoon zuiver en jullie geesten ontvankelijk. Jullie staan dicht bij de bron en zijn nog niet besmet geraakt. Jullie zijn de lammeren van de hemelse Herder. Jullie zijn als gepolijste spiegels die zuiver licht weerkaatsen. Ik hoop dat jullie ouders jullie geestelijk mogen opvoeden en jullie een grondige morele vorming mogen geven. Moge jullie je zo ontwikkelen dat ieder van jullie doordrongen raakt van alle deugden van de menselijke wereld. Moge jullie vooruitgaan in alle materiële en geestelijke gradaties. Moge jullie geleerden worden in de wetenschappen, u bekwamen in kunsten en ambachten, nuttige leden blijken te zijn van de menselijke samenleving en bijdragen aan de vooruitgang van de menselijke beschaving. Moge jullie een oorzaak zijn van de manifestatie van goddelijke gaven, ieder van jullie een stralende ster die het licht van de eenheid van de mensheid uitstraalt naar de horizonnen van het Oosten en het Westen. Moge jullie toegewijd zijn aan de liefde en de eenheid van de mensheid, en moge door jullie inspanningen de werkelijkheid die in het menselijk hart is neergelegd, haar goddelijke uitdrukking vinden. Ik bid voor jullie en vraag om Gods bijstand en bevestiging in jullie naam.

2. Jullie zijn allen mijn kinderen, mijn geestelijke kinderen. Geestelijke kinderen zijn dierbaarder dan lichamelijke kinderen, want het is mogelijk voor lichamelijke kinderen om zich af te keren van de Geest van God, maar jullie zijn geestelijke kinderen en daarom zijn jullie het meest geliefd. Ik wens voor jullie vooruitgang in elke graad van ontwikkeling. Moge God jullie bijstaan. Mogen jullie omringd worden door het weldadige licht van Zijn aangezicht, en mogen jullie onder Zijn zorg en bescherming tot wasdom komen. Jullie zijn allen gezegend.

(Aan de Vrienden)

3. Ik ga vertrekken, maar u moet opstaan om het Woord van God te dienen. Uw hart moet zuiver zijn en uw bedoeling oprecht zodat u de ontvangers van goddelijke gaven mag worden. Bedenk dat, hoewel de zon op alle dingen evenveel schijnt, de reflectie ervan in de heldere spiegel het schitterendst is en niet in de zwarte steen. Deze grote schittering en warmte worden veroorzaakt door de kristallijnen helderheid van het glas. Als er geen helderheid en zuiverheid waren, zou men geen getuige kunnen zijn van deze effecten. Als regen op zoute en stenige aarde valt, zal zij geen effect hebben, maar als zij op goede, zuivere grond valt, volgt er groen en groei en worden er vruchten voortgebracht.

4. Dit is de dag waarop de zuiveren van hart deelhebben aan de eeuwigdurende weldaden en geheiligde zielen worden verlicht door de eeuwige tekenen. Geprezen zij God! U gelooft in God, bent gerustgesteld door Gods woorden en gericht op het Koninkrijk van God. U heeft de goddelijke roep gehoord. Uw harten zijn geraakt door de ademtocht van het Abhá-paradijs. U heeft goede bedoelingen, het is uw doel God te behagen en uw verlangen het dienen in het Koninkrijk van de Barmhartige. Sta daarom op met de grootst mogelijke kracht. Wees volmaakt in eenheid. Word nooit boos op elkaar. Laat uw ogen gericht blijven op het koninkrijk van waarheid en op de wereld van de schepping. Heb de schepselen lief omwille van God en niet om henzelf. U zult nooit boos of ongeduldig worden als u hen liefheeft omwille van God. De mensheid is niet volmaakt. Er bevinden zich onvolmaaktheden in ieder mens en u zult altijd ongelukkig worden als u alleen naar de mensen zelf kijkt. Maar als u uw blik richt op God, zult u hen liefhebben en vriendelijk voor hen zijn, want de wereld van God is de wereld van volmaaktheid en volledige barmhartigheid. Kijk daarom niet naar de tekortkomingen van wie dan ook, kijk met het oog van vergeving. Het onvolmaakte oog ziet onvolmaaktheden. Het oog dat fouten bedekt, kijkt naar de Schepper van zielen. Hij schiep hen, leidt hen en zorgt voor hen, schenkt hun eigenschappen en leven, het zicht en het gehoor. Daarom zijn zij tekenen van Zijn grootheid. U moet iedereen liefhebben en vriendelijk voor hen zijn; voor de armen zorgen, de zwakken beschermen, de zieken genezen, de onwetenden onderwijzen en hen opvoeden.

5. Het is mijn hoop dat de eenheid en harmonie van de vrienden in Chicago de oorzaak mag zijn van de eenheid van de vrienden in heel Amerika en dat alle mensen de ontvangers mogen worden van hun liefde en vriendelijkheid. Mogen zij een voorbeeld zijn voor de mensheid. Dan zullen de bevestigingen van het Koninkrijk van Abhá en de gaven van de Zon van Werkelijkheid allesomvattend zijn.

– 40 –
5 mei 1912
Plymouth Congregational Church
935 East 50th Street, Chicago, Illinois
Aantekeningen van Marzieh Moss

1. Ik dank God voor het voorrecht aanwezig te mogen zijn in een bijeenkomst die Hem gedenkt en waarvan de leden geen andere gedachte of bedoeling hebben dan Zijn welbehagen en het onbevooroordeeld onderzoeken van de werkelijkheid. Ik prijs God voor deze bijeenkomst van menselijke zielen, vrij van de slavernij van nabootsingen en vooroordelen, bereid om met redelijkheid te onderzoeken en te aanvaarden wat waar bevonden wordt.

2. In ons zonnestelsel is het middelpunt van verlichting de zon zelf. Door de wil van God is dit centrale licht de enige bron van het bestaan en de ontwikkeling van alle verschijningsvormen. Wanneer we de organismen van de materiële rijken observeren, zien we dat hun groei en ontwikkeling afhankelijk zijn van de warmte en het licht van de zon. Zonder deze stimulerende impuls zou er geen groei van bomen of vegetatie zijn, evenmin zou het bestaan van dieren of mensen mogelijk zijn, in feite zouden er geen vormen van geschapen leven op aarde zijn. Maar als wij diep nadenken, zullen wij inzien dat de grote schenker en gever van het leven God is, waarvan de zon de bemiddelaar van Zijn wil en plan is. Zonder de gulheid van de zon zou de wereld in duisternis verkeren. Alle verlichting van ons planetenstelsel komt of gaat uit van het centrum van de zon.

3. Op dezelfde wijze moet er in het geestelijke rijk van verstand en idealisme een middelpunt van verlichting zijn en dat middelpunt is de eeuwigdurende, eeuwig schijnende Zon, het Woord van God. De lichten ervan zijn de lichten van de werkelijkheid die op de mensheid hebben geschenen, het rijk van het denken en de moraal hebben verlicht en de genadegaven van de goddelijke wereld aan de mens hebben geschonken. Deze lichten zijn de oorzaak van de opvoeding van zielen en de bron van de verlichting van het hart en verspreiden daarbij in stralende pracht de boodschap van de blijde tijdingen uit het Koninkrijk van God. Kortom, de morele en ethische wereld en de wereld van geestelijke vernieuwing zijn voor hun bestaan, dat zich stap voor stap ontwikkelt, afhankelijk van dit hemelse Middelpunt van verlichting. Zij geeft het licht van religie en schenkt het leven van de geest, doordrenkt de mensheid met oorspronkelijke deugden en schenkt eeuwige luister. Deze Zon van Werkelijkheid, dit Centrum van uitstralingen, is de Profeet of Manifestatie van God. Zoals de materiële zon de materiële wereld beschijnt en daarmee leven en groei voortbrengt, zo verlicht ook de geestelijke of profetische Zon de menselijke wereld van denken en intelligentie, en als zij niet aan de horizon van het menselijk bestaan zou opgaan, zou het koninkrijk van de mensheid duister worden en uitgedoofd.

4. De Zon van Werkelijkheid is één Zon, maar zij heeft verschillende plaatsen van opkomst, net zoals de waarneembare zon één is, hoewel zij op verschillende punten van de horizon verschijnt. In de zomertijd is het punt van opkomst van het licht van de fysieke wereld ver ten noorden van de evenaar, in de lente en de herfst daagt het halverwege, en in de winter verschijnt het op het meest zuidelijke punt van haar reis langs de dierenriem. Deze dageraden of ochtendstonden verschillen sterk, maar de zon is altijd dezelfde zon, of het nu de waarneembare of de geestelijke lichtbron is. Zielen die hun blik richten op de Zon van Werkelijkheid zullen de ontvangers van het licht zijn, ongeacht het punt waar zij opkomt, maar zij die gebonden zijn door aanbidding van het beginpunt, raken ervan verstoken wanneer zij op een andere plek aan de geestelijke horizon verschijnt.

5. Zoals de zonnecyclus vier seizoenen kent, zo kent ook de cyclus van de Zon van Werkelijkheid afzonderlijke, opeenvolgende perioden. Elk brengt haar eigen lente. Wanneer de Zon van Werkelijkheid terugkeert om de wereld van de mensheid nieuw leven in te blazen, daalt de goddelijke milddadigheid neer uit de hemel van vrijgevigheid. Het domein van gedachten en idealen komt in beweging en wordt gezegend met nieuw elan. De geesten komen tot ontwikkeling, de hoop gloort, de aspiraties worden geestelijk, de deugden van de menselijke wereld verschijnen met verfriste groeikracht, en het beeld en de gelijkenis van God worden zichtbaar in de mens. Het is de lente van de innerlijke wereld. Na de lente komt de zomer met zijn volheid en geestelijke vruchten waarop de herfst volgt met zijn verwelkende winden die de ziel verkoelen en de Zon lijkt zich terug te trekken, totdat uiteindelijk de mantel van de winter zich over haar uitstrekt en er slechts vage sporen overblijven van de zegeningen van die goddelijke Zon. Zoals het oppervlak van de materiële wereld donker en troosteloos wordt, de grond slapend, de bomen naakt en kaal en er geen schoonheid of frisheid overblijft om de duisternis en verlatenheid op te vrolijken, zo is de winter van de geestelijke cyclus getuige van de dood en het verdwijnen van de goddelijke groei en het uitdoven van het licht en de liefde van God. Maar opnieuw begint de cyclus en een nieuwe lente verschijnt. Daarin is de vorige lente teruggekeerd, de wereld wordt gereanimeerd, verlicht en bereikt spiritualiteit. Religie wordt vernieuwd en gereorganiseerd, harten keren zich tot God, de roep van God wordt weer gehoord, en de mens wordt nieuw leven geschonken. Lange tijd was de religieuze wereld verzwakt en het materialisme vooruitgegaan. De geestelijke krachten van het leven waren tanende, de zeden waren aangetast, kalmte en vrede waren uit de zielen verdwenen, en satanische eigenschappen beheersten de harten. Strijd en haat overschaduwden de mensheid, bloedvergieten en geweld voerden de boventoon. God werd verwaarloosd, de Zon van Werkelijkheid scheen geheel te zijn verdwenen en ontbering van de hemelse milddadigheden was een feit. Zo viel het seizoen van de winter over de mensheid. Maar in de vrijgevigheid van God brak een nieuwe lente aan, de lichten van God schenen, de stralende Zon van Werkelijkheid keerde terug en werd kenbaar, het rijk der gedachten en het koninkrijk der harten raakten opgetogen, een nieuwe geest van leven ademde in het lichaam van de wereld, en voortdurende vooruitgang werd zichtbaar.

6. Ik hoop dat de lichten van de Zon van Werkelijkheid de hele wereld zullen verlichten, zodat er geen strijd en oorlogsgeweld, geen veldslagen en bloedvergieten meer overblijven. Moge fanatisme en religieuze onverdraagzaamheid niet meer voorkomen, de gehele mensheid de band van broederschap aangaan, zielen in volmaakte overeenstemming met elkaar samenleven, de volkeren van de aarde eindelijk de banier van waarheid hijsen en de religies van de wereld de goddelijke tempel van eenheid binnentreden, want de fundamenten van de hemelse religies zijn één werkelijkheid. Werkelijkheid is niet deelbaar; zij laat geen veelheid toe. Alle heilige Manifestaties van God hebben dezelfde werkelijkheid verkondigd en afgekondigd. Zij hebben de mensheid opgeroepen tot de werkelijkheid zelf, en de werkelijkheid is één. De wolken en nevels van blinde navolging hebben de Zon van Waarheid verduisterd. Wij moeten deze navolging verlaten, deze wolken en nevels verdrijven en de Zon vrijmaken van de duisternis van bijgeloof. Dan zal de Zon van Waarheid in volle glorie schijnen. Dan zullen alle bewoners van de wereld zich verenigen, de religies zullen één zijn, sekten en gezindtes zullen zich verzoenen, alle nationaliteiten zullen samenvloeien in de erkenning van één Vaderschap, en alle lagen van de mensheid zullen samenkomen onder de beschutting van hetzelfde tabernakel, onder dezelfde banier.

7. Totdat de hemelse beschaving is gesticht, zal de materiële beschaving geen resultaat opleveren, zoals u zelf waarneemt. Zie welke catastrofes de mensheid overspoelen. Overweeg de oorlogen die de wereld verstoren. Denk aan de vijandschap en haat. Het bestaan van deze oorlogen en toestanden geeft aan en bewijst dat de hemelse beschaving nog niet is gevestigd. Als de beschaving van het Koninkrijk over alle volkeren wordt verspreid, zal dit stof van onenigheid worden verdreven, zullen deze wolken verdwijnen, en zal de Zon van Werkelijkheid in haar grootste uitbundigheid en heerlijkheid over de mensheid schijnen.

8. O God! O Gij Die geeft! Deze gemeenschap wendt zich tot U, richt de blikken op Uw Koninkrijk en gunst, verlangend naar het aanschouwen van de lichten van Uw aangezicht. O God! Zegen deze natie. Bevestig deze regering. Openbaar Uw glorie aan dit volk en schenk hun het eeuwige leven. O God! Verlicht de gezichten, laat de harten stralen, verkwik de harten, kroon de hoofden met het diadeem van Uw voorzienigheid, laat hen opstijgen in Uw zuivere atmosfeer zodat zij de hoogste toppen van Uw glorie kunnen bereiken. Sta hen bij, opdat deze wereld altijd het licht en de uitstraling van Uw aanwezigheid zal vinden. O God! Bescherm deze gemeenschap en vermaan dit volk. Maak dat zij vooruitstrevend worden in alle opzichten. Mogen zij leiders worden in de wereld van de mensheid. Mogen zij Uw voorbeelden zijn onder de mensheid. Mogen zij manifestaties zijn van Uw genade. Mogen zij vervuld zijn met de inspiratie van Uw Woord. Gij zijt de Krachtige. Gij zijt de Machtige. Gij zijt de Gever, en Gij zijt de Alwetende.

– 41 –
5 mei 1912
All-Souls Church
Lincoln Center, Chicago, Illinois
Aantekeningen van Marzieh Moss

1. De goddelijke religies werden gesticht met het doel de mensheid te verenigen en universele vrede te stichten. Elke beweging die vrede en overeenstemming in de menselijke samenleving teweegbrengt, is waarlijk een goddelijke beweging en elke hervorming die mensen ertoe brengt samen te komen onder de beschutting van hetzelfde tabernakel, is zeker bezield door hemelse motieven. Te allen tijde en in alle tijdperken van de wereld is religie een factor geweest in het samenbrengen van de harten van de mensen en in het verenigen van verschillende en uiteenlopende geloofsovertuigingen. Het is het vredeselement in religie dat de mensheid verenigt en voor eenheid zorgt. Oorlog is altijd de oorzaak geweest van scheiding, verdeeldheid en onenigheid.

2. Overdenk hoe Jezus Christus de uiteenlopende volkeren, sekten en geloofsgemeenschappen in vroegere tijden heeft verenigd. Het is duidelijk dat de grondbeginselen van religie bedoeld zijn om te verenigen en te verbinden. Hun doel is universele en eeuwige vrede. Vóór de tijd van Jezus Christus had het Woord van God tegengestelde soorten en conflicterende elementen van de menselijke samenleving verenigd en sinds Zijn verschijning hebben de goddelijke Leraren van de grondbeginselen van de wet van God allen dit universele resultaat voor ogen gehad. In Perzië was Bahá’u’lláh in staat mensen van verschillende gedachten, geloofsovertuigingen en gezindten te verenigen. De inwoners van dat land waren christenen, moslims, joden, zoroastriërs en een grote verscheidenheid aan onderverdeelde vormen en geloofsovertuigingen, samen met raciale onderscheidingen zoals Semitisch, Arabisch, Perzisch, Turks, etc. Maar door de kracht en werkzaamheid van religie verenigde Bahá’u’lláh deze verschillende volkeren en zorgde ervoor dat zij in volmaakte overeenstemming met elkaar omgingen.

3. De oorzaak van deze verbondenheid en eenheid ligt in het feit dat de goddelijke wet twee verschillende aspecten of functies heeft: het ene is het essentiële of fundamentele, het andere het materiële of accidentele. Het eerste aspect van de geopenbaarde religie van God is dat wat betrekking heeft op de morele ontwikkeling en de geestelijke vooruitgang van de mensheid, het ontwaken van potentiële menselijke ontvankelijkheid en het neerdalen van goddelijke gaven. Deze wetten zijn onveranderlijk, essentieel, eeuwig. De tweede functie van de goddelijke religie houdt zich bezig met de materiële omstandigheden, de wetten van menselijke omgang en de sociale regulering. Deze zijn onderhevig aan verandering en transformatie in overeenstemming met de tijd, plaats en omstandigheden. De essentiële wetten van religie waren dezelfde in de tijd van Abraham, de tijd van Mozes en de tijd van Jezus, maar de accidentele of materiële wetten werden opgeheven en vervangen naar gelang de noodzaak en de eis van elk volgend tijdperk. In de wet van Mozes waren er bijvoorbeeld tien verschillende geboden met betrekking tot moord, die werden geopenbaard in overeenstemming met de eis en het vermogen van het volk, maar in de tijd van Jezus werden deze opgeheven en vervangen in overeenstemming met de veranderde en ontwikkelde menselijke omstandigheden.

4. Het centrale doel van de goddelijke religies is het vestigen van vrede en eenheid onder de mensheid. Hun werkelijkheid is één; daarom is hun verwezenlijking één en universeel, zij het door de essentiële of de materiële wetten van God. Er is slechts één licht van de materiële zon, één oceaan, één regen, één atmosfeer. Evenzo is er in de geestelijke wereld één goddelijke werkelijkheid die het middelpunt en de altruïstische basis vormt voor vrede en verzoening tussen de verschillende en met elkaar in conflict zijnde natiën en volkeren. Overweeg hoe het Romeinse Rijk en de Griekse natie na de Messiaanse dag in vijandschap en haat met elkaar in oorlog waren, hoe de vijandelijkheden van Egypte en Assyrië, hoewel in hevigheid getemperd, nog steeds opvlamden in het strijdende gedeelte van deze oude en in verval rakende natiën. De leer van Jezus Christus bleek echter het cement te zijn waardoor zij werden verenigd. Oorlogvoering hield op, twist en haat verdwenen, en deze vijandige volkeren verenigden zich in liefde en vriendschap. Want strijd en oorlog zijn de vernietigers van het fundament van de mensheid, terwijl vrede en vriendschap de bouwstenen en waarborgen zijn van het menselijk welzijn. Twee natiën die eeuwenlang in vrede hebben geleefd, verklaren elkaar bijvoorbeeld de oorlog. Wat een verwoesting en verlies overkomt beide in één jaar van strijd en conflict waarin eeuwen ongedaan worden gemaakt. Hoe dringend is hun behoefte aan vrede, met zijn welbevinden en vooruitgang, in plaats van oorlog, die het fundament van alle menselijke verworvenheden wegvaagt en vernietigt.

5. De samenleving kan worden vergeleken met het menselijke organisme. Zolang de verschillende leden en delen van dat organisme gecoördineerd zijn en in harmonie samenwerken, hebben we als resultaat de uitdrukking van het leven in zijn volste graad. Ontbreken coördinatie en harmonie, dan zien we het omgekeerde, wat in het menselijk organisme ziekte, ontbinding en dood betekent. Zo ook zijn in de menselijke samenleving tweedracht, onenigheid en oorlogsvoering altijd destructief en onvermijdelijk catastrofaal. Alle geschapen wezens zijn afhankelijk van vrede en samenwerking, want elk contingent en waarneembaar wezen is een samenstelling van verschillende elementen. Zolang er affiniteit en samenhang tussen deze samenstellende elementen is, zijn kracht en leven duidelijk aanwezig; maar wanneer er verdeeldheid en weerzin tussen hen ontstaat, volgt desintegratie. Dit is het bewijs dat vrede en vriendschap, die God voor Zijn kinderen heeft gewild, de reddende factoren van de menselijke samenleving zijn, terwijl oorlog en twist, die tegen Zijn wetten ingaan, de oorzaak zijn van dood en verderf. Daarom heeft God Zijn Profeten gezonden om de wereld der mensheid de boodschap van goede wil, vrede en leven te verkondigen.

6. Aangezien de wezenlijke werkelijkheid van de religies één is en hun schijnbare verscheidenheid en veelheid het gevolg is van het zich vastklampen aan vormen en imitaties die zijn ontstaan, is het duidelijk dat deze oorzaken van verschil en onenigheid moeten worden opgegeven, zodat de onderliggende werkelijkheid de mensheid kan verenigen in haar verlichtende en opbouwende kracht. Allen die zich aan deze ene werkelijkheid vasthouden zullen in overeenstemming en eenheid zijn. Dan zullen de religies de mensen oproepen tot de eenheid van de mensenwereld en tot universele rechtvaardigheid; dan zullen zij de gelijkheid van rechten verkondigen en de mensen aansporen tot deugdzaamheid en tot geloof in de liefdevolle barmhartigheid van God. De basis die ten grondslag ligt aan de religies is één; tussen hen bestaat geen wezenlijk verschil. Als daarom de wezenlijke en fundamentele voorschriften van de religies worden nageleefd, zullen vrede en eenheid beginnen door te dringen, en zullen alle verschillen van sekten en gezindtes verdwijnen.

7. En laten we nu eens kijken naar de verschillende volkeren van de wereld. Alle volkeren – Amerikaans, Brits, Frans, Duits, Turks, Perzisch, Arabisch – zijn kinderen van dezelfde Adam, leden van dezelfde menselijke familie. Waarom zou er onenigheid tussen hen bestaan? Het oppervlak van de aarde is één land van geboorte en dat geboorteland was voorzien voor allen. God heeft deze grenzen en ras-beperkingen niet ingesteld. Waarom zouden denkbeeldige grenzen, die God oorspronkelijk niet heeft bestemd, een oorzaak van onenigheid moeten zijn? God heeft allen geschapen en voor allen voorzieningen getroffen. Hij is de Beschermheer van allen, en allen zijn ondergedompeld in de oceaan van Zijn barmhartigheid. Geen enkele ziel is uitgesloten. Als wij zo’n liefhebbende God en Schepper hebben, waarom zouden wij dan oorlog met elkaar voeren? Nu Zijn licht alom schijnt, waarom zouden wij ons dan in de duisternis begeven? Nu Zijn tafel is gedekt voor al Zijn kinderen, waarom zouden wij elkaar voedsel onthouden? Als Zijn glans over allen schijnt, waarom zouden wij dan tussen de schaduwen willen leven? Het lijdt geen twijfel dat onwetendheid de enige oorzaak is en ondergang het gevolg. Tweedracht ontneemt de mensheid de eeuwige gunsten van God, daarom moeten wij alle denkbeeldige oorzaken van verschil vergeten en op zoek gaan naar de grondbeginselen van de goddelijke religies, opdat wij ons in volmaakte liefde en harmonie kunnen verenigen en de mensheid als één familie kunnen beschouwen, de oppervlakte van de aarde als één land en alle rassen als één mensheid. Laat ons onder de bescherming van God leven en eeuwig geluk in deze wereld en eeuwig leven in de komende wereld bereiken.

8. O Gij liefderijk Heer! Gij hebt de gehele mensheid geschapen uit dezelfde ouders. Gij hebt beschikt dat allen tot dezelfde familie behoren. In Uw heilige tegenwoordigheid zijn allen Uw dienaren, en de gehele mensheid wordt door Uw tabernakel beschut; allen zijn verzameld rond Uw Tafel van overvloed; allen worden verlicht met het licht van Uw voorzienigheid.

9. O God! Gij zijt vriendelijk voor allen, Gij zorgt voor allen, beschut allen en verleent leven aan allen. Gij hebt eenieder met talenten en mogelijkheden begiftigd, en allen zijn gedompeld in de oceaan van Uw genade.

10. O Gij, liefderijk Heer! Verenig allen. Laat de religies eensgezind zijn; maak de volkeren één, zodat zij elkaar als één familie zullen beschouwen en de gehele aarde als één thuis. Mogen zij allen in volmaakte harmonie samenleven.

11. O God! Hef hoog het vaandel van het één-zijn der mensheid.

12. O God! Sticht de Allergrootste Vrede.

13. Smeed de harten aaneen, o God!

14. O Gij, liefderijk Vader, God! Verblijd ons hart met de geur van Uw liefde. Verhelder onze ogen met het licht van Uw leiding. Streel onze oren met de melodie van Uw Woord, en beschut ons allen in de vesting van Uw voorzienigheid.

15. Gij zijt de Machtige en de Krachtige, Gij zijt de Vergevende en Gij zijt Degeen die de tekortkomingen van de gehele mensheid niet telt.

Toespraken van ‘Abdu’l‑Bahá in Cleveland
6 mei 1912
– 42 –
6 mei 1912
Euclid Hall, Cleveland, Ohio
Van stenografische aantekeningen

1. Dit is een zeer vreugdevolle avond, een bewijs op zich van de mogelijkheid om Oost en West te verenigen waarbij een man uit het Oosten verschijnt voor een bijeenkomst van respectvolle westerlingen. Het Oosten en Westen, het Morgenland en het Avondland, zullen worden verenigd. Als wij in de geschiedenis zoeken, zullen wij geen verslag vinden van een dergelijke gelegenheid waarbij iemand van het verre Oosten naar het verre Westen is gereisd om een bijeenkomst van dit universele karakter toe te spreken. Dit is een wonder van de twintigste eeuw, dat bewijst dat het ogenschijnlijk onmogelijke werkelijkheid kan worden in het koninkrijk van de mens. God zij geprezen! De duistere eeuwen zijn voorbij, en het tijdperk van licht is eindelijk aangebroken. De Zon van Werkelijkheid is met schitterende gloed opgegaan, de werkelijkheid der dingen is openbaar geworden en vernieuwd, de geheimen van het onbekende zijn geopenbaard, en grote uitvindingen en ontdekkingen markeren deze periode als een wonderbaarlijk tijdperk.

2. Door de vindingrijkheid en de uitvindingen van de mens is het mogelijk de uitgestrekte oceanen over te steken, door de lucht te vliegen en in onderzeese diepten te reizen. Op elk moment kunnen Oost en West met elkaar communiceren. Treinen snellen over de continenten. De menselijke stem wordt opgevangen en gereproduceerd, en de mens kan nu vanaf iedere plek over grote afstanden spreken. Dit zijn enkele van de tekenen van deze glorieuze eeuw. De genoemde grote vooruitgang heeft plaatsgevonden in de materiële wereld. Opmerkelijke tekenen en bewijzen zijn openbaar geworden. Verborgen werkelijkheden en mysteriën zijn onthuld. Dit is de tijd voor de mens om te streven en zijn grootste inspanningen te leveren in geestelijke richting. De materiële beschaving heeft een hoog niveau bereikt, maar nu is er behoefte aan een geestelijke beschaving. Materiële beschaving alleen zal niet voldoen, zij kan niet voldoen aan de voorwaarden en vereisten van het huidige tijdperk, de voordelen ervan zijn beperkt tot de materiële wereld. Er is geen beperking voor de geest van de mens, want de geest op zichzelf is progressief, en als de goddelijke beschaving wordt gevestigd, zal de geest van de mens vooruitgaan. Elke ontwikkelde ontvankelijkheid zal de doeltreffendheid van de mens vergroten. Ontdekkingen van diepere werkelijkheden zullen steeds meer kunnen plaatsvinden, en de invloed van goddelijke leiding zal steeds meer worden erkend. Dit alles is bevorderlijk voor de goddelijke vorm van beschaving. Dit is wat in de Bijbel wordt bedoeld met de neerdaling van het Nieuwe Jeruzalem. Het hemelse Jeruzalem is niets anders dan goddelijke beschaving, en het is nu gereed. Het moet en zal georganiseerd worden, en de eenheid van de mensheid zal een zichtbaar feit zijn. De mensheid zal dan als één worden samengebracht. De verschillende religies zullen worden verenigd, en de verschillende rassen zullen als één soort worden gekend. Oost en West zullen worden verenigd, en de banier van internationale vrede zal worden ontplooid. De wereld zal eindelijk vrede vinden, en de gelijkwaardigheid en de rechten der mensen zullen worden vastgelegd. Het vermogen van de mensheid zal op de proef worden gesteld, en er zal een niveau worden bereikt waarin gelijkwaardigheid een werkelijkheid is.

3. Alle volkeren van de wereld zullen dezelfde voordelen genieten, en de armen zullen een deel hebben van de levensgemakken. Zoals de rijken door hun weelde in hun paleizen worden omgeven, zo zullen de armen tenminste hun comfortabele en aangename verblijfplaatsen hebben; en zoals de rijken een verscheidenheid aan voedsel genieten, zo zullen de behoeftigen in hun levensbehoeften kunnen voorzien en niet langer in armoede leven. Kortom, een herschikking van de economische orde zal tot stand komen, het goddelijke Zoonschap zal aantrekkingskracht uitoefenen, de Zon van Werkelijkheid zal schijnen, en alle schepselen zullen een deel krijgen.

4. Overweeg: Wat heeft deze materiële beschaving te bieden? Heeft zij niet de instrumenten voor oorlogvoering en vernietiging geproduceerd? In vroegere tijden was het zwaard het oorlogswapen; vandaag de dag is dat het rookloze geweer. Een eeuw geleden waren oorlogsschepen zeilschepen; nu hebben we zware slagschepen. De instrumenten en middelen om mensen te vernietigen zijn in dit tijdperk van materiële beschaving enorm toegenomen. Maar als de materiële beschaving samen met de goddelijke beschaving georganiseerd wordt, als de persoon van morele integriteit en intellectuele scherpzinnigheid zich voor de verbetering en verheffing van de mensheid verenigt met de mens van geestelijke capaciteit, dan zal het geluk en de vooruitgang van het menselijk ras verzekerd zijn. Alle natiën van de wereld zullen dan nauw verwant en met elkaar bevriend zijn en de religies zullen samensmelten tot één, want de goddelijke realiteit in hen allen is één realiteit. Abraham verkondigde deze werkelijkheid, Jezus maakte deze bekend en alle Profeten die in de wereld verschenen zijn, hebben er Hun leringen op gebaseerd. Daarom hebben de volkeren van de wereld deze ene ware, onveranderlijke basis voor vrede en overeenstemming, en zal het eeuwenoude gebruik van oorlogvoering voorbijgaan.

5. Al eeuwenlang is de mensheid verwikkeld in oorlog en conflicten. Het voorwendsel voor oorlog was de ene keer religie, dan weer patriottisme, raciale vooroordelen, nationale politiek, territoriale verovering of commerciële expansie. Kortom, de mensheid is in de periode van de bekende geschiedenis nooit in vrede geweest. Wat een bloed is er vergoten! Hoeveel vaders hebben gerouwd om het verlies van hun zonen, hoeveel zonen hebben gehuild om hun vaders en hoeveel moeders om hun dierbaren! Mensen zijn het voer en het doelwit van het slagveld geweest, en overal zijn oorlog en strijd het thema en de last van de geschiedenis geweest. Wreedheid heeft de mens nog meer gekenmerkt dan het dier. De leeuw, de tijger, de beer en de wolf zijn wreed vanwege hun behoeften. Als ze niet woest, wreed en onverbiddelijk zijn, zullen ze van honger omkomen. De leeuw kan niet grazen; zijn tanden zijn alleen geschikt voor het eten van vlees. Dit is ook waar voor andere wilde dieren. Voor hen is wreedheid een natuurlijk middel van bestaan, maar menselijke wreedheid komt voort uit egoïsme, hebzucht en onderdrukking. Het komt niet voort uit een natuurlijke noodzaak. De mens doodt nodeloos duizend medeschepselen, wordt een held en wordt door het nageslacht eeuwenlang geroemd. Een grote stad wordt in één dag verwoest door een bevelvoerende generaal. Hoe onwetend, hoe inconsequent is de mensheid! Als een mens een ander mens doodt, bestempelen wij hem als een moordenaar en misdadiger en veroordelen hem tot de doodstraf, maar als hij honderdduizend man doodt, is hij een militair genie, een grote beroemdheid, een Napoleon die door zijn natie wordt verafgood. Als iemand een dollar steelt, wordt hij een dief genoemd en in de gevangenis gegooid, als hij een onschuldig land verkracht en plundert door een militaire invasie, wordt hij tot held gekroond. Hoe onwetend is de mensheid! Wreedheid behoort niet tot het koninkrijk van de mens. Het is de taak van de mens om leven te geven, niet de dood. Het betaamt hem om de oorzaak te zijn van het menselijk welzijn, maar aangezien hij de wreedheid van het dierlijk leven verheerlijkt, is het een bewijs dat de goddelijke beschaving niet is gevestigd in de menselijke samenleving. De materiële beschaving is onmiskenbaar vooruitgegaan, maar omdat zij niet verbonden is met de goddelijke beschaving, zijn kwaad en goddeloosheid in overvloed aanwezig. In vroegere tijden, als twee natiën twaalf maanden oorlog voerden, werden niet meer dan twintigduizend mensen gedood, nu zijn de instrumenten des doods zo vermenigvuldigd en vervolmaakt, dat honderdduizend mensen in één dag kunnen worden vernietigd. Tijdens de Russisch-Japanse oorlog kwamen in drie maanden tijd een miljoen mensen om. Dit was ondenkbaar in vroegere tijdperken. De oorzaak is de afwezigheid van goddelijke beschaving.

6. Deze geëerde Amerikaanse natie vertoont bewijzen van grootsheid en waarde. Het is mijn hoop dat deze rechtvaardige regering zal staan voor vrede, zodat oorlogvoering over de hele wereld zal worden afgeschaft en de vaandels van nationale eenheid en verzoening zullen worden gehesen. Dit is de grootste verworvenheid van de wereld der mensheid. Deze Amerikaanse natie is toegerust en gemachtigd om datgene te bereiken wat de bladzijden van de geschiedenis zal sieren, om door de wereld benijd te worden en om in Oost en West gezegend te worden om de triomf van haar democratie. Ik bid dat dit mag gebeuren, en ik vraag de zegen van God voor u allen.

– 43 –
6 mei 1912
Sanatorium van dr. C. M. Swingle
Cleveland, Ohio
Aantekeningen van Sigel T. Brooks

1. Dit is een mooie stad. Het klimaat is aangenaam en de uitzichten bekoorlijk. Alle steden van Amerika lijken groot en mooi te zijn, en de mensen lijken welvarend. Het Amerikaanse continent geeft tekenen en blijken van grote vooruitgang. Zijn toekomst is nog veelbelovender, want zijn invloed en verlichting reiken ver. Het zal alle natiën geestelijk leiden. De vlag van vrijheid en het vaandel van onafhankelijkheid zijn hier ontplooid, maar de welvaart en de vooruitgang van een stad, het geluk en de grootheid van een land hangen af van haar gehoor en gehoorzaamheid aan de roep van God. Het licht der werkelijkheid moet daarin schijnen en een goddelijke beschaving moet worden gesticht, dan zal de glans van het Koninkrijk worden verspreid en hemelse invloeden haar omringen. De materiële beschaving is vergelijkbaar met het lichaam, terwijl de goddelijke beschaving de geest in dat lichaam is. Een lichaam dat de geest niet manifesteert is dood, een vruchteloze boom is waardeloos. Jezus verklaart dat sommige mensen geestelijke capaciteit hebben, want niet allen zijn ondergedompeld in de zee van materialisme. Zij zoeken de goddelijke Geest, wenden zich tot God en verlangen naar het Koninkrijk. Het is mijn hoop dat deze geëerde mensen zowel materiële als geestelijke vooruitgang zullen bereiken. Zoals zij wonderbaarlijk vooruit zijn gegaan in materiële zin, mogen zij evenzo vooruitgaan in geestelijke ontwikkeling, totdat het lichaam verfijnd en mooi zal worden door de rijkdom van geestelijke vermogens en doelmatigheid.

2. God zij geprezen! De Zon van Werkelijkheid is opgegaan en haar pracht straalt van alle horizonnen. De tekenen van God zijn overvloedig en de leringen van de hemelse Boodschappers worden verspreid. Mogen de harten zich richten naar het Koninkrijk Gods en verlicht worden door het aanschouwen van de lichten Gods, opdat alle geschapen wezens een deel van de goddelijke gaven mogen ontvangen. Moge de levensgeest worden hersteld door de goddelijke genaden van de Almachtige, en moge Oost en West worden verenigd. Moge eenheid en harmonie zich manifesteren in alle streken. Mogen de mensen van de wereld als één familie worden en eeuwige genade verkrijgen. Mogen de deuren van het Koninkrijk vanuit alle richtingen worden geopend en de lof van de naam Abhá over de gehele aarde worden gehoord.

Toespraak van ‘Abdu’l‑Bahá in Pittsburgh
7 mei 1912
– 44 –
7 mei 1912
Hotel Schenley, Pittsburgh, Pennsylvania
Aantekeningen van Suzanne Beatty

1. Ik ben uit het Oosten gekomen om uw land te bezoeken. Dit continent is in alle opzichten prijzenswaardig en er zijn overal tekenen van welvaart. De mensen zijn verfijnd en er zijn tekenen van vooruitstrevende beschaving in overvloed. Ik zal u een korte uiteenzetting geven van de grondbeginselen van de leer van Bahá’u’lláh, opdat u op de hoogte zult zijn van de aard en de betekenis van de Bahá’í-beweging.

2. Ongeveer zestig jaar geleden bestond er de grootste vijandschap en strijd tussen de verschillende volkeren en religieuze gezindten van Perzië. Over de hele wereld heersten oorlog en verdeeldheid. In deze tijd verscheen Bahá’u’lláh in Perzië en begon zich in te zetten voor de verheffing en opvoeding van het volk. Hij verenigde uiteenlopende sekten en geloofsovertuigingen, verwijderde religieuze, raciale, patriottische en politieke vooroordelen en bracht een sterke band van eenheid en verzoening tot stand tussen de verschillende niveaus en klassen van de mensheid. De vijandschap die toen onder het volk bestond was zo bitter en intens dat zelfs normale omgang met elkaar uitgesloten was. Zij zouden elkaar in het geheel niet ontmoeten en met elkaar overleggen. Door de kracht van de leringen van Bahá’u’lláh werden de meest wonderbaarlijke resultaten waargenomen. Hij verwijderde de vooroordelen en de haat uit de harten van de mensen en bracht een zodanige verandering teweeg in hun houding ten opzichte van elkaar, dat er nu in Perzië volmaakte overeenstemming heerst tussen de tot dan toe onverdraagzame religieuze mensen, de verschillende sekten en de uiteenlopende klassen. Dit was geen gemakkelijke prestatie, want Bahá’u’lláh onderging zware beproevingen, grote moeilijkheden en gewelddadige vervolging. Hij werd gevangen gezet, hij werd gefolterd, en tenslotte werd hij uit zijn geboorteland verbannen. Blijmoedig doorstond Hij elke beproeving en kwelling. In Zijn opeenvolgende ballingschappen van land tot land tot aan de tijd van Zijn hemelvaart uit deze wereld, werd Hij in staat gesteld Zijn leringen te verkondigen, zelfs vanuit de gevangenis. Overal waar Zijn onderdrukkers Hem heen stuurden, hief Hij het vaandel van de eenheid van de wereld der mensheid en verkondigde Hij de beginselen van de eenheid van de mensheid. Enkele van deze beginselen zijn de volgende. Ten eerste, het is de plicht van de gehele mensheid de waarheid te onderzoeken. Als een dergelijk onderzoek wordt gedaan, moeten allen het eens worden en zich verenigen, want de waarheid of werkelijkheid is niet meervoudig, zij is niet deelbaar. De verschillende religies hebben één waarheid die aan hen ten grondslag ligt, daarom is hun werkelijkheid één.

3. Elk van de goddelijke religies belichaamt twee soorten verordeningen. De eerste heeft betrekking op geestelijke ontvankelijkheid, de ontwikkeling van morele beginselen en het wakker schudden van het geweten van de mens. Deze zijn essentieel of fundamenteel, in alle religies gelijk, onveranderlijk en eeuwig, deze werkelijkheid is niet onderhevig aan verandering. Abraham kondigde deze werkelijkheid aan, Mozes verkondigde haar, en Jezus Christus vestigde haar in de wereld der mensheid. Alle goddelijke Profeten en Boodschappers waren de instrumenten en kanalen van deze zelfde eeuwige, essentiële waarheid.

4. De tweede soort verordening in de goddelijke religies heeft betrekking op de materiële aangelegenheden van de mensheid. Dit zijn de materiële of accidentele wetten die in ieder tijdperk van de manifestatie aan verandering onderhevig zijn, naar gelang de eisen van de tijd, de omstandigheden en de verschillende hoedanigheden van de mensheid. In de tijd van Mozes werden bijvoorbeeld tien geboden met betrekking tot moord door Hem geopenbaard. Deze geboden waren in overeenstemming met de eisen van die tijd. Andere wetten, die drastische straffen inhouden, werden door Mozes uitgevaardigd – oog om oog, tand om tand. De straf voor diefstal was amputatie van de hand. Deze wetten en straffen waren van toepassing op de toestand van het Israëlitische volk van die tijd, dat in de wildernis en woestijn verbleef onder omstandigheden waarin strengheid noodzakelijk en te rechtvaardigen was. Maar in de tijd van Jezus Christus was dit soort wetgeving niet passend, daarom schafte Christus de geboden van Mozes af en verving ze.

5. Kortom, elk van de goddelijke religies bevat essentiële verordeningen, die niet aan verandering onderhevig zijn, en materiële verordeningen, die worden opgeheven naar gelang de omstandigheden van de tijd. Maar de mensen van de wereld hebben de goddelijke leringen verlaten en volgden dwaalleringen en imitaties van de waarheid. Doordat deze menselijke interpretaties en bijgeloof van elkaar verschillen, zijn er onenigheden ontstaan en onverdraagzaamheid, en hebben strijd en oorlog de overhand gekregen. Door de waarheid of het fundament van de werkelijkheid te onderzoeken die aan hun eigen en andere overtuigingen ten grondslag ligt, worden allen verenigd en eensgezind, want deze werkelijkheid is één, zij is niet meervoudig en niet deelbaar.

6. Het tweede principe of de tweede lering van Bahá’u’lláh is de verkondiging van de eenheid van de wereld der mensheid – dat allen dienaren van God zijn en tot één familie behoren; dat God allen geschapen heeft en dat Zijn gaven daarom universeel zijn; en dat Zijn voorzienigheid, opvoeding, steun en liefdevolle barmhartigheid de gehele mensheid omringen.

7. Dit is het goddelijk beleid en het is voor de mens onmogelijk om de basis te leggen van een beter plan en beleid dan datgene wat God heeft gegeven. Daarom moeten we het doel van de glorierijke Heer erkennen en steunen. Daar God vriendelijk en liefdevol is voor iedereen, waarom zouden wij dan onvriendelijk zijn? Aangezien deze mensenwereld één huishouding is, waarom zouden de gezinsleden zich dan bezighouden met vijandigheid en twist? Daarom moet de mensheid bekeken worden met het oog van gelijke waardering en met dezelfde liefdevolle houding. De edelste van de mensen is hij die de mensheid dient, en hij die de minste van Zijn dienaren is, staat het dichtst bij de drempel van God. De eer en majesteit van de mens zijn afhankelijk van zijn dienstbaarheid aan zijn medeschepselen en niet van de uitoefening van vijandschap en haat.

8. Het derde principe of de derde lering van Bahá’u’lláh is de eenheid van religie en wetenschap. Elk religieus geloof dat niet in overeenstemming is met wetenschappelijk bewijs en onderzoek is bijgeloof, want ware wetenschap is rede en werkelijkheid, en religie is in wezen werkelijkheid en zuivere rede; daarom moeten de twee overeenstemmen. Een religieuze lering die in strijd is met wetenschap en rede is een menselijke uitvinding en verbeelding die het niet waard is aanvaard te worden, want de antithese en het tegendeel van kennis is bijgeloof dat voortkomt uit de onwetendheid van de mens. Als we zeggen dat religie onverenigbaar is met wetenschap, dan ontbreekt het ons aan kennis van of ware wetenschap of ware religie, want beide zijn gebaseerd op de vooronderstellingen en conclusies van het verstand, en beide moeten het onderzoek daarvan ondergaan.

9. Het vierde principe of de vierde lering van Bahá’u’lláh is de aanpassing en harmonisatie van de economische standaard van de mensheid. Dit heeft betrekking op de kwestie van het levensonderhoud van de mens. Het is duidelijk dat onder de huidige regeringsstelsels en -voorwaarden de armen in de grootste nood en ellende verkeren, terwijl anderen, die meer vermogend zijn, in luxe en overvloed leven, veel meer dan zij werkelijk nodig hebben. Deze ongelijkheid van verdeling en bevoorrechting is een van de diepe en vitale problemen van de menselijke samenleving. Dat er behoefte is aan een harmonisatie en verdeling waardoor allen de gemakken en voorrechten van het leven kunnen bezitten, is duidelijk. De remedie moet een wettelijke aanpassing van de omstandigheden zijn. Ook de rijken moeten barmhartig zijn jegens de armen en uit welwillendheid bijdragen in hun behoeften, zonder daartoe verplicht of gedwongen te worden. De rust in de wereld zal worden gewaarborgd door de invoering van dit beginsel in het religieuze leven van de mensheid.

10. Het vijfde principe of de vijfde lering van Bahá’u’lláh is het opgeven van religieuze, raciale, patriottische en politieke vooroordelen, die de grondvesten van de menselijke samenleving vernietigen. Alle mensen zijn schepselen en dienaren van de ene God. Het oppervlak van de aarde is één thuis; de mensheid is één familie en huishouding. Onderscheid en grenzen zijn kunstmatig en menselijk. Waarom zou er onenigheid en strijd onder de mensen moeten zijn? Allen moeten verenigd en georganiseerd worden in dienstbaarheid aan de wereld van de mensheid.

11. Het zesde principe of de zesde lering van Bahá’u’lláh betreft de gelijkwaardigheid van man en vrouw. Hij heeft verklaard dat er in de ogen van God geen onderscheid is naar geslacht. Degene wiens hart het zuiverst is, wiens daden en dienstbaarheid voor de Zaak van God groter en edeler zijn, is het meest aanvaardbaar aan de goddelijke drempel, zij het man of vrouw. In het planten- en dierenrijk bestaat het geslacht in volkomen gelijkwaardigheid en zonder onderscheid of oneerlijke waardering. Het dier, hoewel inferieur aan de mens in intelligentie en verstand, erkent de gelijkwaardigheid van de seksen. Waarom zou de mens, die begiftigd is met rechtvaardigheidsgevoel en de gevoeligheden van het geweten, willen dat een van de leden van de menselijke familie wordt ondergewaardeerd en als ondergeschikt wordt beschouwd? Een dergelijk onderscheid is noch intelligent, noch gewetensvol, daarom is het religieuze beginsel door Bahá’u’lláh geopenbaard dat aan de vrouw het voorrecht moet worden gegeven van gelijke opvoeding als aan de man en volledige rechtsgelijkheid met hem. Dat wil zeggen, er mag geen verschil zijn in de opvoeding van man en vrouw, opdat de vrouw gelijke capaciteit en invloed kan ontwikkelen als de man in de sociale en economische verhoudingen. Dan zal de wereld eenheid en harmonie bereiken. In voorbije tijden is de mensheid gebrekkig en ondoelmatig geweest vanwege haar onvolledigheid. Oorlog en zijn verwoestingen hebben de wereld geteisterd, de opvoeding van de vrouw zal een machtige stap zijn in de richting van de afschaffing en het einde ervan, want zij zal haar volledige invloed aanwenden tegen oorlog. De vrouw voedt het kind op en voedt de jeugd op tot volwassenheid. Zij zal weigeren haar zonen op te offeren op het slagveld. In werkelijkheid zal zij de grootste factor zijn in het vestigen van universele vrede en internationale rechtspraak. Zeker, de vrouw zal oorlog onder de mensen afschaffen. Aangezien de menselijke samenleving uit twee delen bestaat, de man en de vrouw, elk de aanvulling van de ander, kan het geluk en de stabiliteit van de mensheid niet worden verzekerd, tenzij beide worden vervolmaakt. Daarom moeten de normen en de status van man en vrouw gelijk worden getrokken.

12. Onder andere leringen en beginselen beveelt Bahá’u’lláh het onderwijs aan van alle leden van de samenleving. Geen individu mag intellectuele scholing worden geweigerd of ontzegd, maar iedereen moet naar vermogen worden onderwezen. Niemand mag in de greep van onwetendheid worden gelaten, want onwetendheid is een misstand in de menselijke wereld. De gehele mensheid moet kennis van wetenschap en filosofie worden bijgebracht, dat wil zeggen, zoveel als nodig wordt geacht. Niet iedereen kan wetenschapper of filosoof worden, maar ieder moet worden opgeleid naar gelang zijn behoeften en verlangens.

13. Bahá’u’lláh leert dat de wereld van de mensheid de adem van de Heilige Geest nodig heeft, want in geestelijke bezieling en verlichting wordt ware eenheid met God en mens bereikt. De Allergrootste Vrede kan niet worden verzekerd door raciale kracht en inspanning; zij kan niet tot stand worden gebracht door patriottische toewijding en opoffering, want natiën verschillen sterk en plaatselijk patriottisme heeft zijn beperkingen. Verder is het duidelijk dat politieke macht en diplomatieke bekwaamheid niet bevorderlijk zijn voor universele overeenstemming, want de belangen van regeringen zijn uiteenlopend en zelfzuchtig. Evenmin zullen internationale harmonie en verzoening voortkomen uit menselijke meningen die daarop gericht zijn, want meningen zijn gebrekkig en intrinsiek divers. Universele vrede is onmogelijk door menselijke en materiële middelen, zij moet tot stand komen door geestelijke kracht. Er is behoefte aan een universele stuwende kracht die de eenheid van de mensheid tot stand brengt en de grondslagen van oorlog en strijd vernietigt. Niets anders dan goddelijke kracht kan dit doen, daarom zal het worden volbracht door de adem van de Heilige Geest.

14. Hoe ver de materiële wereld ook vooruitgaat, zij kan het geluk van de mensheid niet vestigen. Alleen wanneer de materiële en de geestelijke beschaving met elkaar verbonden zijn en op elkaar afgestemd, zal geluk zijn gewaarborgd. Dan zal de materiële beschaving haar energie niet geven aan de krachten van het kwaad om de eenheid van de mensheid te vernietigen, want in enkel materiële beschaving gaan goed en kwaad samen vooruit en houden hetzelfde tempo aan. Kijk bijvoorbeeld naar de materiële vooruitgang van de mens in het laatste decennium. Scholen en universiteiten, ziekenhuizen, filantropische instellingen, wetenschappelijke academies en filosofiefaculteiten zijn opgericht, maar hand in hand met deze bewijzen van ontwikkeling zijn de uitvinding en productie van middelen en wapens voor menselijke vernietiging navenant toegenomen. Vroeger was het oorlogswapen het zwaard, nu het machinegeweer. In de oudheid vochten de mensen met speren en dolken; nu gebruiken zij granaten en bommen. Er worden pantserschepen gebouwd, torpedo’s uitgevonden, en om de paar dagen komt er nieuwe munitie bij.

15. Dit alles is het resultaat van materiële beschaving, daarom, hoewel materiële vooruitgang goede doeleinden in het leven bevordert, dient het tegelijkertijd kwade doeleinden. De goddelijke beschaving is goed omdat zij de moraal cultiveert. Overweeg wat de Profeten van God hebben bijgedragen aan de menselijke moraal. Jezus Christus riep allen op tot de Allergrootste Vrede door het verwerven van een zuivere moraal. Indien de zedelijke voorschriften en grondslagen van de goddelijke beschaving verenigd worden met de materiële vooruitgang van de mens, dan lijdt het geen twijfel dat het geluk van de mensenwereld bereikt zal worden en dat uit alle richtingen de blijde tijding van vrede op aarde zal worden aangekondigd. Dan zal de mensheid een buitengewone vooruitgang boeken, het gebied van het menselijke intellect zal onmetelijk worden uitgebreid, wonderbaarlijke uitvindingen zullen verschijnen, en de geest van God zal zich openbaren. Alle mensen zullen in vreugde en welbehagen met elkaar omgaan, en het eeuwige leven zal worden toegekend aan de kinderen van het Koninkrijk. Dan zal de kracht van het goddelijke zich doen gelden en de adem van de Heilige Geest zal doordringen tot het wezen van alle dingen. Daarom moeten de materiële en de goddelijke, of barmhartige, beschavingen samen optrekken totdat de hoogste aspiraties en verlangens van de mensheid verwezenlijkt zullen worden.

16. Dit zijn enkele van de leringen en beginselen van Bahá’u’lláh, in het kort weergegeven, opdat u op de hoogte zult zijn van hun betekenis en doel, en ze een stimulans zullen zijn voor uw kennis en daden. Ik vraag God om deze welvarende en vooruitstrevende natie bij te staan en om Zijn zegeningen te schenken aan deze rechtvaardige regering en dit prachtige continent van het Westen.

Toespraken van ‘Abdu’l‑Bahá in New York, Montclair en Jersey City

11 – 20 mei 1912
– 45 –
11 mei 1912
227 Riverside Drive, New York
Aantekeningen van John G. Grundy

1. We zijn nog maar drie weken weg van onze vrienden in New York, maar het verlangen om u weer te zien was zo groot dat het wel drie maanden lijkt. Wij hebben dag noch nacht rust gehad sinds wij u verlieten – we reisden, trokken rond of spraken – toch was het allemaal heel aangenaam verlopen en zijn we uiterst gelukkig geweest. God zij geprezen! Overal en altijd was het harakat, harakat, harakat (beweging, beweging, beweging).

2. De vrienden in Amerika zijn heel goed. Alle mensen die we hier hebben ontmoet, zijn aardig en plezierig. Ze zijn beleefd en niet vijandig, echter wel enigszins nieuwsgierig. Een kleine minderheid van hen lijkt bevooroordeeld, maar zelfs zij hebben hun goede kanten. Het Amerikaanse volk heeft ware liefde voor vooruitgang. Zij zijn niet tevreden met stilstand. Zij zijn zeer energiek en vooruitstrevend. Wanneer u een boom ziet groeien en zich ontwikkelen, wees dan hoopvol over de uitkomst. Hij zal uiteindelijk tot bloei komen en vrucht dragen. Als u dor hout of oude bomen ziet, is er geen enkele hoop op vruchten.

3. De vragen die ons werden gesteld, waren passend en ter zake. Onze antwoorden werden niet gebruikt voor controverses en redetwisten. Wij ontmoetten geleerden en intellectuelen en stelden hen tevreden met onze uiteenzettingen. Belangrijke personen hebben hun tevredenheid en genoegen geuit over onze antwoorden op hun vragen. Kortom, het zou moeilijk zijn om in het geheel van mensen die wij ontmoetten iemand te vinden die ontevreden was. Sommige geleerde geesten waren alleen maar uit op vruchteloze discussie. In Chicago ontmoetten wij twee geestelijken, wij hielden een toespraak in de kerk van de een en dineerden met de ander. Beiden gaven blijk van grote liefde. En onder al de mensen die wij ontmoetten, was er niet één die in opstand kwam of teleurgesteld wegging.

4. Gisteren ontmoetten we in Washington een groep belangrijke mensen. Een vooraanstaand politicus bracht een rechter mee van het Hooggerechtshof. Er waren veel dames uit de diplomatieke kring aanwezig. Nadat wij hadden gesproken, bracht de genoemde politicus naar voren dat de grondslag van alle religies van oudsher vrede, liefde en overeenstemming was geweest. Beginselen die bevorderlijk waren voor broederschap en eenwording, maar Jezus, zo verklaarde hij, was “de oorzaak van tweedracht en strijd en geen factor in de totstandbrenging van eenheid.” “Daarom”, zei hij, “kan ik uw beweringen en verklaringen, dat religie de bron van menselijke verbetering is geweest, niet aanvaarden.” Nadat wij verder uitleg hadden gegeven, zei hij: “Wat u hebt verklaard, kan mij ertoe brengen mijn mening te wijzigen en het met u eens te worden.” Gedurende deze tijd zweeg de rechter. Omdat wij vreesden dat hij een gevoel van ontevredenheid zou kunnen hebben, vroegen wij hem of iets van de aangevoerde punten naar zijn mening bezwaarlijk was geweest. Hij antwoordde: “Helemaal niet! Helemaal niet! Het is goed! Het is oké!” Dit is de karakteristieke uitdrukking van het Westen “Helemaal goed! Helemaal prima!”

5. Er waren ook verschillende kabinetsfunctionarissen, senatoren van de Verenigde Staten, velen van de buitenlandse diplomatieke dienst, leger- en marinefunctionarissen en andere hoogwaardigheidsbekleders aanwezig op deze bijeenkomst. De dienares van God, onze gastvrouw, ondervond veel moeilijkheden bij de voorbereiding en de ontvangst, maar was steeds actief en energiek in haar dienstbaarheid en nodigde belangrijke en invloedrijke personen uit voor deze bijeenkomsten. Wij spraken met allen vanuit hun eigen standpunt met uiterst bevredigende resultaten. Wij waren dag en nacht aan het werk zodat er zeer weinig tijd overbleef voor persoonlijke en privégesprekken.

6. Ook in Washington organiseerden we een bijeenkomst van zwarte en witte mensen De opkomst was zeer groot, de zwarten waren in de meerderheid. Op onze tweede bijeenkomst was dit omgekeerd, maar op de derde bijeenkomst konden wij niet zeggen welke kleur in de meerderheid was. Deze bijeenkomsten waren een grote praktische les over de eenheid van kleur en ras in de bahá’í-leringen.

7. We hebben onder meer gezegd dat de zwarte mens de witte mens altijd dankbaar moet zijn omdat deze grote moed en zelfopoffering heeft getoond ten gunste van het zwarte ras. Vier jaar lang heeft hij voor hen gestreden, zware ontberingen doorstaan, leven, familie en vermogen opgeofferd, alles voor zijn zwarte broeder, totdat de grote oorlog eindigde in de verkondiging van vrijheid. Door deze inspanning en uitkomst werd het zwarte ras over de hele wereld beïnvloed en bevoordeeld. Als dit niet was gelukt, zou de zwarte mens in Afrika nog steeds gebonden zijn door de ketenen van slavernij. Daarom moet zijn ras overal dankbaar zijn, want er kan geen groter bewijs van humanisme en moedige toewijding worden aangetoond dan de witte mens heeft laten zien. Als de zwarten van de Verenigde Staten deze opoffering, ijver en heldhaftigheid van de witte vergeten, kan geen ondankbaarheid groter of laakbaarder zijn. Als zij de erbarmelijke omstandigheden en omgeving van de zwarte bevolking van Afrika vandaag zouden kunnen zien, zou het contrast duidelijk zijn en het feit duidelijk dat het zwarte ras in Amerika onvergelijkbare voordelen geniet. Het comfort en de beschaving waaronder zij hier leven, zijn te danken aan de inspanning en opoffering van de witte mens. Als dit offer niet was gebracht, zouden zij nog steeds in de boeien en ketenen van slavernij zitten en nauwelijks uit hun oorspronkelijke toestand zijn getild. Toon daarom altijd uw dankbaarheid aan de witte man. Uiteindelijk zullen alle verschillen verdwijnen en zult u zijn vriendschap volledig winnen.

8. God maakt geen onderscheid tussen de witte en de zwarte. Als de harten rein zijn, zijn beiden aanvaardbaar voor Hem. God maakt geen onderscheid tussen personen op grond van kleur of ras. Alle kleuren zijn Hem welgevallig, zij het wit, zwart of geel. Aangezien allen naar het beeld van God zijn geschapen, moeten wij ons realiseren dat allen goddelijke mogelijkheden belichamen. Als je in een tuin komt en alle bloemen zijn gelijk in vorm, soort en kleur, dan is dat vermoeiend voor het oog. De tuin is mooier als de bloemen veelkleurig en verschillend zijn, de verscheidenheid verleent charme en sierlijkheid. In een zwerm duiven zijn sommigen wit, sommigen zwart, anderen rood en blauw, toch maken zij onderling geen onderscheid. Het zijn allemaal duiven, welke kleur ze ook hebben.

9. Deze verscheidenheid in vormen en kleuren, die zich in alle koninkrijken openbaart, is in overeenstemming met de scheppende wijsheid en heeft een goddelijk doel. Of de schepselen allen gelijk zijn of allen verschillend, zou niet de oorzaak mogen zijn van twist en ruzie onder hen. Waarom zou de mens reden tot tweedracht vinden in de kleur of het ras van zijn medeschepsel? Geen ontwikkelde of verlichte geest zal toestaan dat dit onderscheid en deze tweedracht bestaan of dat er enige grond voor is. Daarom moeten de blanken rechtvaardig en vriendelijk zijn tegen de zwarten, die op hun beurt een gelijke mate van waardering en dankbaarheid moeten uitstralen. Dan zal de wereld der mensheid worden als één grote bloeiende tuin, bont en veelkleurig, slechts met elkaar wedijverend in deugden en genaden die geestelijk zijn.

– 46 –
12 mei 1912
Unity Church, Montclair, New Jersey
Aantekeningen van Esther Foster

1. Voor deze geachte aanwezigen wil ik graag spreken over goddelijke eenheid en de eenheid van God.

2. Het is een vaststaand feit dat het waarneembare bestaan nooit de aloude en wezenlijke Werkelijkheid kan bevatten of begrijpen. Algehele zwakte kan geen absolute kracht begrijpen. Als we de wereld van de schepping beschouwen, ontdekken we verschillen in gradaties, die het voor het lagere onmogelijk maken om het hogere te begrijpen. Het mineralenrijk kan bijvoorbeeld, ongeacht de graad van ontwikkeling, nooit de waarneembare verschijnselen van het plantenrijk begrijpen. Welke ontwikkeling de plant ook mag bereiken, zij kan geen boodschap krijgen vanuit het dierenrijk noch daarmee in contact komen. Hoe volmaakt de groei van een boom ook is, nooit kan hij de gewaarwording van zicht, gehoor, reuk, smaak en tastzin ervaren. Deze liggen buiten zijn vermogens. Hoewel hij zijn bestaan heeft in de wereld van de schepping, heeft een boom geen kennis van het hogere niveau van het dierenrijk. Evenzo kan het dier, hoe groot zijn vooruitgang ook is, geen idee hebben van het menselijk bestaansniveau en geen kennis van het verstand en de geest. Het verschil in niveau is een obstakel voor dit begrip. Een lager niveau kan een hoger niveau niet begrijpen, ook al bevinden allen zich in de wereld van de schepping, hetzij mineraal, plantaardig of dierlijk. Het niveau vormt de barrière en de beperking. Op het menselijke bestaansniveau kunnen we zeggen dat we kennis hebben van een plant en diens kwaliteiten en vrucht, maar de plant heeft geen enkele kennis of begrip van ons. Het maakt niet uit hoe dicht deze roos bij volmaaktheid kan komen in haar eigen omgeving, zij zal nooit kunnen horen of zien. Aangezien in de geschapen wereld, die waarneembaar is, verschil in rang een obstakel of belemmering voor begrip is, hoe kan de mens dan, die een geschapen entiteit is, de aloude goddelijke Werkelijkheid, die essentieel is, begrijpen? Dit is onmogelijk omdat de werkelijkheid van het goddelijke geheiligd is boven het begrip van het geschapen wezen, de mens.

3. Bovendien is datgene wat de mens kan bevatten voor hem eindig, en omgekeerd is de mens voor datgene wat hij kan bevatten als oneindig. Is het dan mogelijk dat de werkelijkheid van het goddelijke eindig is en het menselijke schepsel oneindig? Integendeel, het omgekeerde is waar; de mens is eindig terwijl het wezen van de Godheid oneindig is. Wat binnen het bereik van het menselijk bevattingsvermogen ligt, moet beperkt en eindig zijn. Daar de essentie van het goddelijke het bevattingsvermogen van de mens te boven gaat, brengt God bepaalde Manifestaties voort vanuit de goddelijke Werkelijkheid, aan Wie Hij hemelse gaven schenkt, opdat Zij bemiddelaars zullen zijn tussen de mensheid en Hemzelf. Deze heilige Manifestaties of Profeten van God zijn als spiegels die verlicht worden door de Zon van Waarheid, maar de Zon daalt niet af van haar hoge zenit en doet geen intrede in de spiegel. In werkelijkheid is deze spiegel volmaakt gepolijst en gezuiverd totdat de hoogste graad van weerspiegeling erin is ontwikkeld, hierdoor wordt de Zon van Werkelijkheid met haar volste luister en pracht erin geopenbaard. Deze spiegels zijn aards, terwijl de werkelijkheid van het goddelijke zich in haar hoogste staat bevindt. Hoewel haar lichten schijnen en haar warmte zich in hen openbaart, hoewel deze spiegels getuigen van haar uitstraling, blijft de Zon niettemin op haar eigen verheven plaats, zij daalt niet af en verleent geen toegang, omdat zij heilig en geheiligd is.

4. De Zon van Goddelijkheid en Werkelijkheid heeft zich in verschillende spiegels geopenbaard. Ondanks dat er veel van deze spiegels zijn, is de Zon toch één. De gaven van God zijn één en de werkelijkheid van goddelijke religie is één. Bedenk hoe één en hetzelfde licht zich heeft weerspiegeld in de verschillende spiegels of manifestaties ervan. Er zijn bepaalde zielen die liefhebbers zijn van de zon. Zij nemen vanuit elke spiegel de stralen van de zon waar. Zij zijn niet gebonden of gehecht aan de spiegels maar aan de Zon zelf en aanbidden haar, van welk punt zij ook mag schijnen. Zij die de spiegel aanbidden en eraan gehecht zijn, raken verstoken van het zien van het licht van de Zon wanneer deze vanuit een andere spiegel schijnt. De Zon van Werkelijkheid openbaarde zich bijvoorbeeld vanuit de spiegel van Mozes. Het volk dat oprecht was, aanvaardde het en geloofde erin. Toen dezelfde Zon vanuit de Messiaanse spiegel scheen, zagen de joden, die geen liefhebbers van de Zon waren en die gebonden waren door hun aanbidding van de spiegel van Mozes, niet de lichten en de stralen van de Zon van Werkelijkheid die in Jezus schitterde, daarom bleven zij verstoken van haar gaven. Maar de Zon van Werkelijkheid, het Woord van God, scheen vanuit de Messiaanse spiegel door het wonderbaarlijke kanaal van Jezus Christus vollediger en wonderbaarlijker. Zijn stralen waren duidelijk overvloedig, maar zelfs tot op de dag van vandaag houden de joden vast aan de spiegel van Mozes. Daarom zijn zij verstoken van de getuigenis van de lichten der eeuwigheid in Jezus.

5. Kortom, de zon is één zon, het licht is één licht dat schijnt op alle waarneembare wezens. Elk schepsel ontvangt er een deel van, maar de zuivere spiegel kan het verhaal van zijn overvloed vollediger en volmaakter onthullen. Daarom moeten wij het licht van de Zon aanbidden, door welke spiegel het ook geopenbaard mag worden. Wij mogen geen vooroordelen koesteren, want vooroordelen zijn een obstakel voor verwezenlijking. Omdat de uitstraling één uitstraling is, moeten alle mensen ontvangers worden van hetzelfde licht, en daarin de dwingende kracht herkennen die hen verenigt in haar licht.

6. Daar dit de stralende eeuw is, is het mijn hoop dat de Zon van Waarheid de gehele mensheid mag verlichten. Mogen de ogen geopend worden en de oren gespitst, mogen de zielen weer tot leven komen en in de grootste harmonie met elkaar omgaan als ontvangers van hetzelfde licht. Misschien zal God deze strijd en oorlog van duizenden jaren wegnemen. Moge dit bloedvergieten voorbijgaan, deze tirannie en onderdrukking ophouden, deze oorlogsvoering beëindigd worden. Moge het licht van de liefde schijnen en de harten verlichten, en moge mensenlevens krachtig met elkaar worden verbonden totdat wij allen overeenstemming en rust vinden onder hetzelfde tabernakel en met het vaandel van de Allergrootste Vrede boven ons gestaag voorwaarts gaan.

7. O Gij vriendelijk Heer! O Gij die edelmoedig en barmhartig zijt! Wij zijn dienaren van Uw drempel, bijeengebracht onder de beschuttende schaduw van Uw goddelijke eenheid. De zon van Uw barmhartigheid beschijnt allen en de wolken van Uw genade storten hun regen over allen uit. Uw gaven omvatten allen, Uw liefdevolle voorzienigheid schraagt allen, Uw bescherming beschut allen en de blik van Uw genegenheid rust op allen. O Heer! Verleen ons Uw oneindige gaven en laat het licht van Uw leiding schijnen. Verlicht de ogen en verblijd de harten met blijvende vreugde. Begiftig alle mensen met een nieuwe geest en schenk hun eeuwig leven. Open de poorten van waar begrip en laat het licht van geloof helder schijnen. Breng alle mensen bijeen onder de schaduw van Uw genade en laat hen zich in harmonie verenigen, zodat zij als de stralen van één zon mogen worden, als de golven van één zee en de vruchten van één boom. Mogen zij drinken uit dezelfde bron. Moge zij verfrist worden door dezelfde bries. Mogen zij verlicht worden door dezelfde lichtbron. Gij zijt de Gever, de Genadige, de Alvermogende.

– 47 –
12 mei 1912
Bijeenkomst van het International Peace Forum
Grace Methodist Episcopal Church
West 104th Street, New York
Aantekeningen van Esther Foster

1. Wanneer we de geschiedenis vanaf het begin tot heden bekijken, moeten we vaststellen dat oorlog en conflicten overal ter wereld de overhand hebben gehad in de mensenwereld. Oorlogen – religieus, raciaal of politiek – ontstonden door menselijke onwetendheid, onbegrip en een tekort aan onderwijs. We zullen eerst kijken naar religieuze onenigheid en conflicten.

2. Het is zonneklaar dat Gods Profeten op de wereld verschenen zijn om liefde en eensgezindheid te vestigen. Zij zijn de Herders geweest en niet de wolven. De Herder is er om zijn kudde te leiden en bijeen te houden en niet om ze uiteen te jagen door ze tegen elkaar op te zetten. Iedere goddelijke Herder heeft een kudde bijeen gebracht die voordien verstrooid was. Onder die Herders was Mozes. In een tijd waarin de stammen van Israël dwaalden en verstrooid waren, verzamelde, verenigde en onderwees Hij hen tot hogere graden van bekwaamheid en vooruitgang, totdat ze de woestijn van harde tucht konden inruilen voor het beloofde land. Hij transformeerde hun vernedering in luister, veranderde hun armoede in rijkdom en verving hun zedeloosheid met deugden, totdat ze zo’n hoogtepunt bereikten dat de pracht en praal van de soevereiniteit van Salomon mogelijk werd en de roem van hun beschaving zich naar Oost en West uitstrekte. Het is daarom duidelijk dat Mozes een goddelijke Herder was, want Hij herenigde de stammen van Israël en verenigde hen tot een krachtig en machtig volk.

3. Toen de Messiaanse ster van Jezus Christus aan het firmament verscheen, verklaarde Hij dat Hij gekomen was om de afgedwaalde stammen of de uiteengedreven schapen van Mozes weer bijeen te brengen. Niet alleen toonde Hij zich een herder voor de kudde van Israël, maar Hij bracht ook het volk uit Chaldea, Egypte, Syrië, het oude Assyrië en Fenicië bijeen. Deze mensen leefden in een staat van opperste vijandigheid en dorstten op beestachtige wijze naar elkaars bloed, maar Jezus Christus bracht hen samen, verbond en verenigde hen in Zijn Zaak en vestigde zo’n band van liefde onder hen dat vijandschap en oorlogvoering werden verlaten. Het is dus duidelijk dat de strekking van de goddelijke leringen erop gericht is om een band van eenheid in de wereld der mensen te scheppen en de grondslag van liefde en vriendschap te vestigen onder de mensheid. Goddelijke religie is geen oorzaak van tweedracht en onenigheid. Als religie de bron wordt van vijandschap en strijd, verdient de afwezigheid van religie de voorkeur. De bedoeling van religie is om het levenselixer te zijn voor de samenleving, als het de oorzaak van dood en verderf voor de mensheid wordt, zou het een zegen en beter voor de mensen zijn als ze niet bestond. Juist daarom moet in deze tijd nader onderzoek naar de goddelijke leringen worden gedaan, want deze zijn in de huidige omstandigheden waarin de mensheid verkeert, het geneesmiddel. Het doel van een geneesmiddel is om te herstellen en te helen. Worden de symptomen er slechter op, dan is het beter om ermee te stoppen.

4. In een tijd waarin de Arabische stammen en nomadische volkeren ver van elkaar verwijderd waren, onder wetteloze omstandigheden in de woestijn leefden, twist en bloedvergieten voortdurend onder hen voorkwamen, geen stam vrij was van de dreiging van een aanval en vernietiging door een andere stam – op dat kritieke moment verscheen Mohammed. Hij bracht deze wilde woestijnstammen bijeen, verzoende hen met elkaar, verenigde hen en bracht hen tot overeenstemming, zodat vijandschap en oorlog niet langer voorkwamen. In korte tijd maakte het Arabische volk grote vooruitgang door en tenslotte strekte het zich naar het westen uit tot aan Spanje en Andalusië.

5. Op basis van deze feiten en uitgangspunten mogen we afleiden dat het vestigen van de goddelijke religies vrede ten doel heeft, en geen oorlog noch bloedvergieten. Juist omdat alle goddelijke religies hun basis vinden in één werkelijkheid, welke liefde en eenheid is, zijn de oorlogen en twisten die karakteristiek zijn voor de geschiedenis van religies, te wijten geweest aan blinde navolging en bijgeloof die later de kop opstaken. Religie is werkelijkheid, en de werkelijkheid is één. De grondbeginselen van de religie van God zijn daarom één in werkelijkheid. Er is geen verschil noch verandering in de grondbeginselen. Verschillen worden veroorzaakt door blinde navolging, vooroordelen en het vasthouden aan vormen die later verschijnen; en waar deze uiteenlopen, ontstaat tweedracht en strijd. Indien de religies van de wereld deze oorzaken van moeilijkheden zouden laten varen en de grondslagen zouden zoeken, zouden allen het eens zijn en zou er een einde komen aan twist en tweedracht; want religie en werkelijkheid zijn één en niet meervoudig.

6. Andere oorlogen vinden hun oorzaak in zuiver denkbeeldige rassenverschillen, want de mensheid is één soort, één ras en nageslacht, dat dezelfde aarde bewoont. In het scheppingsplan bestaat geen raciaal onderscheid noch een scheiding zoals een Fransman, een Engelsman, een Amerikaan, een Duitser, een Italiaan of een Spanjaard; allen maken ze deel uit van één familie. Deze grenzen en onderscheiden zijn menselijk en kunstmatig, niet natuurlijk en oorspronkelijk. Alle mensen zijn de vruchten van één boom, bloemen van dezelfde tuin, golven van één zee. In het dierenrijk wordt een dergelijk onderscheid en zo’n scheiding niet waargenomen. De schapen van het Oosten en de schapen van het Westen gaan vreedzaam met elkaar om. De kudde uit het Oosten zou geen grote ogen opzetten, als het ware zeggend, “Dit zijn schapen uit het Westen, die horen niet in ons gebied thuis.” Ze zouden zonder problemen samen grazen en profiteren van dezelfde weide, zonder enig blijk van lokaal of raciaal onderscheid. De vogels uit verschillende streken kunnen goed met elkaar omgaan. Deze goede eigenschappen treffen we in het dierlijk koninkrijk aan. Moet een mens zelf dan van deze goede eigenschappen afstand doen? De mens is begiftigd met een superieur redeneervermogen en waarnemingsvermogen, hij is het toonbeeld van goddelijke gaven. Moeten raciale ideeën de overhand krijgen en het creatieve doel van eenheid in zijn koninkrijk verduisteren? Moet hij zeggen: “Ik ben een Duitser”, “ik ben een Fransman” of “een Engelsman”, en de oorlog verklaren om reden van dit denkbeeldige en menselijke onderscheid? God verhoede! Deze aarde is één gezin en het vaderland van de gehele mensheid, daarom moet het menselijk ras de verschillen en de grenzen, die kunstmatig zijn en leiden tot meningsverschillen en vijandschap, negeren. Wijzelf komen uit het Oosten. God zij geprezen! Wij vinden dit continent welvarend, het klimaat gezond en aangenaam, de inwoners vriendelijk en hoffelijk, de regering redelijk en rechtvaardig. Kunnen we andere gedachten of gevoelens hebben dan genegenheid voor u? Moeten we zeggen: “Dit is ons geboorteland niet, en daarom is er van alles waar we op tegen zijn?” Dit zou grove onwetendheid zijn waaraan een mens zich niet moet overgeven. De mens is begiftigd met krachten die hem in staat stellen de werkelijkheid te toetsen, en de werkelijkheid is dat de mensheid één in haar soort en onderling gelijk is in het scheppingsplan. Daarom moeten de valse onderscheidingen van ras en geboorteland, die factoren en oorzaken van oorlogvoering zijn, worden losgelaten.

7. Zie wat er in Tripoli gebeurt: hoe aan beide kanten de verdrukten worden gedood en het bloed van hulpeloze mensen wordt vergoten; kinderen die van hun vader beroofd worden, vaders die treuren om de dood van hun zonen, moeders die tranen vergieten om het verlies van hun dierbaren. En waar is dit uiteindelijk goed voor? Dat valt niet te begrijpen. Is het dan te rechtvaardigen? Huisdieren tonen geen haat en wreedheid tegen elkaar, dat is de eigenschap van wilde en gewelddadige dieren. Bij een kudde van duizend schapen zal men geen bloeddorstige taferelen meemaken. Talloze soorten vogels vliegen in zwermen zonder elkaar kwaad te doen. Wolven, leeuwen en tijgers zijn gewelddadig omdat het hun natuurlijke en noodzakelijke middel is om aan voedsel te komen. Voor de mens is een dergelijke gewelddadigheid overbodig, hij kan op een andere manier aan zijn voedsel komen. Het is derhalve duidelijk dat zaken als oorlog, wreedheid en bloedvergieten in het koninkrijk van de mens zich laten herleiden tot hebzucht, haat en egoïsme. De koningen en heersers van de natiën genieten weelde en comfort in hun paleizen en sturen de gewone man naar het slagveld, en offeren hem op als kanonnenvlees. Elke dag vinden ze nieuwe instrumenten uit om de fundamenten van het menselijk ras nog vollediger te vernietigen. Ze zijn hard en genadeloos voor hun eigen medemensen. Wat zal het leed en verdriet goedmaken van de moeders, die met zoveel liefde voor hun zonen gezorgd hebben? Hoeveel slapeloze nachten hebben ze doorstaan en wat een dagen van toewijding en liefde hebben ze gegeven om hun kinderen tot wasdom te brengen! Niettemin zorgt de wreedheid van deze strijdende heersers ervoor dat grote aantallen van hun slachtoffers binnen een dag worden verscheurd en verminkt. Wat een kortzichtigheid en ontluistering, ja veel erger nog dan de wilde beesten zelf. Want een wolf bemachtigt en verslindt op z’n tijd één schaap, terwijl een eerzuchtige tiran in een veldslag de dood van honderdduizend man kan veroorzaken, en dan nog kan snoeven over zijn militaire bekwaamheid met woorden als: “Ik ben de opperbevelhebber, ik heb deze grote zege behaald.” Zie toch de bekrompenheid en tegenstrijdigheid van het mensenras. Als iemand een ander doodt, ongeacht de oorzaak, wordt hij een moordenaar genoemd, gevangen gezet of geëxecuteerd. De brute tiran echter, die honderdduizend mensen heeft gedood, wordt verafgood als held, overwinnaar of militair genie. Wanneer iemand een kleine som geld steelt, wordt hij een dief genoemd en krijgt gevangenisstraf. De militaire leider die een heel koninkrijk binnenvalt en plundert wordt echter heldhaftig en dapper genoemd. Hoe laag en onwetend is de mens!

8. In Perzië heerste vóór het midden van de negentiende eeuw onder de verschillende stammen en volkeren, sekten en gezindtes de grootste vijandigheid, strijd en haat. In die tijd verkeerden alle andere volkeren van het Oosten in dezelfde toestand. Godsdienstfanaten waren vechtlustig en onverdraagzaam, sekten lagen met elkaar overhoop, rassen haatten elkaar, stammen waren voortdurend in oorlog. Overal heersten tegenstellingen en conflicten. Mensen schuwden en wantrouwden elkaar. Iemand die een aantal van zijn medemensen kon doden, werd verheerlijkt om zijn heldenmoed en kracht. Onder godsdienstfanaten werd het als een prijzenswaardige daad beschouwd om het leven te nemen van iemand die een tegengesteld geloof aanhing. In die periode verscheen Bahá’u’lláh en maakte Zijn missie bekend. Hij vestigde de eenheid van de wereld van de mensheid, verkondigde dat allen dienaren zijn van de liefdevolle en barmhartige God die allen heeft geschapen, gevoed en voorzien. Waarom zouden de mensen dan onrechtvaardig en onvriendelijk tegen elkaar zijn en datgene tonen wat in strijd is met God? Aangezien Hij ons lief heeft, waarom zouden we dan vijandigheid en haat koesteren? Als God niet van allen hield, zou Hij niet allen hebben geschapen, opgeleid en voorzien. Liefdevolle vriendelijkheid is het goddelijk beleid. Kunnen wij dan ons menselijk beleid en onze gedragscode boven de wijsheid en de bedoelingen van God stellen? Dat zou totaal onbegrijpelijk en onmogelijk zijn. Daarom moeten we het goddelijk beleid nastreven en volgen, door met elkaar om te gaan in de grootst mogelijke liefde en zachtmoedigheid.

9. Bahá’u’lláh kondigde de Allergrootste Vrede aan en een internationaal instituut voor arbitrage. Hij verwoordde deze beginselen in talrijke Brieven die wijd en zijd in het Oosten verspreid werden. Hij schreef aan alle koningen en heersers, moedigde hen aan, adviseerde hen en vermaande hen met betrekking tot het vestigen van vrede, waarbij hij door middel van overtuigende bewijsvoering duidelijk maakte dat het geluk en de luister van de mensheid alleen verzekerd kunnen worden door ontwapening en bemiddeling. Dit gebeurde bijna vijftig jaar geleden. Omdat Hij de boodschap van universele vrede en internationale overeenstemming verkondigde, kwamen de koningen van het Oosten tegen Hem in opstand, omdat zij hun persoonlijke en nationale voordelen niet bevorderd zagen door Zijn aansporingen en leringen. Zij stelden een bittere vervolging tegen Hem in, onderwierpen Hem aan diverse folteringen, hielden Hem gevangen, lieten Hem de bastonnade ondergaan, verbanden Hem uit Zijn geboorteland en sloten Hem uiteindelijk op in een afgelegen vesting. Toen begonnen zij een heksenjacht op Zijn volgelingen. Voor de vestiging van internationale vrede werd het bloed van twintigduizend bahá’ís vergoten. Hun huizen werden verwoest, hun kinderen gevangengenomen en hun bezittingen geplunderd, maar toch werd het geloof van deze mensen niet koud noch wankelden zij in hun toewijding. Zelfs tot op de dag van vandaag worden de bahá’ís vervolgd en onlangs zijn er een aantal vermoord, want waar zij ook gevonden worden, zij spannen zich tot het uiterste in om de vrede in de wereld te vestigen. Zij verkondigen niet alleen principes, het zijn mensen van daden.

10. In het Perzië van vandaag vind je door de leringen van Bahá’u’lláh mensen van verschillende geloofsovertuigingen en gezindtes die samenleven in de grootst mogelijke vrede en overeenstemming. De vroegere vijandschap en haat zijn voorbijgegaan en zij oefenen de grootste liefde uit jegens de gehele mensheid, omdat zij beseffen en weten dat allen de schepselen en dienaren zijn van één God. Dit is rechtstreeks te danken aan de goddelijke leringen. Het komt hier op neer: de onwetenden moeten opgevoed worden, de zieken moeten genezen worden, zij die als kinderen zijn in hun ontwikkeling moeten geholpen worden om volwassen te worden. We mogen niet onvriendelijk zijn tegen iemand vanwege zijn onwetendheid; noch mogen we de onvolwassenen afwijzen of ons afkeren van de zieken, maar we moeten de remedie voor elke menselijke behoefte toedienen totdat allen verenigd zijn in de voorzienigheid van God. Aldus is het duidelijk dat de wezenlijke basis van de goddelijke religies uit liefde en eenheid bestaat. Als religie onenigheid onder de mensen teweegbrengt, is het een verderfzaaier en niet van goddelijke herkomst, want religie staat voor eenheid en verbondenheid en niet afscheiding. Louter weet hebben van deze beginselen is ontoereikend. We weten allemaal en zijn het ermee eens dat rechtvaardigheid goed is, maar er is wilsbereidheid en daadkracht voor nodig om het te realiseren. We zouden het bijvoorbeeld een goed plan kunnen vinden om een kerk te bouwen, maar enkel denken dat het goed is, helpt niet bij de bouw ervan. Er moet in de nodige kunde en middelen worden voorzien, de wil om te bouwen moet er zijn en vervolgens moet het tot echt bouwen komen. We weten allemaal dat internationale vrede iets goeds is, dat ze bijdraagt tot het welzijn en de verheffing van de mens, maar wilskracht en daadkracht zijn noodzakelijk om deze vrede tot stand te brengen. Daadkracht is essentieel. Gezien deze eeuw een eeuw van verlichting is, kunnen we zeker zijn van ons vermogen tot daden. Noodzakelijkerwijs moeten de goddelijke principes onder de mensen verspreid worden voordat de tijd van daadkracht aanbreekt. Dit heeft zeker plaatsgevonden en nu zijn waarlijk de tijd en de omstandigheden rijp voor daden. Alle mensen weten dat oorlog een vernietigende uitwerking heeft voor de grondslag van het menselijk leven, en in elk land op de wereld is dit duidelijk en wordt dit beaamd. Ik vind de Verenigde Staten van Amerika een bijzonder vooruitstrevende natie, ik vind de regering rechtvaardig, de mensen vol bereidheid, en het beginsel van gelijkheid is naar mijn mening in verregaande mate gerealiseerd. Daarom is mijn hoop erop gevestigd dat, wanneer het vaandel van internationale vrede gehesen moet gaan worden, deze gehesen mag worden op dit continent, want deze natie komt meer dan enig ander in aanmerking daarvoor en heeft meer capaciteit dan enig ander voor zo’n eerste stap. Als andere landen dit zouden proberen te doen, dan zou de beweegreden makkelijk misverstaan kunnen worden. Indien bijvoorbeeld Groot-Brittannië zich zou uitspreken voor internationale vrede, zou de bewering makkelijk de ronde doen dat ze alleen maar voor ogen hebben het bezit van hun kolonies zoveel mogelijk veilig te stellen. Zou Frankrijk dit vaandel hijsen, dan zouden andere landen beweren, dat er een politiek spel achter schuilgaat, Rusland zou verdacht worden van het najagen van nationale belangen als zij de eerste stap zou zetten, en zo kan men een hele lijst opvoeren van alle Europese en oosterse regeringen. Maar de Verenigde Staten van Amerika zou men een dergelijk eigenbelang niet in de schoenen kunnen schuiven. Uw regering heeft, strikt genomen, geen kolonies om te beschermen. U bent niet van plan om uw gebied uit te breiden en u heeft daar ook geen behoefte aan. Als Amerika daarom de eerste stap zet in de richting van wereldvrede, zal dat zeker worden toegeschreven aan onbaatzuchtigheid en altruïsme. De wereld zal zeggen: “Alleen altruïsme en dienstbaarheid aan de gehele mensheid ligt ten grondslag aan deze actie van de Verenigde Staten.” Daarom hoop ik dat u als eerste vaandeldrager van de vrede zal opstaan en deze banier zult heffen, want deze banier zal geheven worden. Heft het hoog, want u bent de best gekwalificeerde en meest waardige natie van allen. Andere landen wachten op deze aanmaning en verwachten deze oproep tot het vaandel van verzoening, want de gehele wereld is ontredderd vanwege de buitensporige last en de onherstelbare schade van oorlog. Belastingen worden geheven om de kosten te dekken. Elk jaar neemt de last toe en de mensen zijn aan het einde van hun krachten gekomen. Momenteel is Europa één grote opslagplaats van munitie, klaar om te exploderen, slechts één vonk zal de hele wereld in brand zetten. Voordat deze complicaties en catastrofale gebeurtenissen zich voordoen, moet u de stap nemen om ze te voorkomen.

11. Het fundament van alle goddelijke religies is vrede en overeenstemming, maar misverstanden en onwetendheid nemen steeds ernstiger vormen aan. Als die worden opgelost zal men zien dat alle religieuze instituten zich zullen inzetten voor vrede en de eenheid van de mensheid verkondigen. Want het fundament van alles is de werkelijkheid, en de werkelijkheid is niet meervoudig of deelbaar. Mozes vestigde haar, Jezus richtte haar tent op en haar schitterende licht heeft geschenen in alle religies. Bahá’u’lláh verkondigde deze ene werkelijkheid en verspreidde de boodschap van de Allergrootste Vrede. Zelfs tijdens Zijn verblijf in de gevangenis rustte Hij niet voordat Hij deze lamp in het Oosten ontstoken had. Lof zij God! Allen die zijn leringen hebben aanvaard zijn vredelievend, vredestichters die bereid zijn hun leven en bezittingen hiervoor op te offeren. Laat nu dit vaandel in het Westen gehesen worden, en velen zullen aan die oproep gehoor geven. Amerika is beroemd geworden om zijn ontdekkingen, uitvindingen en artistieke vaardigheden, beroemd om zijn rechtvaardig bestuur en ontzagwekkende ondernemingen. Moge hij nu ook bekend en gevierd worden als de heraut en boodschapper van universele vrede. Laat dit zijn missie en onderneming zijn, en moge zijn gezegende stuwkracht zich verspreiden naar alle landen. Ik bid voor u allen dat u deze dienst mogen bewijzen aan de wereld van de mensheid.

– 48 –
13 mei 1912
Receptie van de New York Peace Society
Hotel Astor, New York
Aantekeningen van Esther Foster

1. Hoewel ik mij vanmiddag onwel voelde, ben ik toch gekomen, omdat ik groot belang hecht aan deze bijeenkomst en ernaar verlangde uw gezichten te zien. De uiting van vriendelijke woorden en de geest van gastvrijheid die de vorige sprekers hebben betoond, zijn zeer prijzenswaardig. Ik ben dankbaar voor de ontvankelijkheid van uw hart, want het is een bewijs dat uw grootste verlangen de totstandbrenging van internationale vrede is. U bent liefhebbers van de eenheid der mensheid, zoekers naar het welbehagen van de Heer, onderzoekers van de grondslagen van de goddelijke religies.

2. Vandaag de dag is er geen grotere glorie voor de mens dan die van dienstbaarheid aan de zaak van de Allergrootste Vrede. Vrede is licht, terwijl oorlog duisternis is. Vrede is leven, oorlog is dood. Vrede is leiding, oorlog is dwaling. Vrede is het fundament van God, oorlog is een duivelse instelling. Vrede is de verlichting van de wereld der mensheid, oorlog is de vernietiger van menselijke fundamenten. Wanneer wij de resultaten in de wereld van het bestaan beschouwen, vinden wij dat vrede en broederschap factoren van opbouw en verbetering zijn, terwijl oorlog en strijd de oorzaken van vernietiging en verval zijn. Alle geschapen dingen zijn uitingen van de verbondenheid en samenhang van elementaire deeltjes, en niet-bestaan is de afwezigheid van hun aantrekking en overeenstemming. Verschillende elementen verenigen zich harmonieus in samenspel, maar wanneer deze elementen disharmonisch worden en elkaar afstoten, leidt dit tot ontbinding en niet-bestaan. Alles maakt deel uit van deze natuur en is onderworpen aan dit principe, want de scheppende basis in al zijn gradaties en koninkrijken is een uitdrukking of resultaat van liefde. Denk aan de rusteloosheid en beroering van de menselijke wereld vandaag de dag als gevolg van oorlog. Vrede is gezondheid en opbouw en oorlog is ziekte en ontbinding. Wanneer de banier van de waarheid wordt gehesen, wordt vrede de aanleiding tot het welzijn en de vooruitgang van de menselijke wereld. In alle cycli en tijdperken is oorlog een factor van verwarring en ongemak geweest, terwijl vrede en broederschap veiligheid en aandacht hebben gebracht voor de menselijke belangen. Dit onderscheid is bijzonder zichtbaar in de huidige wereldomstandigheden, want oorlogvoering had in vroegere eeuwen niet de graad van wreedheid en vernietigingskracht bereikt die haar nu kenmerkt. Als twee natiën in vroeger tijden oorlog voerden, werden er tien- of twintigduizend man geofferd, maar in deze eeuw is de vernietiging van honderdduizend levens op één dag heel goed mogelijk. De wetenschap van het doden, de middelen en instrumenten om het te volbrengen zijn zo geperfectioneerd en efficiënt geworden dat een heel volk in korte tijd kan worden vernietigd. Daarom is een vergelijking met de methoden en resultaten van vroegere oorlogsvoering uitgesloten.

3. Volgens een intrinsieke wet bereiken alle bestaande verschijnselen een hoogtepunt en een graad van volmaking, waarna een nieuwe orde en toestand wordt gevestigd. Nu de instrumenten en de oorlogswetenschappen deze graad van volmaaktheid en kunde hebben bereikt, wordt gehoopt dat de transformatie van de menselijke wereld nabij is en dat in de komende eeuwen alle energieën en uitvindingen van de mens zullen worden aangewend ter bevordering van de belangen van vrede en broederschap. Moge daarom deze gewaardeerde en waardige vereniging worden bevestigd in haar oprechte bedoelingen voor de totstandbrenging van internationale vrede en door God worden bekrachtigd. De tijd zal dan bespoedigd worden dat de banier van universele overeenstemming zal worden gehesen en internationale welvaart zal worden afgekondigd en voltooid, opdat de duisternis die nu de wereld omgeeft, zal verdwijnen.

4. Zestig jaar geleden was Bahá’u’lláh in Perzië. Zeventig jaar geleden verscheen de Báb daar. Deze twee Gezegende Zielen wijdden hun leven aan de stichting van internationale vrede en liefde onder de mensheid. Zij streefden met hart en ziel naar het vestigen van de leringen waardoor uiteenlopende mensen zouden kunnen worden samengebracht en er geen twist, rancune of haat zou heersen. Bahá’u’lláh, zich richtend tot de gehele mensheid, zei dat Adam, de ouder van de mensheid, vergeleken kan worden met de boom der geboorte, waarvan u de bladeren en de bloesems bent. Omdat uw oorsprong één was, moet u nu verenigd en eensgezind zijn, u moet met elkaar omgaan in vreugde en welbehagen. Hij noemde vooroordelen – of die nu religieus, raciaal, patriottisch of politiek van aard zijn – de vernietiger van de samenleving. Hij zei dat de mens de eenheid van de mensheid moet erkennen, want allen behoren in oorsprong tot dezelfde familie, en allen zijn dienaren van dezelfde God. Daarom moet de mensheid in de staat van vriendschap en liefde blijven, de instellingen van God navolgen en zich afkeren van satanische ingevingen, want de goddelijke ingevingen brengen eenheid en overeenstemming voort, terwijl satanische ingevingen haat en oorlog teweegbrengen.

5. Deze opmerkelijke Persoonlijkheid was in staat door deze beginselen een band van eenheid te scheppen tussen de verschillende sekten en uiteenlopende volkeren van Perzië. Zij die Zijn leer volgden, ongeacht uit welke gezindte of factie zij kwamen, werden verbonden door de banden van liefde, zodat zij nu samenwerken en samenleven in vrede en overeenstemming. Zij zijn ware broeders en zusters. Er wordt geen onderscheid van klasse onder hen waargenomen, en er heerst volledige harmonie. Dagelijks wordt deze band van verwantschap sterker, en hun geestelijke gemeenschap ontwikkelt zich voortdurend. Om de vooruitgang van de mensheid te verzekeren en deze principes te vestigen, heeft Bahá’u’lláh alle beproevingen en moeilijkheden moeten doorstaan. De Báb werd een martelaar, en meer dan twintigduizend mannen en vrouwen offerden hun leven voor hun geloof. Bahá’u’lláh werd gevangengenomen en onderworpen aan zware vervolgingen. Tenslotte werd Hij verbannen van Perzië naar Mesopotamië; van Bagdad werd Hij naar Constantinopel en Adrianopel gestuurd en van daaruit naar de gevangenis van ‘Akká in Syrië. Tijdens al deze beproevingen streefde Hij dag en nacht naar het verkondigen van de eenheid van de mensheid en het verspreiden van de boodschap van universele vrede. Vanuit de gevangenis van ‘Akká richtte Hij zich in lange brieven tot de koningen en heersers der aarde, riep hen op tot internationale overeenstemming en verklaarde uitdrukkelijk dat het vaandel van de Allergrootste Vrede zeker zou worden gehesen in de wereld.

6. Dit is werkelijkheid geworden. De machten der aarde zijn niet bestand tegen de voorrechten en gaven die God voor deze grote en glorierijke eeuw heeft verordend. Het is een behoefte en noodzaak van de tijd. De mens kan alles weerstaan, behalve datgene wat goddelijk bestemd en aangewezen is voor deze tijd en haar behoeften. Nu – God zij geprezen! – zijn er in alle landen van de wereld vredelievenden te vinden, en deze beginselen worden onder de mensheid verspreid, vooral in dit land. God zij geprezen! Deze gedachte heeft de overhand. Voortdurend komen er zielen op als verdedigers van de eenheid van de mensheid en mensen die zich inspannen om de internationale vrede te helpen vestigen. Het lijdt geen twijfel dat deze prachtige democratie in staat zal zijn dit te verwezenlijken, en de vlag van internationale overeenstemming zal hier worden ontplooid om zich steeds verder te verspreiden onder alle natiën van de wereld. Ik dank God dat ik u doordrongen vind van zulke ontvankelijkheid en verheven aspiraties, en ik hoop dat u het middel zult zijn om dit licht onder alle mensen te verspreiden. Zo zal de Zon van Werkelijkheid schijnen op het Oosten en Westen. De wolken zullen verdwijnen en de warmte van goddelijke stralen zal de mist verdrijven. De werkelijkheid van de mens zal zich ontwikkelen en tevoorschijn komen als het beeld van God, zijn Schepper. De gedachten van de mens zullen zo’n opwaartse vlucht nemen dat vroegere prestaties zullen lijken op het spel van kinderen, want de ideeën en overtuigingen van het verleden en de vooroordelen met betrekking tot ras en religie hebben de menselijke evolutie altijd omlaag gehaald en zijn destructief geweest. Ik ben zeer hoopvol dat in deze eeuw deze verheven gedachten bevorderlijk zullen zijn voor het menselijk welzijn. Laat deze eeuw de zon zijn van de vorige eeuwen, waarvan de uitstralingen eeuwig zullen duren, zodat men in de toekomst de twintigste eeuw zal verheerlijken, zeggend dat de twintigste eeuw de eeuw van het licht was, de twintigste eeuw de eeuw van het leven, de twintigste eeuw de eeuw van internationale vrede, de twintigste eeuw de eeuw van goddelijke gaven, en dat de twintigste eeuw sporen heeft nagelaten welke eeuwig zullen duren.

– 49 –
19 mei 1912
Church of the Divine Paternity
Central Park West, New York
Aantekeningen van Esther Foster

1. Er zijn veel religies, maar de werkelijkheid van religie is één. Er zijn veel dagen, maar de zon is één. Er zijn veel bronnen, maar de oorsprong ervan is één. Er zijn veel takken, maar de boom is één.

2. De grondslag van de goddelijke religies is de werkelijkheid, ware er geen werkelijkheid, dan zouden er geen religies zijn. Abraham kondigde de werkelijkheid aan. Mozes verkondigde de werkelijkheid. Christus vestigde de werkelijkheid. Mohammed was de boodschapper van de werkelijkheid. De Báb was de deur van de werkelijkheid. Bahá’u’lláh was de heerlijkheid van de werkelijkheid. De Werkelijkheid is één. Zij staat geen veelvoud of deling toe. De Werkelijkheid is als de zon, die vanaf verschillende dageraadsplaatsen schijnt, zij is als het licht dat vele lantaarns van licht voorzag.

3. Als de religies dus de werkelijkheid onderzoeken en de wezenlijke waarheid van hun eigen grondslagen zoeken, zullen zij het eens worden en zal er geen verschil worden gevonden. Maar omdat de religies zijn ondergedompeld in dogmatische imitaties, waarbij de oorspronkelijke grondslagen zijn verlaten, en omdat deze imitaties sterk verschillen, zijn de religies uiteenlopend en tegenstrijdig. Deze imitaties kunnen vergeleken worden met wolken, die de opkomst van de zon verduisteren; maar de werkelijkheid is de zon. Als de wolken verdwijnen schijnt de Zon van Werkelijkheid op iedereen en zal er geen verschil in visie bestaan. De religies zullen het dan eens zijn, want in wezen zijn ze hetzelfde. Het onderwerp is één, maar er zijn veel uitspraken over.

4. De goddelijke religies zijn als de opeenvolging van de seizoenen in het jaar. Als de aarde doods en troosteloos wordt en er vanwege vorst en kou geen spoor van de verdwenen lente overblijft, breekt de lente opnieuw aan en kleedt alles met een nieuw gewaad van leven. De weiden worden fris en groen, de bomen zijn getooid met bladeren en er verschijnen vruchten aan. Dan komt de winter weer en alle sporen van de lente verdwijnen. Dit is de ononderbroken cyclus van de seizoenen — lente, winter, dan de terugkeer van de lente. Maar hoewel de kalender verandert en de jaren voortgaan, is de lente die komt de terugkeer van de lente die gegaan is, deze lente is de vernieuwing van de vorige lente. Lente is lente, ongeacht wanneer of hoe vaak zij komt. De goddelijke Profeten zijn als de komst van de lente. Ieder van Hen vernieuwt de leringen van de Profeet Die Hem voorging. Precies zoals alle lenteseizoenen wezenlijk één zijn in het vernieuwen van leven, voorjaarsbuien en schoonheid, zo is ook de essentie van de missie en opdracht van alle Profeten één en dezelfde. Tegenwoordig hebben de aanhangers van religie het zicht op de essentiële werkelijkheid van de geestelijke lente verloren. Zij hebben hardnekkig vastgehouden aan verouderde vormen en navolging en daarom heerst er onenigheid, strijd en geruzie onder hen. Daarom moeten wij nu deze imitaties laten varen en zoeken naar de grondslag van de goddelijke leer, en aangezien de grondslag één werkelijkheid is, moeten de uiteenlopende religieuze mensen het daarover eens worden, zodat liefde en eenheid onder alle mensen en gezindten tot stand zullen komen.

5. In een tijd toen de Oriënt nog door religieuze meningsverschillen verscheurd werd, verscheen Bahá’u’lláh. Hij legde de basis van leringen die het middel werden om de verschillende en uiteenlopende volkeren te verenigen. Hij verkondigde principes die de oorzaak van hun meningsverschillen wegnamen, zodat nu in Perzië degenen die voortdurend in oorlog waren, verenigd zijn. Christenen, moslims, zoroastriërs, joden, mensen van elk geloof en groepering, die de leringen van Bahá’u’lláh volgden, hebben volledige kameraadschap en geestelijke eensgezindheid verworven. Vroegere verschillen en meningsverschillen behoren geheel tot het verleden. Enkele principes van Bahá’u’lláh zijn als volgt:

6. Ten eerste, dat de eenheid van de mensheid erkend en gevestigd zal worden. Alle mensen zijn dienaren van God. Hij heeft alles geschapen, Hij is de Voorziener en Behouder en Hij heeft allen lief. God is geheel rechtvaardig en vriendelijk, waarom zouden wij onrechtvaardig zijn tegenover elkaar? God heeft ons tot leven gewekt, waarom zouden wij de oorzaak van dood zijn? Hij heeft ons getroost, waarom zouden wij de oorzaak van angst en lijden zijn? Kan de mensheid een plan en een beleid bedenken die beter en voortreffelijker zijn dan die van God? Het is zeker dat hoe bekwaam de mens ook mag zijn in het plannen en organiseren van een doel, zijn inspanningen niet voldoende zouden zijn wanneer ze vergeleken worden met Gods plan en doel, want het beleid van God is volmaakt. Daarom moeten we de wil en het plan van God volgen. Omdat Hij vriendelijk is voor allen, moeten wij ook zo zijn en het is zeker dat dit voor God het meest aanvaardbaar is.

7. Ten tweede, dat de waarheid of werkelijkheid onderzocht moet worden, want de werkelijkheid is één en door deze te onderzoeken zullen allen liefde en eenheid vinden. Zij die onwetend zijn, moeten tot volwassenheid gebracht worden. Moeten we degenen die onwetend, ziek of onvolwassen zijn, afwijzen of ons tegen hen verzetten vanwege hun onvermogen? Is het niet beter om vriendelijk en aardig te zijn en de middelen te verstrekken om dit te verhelpen? Daarom moeten we in geen enkel geval een of andere houding aannemen, behalve die van zachtaardigheid en nederigheid.

8. Ten derde, dat religie in harmonie is met wetenschap. De basisprincipes van de Profeten zijn wetenschappelijk, maar de vormen en naleving die zijn ontstaan, zijn tegengesteld aan de wetenschap. Als religie niet in overeenstemming is met wetenschap, is ze bijgeloof en onwetendheid, want God heeft de mens met rede begiftigd opdat hij de werkelijkheid zou waarnemen. De grondbeginselen van religie zijn redelijk. God heeft ons met intelligentie geschapen om ze te begrijpen. Als ze tegengesteld zijn aan wetenschap en rede, hoe zouden ze dan geloofd en nageleefd kunnen worden?

9. Ten vierde, religie moet bevorderlijk zijn voor liefde en eenheid tussen de mensen, want als zij de oorzaak is van vijandschap en strijd, dan heeft afwezigheid van religie de voorkeur. Toen Mozes verscheen leefden de Israëlieten als gevangenen van de farao in onenigheid. Mozes bracht hen tezamen en de goddelijke wet bracht kameraadschap tussen hen. Zij werden als één volk, verenigd en versterkt, waarna zij van de slavernij werden bevrijd. Zij trokken het beloofde land binnen, boekten vooruitgang in alle vaardigheden, ontwikkelden wetenschappen en kunst, maakten vorderingen in materiële zaken, groeiden in goddelijke of geestelijke beschaving tot hun natie onder de regering van Salomon haar hoogtepunt bereikte. Het is daarom duidelijk dat religie de oorzaak is van eenheid, kameraadschap en vooruitgang tussen de mensen. Het is de taak van de herder om de schapen bij elkaar te brengen en niet om hen uiteen te drijven. Toen verscheen Christus. Hij verenigde uiteenlopende en verschillende strijdende volkeren van Zijn tijd. Hij bracht Grieken en Romeinen tot elkaar, verzoende de Egyptenaren en Assyriërs, de Chaldeeën en Feniciërs. Christus vestigde eenheid en overeenstemming onder de mensen van deze vijandige en strijdende natiën. Daarom is het weer duidelijk dat het doel van religie vrede en goede verstandhouding is. Op dezelfde wijze verscheen Mohammed in een tijd dat de volkeren en stammen in Arabië verdeeld waren en in een staat van voortdurende oorlog verkeerden. Zij doodden elkaar, plunderden en namen vrouwen en kinderen gevangen. Mohammed verenigde deze wilde stammen, legde een basis voor kameraadschap onder hen, zodat zij hun vijandschap ten opzichte van elkaar opgaven en gemeenschappen stichtten. Het gevolg was dat de Arabische stammen zich bevrijdden van het Perzische juk en de Romeinse overheersing, een onafhankelijke staat stichtten die een hoge mate van beschaving bereikte, vorderingen maakte in wetenschappen en kunsten, het gebied van de Saracenen westwaarts uitbreidde tot Andalusië in Spanje en over de hele wereld beroemd werd. Daarmee werd eens te meer bewezen dat de religie van God bedoeld is om de oorzaak van vooruitgang en solidariteit te zijn en niet van vijandschap en desintegratie. Als zij de oorzaak van haat en strijd wordt, is haar afwezigheid te verkiezen. Haar doel is eenheid en haar grondbeginselen zijn één.

10. Toen Bahá’u’lláh in Perzië verscheen, verdeelden hevige strijd en haat de mensen en stammen van dat land. Zij zouden voor geen enkel doel samenkomen, behalve voor oorlog, noch zouden zij hetzelfde voedsel delen of hetzelfde water drinken en samenwerking en sociale omgang waren onmogelijk. Bahá’u’lláh vestigde de eenheid van de mensheid onder deze mensen en bond hun harten met zulke banden van liefde bijeen dat zij volledig verenigd werden. Hij legde opnieuw de profetische fundamenten, hervormde en vernieuwde de principes, die vastgesteld waren door de Boodschappers van God die Hem voorgingen. Het is nu te hopen dat door Zijn leven en leringen Oost en West zo verenigd zullen worden dat er geen spoor van vijandschap en onenigheid zal overblijven.

– 50 –
19 mei 1912
Brotherhood Church

Bergen and Fairview Avenues, Jersey City, New Jersey

Aantekeningen van Esther Foster

1. Omdat dit de Kerk van Broederschap wordt genoemd, wil ik spreken over de broederschap van de mensheid. Er ligt volmaakte broederschap ten grondslag aan de mensheid, want allen zijn dienaren van één God en behoren tot één familie onder de bescherming van goddelijke voorzienigheid. De band van broederschap bestaat onder de mensheid, omdat allen intelligente wezens zijn, geschapen in het rijk van evolutionaire groei. Broederschap is potentieel aanwezig onder de mensheid, omdat allen deze aardse wereldbol bewonen onder hetzelfde firmament. Broederschap is inherent aan de mensheid, omdat allen deel uitmaken van één menselijke samenleving die onderworpen is aan de noodzakelijkheid van overeenstemming en samenwerking. Broederschap is bedoeld in de mensheid, omdat allen golven van één zee zijn, bladeren en vruchten van één boom. Dit is fysieke vriendschap die materieel geluk in de menselijke wereld waarborgt. Hoe sterker zij wordt, des te meer zal de mensheid materieel vooruitgaan.

2. Echte vriendschap is geestelijk, want fysieke vriendschap is onderhevig aan scheiding. De oorlogen in de uiterlijke bestaanswereld scheiden de mensheid, maar in de eeuwige wereld van geestelijke vriendschap is scheiding onbekend. Stoffelijke of fysieke vereniging is gebaseerd op aardse belangen, maar goddelijke kameraadschap dankt zijn bestaan aan de ademtochten van de Heilige Geest. Geestelijke vriendschap kan vergeleken worden met het licht, waarbij de zielen van de mensheid op lantaarns lijken. Er zijn hier vele stralende lampen aanwezig, maar toch is het licht één.

3. Bahá’u’lláh verscheen op een moment in het Oosten toen zelfs fysieke broederschap niet bestond. Eerst zette Hij de beginselen van fysieke broederschap uiteen en daarna stichtte Hij de geestelijke broederschap. Hij blies een zodanige geest in de landen van het Oosten dat verschillende volkeren en strijdende stammen in eenheid werden verenigd. Hun gaven en ontvankelijkheid werden één, hun doeleinden één doel, hun begeerten één verlangen, zozeer zelfs dat zij zich voor elkaar opofferden en daarbij hun naam, bezit en comfort opofferden. Hun broederschap werd onverbrekelijk. Dit is eeuwige, geestelijke broederschap, hemelse en goddelijke broederschap, die zich niet laat ontbinden. Materiële beschaving gaat vooruit door de fysieke vereniging van de mensheid. De vooruitgang die u in de uiterlijke wereld waarneemt, is hoofdzakelijk gebaseerd op de verbondenheid in materiële belangen. Als deze fysieke en mentale vereniging er niet was geweest, zou de beschaving geen vooruitgang hebben geboekt. Nu – God zij geprezen! – is de onverbrekelijke geestelijke verbintenis duidelijk, daarom is het zeker dat de goddelijke beschaving is gevestigd, en dat de wereld zal vooruitgaan en zich geestelijk verder zal ontwikkelen. In deze stralende eeuw zullen goddelijke kennis, barmhartige eigenschappen en geestelijke deugden de hoogste graad van vooruitgang bereiken. De tekenen zijn in Perzië zichtbaar geworden. Zielen zijn zo ver gevorderd dat zij leven en bezittingen voor elkaar opgeofferd hebben. Hun geestelijke inzicht heeft zich ontwikkeld, hun intelligentie is toegenomen en hun ziel is ontwaakt. De grootste liefde wordt betoond. Daarom hoop ik dat geestelijke vriendschap Oost en West zal verenigen en zal leiden tot de volledige afschaffing van oorlogsvoering onder de mensheid. Moge het individuen en leden van de menselijke familie samenbrengen en de oorzaak zijn van geestelijke vooruitgang, de verlichting van harten en het toelaten dat goddelijke gaven ons van alle richtingen omvatten. Moge geestelijke ontvankelijkheid de harten doen oplichten met de boodschap van blijde tijdingen. Moge geestelijke broederschap wedergeboorte en vernieuwing veroorzaken, want de scheppende kracht ervan komt voort uit de adem van de Heilige Geest en is gegrondvest door de macht van God. Dat wat door de goddelijke kracht van de heilige Geest wordt gegrondvest, is blijvend in zijn kracht en duurzaam in zijn uitwerking.

4. Materiële broederschap voorkomt noch heft oorlogsvoering op, het neemt de geschillen tussen de mensen niet weg. Maar geestelijk bondgenootschap vernietigt het draagvlak van oorlog zelf, heft geschillen geheel op, verkondigt de eenheid der mensheid, verkwikt de mensheid, doet harten zich wenden tot het Koninkrijk van God en doopt zielen met de Heilige Geest. Door deze goddelijke broederschap zal de materiële wereld schitteren met de lichten van het goddelijke, zal de spiegel van de materiële wereld zijn lichten uit de hemel verkrijgen en zal gerechtigheid in de wereld worden gevestigd, zodat geen spoor van duisternis, haat en vijandschap meer zichtbaar zal zijn. De mensheid zal binnen veilige grenzen komen, het Profeetschap van alle Boodschappers van God zal worden gevestigd, Sion zal springen en dansen, Jeruzalem zal zich verheugen, de Mozaïsche vlam zal ontsteken, het Messiaanse licht zal schijnen, de wereld zal een andere wereld worden, en de mensheid zal een andere kracht aantrekken. Dit is de grootste goddelijke gave, dit is de schittering van het Koninkrijk van God, dit is de dag van licht, dit is de eeuw van barmhartigheid. Wij moeten deze dingen naar waarde schatten en ernaar streven dat het grootste verlangen van de Profeten nu verwezenlijkt wordt en alle blijde tijdingen in vervulling gaan. Vertrouw op de goedgunstigheid van God. Kijk niet naar uw eigen capaciteiten, want de goddelijke gave kan een druppel in een oceaan veranderen; zij kan van een klein zaadje een verheven boom maken. Voorwaar, goddelijke gaven zijn als de zee, en wij zijn de vissen in die zee. De vissen moeten niet naar zichzelf kijken, zij moeten de oceaan aanschouwen, die groot en wonderbaarlijk is. In deze oceaan zijn voorzieningen voor het levensonderhoud van allen, daarom omvatten de goddelijke milddadigheden allen, en de eeuwige liefde schijnt op allen.

5. De vraag is gesteld: Zal in de toekomst de geestelijke vooruitgang van de wereld gelijke tred houden met de materiële vooruitgang? In een levend organisme is de volle omvang van zijn ontwikkeling niet bekend of gerealiseerd op het moment van zijn ontstaan of geboorte. Ontwikkeling en vooruitgang impliceren geleidelijke stadia of niveaus. Zo kan bijvoorbeeld geestelijke vooruitgang worden vergeleken met het eerste licht van een nieuwe dag. Hoewel dit ochtendgloren nog flauw en bleek is, kan een wijs mens vanaf het begin van de opgang van de zon reeds haar volle glorie en middagpracht voorspellen. Hij weet zeker dat dit het begin is van het verschijnen ervan en dat het later grote kracht en invloed zal krijgen. Als hij bijvoorbeeld een zaadje neemt en ziet dat het ontkiemt, weet hij zeker dat het uiteindelijk een boom zal worden. Nu is het begin van de manifestatie van de geestelijke kracht, en onvermijdelijk zal de invloed van deze levenskracht een steeds grotere omvang aannemen. Daarom is deze twintigste eeuw het ochtendgloren of het begin van de geestelijke verlichting, en het is duidelijk dat zij van dag tot dag zal vorderen. Zij zal zo krachtig worden dat de geestelijke uitstralingen ervan het fysieke zullen overwinnen, zodat goddelijke ontvankelijkheid de materiële intelligentie zullen overstemmen en het hemelse licht de aardse duisternis zal verdrijven en uitbannen. Goddelijke geneeskunde zal alle kwalen zuiveren, en de wolk van barmhartigheid zal haar regen uitstorten. De Zon van Werkelijkheid zal schijnen, en de gehele aarde zal haar prachtige groene tapijt aantrekken. Een van de resultaten van de verschijning van geestelijke krachten zal zijn dat de menselijke wereld zich zal aanpassen aan een nieuwe sociale orde, dat de rechtvaardigheid van God zich zal manifesteren in alle menselijke aangelegenheden en dat de menselijke gelijkwaardigheid universeel zal worden gevestigd. De armen zullen een grote gave ontvangen, en de rijken zullen het eeuwige geluk bereiken. Want hoewel op het ogenblik de rijken de grootste luxe en het grootste comfort genieten, zijn zij niettemin verstoken van eeuwig geluk, want eeuwig geluk is afhankelijk van geven, en de armen verkeren overal in een toestand van schrijnende nood. Door de openbaring van Gods grote gerechtigheid zullen de armen van de wereld beloond en ten volle geholpen worden, en de economische omstandigheden van de mensheid zullen worden bijgesteld, zodat er in de toekomst noch abnormaal rijken, noch troosteloze armen zullen zijn. De rijken zullen het voorrecht van deze nieuwe economische toestand evenzeer genieten als de armen, want door specifieke bepalingen en beperkingen zullen zij niet zoveel kunnen ophopen dat zij onder het beheer ervan gebukt gaan, terwijl de armen bevrijd zullen worden van de druk van gebrek en ellende. De rijke zal van zijn paleis genieten, en de arme zal zijn geriefelijke woning hebben.

6. De kern van de zaak is dat goddelijke gerechtigheid zich zal vestigen in de menselijke aangelegenheden, en dat de gehele mensheid troost en vreugde in het leven zal vinden. Het is niet de bedoeling dat allen gelijk zullen zijn, want ongelijkheid in gradatie en vermogen is een eigenschap van de natuur. Er zullen onvermijdelijk rijke mensen zijn en ook mensen die in hun levensonderhoud zullen tekortkomen, maar in de gemeenschap als geheel zal er sprake zijn van harmonisatie en een nieuwe afstemming van waarden en belangen. In de toekomst zullen er geen puissant rijken of extreem armen zijn. Er zal een evenwicht van belangen zijn, en een toestand worden geschapen die zowel rijk als arm comfortabel en tevreden zal maken. Dit zal een eeuwig en gezegend resultaat zijn van de glorierijke twintigste eeuw die universeel gerealiseerd zal worden. De betekenis ervan is dat de blijde tijding van grote vreugde, geopenbaard in de beloften van de Heilige Boeken, in vervulling zal gaan. Zie uit naar deze vervulling.

– 51 –
20 mei 1912
Bijeenkomst voor Vrouwenkiesrecht
Metropolitan Temple
7th Avenue and 14th Street, New York
Aantekeningen van Esther Foster

1. Vandaag wordt de mensheid geconfronteerd met vragen van buitengewoon belang, vragen die eigen zijn aan deze stralende eeuw. In voorgaande eeuwen kwamen zij niet eens ter sprake. Aangezien dit de eeuw van verlichting is, de eeuw van de mensheid, de eeuw van goddelijke gaven, worden deze vragen voorgelegd aan de publieke opinie, en in alle landen van de wereld wordt gediscussieerd over de oplossing ervan.

2. Een van deze vragen betreft de rechten van de vrouw en haar gelijkwaardigheid aan de man. In vroegere tijden was men van mening dat de vrouw en de man niet op gelijke voet stonden, dat wil zeggen dat de vrouw als minderwaardig aan de man werd beschouwd, ook wat haar anatomie en schepping betreft. Zij werd vooral minder intelligent geacht, en algemeen heerste de opvatting dat zij zich niet mocht mengen in het domein van belangrijke zaken. In sommige landen ging de man zo ver dat hij geloofde en onderwees dat de vrouw tot een lagere soort dan de mens behoorde. Maar in deze eeuw, die de eeuw van licht en de openbaring van mysteriën is, bewijst God tot genoegen van de mensheid dat dit alles onwetendheid en dwaling is. Integendeel, het staat vast dat man en vrouw als delen van de samengestelde mensheid gelijkwaardig zijn en dat er geen verschil in waardering toelaatbaar is, want allen zijn menselijk. De omstandigheden in de voorbije eeuwen zijn toe te schrijven aan een gebrek aan kansen voor de vrouw. Haar werd het recht en het voorrecht op onderwijs ontzegd en zij werd in haar onontwikkelde staat gelaten. Vanzelfsprekend kon en kwam zij ook niet vooruit. In werkelijkheid heeft God de gehele mensheid geschapen, en voor God is er geen onderscheid tussen man en vrouw. Degene wiens hart rein is, is aanvaardbaar in Zijn ogen, of dat nu een man of een vrouw is. God vraagt niet: “Bent u een vrouw of bent u een man?” Hij beoordeelt menselijke daden. Als deze aanvaardbaar zijn aan de drempel van de Glorierijke, zullen man en vrouw gelijkelijk worden erkend en beloond.

3. Bovendien is de opvoeding van de vrouw noodzakelijker en belangrijker dan die van de man, want de vrouw is de opvoeder van het kind vanaf zijn prille jeugd. Als zij zelf gebrekkig en onvolmaakt is, zal het kind noodzakelijkerwijs tekortkomingen vertonen. Daarom impliceert onvolmaaktheid van de vrouw een toestand van onvolmaaktheid in de gehele mensheid, want het is de moeder die het kind grootbrengt, voedt en zijn ontwikkeling begeleidt. Dit is niet de functie van de vader. Als de opvoeder onbekwaam is, zal de opgevoede dienovereenkomstig tekortschieten. Dit is duidelijk en onweerlegbaar. Kan een student briljant en talentvol zijn als de leraar ongeletterd en onwetend is? De moeders zijn de eerste opvoeders van de mensheid, als zij onvolmaakt zijn, is dat betreurenswaardig voor de toestand en de toekomst van het ras.

4. Nogmaals, het is vanuit geschiedkundig perspectief duidelijk dat waar de vrouw niet aan menselijke aangelegenheden heeft deelgenomen, de resultaten nooit een staat van voltooiing en volmaaktheid hebben bereikt. Anderzijds heeft elke invloedrijke onderneming van de mensheid waaraan de vrouw heeft deelgenomen, haar belang bereikt. Dit is historisch waar en onweerlegbaar, zelfs in religie. Jezus Christus had twaalf discipelen en onder zijn volgelingen een vrouw die bekend stond als Maria Magdalena. Judas Iskariot was een verrader en hypocriet geworden, en na de kruisiging twijfelden de elf overgebleven discipelen en waren zij besluiteloos. Op grond van de evangeliën is het zeker dat Maria Magdalena degene was die hen troostte en hun geloof herstelde.

5. De wereld van de mensheid bestaat uit twee delen: mannelijk en vrouwelijk. Elk is de aanvulling van de ander. Daarom, als de ene gebrekkig is, zal de andere noodzakelijkerwijs onvolledig zijn, en kan volmaaktheid niet worden bereikt. Er is een rechterhand en een linkerhand aan het menselijk lichaam, functioneel gelijk in dienst en bestuur. Als een van beide handen gebrekkig blijkt te zijn, zal het gebrek zich op natuurlijke wijze uitbreiden tot de andere hand, doordat het de volmaaktheid van het geheel aantast, want verwezenlijking is niet vanzelfsprekend tenzij beide handen volmaakt zijn. Als we zeggen dat de ene hand gebrekkig is, bewijzen we het onvermogen en de onbekwaamheid van de andere, want met één hand is er geen volledige verwezenlijking. Zoals het lichamelijk functioneren volledig is met twee handen, zo moeten man en vrouw, de twee delen van het sociale lichaam, volmaakt zijn. Het is niet natuurlijk dat een van beide onontwikkeld blijft, en totdat beide volmaakt zijn, zal het geluk van de menselijke wereld niet worden verwezenlijkt.

6. De belangrijkste kwestie van deze tijd is internationale vrede en arbitrage, en universele vrede is onmogelijk zonder algemeen kiesrecht. Kinderen worden opgevoed door vrouwen. De moeder draagt de zorgen en angsten van de opvoeding van het kind en ondergaat de beproeving van zijn geboorte en opvoeding. Daarom is het voor moeders het moeilijkst om hen, aan wie zij zoveel liefde en zorg hebben geschonken, naar het slagveld te sturen. Denk aan een zoon die twintig jaar door een toegewijde moeder is opgevoed en getraind. Wat een slapeloze nachten en onrustige, bezorgde dagen heeft zij doorgebracht! Hoe pijnlijk is het dan hem op het slagveld op te offeren, nadat zij hem door gevaren en moeilijkheden tot volwassenheid heeft gebracht! Daarom zullen moeders oorlog niet goedkeuren noch er genoegen mee nemen. Zo zal het geschieden, dat wanneer vrouwen volledig en gelijkwaardig deelnemen aan de aangelegenheden van de wereld, wanneer zij vol vertrouwen en bekwaam het omvangrijke domein van wetgeving en politiek betreden, oorlog zal ophouden, want de vrouw zal dit verhinderen en belemmeren. Dit is ongetwijfeld waar.

7. Sommigen werpen tegen dat de vrouw niet even bekwaam is als de man en dat zij tekortschiet door de wijze waarop zij is geschapen. Dit is pure verbeelding. Het verschil in bekwaamheid tussen man en vrouw is volledig te wijten aan kansen en opvoeding. Tot nu toe is de vrouw het recht en het voorrecht van gelijke ontwikkeling ontzegd. Als haar gelijke kansen zouden worden geboden, zou zij zonder twijfel gelijk aan de man zijn. De geschiedenis bewijst dit. In voorbije eeuwen zijn opmerkelijke vrouwen opgestaan in de aangelegenheden van landen en hebben mannen overtroffen in hun prestaties. Onder hen was Zenobia, Koningin van het Oosten, wier hoofdstad Palmyra was. Zelfs vandaag nog getuigt de plaats van die stad van haar grootheid, bekwaamheid en soevereiniteit; want daar vindt de reiziger ruïnes van paleizen en vestingwerken van de grootste sterkte en stevigheid, gebouwd door deze opmerkelijke vrouw in de derde eeuw na Christus. Zij was de echtgenote van de gouverneur-generaal van Athene. Na de dood van haar echtgenoot nam zij in zijn plaats de regering over en bestuurde haar provincie op de meest efficiënte wijze. Daarna veroverde zij Syrië, onderwierp Egypte en stichtte met politieke scherpzinnigheid en grondigheid een prachtig koninkrijk. Het Romeinse Rijk zond een groot leger tegen haar. Toen dit leger vol krijgshaftige pracht en praal Syrië bereikte, verscheen Zenobia zelf op het veld aan het hoofd van haar troepen. Op de dag van de strijd hulde zij zich in vorstelijke gewaden, zette een kroon op haar hoofd en reed, met het zwaard in de hand, de binnenvallende legioenen tegemoet. Door haar moed en militaire strategie werd het Romeinse leger verpletterd en zo ver uiteengedreven dat het zich niet kon reorganiseren bij het terugtrekken. De regering van Rome pleegde overleg en zei: “Welke bevelhebber wij ook sturen, wij kunnen het niet van haar winnen, daarom moet keizer Aurelianus zelf de legioenen van Rome tegen Zenobia gaan aanvoeren.” Aurelianus marcheerde met tweehonderdduizend soldaten naar Syrië. Het leger van Zenobia was veel kleiner in aantal. De Romeinen belegerden haar in Palmyra twee jaar zonder succes. Tenslotte slaagde Aurelianus erin de bevoorrading van de stad af te snijden, zodat zij en haar volk zich wel door de honger moesten overgeven. Ze was niet verslagen in de strijd. Aurelianus voerde haar gevangen naar Rome. Op de dag van zijn intocht in de stad organiseerde hij een triomfantelijke optocht – eerst olifanten, dan leeuwen, tijgers, vogels, apen – en na de apen, Zenobia. Ze had een kroon op haar hoofd en een gouden ketting om haar hals. Met koninklijke waardigheid en zonder blijk van vernedering, naar rechts en links kijkend, zei zij: “Voorwaar, ik ben er trots op dat ik een vrouw ben en dat ik het Romeinse Rijk heb weerstaan.” (In die tijd besloeg de heerschappij van Rome de halve bekende aarde.) “En deze ketting om mijn hals is geen teken van vernedering maar van glorie. Dit is een symbool van mijn kracht, niet van mijn nederlaag.”

8. Onder andere historische vrouwen was Catharina I, de vrouw van Peter de Grote. Rusland en Turkije waren in oorlog. Muḥammad Páshá, bevelhebber van de Turkse strijdkrachten, had Peter verslagen en stond op het punt Sint-Petersburg in te nemen. De Russen bevonden zich in een zeer benarde positie. Catharina, de vrouw van Peter, zei: “Ik zal deze zaak regelen.” Zij had een gesprek met Muḥammad Páshá, onderhandelde over een vredesverdrag en bracht hem ertoe terug te trekken. Zij redde haar man en haar volk. Dit was een grote prestatie. Daarna werd zij tot keizerin van Rusland gekroond en regeerde met wijsheid tot aan haar dood.

9. De ontdekking van Amerika door Columbus vond plaats tijdens het bewind van Isabella van Spanje, aan wier intelligentie en hulp deze wonderbaarlijke prestatie grotendeels te danken was. Kortom, er zijn vele opmerkelijke vrouwen in de wereldgeschiedenis verschenen, maar het is niet nodig hen verder te vermelden.

10. Vandaag de dag zijn er onder de bahá’ís in Perzië veel vrouwen die de trots en afgunst zijn van mannen. Zij zijn begiftigd met alle deugden en voortreffelijkheden van de mensheid. Zij zijn welbespraakt, zij zijn dichters en geleerden en belichamen de essentie van nederigheid. Op het gebied van politieke bekwaamheid en scherpzinnigheid zijn zij in staat geweest het hoofd te bieden aan en te wedijveren met onderscheiden mannen. Zij hebben hun leven gewijd en hun bezittingen opgegeven in het martelaarschap omwille van de mensheid, en de sporen van hun roem zullen eeuwig voortleven. De bladzijden van de geschiedenis van Perzië zijn verlicht door het leven en de verslagen van deze vrouwen.

11. Het doel is, in het kort, dat als de vrouw volledig is opgeleid en haar rechten zijn toegekend, zij in staat zal zijn tot wonderbaarlijke prestaties en zal bewijzen dat zij de gelijke is van de man. Zij is de medestander van de man, zijn aanvulling en helper. Beiden zijn menselijk, beiden zijn begiftigd met het potentieel van intelligentie en belichamen de deugden van de mensheid. In alle menselijke vermogens en functies zijn zij partners en gelijken. Op het ogenblik manifesteert de vrouw haar aangeboren voorrechten niet op de gebieden van menselijke activiteit, door gebrek aan onderwijs en kansen. Ongetwijfeld zal onderwijs haar gelijkwaardigheid aan de man tot stand brengen. Kijk naar het dierenrijk, waar geen onderscheid wordt gemaakt tussen mannelijk en vrouwelijk. Zij zijn gelijk in macht en voorrechten. Onder de vogels van de lucht is geen onderscheid te zien. Hun krachten zijn gelijk, zij wonen samen in volledige eenheid en in wederzijdse erkenning van elkaars rechten. Zouden wij niet van dezelfde gelijkwaardigheid moeten profiteren? Het ontbreken ervan past de mensheid niet.

Toespraken van ‘Abdu’l‑Bahá in Cambridge en Boston

22 – 25 mei 1912
– 52 –
22 mei 1912
Unitarian Conference
Tremont Temple, Boston, Massachusetts
Van stenografische aantekeningen

1. Schepping is de uitdrukking van beweging. Beweging is leven. Een bewegend voorwerp is een levend voorwerp, terwijl dat wat niet beweegt en inert is dood lijkt. Alle geschapen vormen ontwikkelen zich binnen hun niveaus, of koninkrijken van bestaan, onder de stimulans van de levensgeest of levenskracht. De universele energie is dynamisch. Niets staat stil in de materiële wereld van uiterlijke verschijnselen of in de innerlijke wereld van het verstand en het bewustzijn.

2. Religie is de uiterlijke vorm van de goddelijke werkelijkheid. Daarom moet ze levend, vitaliserend, in beweging en progressief zijn. Wanneer het zonder beweging is en niet progressief, dan is het zonder goddelijk leven en is het dood. De goddelijke instellingen zijn continu actief en evoluerend, daarom moet de openbaring ervan progressief zijn en voortdurend plaatsvinden. Alle dingen zijn onderhevig aan hervorming. Dit is een eeuw van leven en vernieuwing. Wetenschappen en kunsten, industrie en uitvindingen zijn hervormd. Wetgeving en ethiek hebben een proces van aanpassing en herziening doorgemaakt. De gedachtewereld heeft nieuwe vormen aangenomen. Wetenschappen uit vroegere tijden en filosofieën uit het verleden zijn nu niet langer bruikbaar. De huidige omstandigheden vragen om nieuwe probleemoplossende vaardigheden omdat de hedendaagse wereldproblemen geen precedent kennen. Oude ideeën en denkwijzen raken in hoog tempo achterhaald. Oude wetten en verouderde ethische systemen beantwoorden niet langer aan de eisen van de moderne levensomstandigheden, omdat we overduidelijk leven in een eeuw van een nieuw soort leven, de eeuw van de ontsluiering van de werkelijkheid en daardoor de grootste van alle eeuwen. Bedenk hoe de wetenschappelijke ontwikkelingen van de laatste vijftig jaar de kennis en prestaties van alle voorgaande tijdperken tezamen hebben overtroffen en overschaduwd. Kunnen de stellingen en theorieën van vroegere sterrenkundigen onze huidige kennis van de zonnen en planetenstelsels verklaren? Kan het versluierende masker dat de Middeleeuwen in een grip van duisternis hield, voldoen aan de vraag naar een heldere visie en inzicht die de wereld van vandaag typeert? Kan het despotisme van voormalige regeringen een antwoord geven op de roep om vrijheid, die uit het hart van de mensheid opwelt in deze cyclus van verlichting? Het is duidelijk dat de gewoonten, instellingen en standpunten uit het verleden nu geen wezenlijke resultaten meer opleveren. Is het, in het licht hiervan, redelijk dat blinde imitaties van voorouderlijke vormen en theologische interpretaties het religieuze leven en de geestelijke ontwikkeling van de mensheid vandaag de dag blijven leiden en aansturen? Zal de mens, begiftigd met de kracht van de rede, onnadenkend dogma’s, geloofsbelijdenissen en overgeleverde overtuigingen volgen en aanhangen die de analyse van de rede in deze eeuw van manifeste werkelijkheid niet kunnen doorstaan? Het lijdt geen twijfel dat dit de wetenschappelijke mens niet tevreden zal stellen, want wanneer zij een veronderstelling of conclusie vinden die in strijd is met de huidige standaarden van bewijsvoering en zonder echte fundering is, verwerpen zij wat voorheen als geldige norm werd aanvaard en gaan zij vanuit een nieuwe grondslag verder.

3. De goddelijke Profeten hebben religie geopenbaard en gevestigd. Zij hebben bepaalde wetten en goddelijke principes uitgevaardigd als leidraad voor de mensheid. Zij hebben de kennis van God onderwezen en verspreid, verheven ethische idealen vastgelegd en de hoogste normen van deugdzaamheid overgebracht op de menselijke wereld. Geleidelijk aan zijn deze hemelse leringen en fundamenten van de werkelijkheid vertroebeld door menselijke interpretaties en dogmatische imitaties van voorouderlijke overtuigingen. De essentiële werkelijkheden, die de Profeten met weergaloze ijver probeerden te vestigen in het hart en de geest van de mens – waarvoor Zij beproevingen, folteringen en achtervolging doorstonden – zijn nu bijna uit het zicht verdwenen. Sommigen van deze goddelijke Boodschappers zijn ter dood gebracht, sommigen gevangengezet, maar allen zijn Zij veracht en verworpen terwijl zij de goddelijke werkelijkheid verkondigden. Spoedig na hun vertrek uit deze wereld werd de fundamentele waarheid van hun leringen uit het oog verloren en werden dogmatische imitaties aangehangen.

4. Aangezien menselijke interpretaties en blinde navolging heel ver uiteenlopen, is er onder de mensheid religieuze twist en onenigheid uitgebroken. Het licht van ware religie is gedoofd en de eenheid van de wereld der mensheid is tenietgedaan. De Profeten van God vertolkten de geest van eenheid en harmonie. Zij zijn de Grondleggers geweest van de goddelijke werkelijkheid. Als daarom de volkeren van de wereld hun imitaties laten varen en de werkelijkheid onderzoeken die ten grondslag ligt aan het geopenbaarde Woord van God, zullen ze het eens worden en zich verzoenen. Want de werkelijkheid is één en niet meervoudig.

5. De verschillende volkeren en religies zijn doordrenkt van blinde en onverdraagzame imitaties. Een man is een jood omdat zijn vader een jood was. De moslim volgt vanzelfsprekend hetzelfde geloof en belijdenis in de voetstappen van zijn voorouders. De boeddhist is trouw aan zijn geërfd boeddhisme. Dat wil zeggen, ze belijden hun religieuze geloof blindelings en zonder onderzoek, wat eenheid en overeenstemming onmogelijk maakt. Het is daarom duidelijk dat deze toestand niet kan worden verholpen zonder een hervorming in de wereld van religie. Met andere woorden, de fundamentele werkelijkheid van de goddelijke religies moet worden vernieuwd, hervormd en opnieuw verwoord.

6. Vanuit het zaad van de werkelijkheid is religie uitgegroeid tot een boom die bladeren en takken, bloesems en vruchten heeft voortgebracht. Na verloop van tijd is deze boom in een staat van verval geraakt. De bladeren en bloesems zijn verdord en vergaan, de boom is aangetast en vruchteloos geworden. Het is niet redelijk dat de mens vasthoudt aan de oude boom en beweert dat zijn levenskrachten onverminderd zijn, zijn vruchten ongeëvenaard en zijn bestaan eeuwig. Het zaad van de werkelijkheid moet opnieuw in de harten van de mensen worden gezaaid, zodat er een nieuwe boom uit kan ontstaan en nieuwe goddelijke vruchten de wereld kunnen verfrissen. Op deze manier zullen de natiën en volkeren, die nu verschillen in religie, tot eenheid worden gebracht, zullen imitaties worden verlaten en zal een universele broederschap worden gevestigd in de werkelijkheid zelf. Oorlog en strijd zullen ophouden onder de mensheid en allen zullen verzoend worden als dienaren van God. Want allen zijn beschut onder de boom van Zijn voorzienigheid en barmhartigheid. God is vriendelijk voor iedereen, Hij is de schenker van genade aan allen, net zoals Jezus Christus heeft verklaard dat God “regen zendt over zowel de rechtvaardigen als de onrechtvaardigen.” Dat wil zeggen, de barmhartigheid van God is universeel. De hele mensheid staat onder de bescherming van Zijn liefde en gunst, en aan allen heeft Hij de weg gewezen van leiding en vooruitgang. Vooruitgang is van tweeërlei aard: materieel en geestelijk. De eerste wordt behaald door het observeren van de ons omringende bestaanswereld en legt de basis voor beschaving. Geestelijke vooruitgang wordt bereikt door de ademtocht van de Heilige Geest en is het ontwaken van de bewuste ziel van de mens om de realiteit van het goddelijke waar te nemen. Materiële vooruitgang verzekert het geluk van de menselijke wereld. Geestelijke vooruitgang waarborgt het geluk en eeuwige voortgang van de ziel. De Profeten van God hebben de wetten van goddelijke beschaving vastgelegd. Zij zijn de wortel en de oerbron van alle kennis geweest. Zij hebben de beginselen van menselijke broederschap en verbondenheid gevestigd die verschillende kenmerken hebben – zoals de verbondenheid van familie, van ras, van natie en van ethische drijfveren. Deze vormen van verbondenheid, deze banden van broederschap, zijn louter van tijdelijke en voorbijgaande aard. Ze waarborgen geen harmonie en leiden doorgaans tot onenigheid. Ze voorkomen oorlog en strijd niet. Integendeel, ze zijn egocentrisch, beperkt en vruchtbare oorzaken van vijandschap en haat onder de mensheid. De geestelijke broederschap die aangewakkerd wordt en gestalte krijgt door de ademtocht van de Heilige Geest, verenigt natiën en neemt de oorzaak van oorlog en strijd weg. Ze transformeert de mensheid tot één grote familie en legt de fundamenten van de eenheid van de mensheid. Ze verkondigt de geest van internationale overeenstemming en verzekert universele vrede. Daarom moeten we het fundament van deze hemelse broederschap onderzoeken. We moeten alle imitaties achterwege laten en de waarheid van de goddelijke leringen bevorderen. In overeenstemming met deze principes en wijze van handelen en met de hulp van de Heilige Geest, zal zowel materieel als geestelijk geluk gerealiseerd worden. Totdat alle natiën en volkeren verenigd zijn door de banden van de Heilige Geest in deze ware broederschap, totdat nationale en internationale vooroordelen zijn uitgewist in de werkelijkheid van deze geestelijke broederschap, zullen ware vooruitgang, welvaart en blijvend geluk niet bereikt worden door de mens. Dit is de eeuw van een nieuwe en universele nationaliteit. Wetenschappen en industrieën zijn vooruitgegaan, de politiek is hervormd, vrijheid is uitgeroepen en gerechtigheid is aan het ontwaken. Dit is de eeuw van beweging, goddelijke stimulans en vervulling, de eeuw van menselijke solidariteit en onbaatzuchtige dienstbaarheid, de eeuw van universele vrede en de werkelijkheid van het goddelijke Koninkrijk.

– 53 –
23 mei 1912
Het huis van de heer en mevrouw Francis W. Breed
367 Harvard Street, Cambridge, Massachusetts
Van stenografische aantekeningen

1. Wetenschappelijke kennis is de hoogste verworvenheid op het menselijke vlak, want wetenschap is de ontdekker van werkelijkheden. Er zijn twee soorten: materiële en geestelijke. Materiële wetenschap is het onderzoek van natuurlijke fenomenen en goddelijke wetenschap is de ontdekking en totstandkoming van geestelijke waarheden. De wereld van de mensheid moet beide verwerven. Een vogel heeft twee vleugels nodig en kan niet met één vleugel vliegen. Materiële en geestelijke wetenschap zijn de twee vleugels van menselijke verheffing en verwezenlijking. Beide zijn noodzakelijk – de ene natuurlijk, de andere bovennatuurlijk; de ene materieel, de andere goddelijk. Met het goddelijke bedoelen we de ontdekking van de mysteriën van God, het doorgronden van geestelijke werkelijkheden, de wijsheid van God, de innerlijke betekenissen van hemelse religies en de grondslag van hun wetten.

2. Vandaag is het 23 mei, de verjaardag van de boodschap en de Verklaring van de Báb. Het is een zegenrijke dag en de dageraad van openbaring, want de verschijning van de Báb was het eerste licht van het ware ochtendgloren, terwijl de manifestatie van de Gezegende Schoonheid, Bahá’u’lláh, het volle schijnsel van de zon was. Daarom is het een gezegende dag, het aanvangsmoment van de hemelse milddadigheid, het begin van de goddelijke uitstorting. Op deze dag in 1844 werd de Báb uitgezonden om het Koninkrijk van God aan te kondigen, de blijde tijding van de komst van Bahá’u’lláh te verkondigen en de tegenstand van de hele Perzische natie te weerstaan. Sommigen onder de Perzen volgden Hem. Hiervoor leden zij onder de zwaarste moeilijkheden en zware beproevingen. Ze doorstonden de beproevingen met wonderbaarlijke kracht en sublieme heldhaftigheid. Duizenden werden in de gevangenis gegooid, gestraft, vervolgd en gemarteld. Hun huizen werden geplunderd en verwoest, hun bezittingen in beslag genomen. Ze offerden hun leven gewillig op en bleven tot het einde toe onwankelbaar in hun geloof. Deze prachtige zielen zijn de lampen van God, de sterren van heiligheid die glorieus schijnen aan de eeuwige horizon van de wil van God.

3. De Báb werd het doelwit van bittere vervolging in Shíráz, alwaar Hij voor het eerst Zijn missie en boodschap bekend maakte. Die streek viel ten prooi aan een periode van hongersnood, en de Báb vertrok naar Isfahan. Daar kwamen de geleerden heftig tegen Hem in opstand. Hij werd gevangen genomen en naar Tabríz gezonden. Van daaruit werd Hij overgebracht naar Máh-kú en tenslotte opgesloten in de vesting van Chihríq. Later stierf Hij de marteldood in Tabríz.

4. Dit is slechts een schets van de levensgeschiedenis van de Báb. Hij doorstond alle vervolgingen en droeg elk lijden en elke beproeving met grote vastberadenheid. Hoe meer Zijn tegenstanders trachtten die vlam te doven, des te feller werd zij. Dag na dag verspreidde en versterkte Zijn Zaak zich. Gedurende de tijd dat Hij onder de mensen was, kondigde Hij voortdurend de komst van Bahá’u’lláh aan. In al Zijn Boeken en Tafelen noemde Hij Bahá’u’lláh en kondigde de blijde tijding van Zijn manifestatie aan, met de voorspelling dat Hij Zich in het negende jaar zou openbaren. Hij zei dat in het negende jaar “u alle geluk zult bereiken” en in het negende jaar “u gezegend zult zijn met de ontmoeting van de Beloofde van wie ik gesproken heb”. Hij noemde de Gezegende Volmaaktheid, Bahá’u’lláh, onder de titel “Hij die door God zal worden geopenbaard”. Kort gezegd, die gezegende Ziel offerde Zijn eigen leven op de weg van Bahá’u’lláh, zoals is beschreven in historische geschriften en verslagen. In Zijn eerste Boek, het Uitmuntendste Verhaal, zegt Hij: “O Relict van God! Ik offer mij geheel aan U op, ik ben tevreden met vervloekingen op Uw weg, ik verlang naar niets anders dan gedood te worden in Uw liefde, en God, de Allerhoogste, voldoet als een eeuwige bescherming.”

5. Overweeg hoe de Báb moeilijkheden en beproevingen doorstond, hoe Hij Zijn leven gaf voor de Zaak van God, hoe Hij werd aangetrokken door de liefde van de Gezegende Schoonheid, Bahá’u’lláh, en hoe Hij de blijde tijding van Zijn openbaring aankondigde. We moeten Zijn hemelse voorbeeld volgen, we moeten zelfopofferend zijn en stralen met het vuur van de liefde van God. We moeten deelhebben aan de overvloed en genade van de Heer, want de Báb heeft ons vermaand om op te staan in dienst aan de Zaak van God, om absoluut afgescheiden te zijn van alles buiten God gedurende de dag van de Gezegende Volmaaktheid, Bahá’u’lláh, om volledig aangetrokken te worden door de liefde van Bahá’u’lláh, om de hele mensheid lief te hebben omwille van Hem, om toegeeflijk en genadig te zijn voor allen omwille van Hem en om de eenheid van de wereld van de mensheid op te bouwen. Daarom is deze dag, 23 mei, de viering van een gezegende gebeurtenis.

– 54 –
25 mei 1912
Huntington Chambers
Boston, Massachusetts
Van stenografische aantekeningen

1. Ik vertrek uit uw stad, maar ik laat mijn hart bij u. Mijn geest zal hier zijn en ik zal u niet vergeten. Ik vraag voor u bevestiging vanuit het Koninkrijk van Bahá’u’lláh. Ik bid dat u voortdurend mag vooruitgaan in geestelijke ontvankelijkheid, dat u dag na dag stralender mag worden en nader tot God zult komen, totdat u een instrument wordt om de wereld van de mensheid te verlichten. Mogen deze bekrachtigingen van het Rijk Gods u omgeven. Dat is mijn hoop, mijn gebed.

2. Naar de schatting van historici is deze stralende eeuw gelijk aan honderd eeuwen uit het verleden. Als men een vergelijking maakt met de som van alle vroegere menselijke verworvenheden, zal men vaststellen dat de ontdekkingen, de wetenschappelijke vooruitgang en de materiële beschaving van deze eeuw, de vooruitgang en het resultaat van honderd voorgaande eeuwen hebben geëvenaard, ja zelfs ver overtroffen. Alleen al de productie van boeken en literaire werken getuigt ervan dat de prestaties van de menselijke geest in deze eeuw groter en meer verlicht zijn geweest dan in alle voorafgaande eeuwen tezamen. Het is daarom duidelijk dat deze eeuw van het grootste belang is. Denk eens na over de wonderbaarlijke prestaties die deze eeuw reeds hebben gekenmerkt: de ontdekkingen op elk gebied van menselijk onderzoek, uitvindingen, wetenschappelijke kennis, ethische hervormingen en voorschriften voor het welzijn van de mensheid, mysteriën van de natuur die zijn onderzocht, verborgen krachten zichtbaar gemaakt en dienstbaar aan de mens – een ware wonderwereld van nieuwe verschijnselen en omstandigheden die tot nu toe onbekend waren, opent zich voor verdere toepassing en onderzoek. Oost en West kunnen rechtstreeks met elkaar communiceren. Een mens kan zweven in de lucht of snelheid maken in onderzeese diepten. De kracht van stoom heeft de continenten met elkaar verbonden. Treinen doorkruisen woestijnen en doorbreken bergbarrières, schepen vinden feilloos hun weg op de spoorloze oceanen. Dag na dag nemen de ontdekkingen toe. Wat een prachtige eeuw is dit! Het is een tijdperk van universele hervormingen. Wetten en statuten van burgerlijke en federale regeringen zijn in een proces van verandering en transformatie. Wetenschappen en kunsten worden opnieuw vormgegeven. Het denken ondergaat een metamorfose. De fundamenten van de menselijke samenleving veranderen en worden versterkt. De wetenschappen van het verleden zijn vandaag de dag nutteloos. Het Ptolemeïsche systeem van astronomie en talloze andere systemen en theorieën van wetenschappelijke en filosofische kennis worden afgedankt, omdat bekend is dat zij onjuist en waardeloos zijn. Bestaande ethische precedenten en beginselen kunnen niet worden toegepast op de behoeften van de moderne wereld. Gedachten en theorieën van voorbije tijden zijn nu vruchteloos. Tronen en regeringen storten in en komen ten val. Alle voorwaarden en vereisten van het verleden die niet geschikt en inadequaat zijn voor de huidige tijd, ondergaan een radicale hervorming. Het is daarom duidelijk dat verkeerde en misleidende religieuze leringen, verouderde vormen van geloof en voorouderlijke imitaties, die in strijd zijn met de grondslagen van de goddelijke werkelijkheid, ook moeten verdwijnen en herzien moeten worden. Zij moeten worden losgelaten en nieuwe voorwaarden moeten worden erkend. De zeden van de mensheid moeten een verandering ondergaan. Nieuwe remedies en oplossingen voor menselijke problemen moeten worden aangenomen. Menselijke denkbeelden moeten zelf veranderen en onderworpen worden aan universele hervorming. Zoals de denkbeelden en veronderstellingen van voorbije eeuwen heden ten dage vruchteloos zijn, zo zijn ook de dogma’s en door de mens bedachte stelsels in religie verouderd en onvruchtbaar. Nee, het is waar dat zij de oorzaak zijn van vijandschap en strijd in de wereld der mensheid; oorlog en bloedvergieten vloeien daaruit voort, en de eenheid van de mensheid vindt geen erkenning in het naleven ervan. Daarom is het onze plicht in deze stralende eeuw de essentie van goddelijke religie te onderzoeken, te zoeken naar de werkelijkheden die ten grondslag liggen aan de eenheid van de wereld der mensheid en de bron te ontdekken van vriendschap en overeenstemming die de mensheid zal verenigen in de hemelse band van liefde. Deze eenheid is de uitstraling van eeuwigheid, van goddelijke spiritualiteit, de gaven van God en de overvloed van het Koninkrijk. Wij moeten de goddelijke bron van deze hemelse gaven onderzoeken en ons er standvastig aan houden. Want als wij gebonden blijven en beperkt worden door menselijke verzinsels en dogma’s, zal de wereld van de mensheid van dag tot dag achteruitgaan, zullen oorlog en strijd van dag tot dag toenemen en zullen satanische krachten samenspannen in de richting van de vernietiging van het menselijk ras.

3. Als liefde en overeenstemming in één gezin tot uiting komen, zal dat gezin vooruitgaan, verlicht en geestelijk worden. Maar als vijandschap en haat in het gezin bestaan, zijn vernietiging en uiteenval onvermijdelijk. Hetzelfde geldt voor een stad. Als degenen die erin wonen een geest van eensgezindheid en saamhorigheid aan de dag leggen, zal zij gestaag vooruitgaan en zullen de menselijke omstandigheden rooskleuriger worden, maar als er vijandschap en strijd heerst, zal zij worden vernederd en zullen haar inwoners uiteengedreven worden. Evenzo ontwikkelen en bevorderen de mensen van een land hun beschaving en verlichting door middel van liefde en overeenstemming en vallen ze uiteen door oorlog en strijd. Tenslotte geldt dit voor de mensheid zelf in haar totaliteit. Wanneer liefde het werkende principe is en de ideale geestelijke banden de harten van de mensen verenigen, zal het gehele menselijke ras worden verheven, zal de wereld voortdurend geestelijker en stralender worden en zullen het geluk en de rust van de mensheid onmetelijk toenemen. Oorlog en strijd zullen worden uitgeroeid, onenigheid en tweedracht zullen verdwijnen en universele vrede zal de natiën en volkeren van de wereld verenigen. De gehele mensheid zal als één familie samenleven, zich vermengen als de golven van één zee, stralen als sterren aan één firmament en verschijnen als vruchten van één en dezelfde boom. Dit is de blijdschap en de gelukzaligheid van de mensheid. Dit is de verlichting van de mens, de eeuwige glorie en het eeuwige leven; dit is het goddelijke geschenk. Ik verlang deze bestemming voor u en ik bid God dat het volk van Amerika dit verheven doel mag bereiken, opdat de deugd van deze democratie mag worden verzekerd en hun naam eeuwig mag worden verheerlijkt. Mogen de bekrachtigingen Gods hen in alles ondersteunen en moge hun nagedachtenis in Oost en West worden geëerd. Mogen zij de dienaren van de Allerhoogste worden, Hem nabij zijn en geliefd in de eenheid van het hemelse Koninkrijk.

4. Bahá’u’lláh doorstond zestig jaar lang beproevingen en ontberingen. Er was geen vervolging, tegenspoed of lijden dat Hij niet ondervond van de hand van Zijn vijanden en onderdrukkers. Alle dagen van Zijn leven werden doorgebracht in moeilijkheden en beproevingen – de ene keer in de gevangenis, de andere keer in ballingschap, soms in ketenen. Hij verdroeg deze moeilijkheden gewillig voor de eenheid van de mensheid, biddend dat de wereld van de mensheid zich gewaar zou worden van de stralen van God, de eenheid van de mensheid werkelijkheid zou worden, strijd en oorlog zouden ophouden en vrede en rust door allen zouden worden bereikt. In de gevangenis heeft Hij de banier van menselijke solidariteit gehesen, de universele vrede verkondigd, koningen en heersers der natiën aangeschreven, hen opgeroepen tot internationale eenheid en raad gegeven tot arbitrage. Zijn leven was een draaikolk van vervolging en moeilijkheden, maar catastrofes, extreme beproevingen en tegenslagen stonden de volbrenging van Zijn werk en missie niet in de weg. Integendeel, Zijn macht werd steeds groter, Zijn doelmatigheid en invloed verspreidden zich en namen toe, totdat Zijn glorierijk licht in het gehele Oosten straalde, liefde en eenheid werden gevestigd, en de verschillende religies vonden een middelpunt van overeenkomst en verzoening.

5. Daarom moeten ook wij ons inspannen op dit pad van liefde en dienstbaarheid, waarbij we ons leven en onze bezittingen opofferen, toegewijd onze dagen doorbrengen en onze inspanningen geheel aan de Zaak van God wijden zodat, als God het wil, het vaandel van universele religie gehesen mag worden in de mensenwereld en de eenheid in de wereld van de mensheid gevestigd wordt.

6. In uw harten heb ik de weerspiegeling gezien van een grote en prachtige liefde. De Amerikanen hebben mij allemaal dezelfde vriendelijkheid getoond en ik koester een diepe geestelijke liefde voor hen. Ik ben blij met de ontvankelijkheid van uw harten. Ik zal voor u bidden, goddelijke bijstand vragen en dan afscheid nemen.

7. O mijn God! O mijn God! Waarlijk, deze dienaren keren zich tot U en roepen Uw koninkrijk van barmhartigheid aan. Waarlijk, zij zijn aangetrokken door Uw heiligheid en in gloed gezet door het vuur van Uw liefde; zij zoeken bekrachtiging uit Uw wonderbare koninkrijk en hopen Uw hemels rijk te bereiken. Waarlijk, zij hunkeren naar de uitstorting van Uw gaven en verlangen ernaar verlicht te worden door de Zon van Werkelijkheid. O Heer! Maak hen tot helder schijnende lampen, tekenen van barmhartigheid, vruchtdragende bomen en stralende sterren. Mogen zij voorwaarts treden in Uw dienst en met U verbonden worden door de sterke banden van Uw liefde, vol verlangen naar het licht van Uw gunst. O Heer! Maak hen tekenen van leiding, vaandels van Uw onvergankelijk koninkrijk, golven in de zee van Uw genade, spiegels voor het licht van Uw majesteit.

8. Waarlijk, Gij zijt de Edelmoedige. Waarlijk, Gij zijt de Barmhartige. Waarlijk, Gij zijt de Dierbare, de Geliefde.

Toespraken van ‘Abdu’l‑Bahá in New York en Fanwood

26 mei – 8 juni 1912
– 55 –
26 mei 1912
Mount Morris Baptist Church
Fifth Avenue en 126th Street, New York
Aantekeningen van Esther Foster

1. Toen ik vanavond de kerk binnenkwam hoorde ik het lied “Nearer my God, to Thee”. Het hoogste wat in de mensenwereld bereikt kan worden is God nabij te zijn. Eeuwigdurende glorie, eer, genade en schoonheid die de mens ten deel vallen, komen door het God nabij te zijn. Alle Profeten en apostelen verlangden ernaar en baden om de Schepper nabij te mogen zijn. Hoeveel slapeloze nachten hebben ze niet doorgebracht in hun verlangen naar deze toestand en hoeveel dagen hebben zij niet besteed aan smeekbeden om dit te bereiken, steeds op zoek naar toenadering tot Hem! Maar de nabijheid van God is geen gemakkelijke zaak. In de tijd dat Jezus Christus op aarde was, zocht de mensheid de nabijheid van God, maar in die tijd bereikte niemand dit behalve een zeer klein aantal, Zijn discipelen. Die gezegende zielen werden bevestigd met goddelijke nabijheid door de liefde van God. Goddelijke nabijheid is afhankelijk van het bereiken van de kennis van God, van het zich losmaken van alles buiten God. Het is afhankelijk van zelfopoffering en kan alleen worden gevonden door het opgeven van rijkdom en wereldse bezittingen. Het wordt mogelijk gemaakt door de doop van water en vuur die in de Evangeliën wordt geopenbaard. Water symboliseert het water des levens, dat kennis is, en vuur is het vuur van de liefde Gods, daarom moet de mens gedoopt worden met het water des levens, de Heilige Geest en het vuur der liefde van het Koninkrijk. Totdat hij deze drie gradaties heeft bereikt, is het niet mogelijk God nader te komen. Dit is het proces waardoor de bahá’ís van Perzië het hebben bereikt. Zij gaven hun leven voor deze positie, offerden eer, comfort en bezittingen op, haastten zich met de grootste vreugde naar de plaats van het martelaarschap; hun bloed werd vergoten, hun lichamen werden gemarteld en vernietigd, hun huizen geplunderd en hun kinderen in gevangenschap afgevoerd. Zij verdroegen al deze omstandigheden vreugdevol en bereidwillig. Door zulke offers wordt het mogelijk gemaakt God nabij te zijn. En laat het duidelijk zijn dat deze nabijheid niet afhankelijk is van tijd en plaats. Het God nader komen is afhankelijk van de zuiverheid van het hart en de blijdschap van de geest door middel van de blijde tijdingen van het Koninkrijk. Beschouw hoe een zuivere, goed gepolijste spiegel de straling van de zon ten volle weerspiegelt, ongeacht hoe ver de zon ook afstaat. Zo gauw de spiegel wordt schoongemaakt en helder is, zal de zon zich daarin laten zien. Hoe zuiverder en hoe meer gelouterd het hart van de mens wordt, des te meer het God nadert en de Zon van Werkelijkheid erin wordt geopenbaard. Dit licht zet de harten in vuur en vlam met het vuur van de liefde van God, opent in hen de deuren van kennis en ontsluit de goddelijke mysteriën, zodat geestelijke ontdekkingen mogelijk worden gemaakt. Alle Profeten van God zijn door onthouding nader tot God gekomen. Wij moeten die heilige zielen navolgen en onze eigen wensen en verlangens opgeven. Wij moeten ons zuiveren van het slijk en de aarde van het wereldse, totdat onze harten worden als heldere spiegels en het licht van de allergrootste leiding zich in hen openbaart.

2. Bahá’u’lláh verklaart in De Verborgen Woorden dat God Zijn dienaren bezielt en door hen bekend gemaakt wordt. Hij zegt: “Uw hart is Mijn woning, heilig het voor Mijn nederdaling. Uw geest is Mijn plaats van openbaring, zuiver hem voor Mijn verschijning.” Daarom weten we dat het mogelijk is om God nabij te zijn door toewijding aan Hem, door het binnengaan van het Koninkrijk en het dienen van de mensheid. Het wordt bereikt door eenheid met de mensheid en door liefdevolle genegenheid jegens allen; het is afhankelijk van het onderzoeken van de waarheid, het verwerven van lovenswaardige deugden, het dienen van de zaak van universele vrede en persoonlijke verheffing. Kortom, voor het nader komen tot God is het opofferen van het zelf, het loslaten en het opgeven van alles omwille van Hem noodzakelijk. Nabijheid is gelijkenis.

3. Zie hoe de zon schijnt op de gehele schepping, maar alleen oppervlakten die zuiver en gepolijst zijn, kunnen haar glorie en licht weerkaatsen. De verduisterde ziel heeft geen deel aan de openbaring van deze glorieuze stralen der werkelijkheid, en de aarde van eigenliefde is niet in staat om voordeel te halen uit dat licht en brengt geen groei voort. De ogen der blinden kunnen de stralen van de zon niet aanschouwen, alleen zuivere ogen met gezond en volmaakt zicht kunnen dat. Groene en levende bomen kunnen de overvloed van de zon absorberen, dode wortels en verdorde takken worden erdoor vernietigd. Daarom moet de mens capaciteiten verwerven en hij moet ontvankelijkheid ontwikkelen. Zolang hij niet ontvankelijk is voor goddelijke invloed, is hij niet in staat om het licht te weerspiegelen en de voordelen ervan te verwerken. Onvruchtbare grond zal niets voortbrengen ook al stort de wolk van milddadigheid er duizend jaar regen over uit. Wij moeten de bodem van ons hart ontvankelijk en vruchtbaar maken door deze te bewerken opdat de regen van goddelijke barmhartigheid ons hart kan verfrissen en rozen en hyacinten van goddelijke oorsprong voortbrengen. We moeten waarnemende ogen hebben om het licht van de zon te kunnen zien. We moeten onze neus reinigen om de geuren van de goddelijke rozentuin te kunnen ruiken. We moeten de oren oplettend maken om de oproep van het allerhoogste Koninkrijk te kunnen horen. Hoe mooi de melodie ook is, het oor dat doof is kan het niet horen en kan de roep van de allerhoogste Schare niet ontvangen. Het reukorgaan dat verstopt is met stof kan de welriekende geuren van bloesems niet inademen. Daarom moeten we altijd streven naar capaciteit en paraatheid. Zolang we niet ontvankelijk zijn, kunnen de schoonheden en de genadegaven van God niet tot ons doordringen. Christus vertelde een gelijkenis waarin Hij zei dat Zijn woorden waren als de zaden van de zaaier; sommige vallen op stenige grond, sommige op onvruchtbare grond, sommige worden verstikt door doornen en distels, maar sommige vallen op de gereed zijnde, ontvankelijke en vruchtbare aarde van mensenharten. Wanneer zaden op onvruchtbare grond zijn geworpen, volgt er geen groei. De zaden die op stenige grond zijn geworpen, zullen een korte tijd groeien, maar bij gebrek aan diepe wortels zullen zij verdorren. Doornen en distels vernietigen andere volledig, maar het zaad dat in goede grond is uitgezaaid, brengt oogst en vrucht voort.

4. Op dezelfde manier kunnen de woorden die ik hier vanavond tot u spreek geen enkel effect hebben. Sommige harten kunnen geraakt worden en het dan snel vergeten. Anderen kunnen door bijgelovige ideeën en verbeeldingen het zelfs niet horen en begrijpen. Maar de gezegende zielen die aandacht hebben voor mijn aansporingen en vermaningen, die luisteren met het oor van acceptatie, die mijn woorden effectief laten doordringen, zullen van dag tot dag vooruitgaan naar volledige vruchtbaarheid, ja zelfs tot de Allerhoogste Schare. Overweeg hoe deze gelijkenis het bereiken van het doel afhankelijk maakt van capaciteit. Tenzij capaciteit wordt ontwikkeld, kan de oproep van het Koninkrijk het oor niet bereiken, zal het licht van de Zon van Waarheid niet worden waargenomen, en zullen de geuren van de rozentuin van innerlijke betekenis verloren gaan. Laten wij ons inspannen om capaciteit, ontvankelijkheid en waardigheid te verwerven, opdat wij de oproep van de blijde tijding van het Koninkrijk mogen horen, verkwikt worden door de ademtochten van de Heilige Geest, het vaandel van de eenheid van de mensheid mogen hijsen, menselijke broederschap tot stand mogen brengen, en onder de bescherming van goddelijke genade het immerdurende en onvergankelijke leven mogen bereiken.

5. O Gij vergevingsgezinde God! Deze dienaren richten zich tot Uw koninkrijk en verlangen naar Uw genade en milddadigheid. O God! Maak hun hart zuiver en goed opdat zij Uw liefde waardig mogen worden. Zuiver en heilig hun geest opdat het licht van de Zon van Werkelijkheid op hen mag schijnen. Zuiver en heilig hun ogen opdat zij Uw licht mogen waarnemen. Zuiver en heilig hun oren opdat zij de roep van Uw koninkrijk mogen horen.

6. O Heer! Wij zijn waarlijk zwak, doch Gij zijt machtig. Wij zijn waarlijk arm, doch Gij zijt rijk. Wij zijn zoekende, en Gij zijt de Gezochte. O Heer! Heb mededogen met ons en vergeef ons; verleen ons dat vermogen en die ontvankelijkheid waardoor wij Uw gaven waardig zullen zijn en tot Uw koninkrijk worden aangetrokken, opdat wij met diepe teugen van het water des levens zullen drinken, in vlam gezet mogen worden door het vuur van Uw liefde en weer tot leven gewekt door de adem van de Heilige Geest in deze stralende eeuw.

7. O God, mijn God! Laat de blik van Uw goedertierenheid op deze bijeenkomst rusten. Neem eenieder veilig onder Uw hoede en bescherming. Zend Uw hemelse zegeningen neer op deze zielen. Dompel hen in de oceaan van Uw barmhartigheid, en doe hen herleven door de ademtochten van de Heilige Geest.

8. O Heer! Verleen deze rechtvaardige regering Uw genadige hulp en bevestiging. Dit land staat onder de beschuttende schaduw van Uw bescherming, en dit volk is U dienstbaar. O Heer! Schenk het Uw hemelse gaven en laat de uitstorting van Uw genade en gaven ruim en overvloedig zijn. Vergun dat deze geachte natie aanzien geniet, en stel haar in staat Uw koninkrijk binnen te gaan.

9. Gij zijt de Krachtige, de Almogende, de Barmhartige, en Gij zijt de Edelmoedige, de Weldadige, de Heer van overvloedige genade.

– 56 –
28 mei 1912
Receptie in de Metropolitan Temple
7th Avenue en 14th Street, New York
Aantekeningen van Ester Foster

1. Het Vaderschap van God, Zijn goedertierenheid en weldadigheid zijn voor allen duidelijk. In Zijn barmhartigheid voorziet Hij ten volle en ruimschoots voor Zijn schepselen, en als een ziel zondigt, schort Hij Zijn vrijgevigheid niet op. Alle geschapen dingen zijn zichtbare manifestaties van Zijn Vaderschap, barmhartigheid en goddelijke gaven. Menselijke broederschap is even helder en duidelijk als de zon, want allen zijn dienaren van één God, behoren tot één mensheid, bewonen dezelfde aardbol, zijn beschut onder de overschaduwende koepel van de hemel en ondergedompeld in de zee van goddelijke barmhartigheid. Menselijke broederschap en afhankelijkheid bestaan omdat wederzijdse hulpvaardigheid en samenwerking de twee noodzakelijke beginselen zijn die ten grondslag liggen aan het menselijk welzijn. Dit is de fysieke relatie van de mensheid. Er is een andere broederschap – de geestelijke – die hoger, verhevener en superieur is aan alle andere. Zij is hemels, zij gaat uit van de ademtochten van de Heilige Geest en de uitstorting van barmhartige eigenschappen en is gegrondvest op geestelijke ontvankelijkheid. Deze broederschap wordt gevestigd door de Manifestaties van God.

2. De goddelijke manifestaties hebben er vanaf de dag van Adam naar gestreefd om de mensheid te verenigen, zodat zij als één ziel kunnen worden beschouwd. De functie en het doel van een herder is om zijn kudde bijeen te brengen en niet om die uiteen te drijven. De Profeten van God waren de goddelijke Herders van de mensheid. Zij hebben een band van liefde en eenheid tussen de mensen tot stand gebracht, maakten van verstrooide volkeren één natie en van rondtrekkende stammen machtige koninkrijken. Zij hebben de basis gelegd van de eenheid van God en iedereen tot universele vrede opgeroepen. Al deze heilige, goddelijke Manifestaties zijn één. Zij hebben één God gediend, dezelfde waarheid verkondigd, dezelfde instellingen gevestigd en hetzelfde licht weerkaatst. Hun verschijningen zijn opeenvolgend en in samenhang geweest. Elk van Hen heeft Degene die zou volgen aangekondigd en verheerlijkt, en allen hebben de grondslag van de werkelijkheid gelegd. Zij riepen de mensen op en nodigden hen uit tot liefde en maakten de menselijke wereld tot een spiegel van het Woord van God. Daarom hebben de goddelijke religies die Zij stichtten één fundament en zijn Hun leringen, bewijzen en getuigenissen één. In naam en vorm verschillen Zij, maar in werkelijkheid komen Zij overeen en zijn Zij identiek. Deze heilige Manifestaties zijn geweest als de komst van de lente in de wereld. Hoewel de lente van dit jaar volgens de veranderende kalender met een andere naam wordt aangeduid, is zij wat betreft haar werking en vernieuwende kracht toch dezelfde als de lente van het vorige jaar. Want elke lente is de tijd van een nieuwe schepping, waarvan de gevolgen, de gaven, de volmaaktheden en de levengevende krachten dezelfde zijn als die van de vorige lenteseizoenen, hoewel de namen talrijk en verschillend zijn. Nu is het 1912, vorig jaar was het 1911 enzovoort, maar in de fundamentele werkelijkheid is er geen verschil. De zon is één, maar de dageraadspunten van de zon zijn talrijk en veranderlijk. De oceaan is één watermassa, maar verschillende delen ervan hebben bijzondere benamingen, zoals de Atlantische Oceaan, de Stille Oceaan, de Middellandse Zee, de Zuidelijke Oceaan enzovoort. Als we naar de namen kijken, is er onderscheid, maar het water, de oceaan zelf, is één werkelijkheid.

3. Evenzo zijn de goddelijke religies van de heilige Manifestaties van God in werkelijkheid één, hoewel zij in naam en benaming verschillen. De mens moet een minnaar van het licht zijn, ongeacht aan welke dageraad het kan verschijnen. Hij moet de roos liefhebben, het maakt niet uit op welke grond deze groeit. Hij moet een zoeker naar waarheid zijn, ongeacht uit welke bron die komt. Gehecht zijn aan de lantaarn houdt niet de liefde voor het licht in. Trouw aan de aarde is passend, maar vreugde scheppen in de roos die zich vanuit de grond ontwikkelt, is waardevol. Toewijding aan de boom levert niets op, maar deelhebben aan zijn vruchten is heilzaam. Men moet genieten van heerlijke vruchten, ongeacht aan welke boom ze groeien of waar ze gevonden worden. Het woord van waarheid, ongeacht in welke taal het gesproken wordt, moet bekrachtigd worden. Absolute waarheden, het maakt niet uit in welk boek ze staan opgetekend, moeten aanvaard worden. Als we vooroordeel koesteren, zal het de oorzaak van gebrek en onwetendheid worden. De strijd tussen religies, natiën en rassen komt voort uit misverstand. Als wij de religies onderzoeken om de beginselen te ontdekken die aan hun fundamenten ten grondslag liggen, zullen wij ontdekken dat zij overeenstemmen, want hun fundamentele werkelijkheid is één en niet meervoudig. Op deze manier zullen de religieuze mensen van de wereld hun punt van eenheid en verzoening bereiken. Zij zullen de waarheid vaststellen, dat het doel van religie het verwerven van prijzenswaardige deugden is, het verbeteren van de zeden, de geestelijke ontwikkeling van de mensheid, het bereiken van het ware leven en goddelijke gaven. Alle Profeten waren bevorderaars van deze principes, geen van Hen was de bevorderaar van corruptie, slechte gewoontes of kwaad. Zij hebben de mensheid opgeroepen tot alles wat goed is. Zij hebben de mensen bijeengebracht in de liefde voor God, hen uitgenodigd voor de religies van de eenheid der mensheid en hen aangespoord tot vriendschap en eensgezindheid. We noemen bijvoorbeeld Abraham en Mozes. Door hen te noemen, bedoelen we niet de beperkte associatie die is verbonden aan enkel hun naam, maar de deugden die deze namen bevatten. Als we Abraham zeggen, bedoelen we daarmee een manifestatie van goddelijke leiding, een middelpunt van menselijke deugden, een bron van hemelse zegeningen voor de mensheid, een dageraad van goddelijke inspiratie en volmaaktheden. Deze volmaaktheden en gunsten zijn niet beperkt tot namen en grenzen. Wanneer wij deze deugden, kwaliteiten en eigenschappen aantreffen, ongeacht in welke persoonlijkheid, herkennen wij dezelfde werkelijkheid die van binnenuit straalt en buigen wij ons in erkentelijkheid voor de volmaaktheden van Abraham. Op dezelfde manier erkennen en aanbidden wij de schoonheid van Mozes. Sommige zielen waren liefhebbers van de naam Abraham, zij hielden van de lantaarn in plaats van het licht, en toen zij ditzelfde licht uit een andere lantaarn zagen schijnen, waren zij zo gehecht aan de vorige lantaarn dat zij de latere verschijning en verlichting niet herkenden. Daarom waren zij die gehecht waren en hardnekkig vasthielden aan de naam Abraham, in het nadeel toen de deugden van Abraham weer in Mozes terugkwamen. Evenzo waren de joden gelovigen in Mozes, in afwachting van de komst van de Messias. De deugden en volmaaktheden van Mozes werden op de meest stralende wijze zichtbaar in Jezus Christus, maar de joden hielden vast aan de naam Mozes, niet aan de deugden en volmaaktheden die in Hem openbaar werden. Indien zij deze deugden hadden aanbeden en deze volmaaktheden hadden gezocht, zouden zij zeker in Jezus Christus geloofd hebben toen dezelfde deugden en volmaaktheden in Hem zichtbaar werden. Als wij liefhebbers zijn van het licht, aanbidden wij het in welke lamp het zich ook moge openbaren, maar als wij de lamp zelf liefhebben en het licht wordt overgebracht naar een andere lamp, zullen wij het niet aanvaarden of goedkeuren. Daarom moeten wij de deugden die in de Boodschappers van God zijn geopenbaard – of het nu in Abraham, Mozes, Jezus of een andere Profeet is – volgen en aanbidden, maar wij moeten de lamp niet aanhangen en aanbidden. Wij moeten de zon erkennen, van welk punt zij ook mag komen, van Mozes, Abraham of welk ander oriëntatiepunt ook, want wij zijn liefhebbers van zonlicht en niet van zijn plaats. Wij zijn liefhebbers van verlichting en niet van lampen en kaarsen. Wij zijn op zoek naar water, uit welke rots het ook mag ontspringen. Wij hebben behoefte aan fruit, in welke boomgaard het ook gerijpt mag zijn. Wij verlangen naar regen, het maakt niet uit welke wolk het laat neerdalen. We mogen niet gebonden zijn. Als wij afstand doen van deze gebondenheid, zullen wij het eens zijn, want allen zijn zoekers naar de werkelijkheid. De vervalsing of imitatie van ware religie heeft het menselijk geloof bezoedeld, en de grondslagen zijn uit het oog verloren. De verscheidenheid van deze imitaties heeft vijandschap en strijd, oorlog en bloedvergieten voortgebracht. Nu is de glorieuze en schitterende twintigste eeuw aangebroken, en de goddelijke overvloed straalt alom. De Zon van Waarheid schijnt met intense hevigheid. Dit is waarlijk de eeuw waarin deze navolgingen moeten worden verlaten, bijgeloof moet worden opgegeven en God alleen moet worden aanbeden. Wij moeten de werkelijkheid van de Profeten en hun leer onder ogen zien, opdat wij het eens kunnen worden.

4. God zij geloofd! De goddelijke lentetijd is nabij. Deze eeuw is, waarlijk het lenteseizoen. De wereld van de geest en het koninkrijk van de ziel zijn fris en groen geworden door haar gaven. Zij heeft het hele rijk van het bestaan tot leven gewekt. Aan de ene kant schijnen de lichten van de werkelijkheid en aan de andere kant storten de wolken van goddelijke genade de overvloed van hemelse milddadigheid uit. Wonderbaarlijke materiële vooruitgang is duidelijk aanwezig, en grote geestelijke ontdekkingen worden gedaan. Waarlijk, dit kan het wonder der eeuwen worden genoemd, want het is vol van wonderbaarlijke tekenen. De tijd is gekomen dat de gehele mensheid verenigd zal zijn, dat alle rassen trouw zullen zijn aan één vaderland, dat alle religies één religie zullen worden, en dat raciale en religieuze vooroordelen zullen verdwijnen. Het is een dag waarop de eenheid van de mensheid haar vaandel zal heffen en de internationale vrede, zoals de ware ochtend, de wereld met haar licht zal overspoelen. Daarom smeken wij God deze sombere wolken te verdrijven en deze nabootsingen te ontwortelen, opdat Oost en West zullen stralen van liefde en eenheid, opdat de volkeren van de wereld elkaar zullen omhelzen en de ideale geestelijke broederschap de wereld zal verlichten als de glorierijke zon van de hoogste hemelen. Dit is onze hoop, onze wens en verlangen. Wij bidden dat wij dit door de genade van God mogen bereiken. Ik ben zeer verheugd aanwezig te zijn op deze bijeenkomst die inherent beschikt over het enthousiasme, de intelligentie, scherpzinnigheid en het verlangen om de werkelijkheid te onderzoeken. Dergelijke bijeenkomsten zijn de luister van de mensenwereld. Ik vraag de zegen van God voor u.

– 57 –
29 mei 1912
Het huis van de heer en mevrouw Edward B. Kinney
780 West End Avenue, New York
Aantekeningen van Howard MacNutt

1. De goddelijke Manifestaties zijn met hun leringen beeldenstormers geweest, door dwalingen uit te roeien, onjuiste religieuze opvattingen te vernietigen en de mensheid opnieuw op te roepen tot de fundamentele eenheid van God. Evenzo hebben zij allen de eenheid van de wereld der mensheid verkondigd. De essentiële leer van Mozes was de wet van Sinaï, de Tien Geboden. Christus vernieuwde en openbaarde opnieuw de geboden van de ene ware God en de voorschriften voor menselijk handelen. Bij Mohammed was, hoewel de reikwijdte groter was, de bedoeling van Zijn lering eveneens de mensheid te verheffen en te verenigen in de kennis van de ene God. Bij de Báb was de reikwijdte nog groter, maar de wezenlijke leer was dezelfde. De Boeken van Bahá’u’lláh tellen meer dan honderd. Elk daarvan is een duidelijk bewijs dat voldoende is voor de mensheid en elk verkondigt van de eerste tot de laatste de essentiële eenheid van God en de mensheid, de liefde van God, de afschaffing van oorlog en de goddelijke norm van vrede. Ieder boek bevordert goddelijke moraliteit, de manifestatie van de genade van de Heer en in elk woord bevindt zich een boek van betekenissen. Want het Woord van God is collectieve wijsheid, absolute kennis en eeuwige waarheid.

2. Kijk eens naar de uitspraak in het eerste hoofdstuk van het Bijbelboek Johannes: “In den beginne was het Woord, en het Woord was bij God, en het Woord was God.” Deze uitspraak is kort, maar vol van grootse betekenissen. De toepassingen ervan zijn onbegrensd en kunnen niet door de macht van boeken of woorden worden bevat en uitgedrukt. Tot nu toe hebben de theologen deze uitspraak niet uitgelegd, maar hebben ze het beperkt tot Jezus als zijnde “het vleesgeworden Woord”, dat Jezus zich had afgescheiden van God, de Vader, en was neergedaald op aarde. Zo werd de geïndividualiseerde afscheiding van de godheid onderwezen.

3. De wezenlijke eenheid van Vader, Zoon en Geest heeft vele betekenissen en vormt de grondslag van het christendom. Vandaag geven we slechts een samenvatting van de uitleg. Waarom was Jezus het Woord?

4. In het universum van de schepping zijn alle waarneembare wezens als letters. Letters op zich hebben geen betekenis en drukken niets uit van een gedachte of ideaal, zoals bijvoorbeeld, a, b enzovoort. Evenzo hebben alle waarneembare wezens geen onafhankelijke betekenis. Maar een woord is samengesteld uit letters en heeft een onafhankelijke betekenis en bedoeling. Daarom was Christus het Woord, omdat Hij de volmaakte betekenis van de goddelijke werkelijkheid overbracht en de onafhankelijke waarde ervan belichaamde. Zijn status was die van de werkelijkheid vergeleken met de status van de beeldspraak. De bladeren van een boek hebben geen intrinsieke betekenis, maar de gedachte die zij overbrengen brengt u ertoe om over de werkelijkheid na te denken. De werkelijkheid van Jezus was de volmaakte betekenis, het Christus-zijn in Hem dat in de Heilige Boeken wordt gesymboliseerd als het Woord.

5. “Het Woord was bij God.” Het Christus-zijn betekent niet het lichaam van Jezus, maar de volmaaktheid van de goddelijke deugden die zich in Hem openbaren. Daarom staat er geschreven: “Hij is God.” Dit houdt geen scheiding van God in, zoals het niet mogelijk is de stralen van de zon te scheiden van de zon. De werkelijkheid van Christus was de belichaming van goddelijke deugden en eigenschappen van God. Want in het goddelijke is er geen dualiteit. Alle bijvoeglijke naamwoorden, zelfstandige naamwoorden en voornaamwoorden in dat hof van heiligheid zijn één; er is geen veelheid of verdeeldheid. De bedoeling van deze uiteenzetting is aan te tonen dat de Woorden van God ontelbare en vele verborgen betekenissen kennen – elk duizend en meer.

6. De Tafelen van Bahá’u’lláh zijn talrijk. De voorschriften en leringen die zij bevatten, zijn universeel en behandelen elk onderwerp. Hij heeft wetenschappelijke verklaringen geopenbaard die zich uitstrekken over alle gebieden van menselijk onderzoek en studie, waaronder astronomie, biologie, medische wetenschap, enzovoort. In de Kitáb-i-Íqán heeft Hij uiteenzettingen gegeven over de betekenissen van het Evangelie en andere goddelijke Boeken. Hij schreef lange Tafelen over beschaving, sociologie en bestuur. Elk onderwerp komt aan bod. Zijn geschriften zijn ongeëvenaard in schoonheid en diepgang. Zelfs zijn vijanden erkennen de grootheid van Bahá’u’lláh en zeggen dat Hij het wonder van de mensheid was. Dit was hun bekentenis, hoewel zij niet in Hem geloofden. Hij werd geprezen door christenen, joden, zoroastriërs en moslims die Zijn aanspraak ontkenden. Zij zeiden vaak: “Hij is weergaloos, uniek.” Een christelijke dichter in het Oosten schreef: “Geloof niet dat hij een manifestatie van God is, maar zijn wonderen zijn zo groot als de zon.” Mírzá Abu’l-Faḍl heeft veel van dit soort gedichten genoemd, en er zijn nog vele andere. De getuigenissen van Zijn vijanden bevestigden dat Hij het “wonder van de mensheid” was, dat Hij “op een bijzonder pad van kennis” liep en qua persoonlijkheid “ongeëvenaard” was. Zijn leringen zijn universeel en de maatstaf voor het menselijk handelen. Zij zijn niet louter theoretisch en bedoeld om in boeken te blijven. Zij vormen de leidraad voor ons handelen. Resultaten volgen op daden. Alleen theorie is vruchteloos. Wat heb je aan een boek over geneeskunde als het nooit van de bibliotheekplank wordt gehaald? De vruchten van de leringen van God worden zichtbaar door toepassing in de praktijk.

7. De grote en fundamentele leringen van Bahá’u’lláh zijn het éénzijn van God en de eenheid van de mensheid. Dit is de band van eenheid tussen bahá’ís over de hele wereld. Zij worden onderling verenigd en verenigen dan anderen. Het is onmogelijk te verenigen als je zelf niet verenigd bent. Christus zei: “Gij zijt het zout der aarde; maar indien het zout zijn smaak verloren heeft, waarmede zal het dan gezouten worden?” Dit bewijst dat er verdeeldheid en gebrek aan eenheid was onder Zijn volgelingen. Vandaar Zijn aansporing tot eenheid van handelen.

8. Nu moeten wij ons ook verenigen in de grootste eenheid, vriendelijk en liefdevol zijn voor elkaar, al onze bezittingen, onze eer, ja, zelfs ons leven voor elkaar opofferen. Dan zal worden bewezen dat wij hebben gehandeld volgens de leringen van God, dat wij echte gelovigen zijn geweest in het éénzijn van God en de eenheid van de mensheid.

– 58 –
30 mei 1912
Theosophical Lodge
Broadway en 79th Street, New York
Aantekeningen van Howard MacNutt

1. Ik ben zeer verheugd met deze uitingen van warme gevoelens en bewijzen van geestelijke ontvankelijkheid. Vanavond ben ik zeer gelukkig door het besef dat onze doelstellingen en verlangens één zijn. Dit is een weerspiegeling en bewijs van de eenheid van de wereld der mensheid en de intentie tot verwezenlijking van de Allergrootste Vrede. Daarom zijn wij verenigd in wil en doel. In de wereld van het bestaan zijn er geen grotere vraagstukken dan deze. Eenheid van de wereld der mensheid verzekert de verheffing van de mens. Internationale vrede is de verzekering van het welzijn van de gehele mensheid. Er zijn geen grotere drijfveren en doeleinden in de mensenziel. Aangezien wij het daarover eens zijn, is de zekerheid van eenheid en eensgezindheid tussen bahá’ís en theosofen zeer hoopgevend. Hun doeleinden zijn één, hun verlangens zijn één, en de geestelijke beweegredenen zijn voor beiden dezelfde. Hun aandacht is gewijd aan het goddelijke Koninkrijk en zij nemen gelijkelijk deel aan zijn overvloed.

2. De mensenwereld heeft thans behoefte aan een verheven macht, waardoor deze hoge principes en doeleinden kunnen worden uitgevoerd. De zaak van vrede is een zeer grote zaak; het is de zaak van God, en alle krachten van de wereld verzetten zich ertegen. Regeringen bijvoorbeeld, zien militarisme als een stap naar menselijke vooruitgang en zijn van mening dat verdeeldheid onder mensen en natiën de oorzaak is van patriottisme en eer, dat wanneer een land een ander land aanvalt en overwint, en daarmee rijkdom, grondgebied en roem verwerft, deze oorlogvoering en verovering, dit bloedvergieten en deze wreedheid de oorzaak zijn van vooruitgang en welvaart van dat zegevierende land. Dit is een grote vergissing. Vergelijk de landen van de wereld met de leden van een familie. Een gezin is een land in het klein. Vergroot de kring van het gezin, en je hebt het land. Vergroot de kring van de landen, en je hebt de gehele mensheid. De omstandigheden die het gezin treffen, treffen ook het land. De gebeurtenissen in het gezin zijn de gebeurtenissen in het leven van het land. Zou het bijdragen aan de ontwikkeling en vooruitgang van een gezin als er onenigheid zou ontstaan tussen de leden, allen vechtend, elkaar berovend, jaloers, op elkaars bloed uit zijnde en op zoek naar zelfzuchtig voordeel? Nee, dit zou de oorzaak zijn van het tenietdoen van hun ontwikkeling en vooruitgang. Zo is het ook in de grote familie der natiën, want landen zijn slechts een verzameling van families. Daarom, zoals twist en tweedracht een gezin vernietigen en haar vooruitgang verhinderen, zo worden ook natiën vernietigd en wordt hun vooruitgang belemmerd.

3. Alle hemelse Boeken, goddelijke Profeten, wijsgeren en filosofen zijn het erover eens dat oorlogvoering vernietigend is voor de menselijke ontwikkeling, en vrede opbouwend. Zij zijn het erover eens dat oorlog en strijd de grondslagen van de mensheid aantasten. Daarom is er een macht nodig om oorlog te voorkomen en de eenheid van de mensheid te verkondigen en te vestigen.

4. Maar kennis van de behoefte aan dit vermogen is niet voldoende. Beseffen dat rijkdom wenselijk is, is niet rijk worden. De erkenning dat wetenschappelijke verworvenheid prijzenswaardig is, verleent nog geen wetenschappelijke kennis. Erkenning van de voortreffelijkheid van eer maakt een mens nog niet eerbaar. Kennis van de menselijke toestanden en de noodzakelijke remedie daarvoor is niet de oorzaak van hun verbetering. Toegeven dat gezondheid goed is, is nog geen gezondheid. Een bekwaam geneesheer is nodig om bestaande menselijke aandoeningen te verhelpen. Zoals een arts volledige kennis moet hebben van pathologie, diagnostiek, therapieën en behandelwijze, zo moet deze Wereldarts wijs, vaardig en bekwaam zijn voordat gezondheid het resultaat zal zijn. Zijn loutere kennis is nog geen gezondheid, zij moet worden toegepast en de remedie moet worden uitgevoerd.

5. Het bereiken van welk doel dan ook is afhankelijk van kennis, wilskracht en handelen. Tenzij deze drie voorwaarden aanwezig zijn, is er geen uitvoering of voltooiing. Bij de bouw van een huis is het ten eerste nodig de bouwgrond te kennen en een huis te ontwerpen dat daarvoor geschikt is. Ten tweede moeten de middelen of fondsen verkregen worden die nodig zijn voor de bouw en ten derde moet het bouwen zelf daadwerkelijk plaatsvinden. Daarom is er een kracht nodig – de eenwording van de mensheid – om uit te voeren wat bekend staat en erkend wordt als de remedie voor de omstandigheden van de mensheid. Bovendien is het duidelijk dat dit niet kan worden gerealiseerd door materiële processen en middelen. De verwezenlijking van deze éénwording kan niet geschieden door raciale macht, want rassen zijn onderling verschillend en uiteenlopend in hun voorkeuren. Het kan niet door patriottische macht, want nationaliteiten zijn verschillend. Evenmin kan zij tot stand worden gebracht door politieke macht, omdat het beleid van regeringen en natiën verschillend is. Dat wil zeggen, elke poging tot eenwording met deze materiële middelen zou de een ten goede komen en de ander schaden vanwege ongelijke en individuele belangen. Sommigen geloven misschien dat deze grote remedie kan worden gevonden in dogmatisch aandringen op imitaties en interpretaties. Ook dit zou ongefundeerd en zonder resultaat zijn. Daarom is het duidelijk dat geen ander middel dan een idealistisch middel, een geestelijke kracht, goddelijke gaven en de ademtochten van de Heilige Geest deze mondiale ziekte van oorlog, tweedracht en verdeeldheid zal genezen. Niets anders is mogelijk en niets kan worden bedacht. Echter door geestelijke middelen en de goddelijke kracht is het mogelijk en uitvoerbaar.

6. Overdenk de geschiedenis. Wat heeft landen eenheid gebracht, volkeren moraliteit en de mensheid voordelen? Als wij erover nadenken, zullen wij ontdekken dat de vestiging van de goddelijke religies het grootste middel is geweest om de eenheid van de mensheid tot stand te brengen. De vestiging van goddelijke werkelijkheid in religie heeft dit gedaan, niet de imitaties van voorouderlijke religieuze vormen. Deze imitaties staan lijnrecht tegenover elkaar en zijn altijd de oorzaak geweest van strijd, vijandschap, jaloezie en oorlog. De goddelijke religies zijn collectieve trefpunten waarin verschillende standpunten elkaar kunnen ontmoeten, overeenkomen en verenigen. Zij bewerkstelligen de eenheid van landen, rassen en beleid. Zo verenigde Christus verschillende natiën, bracht vrede aan strijdende volkeren en vestigde de eenheid van de mensheid. De veroverende Grieken en Romeinen, de bevooroordeelde Egyptenaren en Assyriërs verkeerden allen in een toestand van twist, vijandschap en oorlog, maar Christus bracht deze verschillende volkeren bijeen en verwijderde de grondslagen van tweedracht. Hij deed dit niet door raciale, patriottische of politieke macht, maar door goddelijke kracht, de kracht van de Heilige Geest. Dit was anders niet mogelijk. Alle andere pogingen van mensen en natiën blijven slechts vermeldingen in de geschiedenis, zonder resultaat.

7. Aangezien dit belangrijke resultaat afhankelijk is van goddelijke macht en gaven, waar zal de wereld die macht vandaan halen? God is eeuwig en oud, niet een nieuwe God. Zijn soevereiniteit is van alle tijden, niet recent, niet enkel bestaand sinds de afgelopen vijf- of zesduizend jaar. Dit oneindige universum is eeuwigdurend. De soevereiniteit, macht, namen en eigenschappen van God zijn eeuwig en oeroud. Zijn namen vooronderstellen schepping en prediken Zijn voortbestaan en wil. We zeggen dat God Schepper is. Deze naam ‘Schepper’ komt in ons op wanneer we over de schepping denken. We zeggen dat God de Verzorger is. Deze naam vooronderstelt en bewijst het bestaan van degenen waarvoor gezorgd wordt. God is liefde. Deze naam bewijst het bestaan van degenen die bemind worden. Op dezelfde manier is God Barmhartigheid, is God Rechtvaardigheid, is God Leven, enzovoorts. Daar God, eeuwig en vanouds, de Schepper is, waren er altijd schepselen en onderdanen die bestaan hebben en waarvoor gezorgd werd. Er bestaat geen twijfel over dat goddelijke soevereiniteit eeuwig is. Soevereiniteit heeft behoefte aan onderdanen, ministers, bewindvoerders en anderen die ondergeschikt zijn aan soevereiniteit. Zou er een koning kunnen zijn zonder land, onderdanen en legers? Als we ons een tijd voorstellen dat er geen schepselen, geen dienaren waren en niemand onderworpen aan goddelijke heerschappij, dan onttronen we God en beweren we dat er een tijd was waarin God niet bestond. Het zou zijn alsof Hij onlangs benoemd was en de mens Hem deze namen gegeven had. De goddelijke soevereiniteit is aloud en eeuwig. Vanaf de eeuwigheid was God Liefde, Rechtvaardigheid, Kracht, Schepper, Voorziener, de Alwetende, de Milddadige.

8. Aangezien de goddelijke entiteit eeuwig is, zijn de goddelijke eigenschappen mede-bestaand en mede-eeuwig. De goddelijke gaven zijn daarom zonder begin en zonder einde. God is oneindig, de werken van God zijn oneindig en de gaven van God zijn oneindig. Omdat Zijn goddelijkheid eeuwig is, zijn Zijn heerschappij en volmaaktheden zonder einde. Daar de overvloed van de Heilige Geest eeuwig is, kunnen wij nooit zeggen dat Zijn gaven ophouden, anders zou Hij ophouden te bestaan. Wanneer wij aan de zon denken en dan trachten ons het ophouden van het zonnevuur en zijn warmte voor te stellen, hebben wij het niet-bestaan van de zon verondersteld. Want de zon van haar stralen en warmte scheiden is ondenkbaar. Daarom, als wij de gaven van God beperken, beperken wij de eigenschappen van God en beperken wij God.

9. Laten wij dan vertrouwen op de overvloed en gave van God. Laten wij blij zijn met de goddelijke ademtocht, verlicht en opgetogen door de hemelse blijde tijding. God heeft de mens altijd barmhartig en liefdevol bejegend. Hij Die in vroegere tijden de goddelijke geest schonk, is in alle tijden en perioden overvloedig in staat en bekwaam om dezelfde gaven te doen. Laten wij daarom hoopvol zijn. De God, Die vroeger aan de wereld gaf, zal dat ook nu en in de toekomst doen. God Die Zijn dienaren de adem van de Heilige Geest heeft ingeblazen, zal die ook nu en in de toekomst in hen inademen. Er is geen einde aan Zijn overvloed. De goddelijke Geest dringt door van eeuwigheid tot eeuwigheid, want zij is de overvloed van God, en de overvloed van God is eeuwig. Kunt u zich een beperking van de goddelijke kracht in atomaire waarheden of het ophouden van de goddelijke overvloed in bestaande organismen voorstellen? Kunt u zich voorstellen dat de kracht die zich nu in dit glas in de samenhang van zijn atomen manifesteert, niet meer bestaat? Dat de energie waaruit het water van de zee is opgebouwd zich niet meer doet gelden en dat de zee verdwijnt? Een regenbui vandaag en daarna geen bui meer? De stralen van de zon eindigen en er geen licht of warmte meer is?

10. Als wij zien dat in het mineralenrijk de goddelijke gaven ononderbroken zijn, hoeveel te meer kunnen wij dan verwachten en verwezenlijken in het goddelijk geestelijk rijk! Hoeveel groter is de uitstraling van de lichten van God en de overvloed van het eeuwige leven op de ziel van de mens! Zoals het lichaam van het universum ononderbroken en onverwoestbaar is, zijn de gaven en zegeningen van de goddelijke geest onvergankelijk.

11. Ik prijs God dat ik het voorrecht heb aanwezig te zijn bij deze geëerde bijeenkomst die bezield is met geestelijke ontvankelijkheid en hemelse aantrekkingskracht, waarvan de leden de werkelijkheid onderzoeken, hun vurigste hoop de vestiging van internationale vrede is en hun hoogste doel de wereld van de mensheid te dienen.

12. Wanneer wij de wereld van de geschapen verschijnselen observeren, ontdekken wij dat elk atoom van de atomen van substantie zich door de verschillende gradaties en koninkrijken van het organische leven beweegt. Denk bijvoorbeeld aan het etherische element dat alle voorwaardelijke werkelijkheden doordringt en er doorheen reist. Wanneer er vibratie of beweging is in het etherische element, wordt het oog beïnvloed door die vibratie en ziet wat bekend staat als licht.

13. Op dezelfde wijze bewegen en verspreiden de gaven van God zich in alle geschapen dingen. Deze onbegrensde goddelijke overvloed heeft geen begin en zal ook geen einde kennen. Het is in beweging, circuleert en wordt werkzaam daar waar de capaciteit is ontwikkeld om het te ontvangen. In elk stadium is er een specifieke capaciteit. Daarom moeten wij de hoop koesteren dat deze levensgeest, die alle geschapen wezens doordrenkt, door de overvloed en de gunst van God de mensheid tot leven zal wekken; dat vanuit zijn weldaden de menselijke wereld een goddelijke wereld zal worden, dit aardse koninkrijk de spiegel van het rijk van Goddelijkheid, de deugden en volmaaktheden van de wereld der mensheid zullen worden onthuld en het beeld en de gelijkenis van God vanuit deze tempel zullen worden weerkaatst.

14. Ik ben de voorzitter van deze vereniging zeer erkentelijk en breng hem mijn meest oprechte groeten over. Ik hoop dat u allen geholpen zult worden om het welbehagen van God te bereiken. De geestelijke ontvankelijkheid van de aanwezigen heeft mij zeer verblijd, en ik smeek God om bijstand en bevestiging voor u allen.

– 59 –
31 mei 1912
Town Hall
Fanwood, New Jersey
Van aantekeningen in het Perzisch

1. De materiële wereld is onderhevig aan verandering en transformatie. De Zaak van het Koninkrijk is eeuwig en daarom het belangrijkst. Maar helaas wordt de kracht van het Koninkrijk in menselijke harten met de dag zwakker en krijgen materiële krachten de overhand. De goddelijke tekenen worden steeds minder, en de menselijke bewijzen worden krachtiger. Ze zijn zo ver gevorderd, dat de materialisten oprukken en agressief worden, terwijl de goddelijke krachten afnemen en verdwijnen. Goddeloosheid heeft religie verdrongen. De oorzaak van deze chaotische toestand ligt in de meningsverschillen tussen de religies en vindt zijn oorsprong in de vijandigheid en haat die tussen de verschillende sekten en geloofsgemeenschappen bestaat. De materialisten hebben van deze verdeeldheid tussen de religies gebruik gemaakt en vallen ze voortdurend aan, met de bedoeling de goddelijk geplante boom te ontwortelen. Door onderlinge strijd en twist worden de religies verzwakt en verdrongen. Als een bevelhebber met zijn leger van mening verschilt over de uitvoering van de militaire tactiek, zal hij ongetwijfeld door de vijand worden verslagen. Vandaag de dag zijn de religies met elkaar in conflict. Vijandschap, strijd en verwijten hebben de overhand tussen hen en zij weigeren samen te werken. Sterker nog, indien nodig vergieten zij elkaars bloed. Lees de geschiedenis en de verslagen om te zien welke vreselijke gebeurtenissen er in naam van religie hebben plaatsgevonden. De Hebreeuwse profeten waren bijvoorbeeld gezonden om Christus aan te kondigen, maar helaas hebben de Talmoed en haar bijgelovigheden Hem zo volledig versluierd dat zij hun beloofde Messias hebben gekruisigd. Indien zij de tradities van de Talmoed hadden afgezworen en de werkelijkheid van Mozes’ religie hadden onderzocht, zouden zij gelovigen in Christus zijn geworden. Het blindelings vasthouden aan vormen en imitaties van voorouderlijke overleveringen hebben hen beroofd van hun messiaanse overvloed. Zij werden niet verkwikt door de regen van barmhartigheid, noch werden zij verlicht door de stralen van de Zon van Waarheid.

2. Imitatie vernietigt de grondslag van religie, dooft het geestelijke leven van de mensenwereld, verandert hemelse verlichting in duisternis en ontneemt de mens de kennis van God. Zij is de oorzaak van de overwinning van het materialisme en religieuze ontrouw; zij is de ontkenning van het Goddelijke en van de wet van openbaring; zij erkent het Profeetschap niet en verwerpt het Koninkrijk Gods. Wanneer materialisten imitaties onderwerpen aan de analyse van het verstand, komen zij tot de ontdekking dat deze louter bijgeloof zijn, daarom wijzen zij religie af. De joden hebben bijvoorbeeld ideeën over de zuiverheid en onzuiverheid van religie, maar wanneer men deze ideeën aan een wetenschappelijk onderzoek onderwerpt, blijkt dat zij ongegrond zijn.

3. Is het voor ons onmogelijk om de oneindige overvloed van God te ontvangen? Is het onmogelijk om de deugden van de geestelijke wereld te verwerven omdat wij niet leven in de tijd van Mozes, de periode van de profeten of het tijdperk van Christus? Dat waren geestelijke cycli. Kunnen wij ons niet geestelijk ontwikkelen omdat wij er ver van verwijderd zijn en in een materialistisch tijdperk leven? De God van Mozes en Jezus is in staat Zijn volk in deze tijd dezelfde gunsten, ja zelfs grotere gunsten te verlenen. Bijvoorbeeld, in voorbije tijden schonk Hij Zijn dienaren verstand, intelligentie en begrip. Kunnen wij zeggen dat Hij niet in staat is Zijn genade te schenken in deze eeuw? Zou het rechtvaardig zijn indien Hij Mozes zond om de volkeren van het verleden te leiden en de huidige volkeren geheel zou verwaarlozen? Zou het mogelijk zijn dat deze huidige periode verstoken is gebleven van goddelijke genadegaven, terwijl vroegere tijden van tirannie en barbaarsheid een onuitputtelijke deel ontvingen? Dezelfde barmhartige God die in het verleden Zijn gunsten verleende, heeft voor ons de deuren van Zijn Koninkrijk geopend. De stralen van Zijn zon schijnen en de adem van de Heilige Geest verkwikt het leven. Die alwetende God blijft ons bijstaan en bevestigen, verlicht onze harten, verblijdt onze zielen en verfrist onze neus met de geuren van heiligheid. De goddelijke wijsheid en voorzienigheid hebben ons allen omringd en de hemelse tafel voor ons gespreid. Wij moeten een overvloedig deel van deze genereuze gunst aannemen.

4. Het werk van de herder is om de verstrooide schapen bijeen te brengen. Hij is geen herder indien hij de verenigde kudde verstrooit. Daar de Profeten hun missie in dit opzicht vervulden, zijn zij de ware Herders. Toen Mozes verscheen, was het Israëlitische volk ongeorganiseerd. Vijandschap en onenigheid versterkten hun verdeeldheid. Met goddelijke macht verzamelde en verenigde Hij deze verstrooide kudde, plaatste in hun hart de parel van liefde, bevrijdde hen uit gevangenschap en leidde hen uit Egypte naar het Heilige Land. Zij boekten wonderbaarlijke vooruitgang in wetenschappen en kunsten. Banden van sociale en nationale kracht versterkten hen. Hun vooruitgang in menselijke deugden was zo snel en wonderbaarlijk dat zij het toppunt bereikten van de soevereiniteit van Salomo. Zou men kunnen zeggen dat Mozes geen echte Herder was en dat Hij dit verstrooide volk niet bijeenbracht?

5. Christus was een ware Herder. Ten tijde van Zijn manifestatie waren de Grieken, Romeinen, Assyriërs en Egyptenaren als zovele verspreide kudden. Christus blies hen de geest van eenheid in en bracht hen in harmonie.

6. Daarom is het duidelijk dat de Profeten van God gekomen zijn om de mensenkinderen te verenigen en niet om hen te verdelen, om de wet van liefde en niet van vijandschap in te stellen. Daarom moeten wij alle vooroordelen opzij zetten, ongeacht of die nu religieus, raciaal, politiek of patriottisch zijn. Wij moeten de oorzaak worden van de eenwording van het menselijk ras. Streef naar universele vrede, zoek naar de middelen van liefde en vernietig de basis van onenigheid, zodat deze materiële wereld goddelijk wordt, de materiële wereld het rijk van het Koninkrijk wordt en de mensheid de wereld van volmaaktheid bereikt.

– 60 –
2 juni 1912
Church of the Ascension
Fifth Avenue en 10th Street, New York
Aantekeningen van Esther Foster

1. In de terminologie van de Heilige Boeken wordt de kerk het huis van het verbond genoemd, omdat de kerk een plaats is waar mensen met verschillende gedachten en uiteenlopende neigingen, alsook alle rassen en natiën, kunnen samenkomen in een verbond van permanente vriendschap. In de tempel van de Heer, in het huis van God, moet de mens zich onderwerpen aan God. Hij moet een verbond sluiten met zijn Heer, opdat hij de goddelijke geboden zal gehoorzamen en één zal worden met zijn medemens. Hij moet geen aandacht schenken aan verschillen van ras, noch nationaliteit. Hij moet geen oog hebben voor verschillen in gezindte en geloofsovertuiging, noch rekening houden met de verschillende niveaus van denken. Nee, hij moet allen als mensen beschouwen en beseffen dat allen verenigd en eensgezind moeten worden. Hij moet allen erkennen als één familie, één ras, één vaderland en hij moet allen zien als de dienaren van één God, verblijvend onder de beschutting van Zijn barmhartigheid. De strekking hiervan is dat de kerk een gezamenlijk middelpunt is. Tempels zijn symbolen van de werkelijkheid en verhevenheid van God, het collectieve middelpunt van de mensheid. Bedenk hoe in een tempel elk ras en elk volk zichtbaar en vertegenwoordigd is – allemaal in de aanwezigheid van de Heer, samen in een verbond van liefde en verbondenheid, allemaal met dezelfde melodie, gebed en smeekbede zich richtend tot God. Daarom is het duidelijk dat de kerk een collectief middelpunt is voor de mensheid. Om deze reden zijn er kerken en tempels geweest in alle goddelijke religies, maar de ware Collectieve Middelpunten zijn de Manifestaties van God, van wie de kerk of tempel een symbool en uitdrukking is. Dat wil zeggen, de Manifestatie van God is de ware goddelijke tempel en het Collectieve Middelpunt, waarvan de uiterlijke kerk slechts een symbool is.

2. Denk aan de uitspraak van Jezus Christus in het Evangelie. Hij richtte zich tot Petrus en zei: “Gij zijt Petrus, en op deze rots zal Ik mijn kerk bouwen.” Het is dus duidelijk, dat de kerk van God de wet van God is en dat het eigenlijke bouwwerk slechts een symbool daarvan is. Want de wet van God is een collectief middelpunt dat verschillende volkeren, landen van geboorte, talen en meningen verenigt. Allen vinden beschutting in haar bescherming en worden erdoor aangetrokken. Zo waren Mozes en de Wet van Mozes het verenigende middelpunt voor de verstrooide schapen van Israël. Hij verenigde deze rondtrekkende kudden, bracht ze onder het gezag van de goddelijke wet, onderwees en verenigde ze, bracht ze tot overeenstemming en verhief ze tot een hogere ontwikkelingsgraad. In een tijd waarin zij vernederd waren, werden zij verheerlijkt; vanuit onwetend werden zij wetend; in de boeien van gevangenschap, werd hun vrijheid geschonken; kortom, zij werden verenigd. Dag na dag gingen zij vooruit tot zij de hoogste graad van vooruitgang bereikten die in die tijd te zien was. Wij bewijzen dus dat de Manifestatie van God en de wet van God eenheid tot stand brengen.

3. Het is vanzelfsprekend dat mensen verschillen. De smaken van mensen variëren en er zijn vele gedachten, landen van geboorte, rassen en talen. De behoefte aan een collectief middelpunt waardoor deze verschillen kunnen worden gecompenseerd en de mensen van de wereld kunnen worden verenigd is duidelijk. Bedenk hoe niets anders dan een geestelijke kracht deze eenwording tot stand kan brengen, want materiële omstandigheden en mentale aspecten zijn zo verschillend dat overeenstemming en eenheid niet mogelijk zijn met uiterlijke middelen. Het is echter mogelijk dat allen verenigd worden door één geest, zoals allen licht kunnen ontvangen van één zon. Daarom kunnen wij, geholpen door het collectieve en goddelijke middelpunt dat de wet van God is en de werkelijkheid van Zijn Manifestatie, deze omstandigheden overwinnen totdat zij geheel verdwijnen en de verschillende rassen vooruitkomen.

4. Denk aan de tijd van Christus. Er waren vele volkeren, rassen en regeringen en zo ook uiteenlopende religies, sekten en gezindtes. Maar toen Christus verscheen, bleek de Messiaanse werkelijkheid het collectieve middelpunt te zijn dat hen verenigde onder hetzelfde tabernakel van overeenkomst. Denk hier eens over na. Zou Jezus Christus deze uiteenlopende factoren hebben kunnen verenigen of deze resultaten tot stand hebben kunnen brengen door politieke macht? Was deze eenheid en overeenstemming mogelijk door materiële krachten? Het is duidelijk dat dit niet het geval was. Nee, veeleer werden deze verschillende volkeren samengebracht door een goddelijke kracht, door de ademtocht van de Heilige Geest. Ze verenigden zich en werden verkwikt door de bezieling van een nieuw leven. Door de geestelijke kracht van Christus werden hun moeilijkheden overwonnen, zodat hun meningsverschillen volledig verdwenen. Op deze wijze werden de uiteenlopende volkeren verenigd en werden zij samengesmeed in een band van liefde die alleen harten kan verenigen. Daarmee wordt aangetoond dat de goddelijke Manifestaties, de heilige Spreekbuizen van God, de Collectieve Middelpunten van God zijn. Deze hemelse Boodschappers zijn de ware Herders van de mensheid, want telkens wanneer Zij in de wereld verschijnen verenigen zij de verstrooide schapen. Het Collectieve Middelpunt is altijd in het Oosten verschenen. Abraham, Mozes, Jezus Christus, Mohammed waren de Collectieve Middelpunten van hun tijd, en allen zijn verschenen in het Oosten. Vandaag de dag is Bahá’u’lláh het Gemeenschappelijke Middelpunt van eenheid voor de hele mensheid, en de luister van Zijn licht is eveneens vanuit het Oosten opgegaan. Hij stichtte de eenheid van de mensheid in Perzië. Hij bracht harmonie en overeenstemming tot stand onder de verschillende volkeren met religieuze overtuigingen, gezindten en sekten door hen te bevrijden van de ketenen van imitaties en bijgeloof uit het verleden en hen te leiden naar het fundament zelf van de goddelijke religies. Uit dit fundament schitteren de stralen van spiritualiteit, die eenheid is, de liefde tot God, de kennis van God, prijzenswaardige zeden en de deugden van de mensenwereld. Bahá’u’lláh vernieuwde deze beginselen, zoals de komst van de lente de aarde verfrist en nieuw leven schenkt aan alle waarneembare wezens. Want de frisheid van de vroegere lentetijden was afgenomen, de bezieling was stilgevallen, de levengevende wind verspreidde niet langer zijn geuren, de winter en het seizoen van duisternis waren aangebroken. Bahá’u’lláh kwam om het leven van deze wereld te vernieuwen met deze nieuwe en goddelijke lente, die haar tent in de landen van het Oosten heeft opgezet in de grootst mogelijke kracht en glorie. Ze heeft de wereld van het Oosten verfrist, en het lijdt geen twijfel dat als de wereld van het Westen de dogma’s van het verleden laat varen, zich afwendt van loze imitaties en bijgeloof, de werkelijkheid van de goddelijke religies onderzoekt, zich vasthoudt aan het voorbeeld van Jezus Christus, handelt overeenkomstig de leringen van God en zich verenigt met het Oosten, een eeuwig geluk en gelukzaligheid zou worden bereikt.

5. In de westerse wereld heeft de materiële beschaving het hoogste punt van ontwikkeling bereikt, maar de goddelijke beschaving werd gesticht in het land van het Oosten. Het Oosten moet de materiële beschaving van het Westen verwerven, en het Westen moet de geestelijke beschaving van het Oosten ontvangen. Dit zal een wederzijdse band tot stand brengen. Wanneer deze twee samenkomen, zal de wereld van de mensheid een schitterend aanzien vertonen, en zal buitengewone vooruitgang worden geboekt. Dit is duidelijk en evident, verdere bewijsvoering is overbodig. De mate van materiële beschaving van het Westen kan niet worden ontkend; evenmin kan iemand nalaten de geestelijke beschaving van het Oosten te bevestigen, want alle goddelijke grondslagen van menselijke verheffing zijn in het Oosten verschenen. Ook dit is volstrekt duidelijk. Daarom moet u het Oosten bijstaan, opdat het materiële vooruitgang kan bereiken. Evenzo moet het Oosten de beginselen van geestelijke beschaving in de westerse wereld verbreiden. Door deze vermenging en vereniging zal het menselijk ras de hoogste graad van welvaart en ontwikkeling bereiken. Materiële beschaving alleen is niet voldoende en zal niet productief blijken. Het fysieke geluk van materiële omstandigheden werd toegewezen aan het dier. Overweeg hoe het dier de volste graad van lichamelijk geluk heeft bereikt. Een vogel strijkt neer op de hoogste tak en bouwt daar zijn nest met volmaakte schoonheid en vaardigheid. Zijn rijkdom en voedsel is al het graan en de zaden van de weiden en al het zoete water van de bergbronnen en de rivieren van de vlakte zijn voor zijn genot. Waarlijk, dit is het toppunt van materieel geluk, waartoe zelfs een menselijk schepsel niet in staat is. Dit is de eer van het dierenrijk. Maar de eer van het koninkrijk der mensen is het bereiken van geestelijk geluk in de mensenwereld, het verwerven van de kennis en de liefde van God. De eer die de mens is toegekend is de verwerving van de hoogste deugden van de mensenwereld. Dit is zijn ware vreugde en gelukzaligheid. Maar als materieel geluk en geestelijk geluk samengaan, zal het “verrukking op verrukking” zijn, zoals de Arabieren zeggen. Wij bidden dat God Oost en West zal verenigen, zodat deze twee beschavingen kunnen worden uitgewisseld en wederzijds worden genoten. Ik ben er zeker van dat het zal gebeuren, want dit is de stralende eeuw. Dit is een tijdperk voor de uitstorting van goddelijke barmhartigheid over de dringende noodzaak van deze nieuwe eeuw – de eenheid van het Oosten en het Westen. Het zal zeker worden verwezenlijkt.

6. Vraag: Wat is de status van de vrouw in het Oosten?

7. Antwoord: De status van de vrouw was in vroegere tijden buitengewoon betreurenswaardig, want in het Oosten geloofde men dat het beter voor de vrouw was om onwetend te zijn. Het werd verkieslijk geacht dat zij niet kon lezen of schrijven, opdat zij niet op de hoogte zou zijn van de gebeurtenissen in de wereld. De vrouw werd geacht te zijn geschapen om kinderen groot te brengen en zich bezig te houden met de plichten van het huishouden. Indien zij een opleiding volgde, werd dit in strijd geacht met de kuisheid, daarom werden vrouwen tot gevangenen van het huishouden gemaakt. De huizen hadden zelfs geen ramen die op de buitenwereld uitzagen. Bahá’u’lláh vernietigde deze ideeën en verkondigde de gelijkwaardigheid van man en vrouw. Hij maakte de vrouw gelijkwaardig door te gelasten dat alle vrouwen een opleiding zouden krijgen, dat er geen verschil zou zijn in de opleiding van beide seksen en dat man en vrouw dezelfde rechten zouden hebben. In de ogen van God is er geen onderscheid naar geslacht. Degene wiens denken zuiver is, wiens opleiding hoger is, wiens wetenschappelijke prestaties groter zijn, wiens daden van menslievendheid uitblinken, of dat nu een man of een vrouw is, wit of gekleurd, kan aanspraak maken op volledige rechten en erkenning; er wordt geen enkel onderscheid gemaakt. Daarom is de status van vrouwen in het Oosten veranderd. Vandaag de dag gaan zij naar scholen en universiteiten, volgen het gewone leerplan en worden met de dag onmisbaarder voor de mannen en aan hen gelijk. Dit is de huidige toestand van de vrouw in Perzië.

8. Vraag: Wat is uw relatie tot de stichter van uw geloof? Bent u zijn opvolger op dezelfde wijze als de Paus van Rome?

9. Antwoord: Ik ben de dienaar van Bahá’u’lláh, de Stichter; en dit is mijn glorie. Geen eer acht ik groter dan deze, en het is mijn hoop dat ik bevestigd mag worden in dienstbaarheid aan Bahá’u’lláh. Dit is mijn rang.

10. Vraag: Is het niet een feit dat universele vrede niet tot stand kan worden gebracht totdat er politieke democratie is in alle landen van de wereld?

11. Antwoord: Het is zeer duidelijk dat er in de toekomst geen centralisatie zal zijn in de landen van de wereld, of zij nu constitutioneel, republikeins of democratisch zijn. De Verenigde Staten kunnen worden gebruikt als voorbeeld van toekomstige regeringen – dat wil zeggen, elke provincie zal op zichzelf onafhankelijk zijn, maar er zal een federale unie zijn die de belangen van de verschillende onafhankelijke staten beschermt. Het hoeft geen republikeinse of democratische vorm te zijn. De noodzaak van deze tijd is centralisatie, die despotisme in de hand werkt, terzijde te schuiven. Dit zal de internationale vrede ten goede komen. Een ander feit van even groot belang voor het tot stand brengen van internationale vrede is het vrouwenkiesrecht. Dat wil zeggen, wanneer volmaakte gelijkwaardigheid tot stand zal zijn gebracht tussen man en vrouw, kan vrede worden gerealiseerd om de eenvoudige reden dat de vrouw in het algemeen nooit voorstander van oorlogvoering zal zijn. Vrouwen zullen niet toestaan dat degenen die zij zo teder hebben verzorgd naar het slagveld gaan. Wanneer zij een stem hebben, zullen zij zich verzetten tegen elke oorzaak van oorlogvoering. Een andere factor die zal leiden tot universele vrede is het samengaan van het Oosten en het Westen.

12. Vraag: Wat gelooft u over reïncarnatie?

13. Antwoord: Het onderwerp reïncarnatie heeft twee aspecten. Het ene is datgene wat de Hindoestanen geloven, en zelfs dat is onderverdeeld in twee delen: reïncarnatie en zielsverhuizing. Volgens het ene geloof gaat de ziel heen en keert dan terug in bepaalde reïncarnaties, daarom zeggen zij dat iemand ziek is vanwege zijn daden in een vorige incarnatie en dat deze ziekte vergelding is. De andere school van het Hindoeïsme gelooft dat de mens soms verschijnt als een dier – een ezel, bijvoorbeeld – en dat dit een vergelding is voor zijn gepleegde daden in het verleden. Ik verwijs naar de overtuigingen in dat land en die van hun leerscholen. Er is een reïncarnatie van de profetische missie. Jezus Christus, sprekend over Johannes de Doper, verklaarde dat hij Elias was. Toen Johannes de Doper werd ondervraagd, “Zijt gij Elias?”, zei hij: “Dat ben ik niet.” Deze twee uitspraken zijn schijnbaar tegenstrijdig, maar in werkelijkheid spreken zij elkaar niet tegen. Het licht is één licht. Het licht dat deze lamp gisteravond verlichtte, verlicht haar vanavond. Dit betekent niet dat de identieke lichtstralen opnieuw zijn verschenen, maar de eigenschappen van de verlichting. Het licht dat zich door het glas openbaarde, openbaart zich opnieuw, zodat we kunnen zeggen dat het licht van deze avond het opnieuw aangestoken licht van gisteravond is. Dit is wat betreft zijn eigenschappen en niet wat betreft zijn vroegere identiteit. Dit is onze visie op reïncarnatie. Wij geloven in datgene waarin Jezus Christus en alle Profeten hebben geloofd. De Báb zegt bijvoorbeeld: “Ik ben de terugkeer van alle Profeten.” Dit is veelzeggend voor de eenheid van profetische eigenschappen, de eenheid van macht, de eenheid van gaven, de eenheid van uitstraling, de eenheid van uiting, de eenheid van openbaring.

14. Vraag: Wat is de opstelling van uw geloof ten opzichte van het gezin?

15. Antwoord: Volgens de leringen van Bahá’u’lláh moet het gezin, dat een eenheid van mensen is, opgevoed worden volgens de goddelijke regels. In het gezin moeten alle deugden geleerd worden. De integriteit van de familieband moet voortdurend in het oog worden gehouden, en de rechten van de individuele leden mogen niet worden geschonden. De rechten van de zoon, de vader, de moeder, mogen niet geschonden worden, geen enkele ervan mag willekeurig zijn. Zoals de zoon bepaalde verplichtingen heeft tegenover zijn vader, zo heeft de vader evenzeer bepaalde verplichtingen tegenover zijn zoon. De moeder, de zuster en andere leden van het huishouden hebben hun eigen bepaalde voorrechten. Al deze rechten en voorrechten moeten behouden blijven, maar toch moet de eenheid van het gezin hooggehouden worden. Het verwonden van een van hen zal als de verwonding van allen beschouwd moeten worden; het welzijn van elk van hen, als het welzijn van allen; het aanzien van een van hen, als het aanzien van allen.

16. Vraag: Wat is het verband tussen de bahá’í-leer en de oude zoroastrische religie?

17. Antwoord: De religies van God hebben dezelfde grondslag, maar de dogma’s die later zijn verschenen, zijn verschillend. Elk van de goddelijke religies heeft twee aspecten. Het eerste is essentieel. Het betreft de moraal en de ontwikkeling van de deugden van de menselijke samenleving. Dit aspect hebben ze allemaal gemeen. Het is de basis, het is één en er is geen verschil of variatie daarin. Wat het bijbrengen van moraliteit en de ontwikkeling van menselijke deugden betreft, is er geen enkel verschil tussen de leringen van Zoroaster, Jezus en Bahá’u’lláh. Daarin komen zij overeen en zijn zij één. Het tweede aspect van de goddelijke religies is niet-essentieel. Het betreft de menselijke behoeften en ondergaat in iedere cyclus verandering naar gelang de noden van de tijd. Bijvoorbeeld, in de tijd van Mozes was echtscheiding in overeenstemming met de behoeften en de omstandigheden, daarom stelde Mozes haar in. Maar in de tijd van Christus waren echtscheidingen talrijk en de oorzaak van verderf. Gezien dit niet passend was voor die tijd, maakte hij echtscheiding onwettig en veranderde ook andere wetten. Dit zijn behoeften en omstandigheden die te maken hebben met het gedrag van de maatschappij, daarom ondergaan zij verandering naar gelang de noden van de tijd. Mozes verbleef in de woestijn. Omdat er in de woestijn en de wildernis geen strafinrichtingen waren, geen middelen tot herstel, was de wet van God: oog om oog, tand om tand. Zou dit nu uitvoerbaar zijn? Als een man het oog van een ander vernietigt, bent u dan bereid het oog van de dader te vernietigen? Als iemands tanden worden gebroken of zijn oor wordt afgesneden, eist u dan een overeenkomstige verminking van zijn aanvaller? Dit zou niet in overeenstemming zijn met de huidige toestand van de mensheid. Als een man steelt, moet zijn hand dan worden afgehakt? Deze straf was rechtvaardig en juist in de wet van Mozes, maar zij was van toepassing in de woestijn, waar geen gevangenissen waren en geen strafinrichtingen van latere en hogere regeringsvormen. Vandaag heb je een georganiseerde overheid, een politieapparaat, een rechter en een juryrechtspraak. De straf en de sanctie zijn nu anders. Daarom worden de niet-essentiële aspecten die te maken hebben met de bijzonderheden van de gemeenschap veranderd naar gelang de vereisten van de tijd en de omstandigheden. Maar het wezenlijke fundament van de leer van Mozes, Zoroaster, Jezus en Bahá’u’lláh is identiek, één en zonder verschil.

18. Vraag: Is vrede een belangrijker woord dan liefde?

19. Antwoord: Nee! Liefde is belangrijker dan vrede, want vrede is gebaseerd op liefde. Liefde is het doel van vrede en vrede is een resultaat van liefde. Niet voordat liefde verworven is, kan er vrede zijn, maar er bestaat een zogenaamde vrede zonder liefde. De liefde die van God komt is het fundament. Deze liefde is het doel van al het menselijk streven, de schittering van de hemel, het licht van de mensheid.

20. Vraag: Wilt u de grondbeginselen van uw geloof uiteenzetten?

21. Antwoord: Ten eerste, onderzoek de werkelijkheid. De mens moet imitatie loslaten en de werkelijkheid zoeken. De tegenwoordige religieuze overtuigingen verschillen door hun trouw aan dogma’s. Het is daarom noodzakelijk imitaties te verlaten en hun fundamentele werkelijkheid te zoeken.

22. Ten tweede, de eenheid van de mensheid. Alle menselijke schepselen zijn de dienaren van God. Allen zijn ondergedompeld in de zee van Zijn barmhartigheid. De Schepper van allen is één God; de Voorziener, de Schenker en de Beschermer van allen is één God. Hij is vriendelijk voor allen, waarom zouden wij onvriendelijk zijn? Allen leven onder de schaduw van Zijn liefde, waarom zouden wij elkaar haten? Er zijn bepaalde mensen die onwetend zijn, zij moeten worden opgevoed. Sommigen zijn als kinderen, zij moeten worden opgeleid en onderwezen totdat zij volwassen zijn. Anderen zijn ziekelijk, intellectueel ziek, geestelijk ziek; zij moeten behandeld en genezen worden. Maar allen zijn dienaren van God.

23. Ten derde, religie moet de liefde tot allen bevorderen, de oorzaak zijn van vriendschap, eenheid en licht. Als zij de oorzaak is van vijandschap, bloedvergieten en haat, is haar afwezigheid beter dan haar aanwezigheid, haar niet-bestaan beter dan haar bestaan. Religie en wetenschap komen overeen en zijn het eens. Als een religieuze kwestie in strijd is met de rede en niet overeenstemt met de wetenschap, is zij verbeelding en niet geloofwaardig.

24. Ten vierde, gelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen. In alle opzichten zijn zij elkaars gelijken. De economische wetten voor het levensonderhoud van de mens moeten worden aangepast, opdat de gehele mensheid in het grootste geluk kan leven, overeenkomstig hun respectievelijke gradaties.

25. Ten vijfde, geestelijke broederschap. De gehele mensheid moet tot geestelijke broederschap komen – dat wil zeggen broederschap in de Heilige Geest – want patriottische, raciale en politieke broederschap hebben geen nut. Hun resultaten zijn mager; maar goddelijke broederschap, geestelijke broederschap, is de oorzaak van eenheid en vriendschap onder de mensheid. Zoals tot nu toe de materiële beschaving is uitgebreid, moet nu de goddelijke beschaving worden afgekondigd. Totdat de twee overeenstemmen, zal werkelijk geluk onder de mensheid onbekend zijn. Door louter intellectuele ontwikkeling en het vermogen van de rede kan de mens niet tot zijn volle ontwikkeling komen – dat wil zeggen, door middel van het intellect alleen kan hij niet de vooruitgang bereiken die door religie wordt bewerkstelligd. Want de filosofen uit het verleden hebben tevergeefs getracht de wereld van de mensheid nieuw leven in te blazen door middel van de intellectuele vermogens. Zij zijn er hoogstens in geslaagd zichzelf en een beperkt aantal leerlingen op te voeden en hebben zelf hun onvermogen toegegeven. Daarom moet de wereld van de mensheid bevestigd worden door de ademtocht van de Heilige Geest, om universeel onderwijs te ontvangen. Door de inboezeming van goddelijke kracht worden alle natiën en volkeren verkwikt, en is universeel geluk mogelijk.

26. Dit zijn enkele bahá’í-principes.

27. Vraag: Zullen vrouwen of mannen deze nieuwe religie het meest bevorderen? Wie zullen er meer geschikt zijn?

28. Antwoord: In Perzië hebben de mannen het meer ondersteund, maar in het Westen wellicht de vrouwen. In het Westen hebben de vrouwen klaarblijkelijk overwicht op religieus gebied, maar in het Oosten hebben de mannen de overhand op de vrouwen.

29. Vraag: Wat zal het voedsel zijn van het verenigde volk?

30. Antwoord: Naarmate de mensheid voortschrijdt, zal vlees steeds minder gebruikt worden, want de tanden van de mens zijn niet voor vleeseters. De leeuw bijvoorbeeld is begiftigd met vleesetende tanden, die bestemd zijn voor vlees, en als er geen vlees wordt gevonden, verhongert de leeuw. De leeuw kan niet grazen omdat zijn tanden anders van vorm zijn. Het spijsverteringsstelsel van de leeuw is van dien aard, dat hij alleen door vlees kan worden gevoed. De adelaar heeft een kromme snavel, het onderste deel is korter dan het bovenste. Hij kan geen graan oprapen, noch grazen en daarom is hij gedwongen vlees te eten. Gedomesticeerde dieren hebben planteneterstanden, die gevormd zijn om grassen te snijden, hetgeen hun voedsel is. De mensentanden, de kiezen, zijn gevormd om graan te malen. De voortanden, de snijtanden, zijn voor fruit enzovoort. Aan de hand van de werktuigen om te eten, is het dus overduidelijk dat het voedsel van de mens bestemd is voor graan en niet voor vlees. Wanneer de mensheid verder ontwikkeld is, zal het eten van vlees geleidelijk aan ophouden.

– 61 –
8 juni 1912
309 West 78th Street, New York
Aantekeningen van John G. Grundy

1. De huidige samenleving heeft dringend behoefte aan een geneesheer. Zij is gelijk een menselijk lichaam met ernstige kwalen. Een arts stelt een diagnose en schrijft een behandeling voor. Hij schrijft echter pas voor nadat hij de diagnose heeft gesteld. De ziekte die de samenleving teistert, is een gebrek aan liefde en altruïsme. In de harten van mensen wordt geen ware liefde gevonden. De toestand is zodanig dat, tenzij hun ontvankelijkheid door een of andere kracht wordt aangewakkerd, zodat eenheid, liefde en overeenstemming zich in hen kunnen ontwikkelen, er geen genezing en geen harmonie onder de mensen kan zijn. De samenleving heeft vandaag de dag liefde en eenheid nodig. Zonder kan er geen vooruitgang of welvaart worden bereikt. Daarom moeten de vrienden van God zich houden aan de kracht die deze liefde en eenheid in de harten van de mensen tot stand zal brengen. Wetenschap kan de ziekte van de samenleving niet genezen. Wetenschap kan geen vriendschap en broederschap in de harten van mensen scheppen. Noch kan patriottisme of raciale loyaliteit een geneesmiddel zijn. Het moet uitsluitend worden bereikt door de goddelijke genadegaven en geestelijke gaven die in deze tijd voor dat doel vanuit God zijn neergedaald. Dit is een vereiste van de tijd, en het goddelijke geneesmiddel is verstrekt. Alleen de geestelijke leringen van de religie van God kunnen deze liefde, eenheid en overeenstemming in de harten van de mensen tot stand brengen.

2. Houd u daarom vast aan deze hemelse middelen die God heeft verschaft, zodat door de liefde van God deze zielsband tot stand kan komen, deze verbondenheid van harten gerealiseerd kan worden en het licht van de werkelijkheid van eenheid door u in het hele universum weerspiegeld wordt. Als wij niet vasthouden aan deze goddelijke middelen, zal er geen resultaat mogelijk zijn. Laten we tot God bidden dat Hij onze geest zal verkwikken zodat we de neerdaling van Zijn gulle gaven kunnen aanschouwen, onze ogen zal verhelderen om getuige te zijn van Zijn verheven leiding en onze oren zal afstemmen om te genieten van de goddelijke melodieën van het hemelse Woord. Dit is onze diepste wens. Dit is ons uiteindelijke doel.

Toespraken van ‘Abdu’l‑Bahá in Philadelphia
9 juni 1912
– 62 –
9 juni 1912
Unitarian Church

15th Street en Girard Avenue, Philadelphia, Pennsylvania

Aantekeningen van Edna McKinney

1. Ik kom uit verre landen van het Oosten, waar de lichtbakens van de hemel steeds hebben geschenen, uit de streken waar de Manifestaties van God zijn verschenen en waar de luister en de macht van God aan de mensheid zijn geopenbaard. Het doel en de bedoeling van mijn bezoek hier is dat er misschien een band van eenheid en overeenstemming tot stand komt tussen het Oosten en het Westen, dat de goddelijke liefde alle volkeren mag gaan omvatten, dat de goddelijke schittering haar licht op de beide continenten mag werpen, en de rijke gaven van de Heilige Geest het lichaam van de wereld nieuw leven inblaast. Daarom smeek ik aan de drempel van God dat Oost en West één worden, dat de diverse volkeren en religies verenigd worden en dat de zielen der mensen zich vermengen als de golven van één zee. Mogen ze als bomen worden, als bloemen en rozen die dezelfde tuin sieren en tooien.

2. Het Goddelijk rijk is een ondeelbare eenheid, geheel geheiligd boven het menselijk bevattingsvermogen; want verstandelijke kennis omtrent de schepping is eindig, terwijl het bevattingsvermogen van het goddelijk Wezen geen grenzen kent. Hoe zou het eindige het oneindige kunnen bevatten? Wij zijn uiterst arm, terwijl daarentegen de werkelijkheid van het goddelijk Wezen volmaakte rijkdom is. Hoe kan uiterste armoede volmaakte rijkdom bevatten? Wij zijn uiterst zwak, terwijl de werkelijkheid van het Goddelijk Wezen absolute kracht is. Uiterste zwakte kan nooit absolute kracht bereiken, noch deze bevatten. De waarneembare dingen, die aan begrenzing onderhevig zijn, ondergaan voortdurend transformatie en verandering van toestand. Hoe zouden zulke waarneembare dingen ooit de hemelse, eeuwige, onveranderlijke werkelijkheid kunnen begrijpen? Dit is ongetwijfeld een absolute onmogelijkheid; want als we de geschapen wereld bestuderen, zien we dat het verschil in niveau een belemmering is voor zulke kennis. Een lager stadium kan nooit een hoger stadium of koninkrijk begrijpen. Het mineraal kan, ongeacht de mate van zijn ontwikkeling, nooit kennis verwerven van het plantaardige. Hoever de plant of het gewas zich ook mag ontwikkelen, zij kunnen niet de werkelijkheid van het dierlijke koninkrijk begrijpen – met andere woorden, zij kunnen niet een wereld van leven begrijpen die begiftigd is met het vermogen van de zintuigen. Een dier mag dan een bewonderenswaardige mate van intelligentie ontwikkelen, het kan nooit over de vermogens beschikken om ideeën te ontwikkelen en bewust na te denken, die eigen zijn aan de mens. Het is dus duidelijk dat verschil in graad altijd een belemmering vormt voor het begrijpen van het hogere door het lagere, het superieure door het inferieure. Deze bloem – zo prachtig, fris, geurig en delicaat geparfumeerd – mag volmaaktheid bereikt hebben in haar eigen koninkrijk, maar kan desondanks niet de menselijke werkelijkheid bevatten, zij kan zien noch horen. Daarom is zij zich niet bewust van de mensenwereld, ook al zijn de mens en zijzelf beide contingente wezens. Het verschil is er een van graad. De beperking van een lagere graad vormt de belemmering voor begrip.

3. Hoe kan nu, waar dit het geval is, de menselijke werkelijkheid met haar beperkingen de eeuwige onzienbare Schepper begrijpen? Hoe zou de mens de alwetende, alomtegenwoordige Heer kunnen bevatten? Hij kan dat ongetwijfeld niet, want al wat binnen het bereik valt van de menselijke geest, is aangewezen op het menselijk begrensde begripsvermogen, terwijl het goddelijke Koninkrijk onbegrensd en oneindig is. Hoewel de werkelijkheid van het goddelijk Wezen geheiligd is boven het begrip van zijn schepselen, heeft deze Zijn weldaden uitgestort over alle koninkrijken van de waarneembare wereld; en de tekenen van geestelijke openbaring zijn waarneembaar in de contingente bestaansrijken. De lichtbakens van God verlichten de wereld van de mens gelijk de zonnestralen hun heerlijk licht werpen op de stoffelijke schepping. De Zon van Werkelijkheid is één; al wat hij schenkt is één; zijn warmte is één; zijn uitstraling is één; hij schijnt neer op heel de waarneembare wereld. Maar het vermogen om die Werkelijkheid te bevatten is verschillend al naargelang de aard van de koninkrijken; want elk koninkrijk neemt het licht en de weldaden van de eeuwige Zon op naargelang het daartoe in staat is. De donkere steen vangt het licht op van de stoffelijke zon; bomen en dieren nemen het evenzo op. Zij allen bestaan en ontwikkelen zich bij de gratie van deze milddadigheid. De volmaakte ziel van de mens – dat wil zeggen, het volmaakte individu – is als een spiegel waarin de Zon van Werkelijkheid weerkaatst. De perfectie, het beeld en het licht van die Zon worden zichtbaar in de spiegel; zijn warmte en lichtstralen komen daarop in beeld, want die zuivere ziel is een volmaakte weergave van de Zon.

4. Deze spiegels zijn de Boodschappers van God Die van Gods wezen verhalen, zoals de stoffelijke spiegel het licht en de verschijningsvorm van de stoffelijke Zon weerkaatst. Op soortgelijke wijze verschijnen het beeld en de schittering van de Zon van Werkelijkheid in de spiegeling van de Manifestaties van God. Hierop doelde Jezus Christus in Zijn verklaring “de Vader is in de Zoon”, waarmee Hij wilde zeggen dat de werkelijkheid van die eeuwige Zon zich in haar glorie weerspiegeld had in Christus Zelf. Dat betekent niet dat de Zon van Werkelijkheid was afgedaald van zijn plek aan de hemel, noch dat zijn diepste wezen intrede heeft gedaan in de spiegel; want er bestaat geen komen of gaan voor de werkelijkheid van het goddelijk Wezen; het kent geen intreding of uittreding, is geheiligd boven alle dingen en bezit in alle eeuwigheid zijn eigen heilige staat. Veranderingen en transformaties zijn niet van toepassing op die eeuwige werkelijkheid. Verandering van de ene toestand in een andere is een kenmerk van contingente werkelijkheden.

5. In een tijd waarin oorlog en strijd heersten onder de volkeren, waarin vijandschap en haat sekten en gezindtes verdeeld hielden en de menselijke verschillen zeer groot waren, verscheen Bahá’u’lláh aan de horizon van het Oosten, en verkondigde de eenheid van God en de eenheid van de wereld der mensheid. Hij verbreidde de leer dat alle mensen de dienaren van één God zijn; dat allen hun bestaan te danken hebben aan de ene Schepper; dat God goed is voor allen, dat Hij hen allen voedt, leidt en beschermt, dat Hij voor allen zorg draagt en dat Zijn liefde en genade uitgaan naar alle volkeren en rassen. Waarom zouden wij dan, waar God zich zo liefdevol betoont, ons onrechtvaardig en onvriendelijk gedragen? Als God zozeer blijk geeft van trouw en barmhartigheid, waarom zouden wij dan vijandschap en haat aan de dag leggen? Zonder twijfel is het beleid van God veel volmaakter dan menselijke methoden en theorieën; hoe wijs en scherpzinnig een mens ook kan worden, hij kan nooit tot een beleid komen dat het wint van Gods leiding. Daarom moeten we trachten Gods patroon te volgen, onze liefde laten uitgaan naar alle mensen, en rechtvaardig en welwillend proberen te zijn ten opzichte van elk menselijk wezen. We moeten alle mensen beschouwen als de bladeren, takken en vruchten van één boom, als kinderen van één gezin; want alle mensen zijn het nageslacht van Adam. We zijn als de golven van één zee, het gras van dezelfde weide, sterren aan hetzelfde firmament; en we vinden allen beschutting bij de universele goddelijke Beschermer. Als iemand ziek is, moet hij behandeld worden; de onwetenden moeten worden onderwezen; de slapende moeten worden gewekt; de doden moeten tot leven gewekt worden. Aldus luidden de beginselen van de leringen van Bahá’u’lláh.

6. Bij het verkondigen van de eenheid van de mensheid onderwees Hij dat mannen en vrouwen gelijk zijn in de ogen van God en dat er geen onderscheid tussen hen gemaakt moet worden. Het nu bestaande verschil is te wijten aan achterstelling in onderwijs en opleiding. Als de vrouw gelijke onderwijskansen krijgt, zal het gemaakte onderscheid en de inschatting van minderwaardigheid tot het verleden behoren. De wereld der mensheid wiekt als het ware op twee vleugels: de ene is vrouwelijk, de andere mannelijk. Als één vleugel in gebreke blijft, zal de andere – ongeacht hoe krachtig – niet in staat zijn tot vliegen. De wereld der mensen beschikt over twee handen. Als de ene hand niet in orde is, wordt het voor de andere hand – aangenomen dat die in goede conditie is – moeilijk zo niet onmogelijk om goed te functioneren. God is de Schepper van de mensheid. Hij heeft beide seksen uitgerust met talenten en verstand. Hij heeft hen ledematen en zintuigen gegeven zonder daarbij verschil of onderscheid te maken. Waarom zou dan een vrouw als minderwaardig beschouwd moeten worden? Dat is strijdig met de bedoelingen en rechtvaardigheid van God. Hij heeft hen gelijk geschapen; in Zijn oog maakt onderscheid in sekse niets uit. Degene die het meest zuiver van hart is, die het meest volmaakt handelt, is voor God aanvaardbaar, of het nu om een vrouw dan wel om een man gaat. Vaak zijn in de geschiedenis vrouwen de trots der mensheid geweest – bijvoorbeeld Maria, de moeder van Jezus. De mensheid heeft haar op handen gedragen. Maria Magdalena, Ásíyih de dochter van de Farao, Sara de vrouw van Abraham, en talloze anderen hebben het mensenras verheven door hun voortreffelijkheid. In onze tijd zijn er onder de bahá’ís vrouwen die mannen ver overtreffen. Zij zijn wijs, getalenteerd, uitstekend bij de tijd, vooruitstrevend, zeer intelligent, en een lichtbaken voor mannen. Zij overtreffen mannen in moed. Wanneer zij op bijeenkomsten het woord voeren, zijn ook de mannen respectvolle toehoorders. Daar komt nog bij dat de vorming van vrouwen van groter belang is dan die van mannen, want zij zijn de moeders en het zijn vooral de moeders die de kinderen opvoeden. De eersten die tot de vorming van kinderen bijdragen zijn de moeders. Daarom moeten zij een hoogwaardige opleiding krijgen ten einde zowel zonen als dochters groot te kunnen brengen. In de geschriften van Bahá’u’lláh staan hierover vele aanwijzingen.

7. Hij kondigde het aannemen van dezelfde opleiding voor man en vrouw aan. Dochters en zonen dienen hetzelfde curriculum te volgen, waardoor de eenheid van de seksen wordt bevorderd. Wanneer iedereen dezelfde opleidingskansen krijgt, en de gelijkheid van mannen en vrouwen wordt gerealiseerd, zal de basis voor oorlogvoering volledig te niet worden gedaan. Zonder gelijkwaardigheid zal dit onmogelijk zijn, want alle gemaakte verschillen of onderscheid leiden juist tot onenigheid en strijd. Gelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen draagt bij tot de afschaffing van oorlog, omdat vrouwen nooit bereid zullen zijn zich met oorlogvoering te verenigen. Moeders zijn niet bereid hun zonen op het slagveld te offeren na twintig jaren van zorg en liefdevolle toewijding om hen groot te helpen worden; het maakt hun niet uit voor welk doel ze in de strijd geworpen worden. Het is zeker dat zodra vrouwen gelijke rechten behalen, oorlog niet meer zal plaatsvinden.

8. Bahá’u’lláh verkondigde de fundamentele eenheid van religie. Hij leerde dat de werkelijkheid één en niet meervoudig is, dat religie de grondslag vormt van alle goddelijke geboden en dat daarom de basis van alle religies dezelfde is. Geleidelijk zijn er bepaalde vormen en imitaties ontstaan. Gezien deze onderling van elkaar verschillen, geven ze voor religieuze mensen aanleiding tot meningsverschillen. Als we deze gebruiken aan kant zetten en ons heil zoeken in de fundamentele werkelijkheid die de grondslag is van onze geloofsovertuigingen, zullen we een basis voor overeenstemming vinden; want die basis is één en niet meervoudig.

9. Een van de andere beginselen van Bahá’u’lláh’s leringen is de harmonie tussen wetenschap en religie. Religie moet de analyse van de rede kunnen doorstaan. Ze moet in overeenstemming zijn met de op wetenschap berustende feiten en toetsing, zodat wetenschap religie kan bekrachtigen en religie de wetenschap versterken. Beiden zijn in werkelijkheid onscheidbaar aaneengesmeed en verbonden. Indien uitspraken en leringen van religie in strijd blijken te zijn met de rede en stand van wetenschap, dan komen ze voort uit bijgeloof en verbeelding. Talloze van dit soort leerstellingen en overtuigingen zijn er in de loop der tijd ontstaan. Neem de bijgelovige praktijken en de mythologie van de Romeinen, de Grieken en de Egyptenaren; deze waren allemaal strijdig met religie en wetenschap. Het is nu duidelijk dat de overtuigingen van deze volken bijgeloof waren, maar in die tijd hielden ze er zeer hardnekkig aan vast. Zo was een van de vele Egyptische afgodsbeelden voor die mensen een authentiek wonder, terwijl het in werkelijkheid een stuk steen was. Gezien wetenschap de miraculeuze oorsprong en aard van een gewoon rotsblok niet kon bevestigen, moet het geloof erin een kwestie van bijgeloof geweest zijn. Vandaag de dag is het duidelijk dat het inderdaad om bijgeloof ging. Daarom moeten we zulke ideeën opzijzetten en naar de werkelijkheid zoeken. Hetgeen echt en in overeenstemming met de rede blijkt te zijn, moet men aannemen; en al wat de wetenschap en het verstand niet kunnen ondersteunen, moet men verwerpen als onecht en niet werkelijk. De verschillen in overtuiging zullen verdwijnen. Allen zullen als één familie worden, één volk; en dezelfde ontvankelijkheid voor de goddelijke gaven en opvoeding zal onder de mensheid worden waargenomen.

10. O Gij vergevingsgezinde Heer! Gij zijt een schuilplaats voor al deze dienaren van U. Gij kent de geheimen en zijt op de hoogte van alle dingen. Wij zijn allen hulpeloos, en Gij zijt de Machtige, de Almogende. Wij zijn allen zondaars, en Gij zijt Degeen die zonden vergeeft, de Barmhartige, de Meedogende. O Heer! Zie niet naar onze tekortkomingen. Handel met ons naar Uw genade en milddadigheid. Onze tekortkomingen zijn menigvuldig, doch de oceaan van Uw vergeving is grenzeloos. Onze zwakte is smartelijk, doch de tekenen van Uw hulp en bijstand zijn duidelijk. Bevestig en sterk ons daarom. Stel ons in staat om datgene te doen wat Uw heilige drempel waardig is. Verlicht ons hart, geef ons een onderscheidend oog en een aandachtig oor. Wek de doden op en genees de zieken. Schenk de armen rijkdom en hen die bevreesd zijn rust en veiligheid. Ontvang ons in Uw koninkrijk en verlicht ons met het licht van leiding. Gij zijt de Krachtige en de Almogende. Gij zijt de Edelmoedige. Gij zijt de Milde. Gij zijt de Vriendelijke.

– 63 –
9 juni 1912
Baptist Temple

Broad and Berks Streets, Philadelphia, Pennsylvania

Aantekeningen van Edna McKinney

1. Het stemt mij bijzonder verheugd deze avond hier te zijn. Dit is zeer zeker een geestelijke bijeenkomst. Ik neem onder u de geur waar van het hemels Koninkrijk – toegewijdheid aan God, oprechte bedoelingen en geestelijke liefde. Blijde tijdingen!

2. Vanaf de schepping van Adam tot in onze dagen zijn er in de wereld der mensheid altijd twee wegen beschikbaar geweest: de ene de natuurlijke of materieel bepaalde, de andere de religieuze of geestelijke weg. De weg van de natuur is de weg van het dierenrijk. Het dierlijk gedrag kenmerkt zich, conform de behoeften van de natuur, door het volgen van het eigen instinct en begeerten. Van welke aard zijn aandrift of neigingen ook mogen zijn, het dier is vrij om daaraan toe te geven; maar toch is het dier een gevangene van de natuur. Het kan niet in het minst afwijken van de weg die door de natuur opgelegd wordt. Het mist iedere vorm van geestelijke ontvankelijkheid, heeft geen idee van goddelijke religie en heeft totaal geen weet van het Koninkrijk van God. Het dier heeft geen abstractievermogen of bewuste intelligentie; het is volledig overgeleverd aan zijn zintuigen en heeft geen notie van wat daarachter ligt. Het is aangewezen op wat het oog ziet, het oor hoort, de neus ruikt, de smaak ervaart en het lijfelijk gevoel opmerkt. Deze waarnemingen zijn aanvaardbaar en toereikend voor het dier. Maar hetgeen verder reikt dan wat de zintuigen kunnen waarnemen – dat rijk van verschijnselen waardoor de bewuste weg naar het Koninkrijk van God leidt, de wereld van geestelijke ontvankelijkheid en goddelijke religie – daarvan heeft het dier niet het minste besef; want in zijn hoogste graad is het nog altijd een gevangene van de natuur.

3. Een van de vreemdste dingen die we gezien hebben is dat de hedendaagse materialisten zich beroemen op hun natuurlijke instincten en hun onderworpenheid aan de natuur. Zij stellen dat alleen datgene geloofwaardig is en aangenomen kan worden wat men zintuiglijk kan waarnemen of tastbaar maken. Volgens hun eigen beweringen zijn ze gevangenen van de natuur en zijn zij zich niet bewust van de geestelijke wereld noch op de hoogte van het goddelijk Koninkrijk of hemelse gaven. Als dit een deugd zou zijn, dan heeft het dier dit in de hoogste graad bereikt; want het dier is absoluut onwetend over het rijk van de geest en heeft geen enkele verbinding met de innerlijke wereld van het bewustzijn. Het dier zou het eens zijn met de materialist in zijn ontkenning van het bestaan van dat wat de zintuigen overstijgt. Als we het ermee eens zijn dat de begrenzing van de mens tot het niveau van louter zintuiglijke waarneming juist een sterk punt is, dan verkeert het dier in een nog betere staat dan de mens; want het dier stelt het zonder al datgene wat verder dan de zintuigen reikt, zonder enig besef van het Koninkrijk van God en de tekenen daarvan, terwijl God de mens met een onbegrensd vermogen heeft toegerust waarmee hij de wereld der natuur kan sturen.

4. Zie hoe heel het verdere waarneembare bestaan en alle overige wezens volkomen afhankelijk zijn van de natuur. De zon, dat kolossale middelpunt van ons zonnestelsel, de reusachtige sterren en planeten, de hoog oprijzende bergen, de aarde zelf en haar koninkrijken zijn allen lager dan de mens – allen zijn gevangenen van de natuur, behalve de mens. Geen enkel ander product van de schepping kan zich ook maar in de geringste mate aan de wetten van de natuur onttrekken. De zon in haar glorie en grootsheid op miljoenen kilometers afstand wordt gevangengehouden in haar baan van wetmatige omwenteling, gevangen door de universele wet der natuur. De mens beheerst de natuur. Volgens de wetten van de natuur en haar grenzen moet hij op aarde blijven, maar zie hoe hij deze wet doorbreekt en met een vliegtuig boven de bergen zweeft. Met een schip zeilt hij over de oceaan en met een duikboot duikt hij de diepten in. De mens onderwerpt de natuur aan zich. Hij brengt de machtige elektrische krachtvelden onder zijn controle en brengt die bijvoorbeeld samen in een kleine lamp om er voor eigen doeleinden gebruik van te maken. Van Oost naar West voert hij gesprekken door middel van een draad. Hij is in staat om zijn stem vast te leggen op een grammofoonplaat. Al is de aarde zijn verblijfplaats, niettemin weet hij door te dringen in de geheimen van de onbereikbaar verre sterrenwereld. Hij ontdekt verborgen werkelijkheden in het binnenste der aarde, legt schatten bloot, dringt door in de geheimenissen en mysteriën van de waarneembare wereld en brengt dingen aan het licht die volgens de gangbare wetten van de natuur verborgen zouden zijn gebleven, ongekend en ondoorgrondelijk. Door een ideële innerlijke kracht brengt de mens deze werkelijkheden vanuit het onzichtbare naar het zichtbare vlak. Dit gaat regelrecht in tegen de wetten van de natuur.

5. Het is dus duidelijk dat de mens zeggenschap heeft over het domein van de natuur. De natuur is inert; de mens is vooruitstrevend. De natuur heeft geen bewustzijn; de mens is daarmee begiftigd. De natuur heeft geen wil en handelt noodgedwongen, terwijl de mens een sterk wilsvermogen heeft. Voor de natuur is het onmogelijk mysteriën of werkelijkheden te ontdekken, de mens daarentegen is speciaal daartoe uitgerust. De natuur heeft geen voeling met het rijk van God; de mens is afgestemd op de bewijzen daarvan. De natuur heeft geen kennis van God; de mens heeft een bewustzijn van Hem. De mens verwerft goddelijke eigenschappen; de natuur ontbeert dat. De mens kan uit eigen beweging zijn fouten herstellen; de natuur mist het vermogen tot beïnvloeding van haar drijfveren. Alles bijeengenomen is het duidelijk dat de mens van edeler gehalte en superieur is, dat er in hem een ideëel vermogen huist dat de natuur te boven gaat. Hij heeft bewustzijn, wilsvermogen, geheugen, denkvermogen, goddelijke eigenschappen en kwaliteiten waarvan de natuur volledig beroofd en verstoken is; daarom is de mens hoger en edeler, vanwege zijn ideële en hoogverheven vermogens die in hem zowel latent als manifest aanwezig zijn.

6. Wat vreemd dat dan een mens, ondanks het feit dat hij met dit ideële vermogen begiftigd is, ervoor kiest zich op een lager niveau op te stellen en zichzelf geringer voor te doen dan zijn feitelijke staat hem duidelijk toestaat. God heeft een zodanig bewuste geest in hem geschapen, dat hij van alle geschapen wezens de meeste bewondering verdient. Door deze kwaliteiten te negeren, verlaagt hij zich tot het materiële niveau, beschouwt hij de materie als de hoeksteen van het bestaan en loochent hij alles wat verder reikt. Is dit een deugd? Dit is je reinste animalisme, want het dier is niet in staat zich meer te beseffen. Vanuit dit standpunt bezien is het dier de grotere wijsgeer, want het heeft geen flauw benul van het Koninkrijk van God, mist iedere geestelijke ontvankelijkheid en heeft geen weet van de bovennatuurlijke wereld. Dit is, kort samengevat, een visie op de weg van de natuur.

7. De tweede weg is die van de religie, de weg van het goddelijke Koninkrijk. Deze weg brengt met zich mee het verwerven van lofwaardige eigenschappen, hemelse verlichting en deugdzame daden in de wereld der mensheid. Deze weg leidt tot de vooruitgang en verheffing van de wereld. Ze is de bron van menselijke verlichting, scholing en ethische ontwikkeling – de magneet die de liefde van God aantrekt vanwege de kennis van God die zij schenkt. Dit is de weg van de heilige Manifestaties van God; want Zij zijn, in werkelijkheid, de basis van de goddelijke religie van eenheid. Op deze weg is verandering of transformatie niet aan de orde. Ze brengt een ruimere ontplooiing van de mens teweeg, de verwerving van verheven eigenschappen en de verlichting van de mensheid.

8. Helaas is het zo dat de mensheid zich hopeloos verloren heeft in allerlei gebruiken en onwerkelijkheden, en dit ondanks het feit dat de waarheid van goddelijke religie altijd gelijk is gebleven. Bijgelovige gebruiken hebben de fundamentele werkelijkheid overwoekerd. Het is duister geworden op de wereld en het licht van religie is haast niet meer te onderscheiden. Deze duisternis leidt tot allerlei geschillen en onenigheid; er zijn vele en sterk uiteenlopende riten en dogma’s; daardoor tekent nu onenigheid de religieuze genootschappen, terwijl religie juist gericht is op de eenheid van de mensheid. Ware religie is de bron van liefde en overeenstemming onder de mensen, de oorzaak tot ontplooiing van lofwaardige kwaliteiten. Maar de mensen klemmen zich vast aan nabootsing en imitatie, zonder oog voor de werkelijkheid die verenigt. Zodoende zijn zij beroofd en verstoken van de warmte van religie. Ze gaan mee in allerlei bijgeloof dat ze overgenomen hebben van hun vaders en voorouders. Dit is zozeer de boventoon gaan voeren dat ze het hemels licht van goddelijke waarheid hebben laten vallen en zijn blijven hangen in het duister van blinde navolging en verbeelding. Hetgeen bedoeld was om bij te dragen tot leven, is nu geworden tot een oorzaak van dood. Hetgeen getuigd zou moeten hebben van kennis, is nu tot een bewijs van onwetendheid geworden. Wat een aspect van de adeldom van de menselijke natuur was, is uitgelopen op het verval ervan. Zodoende is het rijk van de religieuze mens geleidelijk aan vernauwd en verduisterd en is de leefsfeer van de materialist verbreed en gevorderd. Want de religieuze mens heeft vastgehouden aan imitatie en vervalsing, en heeft de heiligheid en verheven werkelijkheid van religie verwaarloosd en losgelaten. Wanneer de Zon ondergaat, breekt het tijdstip aan waarop de vleermuizen beginnen te vliegen. Die komen tevoorschijn omdat zij schepsels van de nacht zijn. Wanneer het licht van religie dooft verschijnen de materialisten. Zij zijn de vleermuizen van de nacht. Het verval van religie is hun ideale tijd voor actie. Zij zoeken de schaduwen wanneer de wereld is verduisterd en wolken zich over haar hebben uitgespreid.

9. Bahá’u’lláh is opgekomen aan de horizon van het oosten. Met de majesteit van de zon is Hij in de wereld gekomen. Hij heeft de werkelijkheid van de goddelijke religie weerspiegeld. Hij heeft het duister van blinde navolging verdreven, de basis gelegd voor nieuwe leringen en de wereld nieuw leven ingeblazen.

10. De eerste leer van Bahá’u’lláh is het onderzoeken van de werkelijkheid. De mens moet zelf naar de werkelijkheid op zoek gaan, en daarbij blinde navolging en het vasthouden aan traditie loslaten. Omdat de volkeren van de wereld blinde navolging praktiseren in plaats van de waarheid te zoeken, en die navolging zo veelvuldig en uiteenlopend is, hebben de verschillen in geloof tot allerlei twisten en oorlogen geleid. Zolang deze blinde navolging stand blijft houden, is de eenheid van de mensenwereld een onhaalbare zaak. Daarom moeten we de werkelijkheid nader onderzoeken, zodat door het licht daarvan de wolken en het duister kunnen worden verdreven. De werkelijkheid is één en kent geen meervoudigheid of verdeeldheid. Als de volkeren van de wereld de werkelijkheid nader gaan onderzoeken, zullen zij het met elkaar eens worden en één worden. Heel wat mensen en sekten in Perzië hebben naar de werkelijkheid gezocht met de begeleiding en leringen van Bahá’u’lláh. Zij hebben elkaar gevonden en leven nu in onderlinge harmonie en liefde. Onder hen is er geen spoor meer overgebleven van vijandschap en strijd.

11. De joden verwachtten de komst van de Messias en zagen daar met hart en ziel naar uit; maar gezien zij verzonken waren in oude patronen, geloofden ze niet in Jezus Christus bij Zijn verschijning. Uiteindelijk kwamen zij tegen Hem in verzet en gingen zo ver dat ze Hem vervolgden tot bloedvergieten toe. Als zij de werkelijkheid nader getoetst hadden, zouden ze de beloofde Messias erkend hebben. Deze blinde navolging en overgeleverde vooroordelen zijn steeds weer aanleiding geworden tot haat en verbittering en hebben de wereld van duisternis en oorlogsgeweld vervuld. Daarom moeten we de echt wezenlijke waarheid zoeken om ons zelf uit die toestand te bevrijden, en om dan met verhelderd inzicht de weg te vinden naar het Koninkrijk van God.

12. De tweede lering van Bahá’u’lláh betreft de eenheid van de mensheid. Alle mensen zijn de dienaren van God en de leden van één mensenfamilie. God heeft allen geschapen en allen zijn Zijn kinderen. Hij brengt hen groot, voedt hen, treft voorzieningen voor hen en is goed voor allen. Waarom zouden wij dan onrechtvaardig en hard zijn? Dit is het beleid van God waarvan het licht zich over de hele wereld heeft verspreid. Zijn Zon zendt zijn stralen onafgebroken op allen neer. Zijn wolken storten hun regen over allen uit zonder enig onderscheid noch voorkeur. Zijn waaiende wind brengt verfrissing over heel de aarde. Het is onmiskenbaar dat de gehele mensheid zonder uitzondering onderdak vindt bij Zijn milddadigheid en bescherming. Sommige mensen zijn onvolmaakt; zij moeten volmaakt worden. De onwetenden moeten onderwijs krijgen, de zieken moeten genezen worden, de slapende gewekt. Het kind moet niet onderdrukt of berispt worden omdat het nog onontwikkeld is; het moet met veel geduld begeleid worden. De zieken moeten niet verwaarloosd worden omdat ze aan kwalen lijden; nee, we moeten juist compassie betonen en ze helpen te genezen. Kortom, de oude toestand onder de religieuze stelsels van vijandigheid, onverdraagzaamheid en haat moeten verdreven worden en de nieuwe voorwaarde van liefde, eensgezindheid en geestelijke verbondenheid moeten gemeengoed worden.

13. De derde lering van Bahá’u’lláh houdt in dat religie de bron van onderlinge vriendschap moet zijn, de kracht die mensen verenigt en God nabij brengt. Het is wel duidelijk dat, als religie haat en onmin ontketent, we het beter zonder religie kunnen stellen, en dat een mens zonder religie dan beter af is dan iemand die een religie belijdt. Volgens de Wil en bedoeling van God moet religie inspireren tot liefde en eensgezindheid, tot een band die allen met elkaar verenigt, want religie is van Godswege een boodschap van vrede en goede wil.

14. De vierde lering van Bahá’u’lláh betreft de overeenstemming tussen religie en wetenschap. God heeft de mens begiftigd met verstand en rede met de bedoeling dat hij met behulp daarvan het waarheidsgehalte van diverse vraagstukken en problemen nader kan vaststellen. Wanneer geloofsovertuigingen en standpunten zich voordoen die indruisen tegen de gevestigde wetenschap, zijn ze niets anders dan de producten van bijgeloof en verbeeldingskracht; want het tegenovergestelde van kennis is onwetendheid, en bijgeloof is een loot daarvan. Er valt niet aan te twijfelen dat er tussen religie en wetenschap overeenstemming moet zijn. Als een kwestie strijdig blijkt met de rede, is het onmogelijk om daar geloof aan te hechten. Zoiets zou slechts tot onzekerheid en twijfels voeren.

15. Bahá’u’lláh leerde ook dat vooroordelen – hetzij religieus, raciaal, patriottisch of politiek – verderfelijk zijn voor de grondslagen van menselijke vooruitgang. Vooroordelen, waarover dan ook, maken menselijk geluk en welzijn kapot. Zolang deze niet worden weggenomen, is de vooruitgang van de wereld der mensen niet mogelijk. Niettemin zien we intussen overal raciale, religieuze en nationale vooroordelen. Al duizenden jaren wordt de wereld van de mensheid in beroering gebracht en verstoord door vooroordelen. Zolang dit het geval is, zullen oorlog, vijandschap en haat blijven voortduren. Daarom moeten we, als we aan vrede willen bouwen, dit obstakel uit de weg ruimen; want anders zijn overeenstemming en rust niet haalbaar.

16. Ten zesde zette Bahá’u’lláh beginselen uiteen voor de herordening van het economisch stelsel. Voorschriften werden door Hem geopenbaard die het welzijn van de maatschappij veilig zullen stellen. Zoals de rijke man geniet van zijn leven omgeven door gemak en luxe, zo moet ook de arme man een huis hebben en worden voorzien van levensonderhoud en gerieflijkheid in overeenstemming met zijn behoeften. Deze aanpassing van de sociale economie is van het grootste belang omdat zij de stabiliteit van de wereld van de mensheid waarborgt. Zolang zij niet tot stand is gebracht, zijn geluk en welvaart onmogelijk.

17. Ten zevende, leerde Bahá’u’lláh dat mensenrechten volgens gelijke maatstaven zouden moeten worden ingesteld en erkend. In het oog van God zijn alle mensen gelijk, zonder onderscheid of voorkeur voor wie dan ook in de uitoefening van Zijn gerechtigheid.

18. Ten achtste, onderwijs is essentieel en alle normen voor scholing en onderwijs moeten wereldwijd in overeenkomst en overeenstemming worden gebracht. Een universeel curriculum moet worden vastgesteld en de ethische grondslag moet hetzelfde zijn.

19. Ten negende zal een universele taal moeten worden aangenomen die op alle scholen en instellingen van de wereld onderwezen wordt. Een commissie, benoemd door nationale onderwijsinstellingen, zal een geschikte taal selecteren die gebruikt zal worden als medium voor internationale communicatie. Iedereen moet zich deze taal eigen maken. Dit is een van de grote factoren in de eenwording van de mensheid.

20. Als tiende, bevestigde Bahá’u’lláh nadrukkelijk de gelijkwaardigheid van man en vrouw. Verschil van sekse is niet specifiek mens gebonden, het bestaat in alle levende koninkrijken zonder onderscheid of voorkeur. In het plantaardig koninkrijk heerst volstrekte gelijkheid tussen de mannelijke en vrouwelijke soorten. Evenzo is dat het geval in het dierenrijk, allen staan ze onder Gods bescherming. Zou het de mens passen, dat hij, de edelste der schepselen, een dergelijk onderscheid in acht zou nemen en erop aandringt? Het gebrek aan vooruitgang en bekwaamheid van de vrouw is te wijten aan haar gemis aan gelijke opvoeding en kansen. Indien haar deze gelijkheid was toegestaan, zou zij ongetwijfeld de tegenhanger van de man zijn in bekwaamheid en capaciteit. Het geluk van de mensheid zal gerealiseerd worden als vrouwen en mannen gelijkwaardig samenwerken en vooruitkomen, want de een is de aanvulling en steun van de ander.

21. De wereld der mensheid kan geen vooruitgang boeken met louter fysieke vermogens en verstandelijke prestaties. Nee, de Heilige Geest is essentieel. De goddelijke Vader moet de mensenwereld ondersteunen om tot wasdom te komen. Het lichaam van de mens heeft fysieke en mentale energie nodig, maar zijn geest behoeft het leven en de versterking van de Heilige Geest. Zonder diens bescherming en levenskracht zou de menselijke wereld uitdoven. Jezus Christus heeft verklaard: “Laat de doden hun doden begraven.” Ook heeft Hij gezegd: “Hetgeen uit vlees geboren is, is vlees; en hetgeen uit de Geest geboren is, is geest.” Het is daarom duidelijk, volgens Christus, dat de menselijke geest die niet versterkt is door de aanwezigheid van de Heilige Geest, dood is en wederopstanding door die goddelijke kracht behoeft. Anders kan de mens, hoewel hij materieel tot hoge graden vordert, geen volledige en volmaakte vooruitgang bereiken.

Toespraken van ‘Abdu’l‑Bahá in New York en Brooklyn

11 – 20 juni 1912
– 64 –
11 juni 1912
Open Committee Meeting
Het huis van de heer en mevrouw Edward B. Kinney
780 West End Avenue, New York
Aantekeningen van Howard MacNutt

1. Het is mijn hoop dat de bijeenkomsten van de Bahá’í-raad in New York zullen worden zoals de bijeenkomsten van de Allerhoogste Scharen. Wanneer u bijeenkomt, moet u de lichten van het hemelse Koninkrijk weerspiegelen. Laat uw harten als spiegels zijn waarin de straling van de Zon van Werkelijkheid zichtbaar is. Elk gemoed moet een telegraafstation zijn – het ene eindpunt van de draad is verbonden met de ziel, het andere eind in de Allerhoogste Scharen – zodat inspiratie kan neerdalen uit het Abhá-koninkrijk en vragen over de werkelijkheid kunnen worden besproken. Dan zullen de meningen met de waarheid samenvallen. Dag na dag zal er vooruitgang zijn, en de bijeenkomsten zullen stralender en geestelijker worden. Het bereiken van dit doel is afhankelijk van eenheid en overeenstemming. Hoe volmaakter de liefde en overeenkomst, des te meer zullen de goddelijke bekrachtigingen en bijstand van de Gezegende Volmaaktheid neerdalen. Moge dit een goddelijke ontmoeting blijken te zijn, en moge grenzeloze zegeningen op u neerdalen. Streef er met heel uw hart en met alle levenskracht naar dat eenheid en liefde voortdurend mogen toenemen. Kijk in discussies naar de werkelijkheid zonder zelfingenomen te zijn. Laat niemand zijn eigen mening opdringen, maar laat ieder de werkelijkheid onderzoeken in de grootste liefde en kameraadschap. Consulteer over elke zaak, en wanneer iemand een standpunt naar voren brengt dat overeenkomt met de werkelijkheid, zal dat voor allen aanvaardbaar zijn. Dan zal de geestelijke eenheid onder u toenemen, de individuele verlichting groter zijn, het geluk overvloediger, en u zult steeds meer nader tot het Koninkrijk van God komen.

– 65 –
11 juni 1912
309 West 78th Street, New York
Aantekeningen van Emma C. Melick

1. Wij zijn zojuist teruggekeerd van een bezoek aan Philadelphia, waar wij twee nachten hebben doorgebracht en in twee grote kerken hebben gesproken. Het weer was onaangenaam en tastte mijn gezondheid aan. Het doel van deze vele verplaatsingen is er slechts één – het verspreiden van het licht der waarheid in deze duistere wereld. Mijn leeftijd maakt reizen moeilijk. Soms zijn de uitdagingen zwaar, maar uit liefde voor de vrienden van God en met het verlangen mij op te offeren op Gods pad, draag ik ze met blijdschap. Het doel is het behaalde resultaat – liefde en eenheid onder de mensen. Want de wereld is duister door tweedracht en egoïsme, harten zijn onverschillig, zielen zijn verstoken van God en Zijn hemelse gaven. De mens is verzonken in wereldse zaken. Zijn streven, doelen en prestaties zijn sterfelijk, terwijl God voor hem onsterfelijke verworvenheden wenst. In zijn hart wordt niet aan God gedacht. Hij heeft zijn goddelijk erfdeel en geboorterecht van geestelijk adeldom opgeofferd. Begeerte en hartstocht hebben hem, als twee onhandelbare paarden, de teugels van de macht ontnomen en galopperen als bezetenen door de wildernis. Dit is de oorzaak van de ontaarding van de wereld der mensheid. Dit is de oorzaak van haar terugval in de begeerten en hartstochten van het dierenrijk. In plaats van goddelijke vooruitgang vinden we zinnelijke gevangenschap en ontwaarding van de hemelse deugden van de ziel. Door toewijding aan de vleselijke, sterfelijke wereld zinkt de menselijke ontvankelijkheid tot het dierlijke niveau.

2. Wat zijn de dierlijke neigingen? Eten, drinken, rondzwerven en slapen. De denkwereld, de geest van de dieren is hiertoe beperkt. Zij zijn gevangenen binnen de ketens van deze verlangens. De mens wordt een gevangene en slaaf daarvan wanneer zijn uiteindelijke verlangen niet hoger reikt dan zijn welzijn in deze wereld van de zintuigen. Bedenk hoe moeilijk het voor de mens is om genoegens en geluk te bereiken in deze sterfelijke wereld. Hoe gemakkelijk is het voor het dier. Kijk naar de velden en bloemen, prairies, beekjes, wouden en bergen. De grazende dieren, de vogels in de lucht, de vissen zwoegen niet en ondergaan geen ontberingen. Zij zaaien niet en zijn niet bezorgd over de oogst, noch maken zij zich zorgen over zaken of politiek – geen moeite of zorgen van welke aard dan ook. Alle akkers en grassen, alle weiden met vruchten en granen, alle berghellingen en stromen van heilzaam water behoren hun toe. Zij hoeven niet te werken voor hun levensonderhoud en geluk, want alles wordt voor hen voorzien en mogelijk gemaakt. Als het leven van de mens beperkt blijft tot dit fysieke, materiële uitzicht, is het leven van het dier honderd keer beter, gemakkelijker en levert meer comfort en tevredenheid op. Het dier is edeler, serener en zelfverzekerder omdat het elk uur vrij is van angst en zorgen. Maar de mens, rusteloos en ontevreden, rent van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat, bevaart de zeeën, duikt onder water in onderzeeërs, vliegt door de lucht in vliegtuigen, graaft in de onderste lagen van de aarde om in zijn levensonderhoud te voorzien – dit alles met de grootste moeite, angst en onrust. Daarom is het dier in dit opzicht edeler, serener, evenwichtiger en zelfverzekerder. Kijk eens naar de vogels in het woud en de jungle: hoe zij hun nesten hoog in de wuivende boomtoppen bouwen met de grootste vaardigheid en schoonheid – schommelend, wiegend in de ochtendbries, drinkend van het zuivere, zoete water, genietend van de meest betoverende uitzichten wanneer zij hoog in de lucht vliegen, vrolijk zingend – alles zonder arbeid, vrij van onrust, bekommernis en onheilspellende voorgevoelens. Als het leven van de mens beperkt wordt tot de elementaire, fysieke wereld van genot, is één leeuwerik nobeler, bewonderenswaardiger dan de hele mensheid, omdat zijn levensonderhoud is voorbereid, zijn toestand compleet is, zijn verworvenheden volmaakt en natuurlijk.

3. Het leven van de mens is echter niet zo beperkt. Het is goddelijk en eeuwig, niet sterfelijk en zinnelijk. Voor hem is een geestelijk bestaan en levensonderhoud voorbereid en verordend in het goddelijke scheppingsplan. Zijn leven is bedoeld als een leven van geestelijk genot, dat het dier nooit kan bereiken. Dit genot hangt af van het verwerven van hemelse deugden. De verhevenheid van de mens is het bereiken van de kennis van God. De gelukzaligheid van de mens is het verwerven van hemelse gaven, die op hem neerdalen in de uitstorting van de weldadigheid van God. Het geluk van de mens ligt in de geur van de liefde van God. Dit is het hoogst bereikbare in de menselijke wereld!

4. Bedenk daarom hoe laag het karakter van de mens is, dat hij zich, ondanks de gunsten van God, tot het dierlijke verlaagt, dat hij zich geheel met materiële behoeften bezighoudt, dat hij aan dit sterfelijke rijk gehecht is en denkt dat het grootste geluk het verkrijgen van rijkdom in deze wereld is. Hoe doelloos! Hoe onwaardig is zo’n natuur! God heeft de mens geschapen opdat hij een duif van het Koninkrijk zou zijn, een hemelse kaars, een ontvanger van het eeuwige leven. God heeft de mens geschapen opdat hij door de adem van de Heilige Geest zou worden opgewekt en het licht van de wereld zou worden. Hoe vernederd is de ziel die zich in deze duisternis kan vermaken, bezig met zichzelf, een gevangene van het zelf en van hartstocht, wentelend in het moeras van de stoffelijke wereld! Hoe laag is zo’n natuur! Wat een onwetendheid is dit! Wat een blindheid! Hoe verheven is de rang van de mens die van het hemelse voedsel heeft gegeten en de tempel van zijn eeuwige verblijf in de hemelse wereld heeft gebouwd!

5. De Manifestaties van God zijn in de wereld gekomen om de mens te bevrijden van deze banden en ketenen van de wereld der natuur. Hoewel Zij op de aarde wandelden, leefden Zij in de hemel. Zij waren niet bezorgd over materieel levensonderhoud en de welvaart van deze wereld. Hun lichamen werden onderworpen aan onvoorstelbaar leed, maar Hun geest verkeerde steeds in de hoogste sferen van extase. Het doel van Hun komst, hun onderricht en lijden was het bevrijden van de mens van zichzelf. Zullen wij daarom in Hun voetsporen treden en ontsnappen uit deze kooi van het lichaam of onderworpen blijven aan haar tirannie? Zullen wij het spook najagen van een sterfelijk geluk dat niet bestaat of zullen wij ons wenden tot de boom des levens en de vreugde van zijn eeuwige vruchten?

6. Ik ben naar dit land gekomen in de gevorderde jaren van mijn leven, ondanks moeilijkheden met gezondheid en klimaat, vanwege een buitensporige liefde voor de vrienden van God. Het is mijn wens dat zij worden bijgestaan om dienaren van het hemelse Koninkrijk te worden, gevangenen in dienstbaarheid aan de wil van God. Deze gevangenschap is vrijheid, dit offer is verheerlijking, deze arbeid is beloning, deze behoefte is een geschenk. Want dienstbaarheid uit liefde voor de mensheid is eenheid met God. Wie dienstbaar is, is reeds het Koninkrijk binnengegaan en zit aan de rechterhand van zijn Heer.

– 66 –
11 juni 1912
309 West 78th Street, New York
Aantekeningen van Emma C. Melick

1. De mens moet een hoog streven hebben. Hij moet trachten hemels en geestelijk te worden, om het pad te vinden naar de drempel van God en aanvaardbaar te worden in de ogen van God. Dit is eeuwige heerlijkheid – God nabij te zijn. Dit is eeuwige soevereiniteit – om doordrenkt te zijn met de deugden van de menselijke wereld. Dit is grenzeloze gelukzaligheid – om gezuiverd en geheiligd te zijn boven elke vlek en bezoedeling.

2. Kijk naar de mensenwereld. Zie hoe natiën zijn gekomen en gegaan. Ze waren van alle denkwijzen en motieven. Sommigen waren slechts gevangenen van begeerte en het zelf, verzwolgen in de hartstochten van de lagere natuur. Zij bereikten rijkdom, de geneugten van het leven en roem. En wat was het uiteindelijke resultaat? Volkomen teloorgang en vergetelheid. Denk hier eens over na. Kijk ernaar met het oog van bezinning. Geen spoor van hen is overgebleven, geen vrucht, geen resultaat, geen voordeel. Ze zijn volkomen verdwenen – volledig uitgewist.

3. Er zijn zielen in de wereld verschenen die rein en onberispelijk waren, die hun aandacht op God hadden gericht, die de beloning van God zochten, die de drempel van God naderden, die aanvaardbaar waren in het welbehagen van God. Zij waren de lichten van leiding en de sterren van de Allerhoogste Scharen. Denk aan deze zielen, die voor immer als sterren schitteren aan de horizon van heiligheid.

4. Het mag niet worden opgevat als dat men zou moeten afzien van de beoefening van een beroep en van het verwerven van levensonderhoud. Integendeel, in de Zaak van Bahá’u’lláh worden het kloosterleven en ascetisme niet toegestaan. In deze grote Zaak schijnt en straalt het licht van leiding. Bahá’u’lláh heeft zelfs gezegd dat een beroep uitoefenen en arbeid gelijk aanbidding zijn. De gehele mensheid moet in zijn levensonderhoud voorzien in het zweet des aanschijns en door lichamelijke inspanning, terwijl zij er tegelijkertijd naar streeft de last van anderen te verlichten, ernaar streeft de bron van troost voor zielen te zijn en de middelen van bestaan te vergemakkelijken. Dit op zichzelf is aanbidding van God. Bahá’u’lláh heeft daarmee tot actie aangemoedigd en dienstbaarheid gestimuleerd. Maar de energie van het hart moet niet aan deze dingen gehecht raken; de ziel moet er niet volledig mee bezig zijn. Hoewel de geest bezig is, moet het hart worden aangetrokken tot het Koninkrijk van God, zodat de deugden van de mensheid vanuit elke richting en bron kunnen worden bereikt.

5. Wij hebben de weg van God verlaten. Wij hebben de aandacht voor het goddelijk Koninkrijk opgegeven. Wij hebben het hart niet onthecht van wereldse verlokkingen. Wij zijn bezoedeld geraakt met eigenschappen die in de ogen van God niet prijzenswaardig zijn. Wij zijn zo volledig doordrenkt van materiële zaken en neigingen dat wij geen deel hebben aan de deugden van de mensheid.

6. Er is weinig reflectie, weinig aansporing voor ons nodig om het doel van onze schepping te realiseren. Met wat een hemels potentieel heeft God ons voorzien! Wat een kracht heeft God aan onze geest gegeven! Hij heeft ons begiftigd met een vermogen om door te dringen tot de werkelijkheid der dingen. Maar we moeten onszelf verloochenen, we moeten een zuivere geest, zuivere bedoelingen hebben en terwijl we in de mensenwereld zijn er met hart en ziel naar streven om de eeuwigdurende heerlijkheid te bereiken.

7. Ik ben gekomen om aan te sporen en de leringen van Bahá’u’lláh uit te dragen. Het is mijn hoop dat Zijn wil en leiding uw geest, ziel en hart mogen beïnvloeden, waardoor ze zuiver, heilig, verheven en verlicht worden en u lampen van hemelse verlichting voor de wereld worden. Dit is mijn verlangen, dit is mijn hoop door de hulp van God.

– 67 –
12 juni 1912
309 West 78th Street, New York
Aantekeningen van Mary J. MacNutt

1. U bent allen van harte welkom. Beseft u hoe vaak u God dient te danken voor Zijn zegeningen? Al zou u Hem duizendmaal danken bij elke ademtocht, het zou niet voldoende zijn, want God heeft u geschapen en opgeleid. Hij heeft u beschermd tegen elke kwelling en elke gave en gunst voorbereid. Bedenk wat een vriendelijke Vader Hij is. Hij schenkt Zijn gave voordat je erom vraagt. Wij waren niet in de wereld van het bestaan, maar zodra wij geboren waren, vonden wij alles al voorbereid voor onze behoeften en troost zonder dat wij erom hoefden te vragen. Hij heeft ons een vriendelijke vader en een barmhartige moeder gegeven, ons voorzien van twee bronnen van heilzame melk, een zuivere atmosfeer, verfrissend water, een zacht briesje en de zon die boven ons hoofd schijnt. Kortom, Hij heeft in alle levensbehoeften voorzien, hoewel wij om geen van deze grote gaven hebben gevraagd. Uit pure barmhartigheid en gulheid heeft Hij deze grote tafel bereid. Het is een barmhartigheid die aan het vragen voorafgaat. Er is nog een andere soort barmhartigheid, die na het verzoeken en smeken tot stand komt. Hij heeft ons beide geschonken – zonder te vragen en met smeekbede. Hij heeft ons geschapen in deze stralende eeuw, een eeuw waarnaar alle geheiligde zielen in voorbije perioden hunkerden en die zij verwachtten. Het is een gezegende eeuw en een gezegende dag. De filosofen van de geschiedenis zijn het erover eens dat deze eeuw gelijk staat aan honderd voorbije eeuwen. Dit is waar vanuit elk gezichtspunt. Dit is de eeuw van wetenschap, uitvindingen, ontdekkingen en universele wetten. Dit is de eeuw van de openbaring van de mysteriën van God. Dit is de eeuw van de schittering van de stralen van de Zon van Waarheid. Daarom moet u God danken en verheerlijken dat u in deze eeuw geboren bent. Bovendien heeft u geluisterd naar de oproep van Bahá’u’lláh. Uw neus is doordrongen van de geuren van het Abhá-paradijs. U heeft een glimp opgevangen van het licht aan de Oosterse horizon. U sliep en bent ontwaakt. Uw oren zijn gespitst, uw hart is geïnformeerd. U heeft de liefde van God verworven. U heeft de kennis van God bereikt. Dit is de allergrootste gunst van God. Dit is de ademtocht van de Heilige Geest, die bestaat uit geloof en zekerheid. Dit eeuwige leven is de tweede geboorte, dit is de doop met de Heilige Geest. God heeft deze plaats voor u allen bestemd. Hij heeft dit voor u bereid. U moet de waarde van deze overvloed waarderen en uw tijd besteden aan het noemen en danken van de Ware. U moet in de grootste gelukzaligheid leven. Als er problemen of tegenslagen in uw leven komen, als uw hart terneergeslagen is vanwege gezondheid, levensonderhoud of roeping, laat deze dingen u dan niet deren. Zij mogen geen gevoelens van rampspoed veroorzaken, want Bahá’u’lláh heeft u goddelijk geluk gebracht. Hij heeft hemels voedsel voor u bereid. Hij heeft eeuwige overvloed voor u bestemd. Hij heeft u eeuwige glorie geschonken. Daarom moeten deze blijde tijdingen u voor eeuwig en altijd in de sfeer van vreugde doen zweven. Dank God onafgebroken, opdat de bevestigingen van God u allen mogen omringen.

– 68 –
15 juni 1912
309 West 78th Street, New York
Aantekeningen van Howard MacNutt

1. Ik heb u een poosje laten wachten, maar omdat ik moe was, sliep ik. Terwijl ik sliep, sprak ik met u alsof ik met luide stem sprak. Toen werd ik wakker door het effect van mijn eigen stem. Toen ik wakker werd, lag er één woord op mijn lippen – het woord imtíyáz (onderscheid). Dus ik zal deze ochtend over dat onderwerp tot u spreken.

2. Wanneer wij naar de wereld van het bestaan kijken, beseffen wij dat alle stoffelijke dingen een gemeenschappelijke band hebben en toch zijn er anderzijds bepaalde punten van onderscheid tussen hen. Zo hebben bijvoorbeeld alle aardse voorwerpen een gemeenschappelijke lichamelijke band. De mineralen, planten en dieren hebben elementaire elementen met elkaar gemeen. Evenzo hebben zij een plaats in de scheppingsorde. Dit is de gemeenschappelijke band of het contactpunt tussen hen. Allen doorlopen het proces van samenstelling en ontbinding, dit is een natuurwet waaraan allen onderworpen zijn. Deze wet heerst in de gehele schepping en vormt een onderlinge verbondenheid tussen de geschapen dingen. Tegelijkertijd zijn er echter bepaalde onderscheidende kenmerken tussen deze voorwerpen. Zo zijn er tussen het minerale en het plantaardige, het plantaardige en het dierlijke, het dierlijke en het menselijke, punten van onderscheid die onmiskenbaar en veelbetekenend zijn. Evenzo zijn er verschillen tussen soorten en typen van elk koninkrijk. Wanneer we het minerale rijk in detail bekijken, zien we niet alleen punten van overeenkomst tussen voorwerpen, maar ook punten van onderscheid. Sommige zijn onbeweeglijk, andere hard en vast; sommige hebben de kracht van uitzetting en inkrimping; sommige zijn vloeibaar, andere gasvormig; sommige hebben gewicht; andere, zoals vuur en elektriciteit, hebben dat niet. Er zijn dus veel punten van onderscheid tussen deze soorten elementen.

3. Ook in het plantenrijk zien we onderscheid tussen de verschillende soorten organismen. Elk heeft zijn eigen vorm, kleur en geur. In het dierenrijk geldt dezelfde wetmatigheid, daar zijn vele verschillen in vorm, kleur en functie waarneembaar. Zo is het ook in het menselijke koninkrijk. Vanuit het standpunt van de kleur zijn er blanke, zwarte, gele en rode mensen. Vanuit het standpunt van de biologische antropologie is er een groot verschil en onderscheid tussen de rassen. De Aziaat, de Afrikaan en de Amerikaan hebben verschillende kenmerken. De mensen van het Noorden en de mensen van het Zuiden zijn zeer verschillend van type en gelaatstrekken. In economisch opzicht is er een groot verschil in levenswijze. Sommigen zijn arm, anderen rijk; sommigen zijn wijs, anderen onwetend; sommigen zijn geduldig en kalm, anderen ongeduldig en prikkelbaar; sommigen zijn geneigd tot rechtvaardigheid, anderen beoefenen onrechtvaardigheid en onderdrukking; sommigen zijn zachtmoedig, anderen hoogmoedig. Kortom, er zijn vele punten van onderscheid onder de mensheid.

4. Ik verlang dat u zich onderscheidt. De bahá’ís moeten onderscheiden worden van de rest van de mensheid. Maar dit onderscheid mag niet afhangen van rijkdom – dat zij welvarender moeten worden dan andere mensen. Ik verlang voor u geen financieel onderscheid. Het is geen gewoon onderscheid dat ik verlang; geen wetenschappelijk, commercieel, industrieel onderscheid. Ik verlang van u een geestelijk onderscheid, dat wil zeggen dat u uitmuntend moeten worden en onderscheidend in moraal. In de liefde tot God moet u zich onderscheiden van alle anderen. U moeten zich onderscheiden in liefde voor de mensheid, in eenheid en overeenstemming, in liefde en rechtvaardigheid. Kortom, u moet zich onderscheiden in alle deugden van de menselijke wereld: voor trouw en oprechtheid, voor rechtvaardigheid en loyaliteit, voor standvastigheid en vastberadenheid, voor menslievende daden en dienstbaarheid aan de mensenwereld, voor liefde jegens ieder mens, voor eenheid en overeenstemming met alle mensen, voor het wegnemen van vooroordelen en het bevorderen van internationale vrede. Tenslotte moet u zich onderscheiden door hemelse verlichting en het verwerven van de gaven van God. Ik verlang deze onderscheiding voor u. Dit moet het punt van onderscheid onder u zijn.

– 69 –
16 juni 1912
Fourth Unitarian Church
Beverly Road, Flatbush, Brooklyn, New York
Aantekeningen van Esther Foster

1. Dit is een Unitarische kerk, en in de Arabische taal zou deze dag Yawm-al’Ittiḥád (de Unitarische Dag) genoemd kunnen worden. Daarom acht ik het gepast om tot u te spreken over het onderwerp van eenheid.

2. Wat is ware eenheid? Wanneer wij de mensenwereld beschouwen, vinden wij daarin verschillende collectieve uitingen van eenheid. Zo onderscheidt de mens zich van het dier door zijn niveau of koninkrijk. Dit alomvattende onderscheid omvat het nageslacht van Adam en vormt één grote familie, die kan worden beschouwd als de fundamentele of fysieke eenheid van de mensheid. Verder bestaat er een onderscheid tussen verschillende groepen van de mensheid volgens afstamming, waarbij elke groep een raciale eenheid vormt, gescheiden van de andere. Er is ook de eenheid van spraak onder hen die dezelfde taal gebruiken als communicatiemiddel en nationale eenheid waar verschillende volkeren leven onder één regeringsvorm zoals Frans, Duits, Brits enzovoort en politieke eenheid, die de burgerrechten handhaaft van partijen of facties van eenzelfde regering. Al deze eenheden zijn denkbeeldig en zonder werkelijke grondslag, want er vloeit geen werkelijk resultaat uit voort. Het doel van ware eenheid is een werkelijk en goddelijk resultaat. Uit deze genoemde beperkte eenheden vloeien slechts beperkte resultaten voort, terwijl onbeperkte eenheid onbeperkte resultaten voortbrengt. Bijvoorbeeld, uit de beperkte eenheid van ras of nationaliteit vloeien hoogstens beperkte resultaten voort. Het is als een familie die alleen en in afzondering leeft, hier zijn geen onbeperkte of universele resultaten uit voortgekomen.

3. De eenheid die onbeperkte resultaten oplevert, is allereerst een eenheid van de mensheid die erkent dat allen worden beschut onder de overschaduwende heerlijkheid van de Alglorierijke, dat allen dienaren zijn van één God; want allen ademen dezelfde atmosfeer, leven op dezelfde aarde, bewegen zich onder dezelfde hemelen, ontvangen stralen van dezelfde zon en staan onder de bescherming van één God. Dit is de allergrootste eenheid en de resultaten ervan zijn blijvend als de mensheid zich eraan houdt. Maar de mensheid heeft haar tot nu toe geschonden door zich te houden aan sektarische of andere beperkte eenheden, zoals raciale eenheid, patriottische eenheid of eenheid van eigenbelangen. Daarom zijn er geen noemenswaardige resultaten geboekt. Niettemin is het zeker dat de uitstraling en de gunsten van God alomvattend zijn, gezien het intellectuele vermogen zich ontwikkeld heeft, de waarnemingen scherper zijn geworden, de wetenschappen en kunsten zich wijdverbreid hebben, en de capaciteit bestaat voor de verkondiging en de bekendmaking van de werkelijke en uiteindelijke eenheid van de mensheid, die wonderbaarlijke resultaten zal voortbrengen. Zij zal alle religies met elkaar verzoenen, oorlogvoerende natiën tot liefde brengen, vijandige koningen bevriend maken en vrede en geluk brengen in de mensenwereld. Zij zal Oost en West met elkaar verbinden, de basis voor oorlog voorgoed wegnemen en het vaandel van de Allergrootste Vrede hijsen. Deze beperkte eenheden zijn dus tekenen van die grote eenheid die de hele menselijke familie één zal maken doordat zij de aantrekkingskracht van het geweten in de mensheid voortbrengt.

4. Een andere eenheid is de geestelijke eenheid die voortkomt uit de ademtochten van de Heilige Geest. Deze is groter dan de eenheid van de mensheid. De menselijke eenheid of solidariteit kan worden vergeleken met het lichaam, terwijl de eenheid die voortkomt uit de ademtochten van de Heilige Geest de geest is die het lichaam bezielt. Dit is een volmaakte eenheid. Zij schept een zodanige toestand in de mensheid, dat de een offers zal brengen voor de ander, en de grootste wens zal zijn het leven en alles wat daarbij hoort op te geven ten gunste van het welzijn van de ander. Dit is de eenheid die bestond onder de discipelen van Jezus Christus en die de Profeten en de heilige Zielen uit het verleden met elkaar verbond. Het is de eenheid die door de invloed van de goddelijke geest de bahá’ís doordringt, zodat ieder zijn leven voor de ander opoffert en er met alle oprechtheid naar streeft zijn welbehagen te bereiken. Dit is de eenheid die twintigduizend mensen in Perzië ertoe bracht hun leven in liefde en toewijding aan haar te geven. Het maakte de Báb tot het doelwit van duizend pijlen en zorgde ervoor dat Bahá’u’lláh veertig jaar in ballingschap en in gevangenschap moest lijden. Deze eenheid is de geest zelf van het lichaam van de wereld. Het is onmogelijk voor het lichaam van de wereld om levend gemaakt te worden zonder zijn bezieling. Jezus Christus – moge mijn leven een offer voor Hem zijn! – verkondigde deze eenheid onder de mensheid. Iedere ziel die in Jezus Christus geloofde, werd door deze geest nieuw leven ingeblazen, bereikte het toppunt van eeuwige heerlijkheid, behaalde het eeuwige leven, ervoer de tweede geboorte en steeg op tot het hoogtepunt van gelukzaligheid.

5. In het Woord van God is er nog een andere eenheid – de eenheid van de Manifestaties van God, Abraham, Mozes, Jezus Christus, Mohammed, de Báb en Bahá’u’lláh. Dit is een goddelijke, hemelse, stralende, barmhartige eenheid – de ene werkelijkheid die verschijnt in haar opeenvolgende Manifestaties. Bijvoorbeeld, de zon is één en dezelfde, maar haar punten van opkomst zijn verschillend. In de zomer komt hij op vanaf het noordelijke punt van de hemelboog en in de winter verschijnt hij vanaf het zuidelijke punt van de hemelboog. Elke tussenliggende maand verschijnt hij vanuit een bepaalde zodiakale positie. Hoewel deze dageraadspunten verschillend zijn, is de zon toch dezelfde zon die uit al deze punten tevoorschijn is gekomen. De betekenis is de werkelijkheid van het Profeetschap, die door de zon wordt gesymboliseerd, en de heilige Manifestaties zijn de dageraadsplaatsen of zodiakale punten.

6. Ook bestaat er de goddelijke eenheid of entiteit, die geheiligd is boven elk menselijk begrip. Zij kan niet worden begrepen of voorgesteld, omdat zij een oneindige werkelijkheid is en niet eindig kan worden. De menselijke geest is niet in staat die werkelijkheid te bevatten, want alle gedachten en opvattingen erover zijn eindige, intellectuele scheppingen en niet de werkelijkheid van het Goddelijke Wezen, dat als enige Zichzelf kent. Bijvoorbeeld, als wij ons een voorstelling vormen van het Goddelijke als een levend, almachtig, bij zich bestaand, eeuwig Wezen, dan is dit slechts een concept dat door een menselijke intellectuele werkelijkheid wordt begrepen. Het zou niet de uiterlijke, zichtbare werkelijkheid zijn, die buiten het vermogen van het menselijk verstand ligt om te bevatten of te omvatten. Wijzelf hebben een uiterlijke, zichtbare entiteit, maar zelfs ons concept daarvan is het product van ons eigen brein en beperkt begrip. De werkelijkheid van het Goddelijke is geheiligd boven deze graad van kennis en begrip. Zij is altijd verborgen en afgezonderd geweest in haar eigen verhevenheid en is geheiligd boven ons bevattingsvermogen. Hoewel zij ons begrip te boven gaat, zijn haar lichten, gaven, sporen en deugden openbaar geworden in de werkelijkheid van de Profeten, zoals de zon schittert in verschillende spiegels. Deze heilige werkelijkheden zijn als reflectoren, en de werkelijkheid van het Goddelijke is als de zon, die, hoewel zij door de spiegels wordt weerkaatst en haar deugden en volmaaktheden daarin schitteren, zich niet verlaagt van haar eigen stand van majesteit en heerlijkheid door in de spiegels een onderkomen te zoeken. Zij blijft in haar hemel van heiligheid. Het is hoogstens dit: dat haar lichten openbaar en duidelijk worden in haar spiegels of manifestaties. Daarom is de gunst die uit hen voortkomt één gunst, maar de ontvangers van die gunst zijn er velen. Dit is de eenheid van God, dit is één-zijn – de eenheid van Goddelijkheid, die geheiligd is boven opstijging of afdaling, belichaming, bevatting of verbeelding – goddelijke eenheid. De Profeten zijn haar spiegels; haar lichten worden door Hen geopenbaard; haar deugden worden luisterrijk in Hen, maar de Zon van Werkelijkheid daalt nooit af van haar eigen hoogste punt en rang. Dit is eenheid, uniciteit, onschendbaarheid; dit is verheerlijking waardoor wij God loven en aanbidden.

7. O mijn God! O mijn God! Waarlijk, dit zijn dienaren aan de drempel van Uw barmhartigheid en dienaressen aan de deur van Uw eenheid. Waarlijk, zij hebben zich in deze tempel verzameld om zich tot Uw aangezicht van heerlijkheid te wenden, zich vasthoudend aan de zoom van Uw mantel en aan Uw één-zijn, Uw welbehagen en toenadering zoekend tot Uw Koninkrijk. Zij ontvangen de milddadige stralen van de Zon van Werkelijkheid in deze glorierijke eeuw, en zij verlangen naar Uw goedgunstigheid in alle belangrijke aangelegenheden. O Heer! Verlicht hun zicht met een visioen van Uw tekenen en rijkdommen en verkwik hun oren met het luisteren naar Uw Woord. Vul hun harten met liefde tot U en verblijd hun geest met het U ontmoeten. Vergun hen geestelijk welzijn op Uw aarde en in Uw hemel en maak hen tot tekenen van eenheid onder Uw dienaren, opdat de ware eenheid moge verschijnen en allen één worden in Uw Zaak en Koninkrijk. Waarlijk, Gij zijt de Vrijgevige. Waarlijk, Gij zijt de Machtige, de Geestelijke. Gij zijt de Barmhartige, de Genadevolle.

(Aan de kinderen in de zondagschool)

8. Ik ben blij deze heldere, stralende kinderen te zien. Mogen zij, zo God het wil, allen de hoop en aspiraties van hun ouders verwezenlijken.

9. God zij geprezen! Ik zie deze prachtige kinderen van het Koninkrijk voor me. Hun harten zijn zuiver, hun gezichten stralen. Zij zullen spoedig de zonen en dochters van het Koninkrijk worden. God zij dank! Zij trachten deugden te verwerven en zullen de oorzaak zijn van het bereiken van de uitmuntendheid van de mensheid. Dit is de oorzaak van de eenheid in het Koninkrijk van God. Lof zij God! Zij hebben vriendelijke en vereerde leraren die hen goed opleiden en trainen en die verlangen naar bevestiging, opdat zij, zo God wil, als tere plantjes in de tuin van God door de stortbui van de wolken van barmhartigheid worden verfrist, groeien en groen worden. Mogen zij uiteindelijk in de uiterste perfectie en verfijndheid vruchten voortbrengen.

10. Ik smeek God dat deze kinderen onder Zijn bescherming mogen worden grootgebracht en dat zij door Zijn gunst en genade mogen worden gevoed, totdat zij allen, als prachtige bloemen in de tuin van menselijke hoop en verlangen, tot bloei zullen komen en zullen geuren.

11. O God! Voed deze kinderen op. Deze kinderen zijn de planten van Uw boomgaard, de bloemen van Uw weide, de rozen van Uw tuin. Laat Uw regen op hen vallen en laat de Zon van Werkelijkheid op hen schijnen met Uw liefde. Laat Uw bries hen verfrissen, opdat zij worden opgeleid, groeien, tot ontwikkeling komen en zich in volkomen schoonheid ontplooien. Gij zijt de Schenker. Gij zijt de Meedogende.

– 70 –
16 juni 1912
Het huis van de heer en mevrouw Howard MacNutt
935 Eastern Parkway, Brooklyn, New York
Aantekeningen van Esther Foster

1. Dit is een prachtige bijeenkomst, een bijeenkomst van de dienaressen van de Barmhartige en de geliefden van God. Wanneer zulke bijeenkomsten in deze wereld hebben plaatsgevonden, zijn de resultaten zeer groot geweest. Zij hebben invloed uitgeoefend op de wereld van harten en geesten. Waar een lamp wordt aangestoken in de nacht, worden de mensen van nature aangetrokken en verzamelen zich eromheen. Wanneer we zo’n bijeenkomst als deze zien, is het duidelijk dat een licht de duisternis doorbreekt. Er zijn lampen waarvan het licht beperkt is. Er zijn lampen waarvan het licht onbeperkt is. Er zijn lampen die kleine plekken verlichten en lampen die de horizon verlichten. De lamp van de leiding van God, waar ook aangestoken, heeft haar glans uitgestraald over Oosten en West. Lof zij God! In dit land is zij aangestoken. Van dag tot dag wordt haar straling schitterender en haar uitstraling groter. Dit is nu nog niet bekend, maar later zullen de sporen ervan duidelijk worden. Denk aan de dagen van Christus en hoe het licht van leiding twaalf harten verlichtte. Hoe beperkt leek het, maar hoe uitgestrekt werd het daarna en verlichtte het de gehele wereld! U bent niet met velen, maar omdat de lamp van leiding in uw harten is aangestoken, zullen de gevolgen in de komende jaren wonderbaarlijk zijn. Het is duidelijk dat de wereld door dit licht zal worden verlicht. Daarom moet u God danken dat – lof zij God! – door Zijn genade en gunst de lamp van de grootste leiding in uw harten is ontstoken en Hij u tot Zijn Koninkrijk heeft opgeroepen. Hij heeft ervoor gezorgd dat de oproep van de Allerhoogste Scharen uw oren bereikt. De deuren van de hemel staan voor u open. De Zon van Werkelijkheid schijnt op u, de wolk van barmhartigheid regent neer en de milde winden van voorzienigheid waaien door uw ziel. Hoewel de gave groot is en de genade overvloedig, zijn toch aanleg en bereidheid noodzakelijk. Zonder aanleg en bereidheid zal de goddelijke milddadigheid niet zichtbaar en duidelijk worden. Het maakt niet uit hoeveel de wolk zal regenen, de zon kan schijnen en de winden waaien, de grond die onvruchtbaar is zal geen gewas voortbrengen. De grond die schoon en vrij van doornen en distels is, ontvangt en brengt vruchten voort door de regen uit de wolk van erbarmen. Het maakt niet uit hoeveel de zon schijnt, het heeft geen invloed op de zwarte rots, maar in een helder gepoetste spiegel wordt haar licht stralend. Daarom moeten wij capaciteit ontwikkelen opdat de tekenen van de barmhartigheid van de Heer in ons geopenbaard worden. Wij moeten trachten de bodem van ons hart te bevrijden van nutteloos onkruid en te heiligen van de doornen van waardeloze gedachten, opdat de wolk van barmhartigheid ons zijn kracht kan schenken. De deuren van God staan open, maar we moeten klaar zijn om binnen te gaan. De oceaan van goddelijke voorzienigheid zwelt aan, maar wij moeten kunnen zwemmen. De gaven van de Almachtige dalen neer uit de hemel van genade, maar het vermogen om ze te ontvangen is essentieel. De bron van goddelijke gulheid stroomt uit, maar we moeten dorst hebben naar het levende water. Als er geen dorst is, zal het heilzame water niet lessen. Tenzij de ziel honger heeft, zal het heerlijke voedsel van de hemelse tafel niet verzadigen. Tenzij de ogen van waarneming worden geopend, zullen de lichten van de zon niet worden aanschouwd. Tenzij de neus wordt gezuiverd, zal de geur van de goddelijke rozentuin niet worden ingeademd. Tenzij het hart gevuld is met verlangen, zullen de gunsten van de Heer niet worden opgemerkt. Tenzij een volmaakte melodie wordt gezongen, zullen de oren van de toehoorders niet worden bekoord. Daarom moeten wij ons dag en nacht inspannen om het hart te zuiveren van elke smet, de ziel te heiligen van elke beperking en vrij te worden van de disharmonie van de mensenwereld. Dan zullen de goddelijke weldaden in hun volle glorie zichtbaar worden. Als wij ons niet inspannen en onszelf heiligen van de gebreken en slechte eigenschappen van de menselijke natuur, zullen wij geen deelhebben aan de genadegaven van God. Het is alsof de zon in haar volle glorie schijnt, maar er geen weerkaatsing komt van harten die zwart zijn als steen. Als er een oceaan van heilzaam water stroomt en wij geen dorst hebben, wat baat het dan? Als de kaars wordt aangestoken en we hebben geen ogen, welk genot krijgen we er dan van? Als melodieuze hymnes naar de hemel opstijgen en we zijn verstoken van gehoor, welk plezier doet ons dat?

2. Daarom moeten wij er altijd naar streven, roepen, smeken en het Koninkrijk van God aanroepen om ons volle capaciteit te schenken, zodat de gaven van God in ons geopenbaard en zichtbaar worden. En naarmate wij deze hemelse gaven bereiken, zullen wij dank betuigen aan de drempel van eenheid. Dan zullen wij ons in de Heer verblijden dat wij in deze prachtige eeuw en dit glorieuze tijdperk, onder de bescherming van het Koninkrijk van God, deze gaven hebben genoten en in lof en dankbaarheid opstaan. Daarom spoor ik eerst mezelf aan en dan smeek ik u om deze grote schenking te waarderen, deze zeer grote leiding te erkennen, deze gaven van de Heer te aanvaarden. U moet zich dag en nacht inspannen om een royaal deel van deze gaven waardig te worden en de volle capaciteit van verwezenlijking te realiseren. Lof zij God! Uw harten zijn verlicht, uw gezichten zijn gericht op het Koninkrijk van God. Het is mijn hoop dat al deze niveaus worden bereikt en dat deze vrienden een plaats bereiken die een voorbeeld en stimulans zal zijn voor alle vrienden in de wereld. Moge de liefde van God zich van hieruit naar buiten toe verspreiden. Moge de kennis van God vanaf deze plaats worden uitgezonden. Moge geestelijke krachten hier werkzaam worden. Moge de lichten van het Koninkrijk schijnen. Moge intelligente zielen hier worden gevonden, zodat zij met alle kracht kunnen worden ingezet in dienstbaarheid van God, ter bevordering van de eenheid van de mensenwereld en de zaak van de Allergrootste Vrede. Moge deze zielen verlichte kaarsen en vruchtbare bomen zijn. Moge zij parels zijn van de schelpen van de voorzienigheid en sterren van de hemel. Dit is mijn smeekbede aan God. Dit is mijn verzoek van de Abhá-schoonheid: dat Hij u allen mag onderdompelen in de oceaan van Zijn genade.

(Daarna, sprekend over getallen)

3. Dergelijke veronderstellingen over geluks- of ongeluksgetallen zijn zuiver denkbeeldig. Het bijgeloof over dertien heeft zijn oorsprong in het feit dat Jezus Christus werd omringd door twaalf discipelen en dat Judas Iskariot het dertiende lid van hun groep was. Dit is de bron van het bijgeloof, maar het is zuiver denkbeeldig. Hoewel Judas naar buiten toe een discipel was, was hij dat in werkelijkheid niet. Twaalf is het oorspronkelijke getal van betekenis en voltooiing. Jacob had twaalf zonen van wie twaalf stammen afstamden. De discipelen van Jezus waren twaalf en de Imáms van Mohammed waren twaalf. De tekens van de dierenriem zijn twaalf en de maanden van het jaar zijn twaalf enzovoort.

4. De mysteriën van de Heilige Boeken zijn verklaard in de manifestatie van Bahá’u’lláh. Voordat Hij verscheen, werden deze mysteriën niet begrepen. Bahá’u’lláh opende en ontsloot deze mysteriën. Het was mijn wens om hier vandaag te komen voor deze samenkomst.

– 71 –
16 juni 1912
Central Congregational Church
Hancock Street, Brooklyn, New York
Aantekeningen van Esther Foster

1. Dit is een prachtige tempel en gemeenschap, want – God zij geprezen! – dit is een huis van aanbidding waar weloverwogen meningen vrij spel hebben. Elke religie en iedere religieuze overtuiging kan hier vrijelijk worden geuit. Zoals er in de politieke wereld behoefte is aan gewetensvrijheid, zo moet ook in de wereld van religie het recht gelden op onbelemmerd persoonlijk geloof. Overweeg wat een enorm verschil er bestaat tussen de moderne democratie en de oude vormen van despotisme. Onder een autocratisch bestuur hebben mensen geen vrijheid van meningsuiting en wordt ontwikkeling belemmerd, terwijl men in een democratie getuige is van de grootste vooruitgang, omdat het vrij denken en spreken niet aan banden zijn gelegd. Dit is evenzeer waar voor de wereld van religie. Als er vrijheid van geweten, vrijheid van denken en het recht tot spreken heersen – dat wil zeggen wanneer ieder mens in overeenstemming met zijn ideaalbeeld uiting mag geven aan zijn overtuigingen – dan is ontwikkeling en groei onvermijdelijk. Daarom is dit een gezegende kerk omdat haar kansel openstaat voor elke geloofsrichting, waarvan de idealen met openheid en vrijheid mogen worden uiteengezet. Daarom ben ik de eerwaarde dominee zeer dankbaar. Ik vind hem werkelijk een dienaar van de eenheid van de mensheid.

2. De heilige Manifestaties, Die de Bronnen of Stichters zijn geweest van de verschillende religieuze systemen, waren verenigd en eensgezind in zowel doel als leer. Abraham, Mozes, Zoroaster, Boeddha, Jezus, Mohammed, de Báb en Bahá’u’lláh zijn één in geest en werkelijkheid. Bovendien vervulde elke Profeet de belofte van Degene Die voor Hem kwam en kondigde elke Profeet de Volgende aan. Bedenk hoe Abraham de komst van Mozes voorspelde, en Mozes de verklaring van Abraham belichaamde. Mozes profeteerde de Messiaanse cyclus, en Christus vervulde de wet van Mozes. Het is dus duidelijk dat de Heilige Manifestaties, die de religieuze systemen hebben opgericht, verenigd en eensgezind zijn. Er is geen onderscheid mogelijk in Hun zending en leringen. Allen zijn weerspiegelingen van de werkelijkheid en allen zijn verkondigers van de religie van God. Goddelijke religie is gelijk aan de werkelijkheid, en de werkelijkheid is niet meervoudig, maar één. Daarom zijn de grondslagen van de religieuze systemen één, omdat zij alle voortkomen uit de ondeelbare werkelijkheid, maar de aanhangers van deze systemen zijn het oneens. Tweedracht, strijd en oorlog is onder hen ontstaan, omdat zij de grondslag hebben verlaten en zich hebben vastgehouden aan wat slechts nabootsing en schijn is. Omdat de imitaties verschillen, is er vijandschap en tweedracht ontstaan. Jezus Christus bijvoorbeeld – moge mijn geest een offer voor Hem zijn! – legde het fundament van de eeuwige werkelijkheid, maar na Zijn vertrek verschenen er vele sekten en verdeeldheid in het christendom. Wat was hiervan de oorzaak? Het lijdt geen twijfel dat zij voortkwamen uit dogmatische imitaties, want de fundamenten van Christus waren de werkelijkheid zelf, waarin geen afwijking bestaat. Toen er imitaties ontstonden, ontstonden er sekten en gezindtes.

3. Als christenen van alle gezindtes en stromingen de werkelijkheid onderzoeken, zullen de fundamenten van Christus hen verenigen. Er zal geen vijandschap of haat overblijven, want zij zullen allen onder de ene leiding van de werkelijkheid zelf staan. Evenzo zullen alle bestaande religieuze systemen zich verenigen en het eens worden over hetzelfde fundament wanneer zij zich afkeren van voorouderlijke imitaties en de werkelijkheid onderzoeken, op zoek naar de ware betekenis van de Heilige Boeken, de werkelijkheid zelf. Zolang zij valse doctrines of imitaties volgen in plaats van de werkelijkheid, zullen vijandigheid en onenigheid bestaan en toenemen. Laat mij dit illustreren. Mozes en de profeten van Israël kondigden de komst van de Messias aan, maar drukten dit uit in symbolische taal. Toen Christus verscheen, verwierpen de joden Hem, hoewel zij Zijn verschijning verwachtten en in hun tempels en synagogen huilden en weeklaagden en zeiden: “O God, bespoedig de komst van de Messias!” Waarom verloochenden zij Hem toen Hij zich aankondigde? Omdat zij voorouderlijke vormen en interpretaties hadden gevolgd en blind waren voor de werkelijkheid van Christus. Zij hadden de innerlijke betekenis van de Bijbel niet begrepen. Zij uitten hun bezwaren en zeiden: “Wij verwachten Christus, maar Zijn komst is afhankelijk van bepaalde gebeurtenissen en profetische voorspellingen. Onder de tekenen van Zijn verschijning is er een dat Hij uit een onbekende plaats zal komen, terwijl deze pretendent van het Messiasschap uit Nazareth komt. Wij weten waar hij woont en kennen zijn moeder.

4. Ten tweede, een van de tekenen of Messiaanse voorwaarden is dat Zijn scepter een ijzeren staf zou zijn, en deze Christus heeft zelfs geen houten stok.

5. Ten derde, Hij zou zitten op de troon van David, terwijl deze Messiaanse koning in de grootste armoede verkeert en niet eens een mat heeft.

6. Ten vierde, Hij zou Oost en West veroveren. Deze persoon heeft niet eens een dorp veroverd. Hoe kan hij de Messias zijn?

7. Ten vijfde, Hij moest de wetten van de Bijbel afkondigen. Deze heeft niet alleen gefaald om de wetten van de Bijbel af te kondigen, maar hij heeft ook de wet van de sabbat gebroken.

8. Ten zesde zou de Messias alle joden die in Palestina verstrooid waren, verzamelen en hen weer in eer en aanzien herstellen, maar deze heeft de joden gedegradeerd in plaats van verheven.

9. Ten zevende, tijdens Zijn soevereiniteit zouden zelfs de dieren zegeningen en troost genieten, want volgens de profetische teksten zou Hij vrede stichten in zo’n algemene mate dat de adelaar en de kwartel samen zouden leven, de leeuw en het hert zich in dezelfde weide zouden voeden, de wolf en het lam in dezelfde weide zouden liggen. In het mensenrijk zou oorlog volledig ophouden; speren zouden worden veranderd in snoeimessen en zwaarden in ploegscharen. Nu zien we in de tijd van deze zogenaamde Messias zoveel onrecht dat zelfs hijzelf wordt opgeofferd. Hoe kan hij de beloofde Christus zijn?”

10. En zo werd er kwaad gesproken over Hem.

11. Aangezien de joden ondergedompeld waren in de zee van voorouderlijke imitaties, konden zij de betekenis van deze profetieën niet bevatten. Alle woorden van de profeten werden vervuld, maar omdat de joden hardnekkig vasthielden aan overgeleverde interpretaties, begrepen zij de innerlijke betekenis van de Bijbel niet, daarom verwierpen zij Jezus Christus als de Messias. Het doel van de profetische woorden was niet de uiterlijke of letterlijke betekenis, maar de innerlijke symbolische betekenis. Zo werd bijvoorbeeld aangekondigd dat de Messias uit een onbekende plaats zou komen. Dit verwees niet naar de geboorteplaats van het fysieke lichaam van Jezus. Het heeft betrekking op de werkelijkheid van de Christus – dat wil zeggen dat de Christuswerkelijkheid zou verschijnen uit het onzichtbare rijk – want de goddelijke werkelijkheid van Christus is heilig en verheven boven plaats.

12. Zijn zwaard moest een zwaard van ijzer zijn. Dit betekende Zijn tong, die waarheid van leugen moest scheiden en door welk machtig aanvalszwaard Hij de koninkrijken der harten zou veroveren. Hij veroverde niet door de fysieke kracht van een ijzeren staf. Hij veroverde Oost en West met het zwaard van Zijn uitspraken.

13. Hij zat op de troon van David, maar Zijn soevereiniteit was noch een Napoleontische soevereiniteit, noch de wegvallende heerschappij van een Farao. Het Koninkrijk van Christus was eeuwig, eeuwig in de hemel van de goddelijke Wil.

14. Met Zijn verkondiging van de wetten van de Bijbel werd de werkelijkheid van de wet van Mozes bedoeld. De Wet van de Sinaï is het fundament van de werkelijkheid van het christendom. Christus heeft die afgekondigd en er een hogere, geestelijke zeggingskracht aan gegeven.

15. Hij veroverde en onderwierp het Oosten en het Westen. Zijn verovering geschiedde door de adem van de Heilige Geest, die alle grenzen ophief en aan alle horizonnen scheen.

16. In Zijn tijd zouden volgens de profetie de wolf en het lam uit dezelfde fontein drinken. Dit werd gerealiseerd in Christus. De bedoelde fontein was het Evangelie, waaruit het water des levens vloeit. De wolf en het lam zijn tegengestelde en uiteenlopende rassen, die door deze dieren worden gesymboliseerd. Hun ontmoeting en vereniging was onmogelijk, maar nu zij gelovigen in Jezus Christus zijn geworden, zijn zij die voorheen als wolven en lammeren waren, verenigd door de woorden van het Evangelie.

17. De strekking is dat alle betekenissen van de profetieën vervuld werden, maar omdat de joden gevangen waren door voorouderlijke imitaties en de werkelijkheid van de betekenissen van deze woorden niet inzagen, ontkenden zij Christus; ja, zij gingen zelfs zover dat zij Hem kruisigden. Bedenk hoe schadelijk imitatie is. Dit waren interpretaties die van vaders en voorouders waren overgeleverd, en omdat de joden daaraan vasthielden, waren zij achtergesteld.

18. Het is dus duidelijk dat we al deze imitaties en overtuigingen moeten opgeven om deze fout niet te begaan. Wij moeten de werkelijkheid onderzoeken, zelfzuchtige opvattingen opzijzetten en geruchten uit onze gedachten bannen. De joden beschouwen Christus als de vijand van Mozes, terwijl Christus juist het woord van Mozes uitdroeg. Hij verspreidde de naam van Mozes over het Oosten en het Westen. Hij verspreidde de leringen van Mozes. Zonder Christus zou u de naam van Mozes niet hebben gehoord en als de manifestatie van het Messiasschap niet in Christus was verschenen, zouden wij het Oude Testament niet hebben ontvangen.

19. De waarheid is dat Christus de Wet van Mozes vervulde en in alle opzichten Mozes bevestigde; maar de joden, verblind door imitaties en vooroordelen, beschouwden Hem als de vijand van Mozes.

20. Onder de grote religieuze systemen van de wereld is de islam. Ongeveer driehonderd miljoen mensen onderschrijven het. Al meer dan duizend jaar is er vijandschap en strijd tussen moslims en christenen, als gevolg van onbegrip en geestelijke verblinding. Als vooroordelen en imitaties zouden worden losgelaten, zou er geen enkele vijandschap tussen hen bestaan, en zouden deze honderden miljoenen antagonistische religieuze mensen de wereld van de mensheid sieren door hun eenheid.

21. Ik wil nu uw aandacht vestigen op een zeer belangrijk punt. De gehele islam beschouwt de Koran als het Woord van God. In dit heilige Boek staan expliciete teksten die niet traditioneel zijn, waarin staat dat Christus het Woord van God was, dat Hij de Geest van God was, dat Jezus Christus in deze wereld kwam door de levendmakende adem van de Heilige Geest en dat Maria, Zijn moeder, heilig en geheiligd was. In de Koran is een heel hoofdstuk gewijd aan het verhaal van Jezus. Er staat in dat Hij in zijn jeugd God aanbad in de tempel te Jeruzalem, dat manna uit de hemel neerdaalde voor zijn levensonderhoud en dat Hij onmiddellijk na zijn geboorte woorden sprak. Kortom, in de Koran staat een lofprijzing en aanprijzing van Christus zoals je die niet vindt in het Evangelie. Het Evangelie vermeldt niet dat het kind Jezus bij zijn geboorte sprak of dat God voor hem voedsel uit de hemel liet neerdalen, maar in de Koran wordt herhaaldelijk vermeld dat God dag aan dag manna als voedsel voor hem neerzond. Verder is het veelzeggend en overtuigend dat toen Mohammed Zijn werk en missie verkondigde, Zijn eerste bezwaar tegen zijn eigen volgelingen was: “Waarom hebt u niet in Jezus Christus geloofd? Waarom hebt u het Evangelie niet aanvaard? Waarom hebt u niet in Mozes geloofd? Waarom hebt u de voorschriften van het Oude Testament niet opgevolgd? Waarom hebt u de profeten van Israël niet begrepen? Waarom hebt u niet geloofd in de discipelen van Christus? De eerste plicht die op u rust, o Arabieren, is deze te aanvaarden en erin te geloven. U moet Mozes als Profeet beschouwen. U moet Jezus Christus als het Woord van God aanvaarden. U moet het Oude en het Nieuwe Testament als het Woord van God erkennen. U moet in Jezus Christus geloven als het werk van de Heilige Geest.” Zijn volk antwoordde: “O Mohammed! Wij zullen gelovigen worden, hoewel onze vaderen en voorvaderen geen gelovigen waren en wij trots op hen zijn. Zeg ons wat er van hen zal worden?” Mohammed antwoordde: “Ik verklaar jullie dat zij de laagste laag van de hel bezetten omdat zij niet in Mozes en Christus geloofden en omdat zij de Bijbel niet aanvaardden en hoewel zij mijn eigen voorvaderen zijn, verkeren zij toch in wanhoop in de hel.” Dit is een expliciete tekst van de Koran. Het is geen verhaal of overlevering, maar komt uit de Koran zelf, die in handen is van de mensen. Daarom is het duidelijk dat onwetendheid en onbegrip veel oorlog en strijd tussen christenen en moslims hebben veroorzaakt. Als beide de onderliggende waarheid van hun religieuze overtuigingen zouden onderzoeken, zou het resultaat eenheid en overeenstemming zijn. Strijd en bitterheid zouden voorgoed verdwijnen en de wereld van de mensheid zou vrede en rust vinden. Bedenk dat er tweehonderdvijftig miljoen christenen en driehonderd miljoen moslims zijn. Hoeveel bloed heeft er gevloeid in hun oorlogen; hoeveel natiën zijn er vernietigd; hoeveel kinderen zijn er vaderloos geworden; hoeveel vaders en moeders hebben gerouwd om het verlies van kinderen en dierbaren! Dit alles is te wijten aan vooroordelen, misverstanden en imitaties van voorouderlijke overtuigingen zonder de werkelijkheid te onderzoeken. Als de Heilige Boeken goed begrepen zouden worden, zou er geen onenigheid en ellende zijn geweest, maar zouden liefde en kameraadschap hebben overheerst. Dit geldt ook voor alle andere religies. De voorwaarden die ik heb genoemd, gelden in gelijke mate voor alle. Het wezenlijke doel van de religie van God is het tot stand brengen van eenheid onder de mensheid. De goddelijke Manifestaties waren Stichters van de instrumenten van verbondenheid en liefde. Zij kwamen niet om tweedracht, strijd en haat in de wereld te zaaien. De religie van God is de oorzaak van liefde, maar als zij tot bron van vijandschap en bloedvergieten wordt gemaakt, is haar afwezigheid zeker te verkiezen boven haar bestaan; want dan wordt zij duivels, schadelijk en een obstakel voor de mensenwereld.

22. In het Oosten waren de verschillende volkeren en natiën in een staat van antagonisme en strijd, met de grootste vijandschap en haat jegens elkaar. Duisternis omvatte de wereld van de mensheid. Op zo’n moment verscheen Bahá’u’lláh. Hij verwijderde alle imitaties en vooroordelen die afscheiding en onbegrip hadden veroorzaakt en legde de grondslag voor de ene religie van God. Toen dit was bereikt, waren moslims, christenen, joden, zoroastriërs en boeddhisten allen verenigd in werkelijke vriendschap en liefde. De zielen die Bahá’u’lláh volgden uit alle natiën zijn als één familie geworden die in overeenstemming en harmonie leeft en bereid is het leven voor elkaar op te offeren. De moslim zal zijn leven geven voor de christen, de christen voor de jood en allen voor de zoroastriër. Zij leven samen in liefde, vriendschap en eenheid. Zij hebben de staat van wedergeboorte in de Geest van God bereikt. Zij zijn herboren en geregenereerd door de adem van de Heilige Geest. God zij geprezen! Dit licht is voortgekomen uit het Oosten, en uiteindelijk zal er geen onenigheid of vijandschap meer zijn in het Oosten. Door de kracht van Bahá’u’lláh zullen allen verenigd worden. Hij hief dit vaandel van de eenheid der mensheid in de gevangenis. Toen Hij door twee koningen werd verbannen, terwijl Hij een vluchteling was voor vijanden van alle natiën en tijdens de dagen van Zijn lange gevangenschap, schreef Hij in woorden van prachtige welsprekendheid aan de koningen en heersers van de wereld, waarbij Hij hen streng berispte en opriep tot het goddelijke vaandel van eenheid en rechtvaardigheid. Hij spoorde hen aan tot vrede en internationale overeenstemming en maakte het hun plicht om een raad van internationale arbitrage op te richten – dat uit alle natiën en regeringen van de wereld afgevaardigden moesten worden gekozen voor een wereldcongres van natiën dat een universeel arbitrair gerechtshof moest vormen om internationale geschillen te beslechten. Hij schreef aan Victoria, koningin van Groot-Brittannië, de tsaar van Rusland, de keizer van Duitsland, Napoleon III van Frankrijk en anderen, en nodigde hen uit tot wereldeenheid en vrede. Door een hemelse macht werd Hij in staat gesteld deze idealen in het Oosten uit te dragen. Koningen konden Hem niet weerstaan. Zij trachtten Zijn licht te doven, maar deze dienden slechts om de intensiteit en verlichting ervan te vergroten. In de gevangenis stond Hij tegenover de Sjah van Perzië en de sultan van Turkije en verkondigde Zijn leer totdat Hij de banier van de waarheid en de eenheid van de mensheid stevig vestigde. Ik was veertig jaar lang een gevangene met Hem totdat de Jong-Turken van het Comité voor Eenheid en Vooruitgang het despotisme van ‘Abdu’l-Ḥamíd II omverwierpen, hem onttroonden en de vrijheid afkondigden. Deze commissie bevrijdde mij van tirannie en onderdrukking, anders had ik in de gevangenis moeten zitten tot de dagen van mijn leven voorbij waren. De strekking is deze: dat Bahá’u’lláh in de gevangenis in staat was de grondslagen van vrede te verkondigen en te vestigen, hoewel twee despotische koningen Zijn vijanden en onderdrukkers waren. De koning van Perzië, Náṣiri’d-Dín Sháh, had twintigduizend bahá’ís gedood, martelaren die in absolute afzondering en volledige bereidwilligheid hun leven vreugdevol offerden voor hun geloof. Deze twee machtige en tirannieke koningen konden een gevangene niet weerstaan. Deze Gevangene hield het vaandel van de mensheid hoog en bracht de volkeren van het Oosten tot overeenstemming en eenheid. Vandaag de dag zijn in het Oosten alleen degenen die Bahá’u’lláh niet hebben gevolgd in oppositie en vijandschap. De mensen van de natiën die Hem hebben aanvaard als de standaard van goddelijke leiding genieten een toestand van werkelijke vriendschap en liefde. Als u een bijeenkomst in het Oosten zou bijwonen, zou u geen onderscheid kunnen maken tussen christen en moslim. U zou niet weten wie jood, zoroastriër of boeddhist was, zo volledig zijn zij verbroederd en zijn hun religieuze verschillen uitgevlakt. Zij gaan in de grootste liefde en geestelijke aantrekkingskracht met elkaar om alsof zij tot één familie behoren, alsof zij één volk zijn.

– 72 –
17 juni 1912
309 West 78th Street, New York
Aantekeningen van Emma C. Melick

1. We zouden allemaal de zieken moeten bezoeken. Wanneer zij verdriet hebben en lijden, is het een echte hulp en weldaad als er een vriend komt. Geluk is een groot genezer voor hen die ziek zijn. In het Oosten is het de gewoonte de zieke vaak op te zoeken en hem persoonlijk te ontmoeten. De mensen in het Oosten tonen de grootste vriendelijkheid en medeleven met de zieken en lijdenden. Dit heeft meer effect dan het geneesmiddel zelf. U moet deze gedachte van liefde en genegenheid altijd voor ogen hebben wanneer u de zieken en bedroefden bezoekt.

2. De wereld van de mensheid kan worden vergeleken met het individu zelf; beide met zijn eigen ziekten en kwalen. Een patiënt moet worden gediagnosticeerd door een bekwaam geneesheer. De Profeten van God zijn de ware Geneesheren. In welk jaar of tijdperk Zij ook verschijnen, Zij schrijven voor wat de toestand van de mens vereist. Zij kennen de aandoeningen. Zij ontdekken de verborgen ziektebronnen en geven het noodzakelijke geneesmiddel aan. Wie door dat geneesmiddel wordt genezen, vindt eeuwige gezondheid. Zo werd in de tijd van Jezus Christus de wereld van de mensheid geteisterd door verschillende kwalen. Jezus Christus was de ware Geneesheer. Hij verscheen, herkende de symptomen en schreef het werkelijke geneesmiddel voor. Wat was dat geneesmiddel? Het was Zijn geopenbaarde leer die speciaal van toepassing was op die tijd. Later ontstonden er vele nieuwe kwalen en aandoeningen in de samenleving. De wereld werd ziek en andere ernstige kwalen doken op, vooral op het schiereiland Arabië. God manifesteerde Mohammed daar. Hij kwam en schreef de remedie voor, waarmee de Arabieren in die tijd gezond, sterk en vitaal werden.

3. In dit huidige tijdperk wordt de wereld van de mensheid geteisterd door ernstige ziekten en ernstige aandoeningen met mogelijk dodelijke gevolgen. Daarom is Bahá’u’lláh verschenen. Hij is de ware Geneesheer en brengt de goddelijke remedie en genezing voor de mensenwereld. Hij heeft leringen gebracht voor alle kwalen – De Verborgen Woorden, Ishráqát, Ṭarázát, Tajallíyát, Woorden van het Paradijs, Blijde Tijdingen enzovoort. Deze Heilige Woorden en leringen zijn het geneesmiddel voor de samenleving, het goddelijke recept en de werkelijke genezing voor de aandoeningen die de wereld teisteren. Daarom moeten we dit geneesmiddel aanvaarden en eraan deelnemen, zodat volledig herstel verzekerd is. Iedere ziel die leeft volgens de leer van Bahá’u’lláh is vrij van de kwalen en ongemakken die in de mensenwereld heersen; anders zullen zelfzuchtige aandoeningen, intellectuele kwalen, geestelijke ziekten, onvolkomenheden en ondeugden hem omringen en zal hij de levengevende weldaden van God niet ontvangen.

4. Bahá’ú’lláh is de ware Geneesheer. Hij heeft de menselijke toestand gediagnosticeerd en de nodige behandeling geïndiceerd. De onmisbare bestanddelen van Zijn geneesmiddelen zijn kennis en de liefde van God, het loslaten van alles buiten God, ons gelaat in oprechtheid naar het koninkrijk van God wenden, onvoorwaardelijk geloof, standvastigheid en trouw, liefdevolle genegenheid voor alle schepselen en het verwerven van de goddelijke deugden, die noodzakelijk zijn voor de mensenwereld. Dit zijn de fundamentele beginselen van vooruitgang, beschaving, internationale vrede en de eenheid van de mensheid. Dit zijn de belangrijkste punten van Bahá’u’lláh’s leringen, het geheim van eeuwige gezondheid, de remedie en genezing voor de mens.

5. Ik hoop dat u het zieke lichaam van de wereld zult helpen genezen door deze leringen, zodat de eeuwige uitstraling alle volkeren van de mensheid zal verlichten.

– 73 –
18 juni 1912
309 West 78th Street, New York
Aantekeningen van Emma C. Melick

1. Hoezeer de wereld van de mensheid ook vooruitgaat in materiële beschaving, zij heeft niettemin behoefte aan de geestelijke ontwikkeling zoals benoemd in het Evangelie. De verdiensten van de materiële wereld zijn beperkt, terwijl de goddelijke deugden onbeperkt zijn. Aangezien de materiële verdiensten beperkt zijn, is de behoefte van de mens aan de volmaaktheden van de goddelijke wereld onbeperkt.

2. Door de hele menselijke geschiedenis heen zien we dat, hoewel het toppunt van menselijke verdiensten op verschillende momenten is bereikt, deze toch beperkt waren, terwijl de goddelijke verworvenheden altijd onbegrensd en oneindig zijn geweest. Het beperkte heeft altijd behoefte aan het onbeperkte. Het materiële moet in verband worden gebracht met het geestelijke. Het materiële kan vergeleken worden met het lichaam, maar goddelijke deugden zijn de ademtochten van de Heilige Geest zelf. Het lichaam zonder geest is niet in staat tot wezenlijke vervulling. Hoewel het in de hoogste staat van schoonheid en voortreffelijkheid kan verkeren, heeft het toch behoefte aan de geest. Het lampenglas, hoe gepolijst en volmaakt ook, heeft licht nodig. Zonder het licht verlicht de lamp of kaars niet. Zonder de geest is het lichaam niet productief. De leraar van materiële beginselen is beperkt. De filosofen die beweerden de opvoeders van de mensheid te zijn, waren hoogstens in staat zichzelf op te voeden. Als zij anderen onderwezen, was dat binnen een beperkte kring. Zij slaagden er niet in algemene vorming en ontwikkeling te geven. Dit is de mensheid geschonken door de kracht van de Heilige Geest.

3. Zo heeft Christus de mensheid universeel opgevoed en ontwikkeld. Hij redde natiën en volkeren uit de slavernij van bijgeloof en afgoderij. Hij riep hen allen op tot de kennis van het één-zijn van God. Zij waren somber, zij werden verlicht; zij waren materialistisch, zij werden geestelijk; zij waren aards, zij werden hemels. Hij verlichtte de morele wereld. Deze algemene, universele ontwikkeling is niet mogelijk door de kracht van filosofie. Zij is alleen bereikbaar door de doordringende invloed van de Heilige Geest. Daarom, hoe ver de wereld van de mensheid ook vooruitgaat, zij kan de hoogste graad niet bereiken tenzij zij wordt opgewekt door het onderricht en de goddelijke gaven van de Heilige Geest. Dit verzekert menselijke vooruitgang en welvaart.

4. Daarom spoor ik u aan om u te wijden aan uw geestelijke ontwikkeling. Net zoals u zich in materiële zin hebt ingespannen en hoge niveaus van wereldse vooruitgang hebt bereikt, moge u ook gesterkt en bekwaam worden in de kennis van God. Moge uw goddelijke ontvankelijkheid toenemen en ontwaken; moge uw toewijding aan het hemelse Koninkrijk intens worden. Moge u de ontvangers worden van de ingevingen van de Heilige Geest, worden bijgestaan in de wereld van de moraal en ideële kracht bereiken, opdat de verhevenheid van de mensenwereld in u tot uiting komt. Zo kunt u het hoogste geluk bereiken, het eeuwige leven, de eeuwige heerlijkheid, de tweede geboorte, en manifestaties worden van de weldaden van God.

– 74 –
20 juni 1912
309 West 78th Street, New York
Aantekeningen van Howard MacNutt

1. Ik sta op het punt de stad te verlaten voor een paar dagen rust in Montclair. Wanneer ik terugkeer, is het mijn wens om een groot eenheidsfeest te geven. Er is nog geen plaats voor gevonden. Het moet buiten zijn onder de bomen, op een plek weg van het stadslawaai – zoals een Perzische tuin. Het eten zal Perzisch zijn. Wanneer de plaats is geregeld, zullen allen worden ingelicht, en zullen wij een algemene bijeenkomst houden waarin de harten zullen worden samengebracht, de geesten vermengd en een nieuwe basis voor eenheid gelegd. Zij zullen mijn gasten zijn. Zij zullen zijn als de delen en ledematen van één lichaam. De levensgeest in dat lichaam zal één geest zijn. Het fundament van die tempel van eenheid zal één fundament zijn. Ieder zal een steen zijn in dat fundament, solide en onderling afhankelijk. Ieder zal zijn als een blad, bloesem of vrucht aan één boom. Omwille van de verbondenheid en eenheid verlang ik naar dit feest en deze geestelijke bijeenkomst.

2. Alles wat bevorderlijk is voor de eenheid is genadig en afkomstig uit de goddelijke overvloed zelf. Elke universele gebeurtenis is goddelijk. Alles wat leidt tot verwijdering en vervreemding is duivels, omdat het voortkomt uit zelfzuchtige bedoelingen. Bedenk hoe duidelijk in de schepping wordt aangetoond dat de reden van het bestaan eenheid en saamhorigheid is en de oorzaak van het niet-bestaan afscheiding en verdeeldheid. Door een goddelijke scheppingskracht komen de elementen door aantrekking samen, en het resultaat is een samengesteld geheel. Sommige van deze elementen hebben zich met elkaar verbonden, en de mens is ontstaan. Bepaalde andere combinaties brengen planten en dieren voort. Daarom is deze affiniteit van de levenloze elementen de oorzaak van leven en bestaan. Door hun vermenging zijn dus menselijke aantrekking, liefde en gemeenschap mogelijk geworden. Als de elementen niet door aantrekking waren samengevoegd om het lichaam van de mens voort te brengen, zouden de hogere verstandelijke krachten zich niet in het lichaam kunnen manifesteren. Maar wanneer deze elementen zich van elkaar scheiden, wanneer hun aantrekking en samenhang worden doorbroken, volgt onvermijdelijk de dood en ontbinding van het lichaam dat zij hebben opgebouwd. Daarom betekenen aantrekking en eenheid tussen zelfs deze materiële elementen het leven in het lichaam van de mens, en hun verdeeldheid en onenigheid de dood. In de hele schepping, in alle koninkrijken, staat deze wet geschreven: dat liefde en aantrekking de bron van het leven zijn, en onenigheid en scheiding de oorzaak van de dood.

3. Denk aan de lichamen van alle natuurlijke organismen. Bepaalde elementen hebben zich samengevoegd en verbinden zich in chemische aantrekking. De boom, de mens, de vis zijn te danken aan deze aantrekkingskracht en samenhang die de elementen hebben samengebracht. Het resultaat is een samenstelling of samengesteld wezen. Het resultaat van bepaalde atoomgroepen is bijvoorbeeld een spiegel, tafel of klok, omdat een cohesiekracht deze atomen heeft aangetrokken en samenbindt. Wanneer die aantrekkingskracht wordt opgeheven, volgen uiteenvallen en ontbinding; er blijft geen spiegel, tafel of klok over – geen spoor, geen bestaan. Daarom brengt het samenvoegen van de atomen een werkelijkheid voort, terwijl het uiteenvallen of verspreiden ervan gelijk staat aan niet-bestaan.

4. Bestudeer de wet van aantrekking bij huisdieren. Zij vertonen verbondenheid, zij leven in zwermen en in kuddes; de liefde voor samenzijn is bij hen duidelijk. Bij vogels zien we tekenen van een instinctieve band en samenwerking. Maar de wilde dieren en roofvogels zijn net het omgekeerde van de huisdieren. Schapen, koeien en paarden grazen samen in harmonie en overeenstemming, maar wilde dieren ziet men nooit in liefde en vriendschap met elkaar omgaan. Elk leeft solitair en alleen of met een enkele partner. Als ze elkaar zien, manifesteren ze de grootste wreedheid. Honden werpen zich op honden; wolven, tijgers en leeuwen razen, grommen en vechten tot de dood. Hun meedogenloosheid is instinctief. Daar is een scheppingsreden voor. Roofvogels, zoals arenden en haviken, leven solitair en bouwen hun nesten apart, maar duiven vliegen in zwermen en nestelen in dezelfde takken. Als een arend een andere arend ontmoet, is er een verwoed gevecht. De ontmoeting van twee duiven is een vreedzame ontmoeting. Het is dus duidelijk dat deze gezegende kenmerken en ook het omgekeerde worden aangetroffen bij de schepselen van een lager koninkrijk.

5. De grote massa van de mensheid beoefent geen ware liefde en kameraadschap. De uitverkorenen van de mensheid zijn zij die in liefde en eenheid samenleven. Zij hebben de voorkeur van God omdat de goddelijke eigenschappen zich reeds in hen manifesteren. De ultieme liefde en eenheid is te zien in de goddelijke Manifestaties. Onder Hen is de eenheid onverbrekelijk, onveranderlijk, eeuwig en voor altijd. Elke Manifestatie spreekt en vertegenwoordigt allen. Als wij Eén van de Manifestaties van God afwijzen, wijzen wij Hen allen af. Het vervolgen van Eén is het vervolgen van Hen allen. In alle gradaties van het bestaan prijst en heiligt elk van Hen de anderen. Elk van Hen is solidair met de mensheid en bevordert de eenheid van de mensenharten. Na de goddelijke Manifestaties komen de gelovigen waarvan de kenmerken overeenstemming, vriendschap en liefde zijn. De bahá’í-vrienden in Perzië bereikten zo’n broederschap en liefde dat het werkelijk een belemmering werd bij het uitvoeren van materiële zaken. Ieder die het huis van de vrienden binnenging, beschouwde zichzelf als de eigenaar van het huis, bij wijze van spreken. Er was geen dualiteit maar volledige wederkerigheid van belangen en liefde. De bezoekende vriend aarzelde niet om de voorraaddoos te openen en er voldoende voedsel uit te halen voor zijn behoeften. Ze droegen elkaars kleren als de hunne wanneer dat nodig was. Als ze een hoed of mantel nodig hadden, namen en gebruikten ze die. De eigenaar van de kleding zou dankbaar zijn dat het kledingstuk weg was. Als hij thuiskwam, zou hij misschien te horen krijgen: “Die en die was hier en nam uw jas mee.” Hij zou antwoorden: “Lof zij God! Ik ben hem zo dankbaar. God zij geprezen! Ik ben zo dankbaar dat ik deze gelegenheid heb gekregen om mijn liefde voor hem te tonen.” In zo’n extreme mate kwam deze liefde en gemeenschap tot uiting dat Bahá’u’lláh gebood dat niemand de bezittingen van een ander in bezit mocht nemen, tenzij hij ze aangeboden kreeg. De bedoeling is te laten zien in welke mate eenheid en liefde heersten onder de bahá’í-vrienden in het Oosten.

6. Ik hoop dat dezelfde graad en intensiteit van liefde hier openbaar en zichtbaar mag worden. Dat de geest van God zo in uw harten zal doordringen dat ieder van de geliefden van God als allen zal worden beschouwd; dat ieder een bron van eenheid en middelpunt van harmonie mag worden en de gehele mensheid in ware kameraadschap en liefde zal worden verbonden.

Toespraken van ‘Abdu’l‑Bahá in Montclair en West Englewood

23 – 29 juni 1912
– 75 –
23 juni 1912
Montclair, New Jersey
Aantekeningen van Frank E. Osborne
1. ‘Abdu’l-Bahá: U glimlacht altijd.

2. De heer Osborne: In deze aanwezigheid moeten onze gezichten toch zeker geluk uitstralen.

3. ‘Abdu’l-Bahá: Ja! Dit is de dag van Bahá’u’lláh, het tijdperk van de Gezegende Volmaaktheid, de cyclus van de Grootste Naam. Als u er nu niet stralend uitziet op welke tijd wilt u dan wachten en wat voor groter geluk zou u kunnen verwachten? Dit is de lentetijd van openbaring. De voorjaarsbui is neergedaald uit de wolk van goddelijke genade. De levenschenkende bries van de Heilige Geest voert de aangename geur van bloesems aan. Van veld en weide stijgt een welriekende lucht van dankbaarheid, die als zuivere wierook opstijgt naar Gods troon. De wereld is een nieuwe wereld geworden. De zielen zijn verkwikt, de geest vernieuwd, verfrist. Dit is waarlijk een tijd voor blijdschap.

(Aan de mensen die binnenkomen)

4. Welkom! Welkom! U bent van harte welkom!

(De kerkklokken beginnen te luiden)

5. Ik voelde me niet zo goed vanochtend, anders was ik wel naar de kerk gegaan. Overal horen we de roep van de geestelijke wereld, in alles zien we de werken van God. De kerkklokken luiden ter nagedachtenis aan Jezus Christus, hoewel het meer dan negentienhonderd jaar geleden is dat Hij op aarde leefde. Dit is door de kracht van de geest. Geen materiële kracht zou dit kunnen doen. Toch verloochenen mensen in hun blindheid Christus, op zoek naar het bestendigen van hun naam in wereldse daden. Iedereen wil herinnerd worden. Door aardse en materiële prestaties zal men nauwelijks negen jaar worden herinnerd, terwijl de herinnering en de heerlijkheid van Christus voortduren nadat er negentienhonderd zijn verstreken. Want Zijn naam is eeuwig en Zijn heerlijkheid eeuwigdurend. Daarom moet de mens met aandacht luisteren naar de roep van de geestelijke wereld en eerst het Koninkrijk van God en zijn volmaaktheden zoeken. Dit is eeuwig leven. Dit is eeuwigdurende herinnering.

6. Hoe groot is het verschil tussen de heerlijkheid van Christus en de heerlijkheid van een aardse veroveraar! Historici vertellen dat Napoleon Bonaparte I in het geheim ‘s nachts inscheepte vanuit Egypte. Zijn bestemming was Frankrijk. Tijdens zijn campagne in Palestina was er een revolutie uitgebroken en waren er ernstige interne moeilijkheden ontstaan binnen zijn eigen regering. De christelijke eredienst werd door de revolutionairen verboden. De priesters van het christendom waren in paniek gevlucht. Frankrijk was atheïstisch geworden; er heerste anarchie. Het schip voer uit in een nacht vol maanlicht. Napoleon liep op en neer over het dek. Zijn officieren zaten met elkaar te praten. Een van hen sprak over de gelijkenis tussen Bonaparte en Christus. Napoleon stopte en zei grimmig: “Denk je dat ik terugga naar Frankrijk om een religie te vestigen?”

7. Jezus Christus vestigde de religie van God door liefde. Zijn soevereiniteit is eeuwig. Napoleon wierp regeringen omver met oorlog en bloedvergieten. Zijn heerschappij ging ten onder; hijzelf werd onttroond. Bonaparte vernietigde menselijk leven; Christus was een Verlosser. Bonaparte beheerste de fysieke lichamen van mensen; Christus was een veroveraar van menselijke harten. De Profeten van God waren geen beroemde mensen, maar Hun geestelijke kracht was uniek. Liefde is de eeuwige soevereiniteit. Liefde is de goddelijke macht. Door haar worden alle koningen der aarde ten val gebracht en overwonnen. Welk bewijs hiervan kan groter zijn dan wat Bahá’u’lláh bereikt heeft? Hij verscheen in het Oosten en werd verbannen. Hij werd naar de gevangenis van ‘Akká in Palestina gestuurd. Twee machtige despotische koningen stonden tegen Hem op. Tijdens Zijn ballingschap en gevangenschap schreef Hij gezaghebbende Tafelen aan de koningen en heersers van de wereld, verkondigde Zijn geestelijke soevereiniteit, vestigde de religie van God, en hees de hemelse banieren van de Zaak van God. Een van deze Tafelen werd gezonden aan Napoleon III, keizer van Frankrijk. Hij ontving deze met minachting en wierp het achter zijn rug. Bahá’u’lláh richtte een tweede Tafel aan hem, met de volgende woorden: “Indien u oprecht was geweest in uw woorden, dan zou u het Boek Gods niet terzijde geworpen hebben toen het u gezonden werd … Wij hebben u daardoor beproefd en hebben u anders bevonden dan u heeft voorgewend. Sta op en herstel hetgeen u is ontgaan. Eerlang zullen de wereld en al wat u bezit vergaan en het koninkrijk zal verblijven bij God … Voor wat u heeft gedaan, zal uw koninkrijk in wanorde komen te verkeren en uw keizerrijk zal u worden ontnomen, als een straf voor hetgeen u heeft gewrocht. Dan zult u weten hoe volslagen u gedwaald hebt… uw praal … zal niet blijven; neen, spoedig zal zij voorbijgaan, tenzij u zich stevig aan dit sterke koord vasthoudt. Wij zien vernedering u achternasnellen…” Dit alles gebeurde precies zoals Bahá’u’lláh had aangekondigd. Napoleon III werd onttroond en verbannen. Zijn rijk is ten onder gegaan en is niet-bestaand geworden, terwijl de heerschappij en soevereiniteit van Bahá’u’lláh, de Gevangene, eeuwig is geworden door de bevestiging van God. Dit is zo duidelijk als het licht van de zon op het middaguur, behalve voor hen die geestelijk blind zijn. Als we verkouden zijn, kunnen we de heerlijke geuren uit de rozentuin van het goddelijke Koninkrijk niet inademen.

8. Kortom, de volkeren van de wereld worden verenigd onder de soevereiniteit van het goddelijk Koninkrijk. Oost en West omarmen elkaar vandaag in liefde en genegenheid. Dit is geen commerciële of politieke eenheid, maar eenheid door de liefde van God. Wij zijn de zee overgestoken om die liefde in Amerika te verspreiden, om de roep van het Koninkrijk te verkondigen, om de geestelijke grondslagen van de internationale vrede te vestigen. Hoewel de mensen tegen het Koninkrijk kunnen opstaan, zal de heerschappij en soevereiniteit van God worden gevestigd. Het is een eeuwig Koninkrijk, een goddelijke soevereiniteit. In Zijn tijd werd Christus Satan genoemd, Beëlzebub, maar hoor de klokken nu voor Hem luiden! Hij was het Woord van God en niet Satan. Ze bespotten Hem, leidden Hem op een ezel door de stad, kroonden Hem met doornen, spuwden op Zijn gezegend gelaat en kruisigden Hem, maar Hij is nu bij God en in God omdat Hij het Woord was en niet Satan. Vijftig jaar geleden wilde niemand in Perzië de christelijke Bijbel aanraken. Bahá’u’lláh kwam en vroeg: “Waarom?” Ze zeiden: “Het is niet het Woord van God.” Hij zei: “U moet het lezen met begrip van de betekenis ervan, niet als degenen die slechts de woorden ervan reciteren.” Nu lezen bahá’ís in het hele Oosten de Bijbel en begrijpen de geestelijke strekking ervan. Bahá’u’lláh verspreidde de Zaak van Christus en opende het Boek van de christenen en joden. Hij verwijderde de barrières van namen. Hij bewees dat alle goddelijke Profeten dezelfde werkelijkheid onderwezen en dat het ontkennen van één van Hen het ontkennen van de Anderen betekent, want allen verkeren in volmaakte eenheid met God.

9. In Londen zeiden sommige christenen dat we Christus-ontkenners waren. Wij zeggen dat Christus het Woord van God is. We zijn hier vanmorgen bijeen voor Zijn vermelding. De klokken hebben ons bijeengeroepen in liefde en eenheid. Dit huis is de tempel van God. Iedereen is welkom! Zeer welkom!

10. Vraag: Hoe kunnen wij de waarheid of fout van bepaalde bijbeluitleg bepalen, zoals bijvoorbeeld ‘de hogere kritiek’ en andere hedendaagse christelijke leerstellingen?

11. ‘Abdu’l-Bahá: Uw vraag is een ingewikkelde en belangrijke vraag. Een volledig antwoord erop zou veel tijd vergen. Ik zal er kort op antwoorden. De enige ware uitlegger van het Boek van God is de Heilige Geest, want er zijn geen twee gedachten gelijk, geen twee kunnen op dezelfde manier begrijpen, geen twee kunnen hetzelfde spreken. Dat wil zeggen, vanuit louter het menselijke standpunt van interpretatie zou er noch waarheid noch overeenstemming kunnen zijn.

12. Vraag: Keurt u de nieuwe gedachte goed waarin beheersing van geest over materie het centrale uitgangspunt is?

13. ‘Abdu’l-Bahá: Filosofie ontwikkelt de geest. Christus en het Woord van God worden geopenbaard door de Geest. Plato zegt: “De verstandelijke gevolgtrekkingen zijn zo en zo.” Christus zegt: “Laat u leiden door de Geest.”

14. Vraag: Mogen kinderen de hogere kritiek lezen?

15. ‘Abdu’l-Bahá: Hen moet eerst de werkelijkheid van religie als basis worden bijgebracht. In de katholieke kerk wordt het kind bijvoorbeeld geleerd dat door een of andere handeling van de priester het brood en de wijn van het avondmaal het vlees en bloed van Jezus Christus worden. De geest kan dit niet aanvaarden. Het kind moet geleerd worden dat deze verandering symbolisch is voor de waarheid dat Christus het voedsel uit de hemel is, waarvan het eten het eeuwige leven voortbrengt. De joden hadden de Bijbel uit hun hoofd geleerd, maar begrepen de betekenis ervan niet. Als zij de geestelijke betekenis van de Geschriften hadden begrepen, zouden zij de eerste gelovigen in Christus zijn geweest. U behoort tot de eerste gelovigen in dit land. U bent de kinderen van het Koninkrijk. Bahá’u’lláh heeft u de werkelijkheid van religie bijgebracht. Er zijn veel bahá’í-vrienden in Perzië die wij niet kennen, maar wij kennen u hier in Amerika. Keer uw gezichten naar de Zon van Werkelijkheid. Die Zon is altijd opgekomen in het Oosten. Vind het antwoord op uw vragen in uw hart. Wees als kleine kinderen. Zolang de grond niet is voorbewerkt, kan hij niet worden beplant.

– 76 –
29 juni 1912
Eenheidsfeest in de buitenlucht
West Englewood, New Jersey
Aantekeningen van Esther Foster

1. Dit is een aangename bijeenkomst. U bent hier gekomen met oprechte bedoelingen, en het doel van alle aanwezigen is het bereiken van de deugden van God. Het motief is aantrekking tot het goddelijk Koninkrijk. Aangezien het verlangen van allen eenheid en overeenstemming is, is het zeker dat deze bijeenkomst grote resultaten zal opleveren. Zij zal de oorzaak zijn van het aantrekken van een nieuwe overvloed, want wij wenden ons tot het Koninkrijk van Abhá, op zoek naar de oneindige gaven van de Heer. Dit is een nieuwe Dag, en dit uur is een nieuw Uur waarin wij zijn samengekomen. Zeker zal de Zon van Werkelijkheid met haar volle uitstraling ons verlichten, en de duisternis van onenigheid zal verdwijnen. De grootste liefde en eenheid zullen het resultaat zijn. De gunsten van God zullen ons omvatten. De weg van het Koninkrijk zal gemakkelijk worden gemaakt. Als kaarsen zullen deze zielen ontbranden en stralen door het licht van de hoogste leiding. Bijeenkomsten als deze hebben geen gelijke of gelijkenis in de mensenwereld, waar mensen worden aangetrokken door fysieke motieven of ter bevordering van materiële belangen, want deze bijeenkomst is een prototype van die innerlijke en volledige geestelijke vereniging in de eeuwige wereld van het bestaan.

2. Ware bahá’í-bijeenkomsten zijn de spiegels van het Koninkrijk waarin beelden van de Hemelse Schare worden weerspiegeld. Daarin zijn de lichten van de allerhoogste leiding zichtbaar. Zij verwoorden de oproep van het hemelse Koninkrijk en echoën de oproep van de engelenscharen naar ieder luisterend oor. De uitwerking van bijeenkomsten als deze is blijvend door de eeuwen heen. Deze vergadering heeft een naam en betekenis die eeuwig zal duren. Honderdduizenden bijeenkomsten zullen worden gehouden om deze gelegenheid te herdenken, en de woorden die ik vandaag tot u spreek zullen daarin eeuwenlang worden herhaald. Verheug u daarom, want u bent beschut onder de voorzienigheid Gods. Wees gelukkig en blij omdat de zegeningen van God voor u bedoeld zijn en het leven van de Heilige Geest u wordt ingeblazen.

3. Verheug u, want de hemelse tafel is voor u gedekt.

4. Verheug u, want de engelen uit de hemel zijn uw assistenten en helpers.

5. Verheug u, want de blik van de Gezegende Schoonheid, Bahá’u’lláh, is op u gericht.

6. Verheug u, want Bahá’u’lláh is uw Beschermer.

7. Verheug u, want de eeuwige heerlijkheid is voor u bestemd.

8. Verheug u, want het eeuwige leven wacht u.

9. Hoeveel gezegende zielen hebben naar deze stralende eeuw verlangd, hun laatste verwachtingen en verlangens gericht op het geluk en de vreugde van zo’n dag als deze. Vele nachten brachten zij slapeloos door en weeklaagden tot in de ochtend in verlangen naar deze tijd, verlangend om ook maar een uur van deze tijd te kunnen beleven. God heeft u in deze eeuw begunstigd en u aangewezen voor de verwezenlijking van haar zegeningen. Daarom moet u God met hart en ziel loven en danken in waardering voor deze geweldige kans en de vervulling van deze oneindige gunst – dat zulke deuren voor uw gezicht zijn geopend, dat zo’n overvloed uit de wolk van barmhartigheid neerregent en dat deze verfrissende lentewind uit het paradijs van Abhá u verkwikt. U moet tot één hart komen, één geest en één ontvankelijkheid. Moge u worden als de golven van één zee, sterren van dezelfde hemel, vruchten die dezelfde boom sieren, rozen van één tuin, opdat door u de eenheid van de mensheid haar tempel in de wereld van de mensheid vestigt, want u bent degenen die geroepen zijn om de zaak van eenheid onder de volkeren der aarde te bevorderen.

10. Eerst moet u het onderling eens worden. U moet buitengewoon vriendelijk en liefdevol zijn voor elkaar en bereid uw leven te geven voor het geluk van de ander. U moet bereid zijn uw bezittingen op te offeren voor een ander. De rijken onder u moeten mededogen tonen met de armen, en de welgestelden moeten zorgen voor hen die in nood verkeren. In Perzië offeren de vrienden hun leven op voor elkaar, strevend naar het helpen en bevorderen van de belangen en het welzijn van alle anderen. Zij leven in een perfecte staat van eenheid en eensgezindheid. Evenals de Perzische vrienden moet u eensgezind zijn en verenigd tot in die mate dat u bereid bent uw leven op te offeren. Het moet uw hoogste verlangen zijn om elkaar gelukkig te maken. Ieder van u moet de dienaar van de anderen zijn, bedacht op hun comfort en welzijn. Op het pad naar God moet men zichzelf volledig vergeten. Hij moet niet aan zijn eigen genoegen denken, maar het genoegen van anderen zoeken. Hij moet voor zichzelf geen eer noch gaven of genade verlangen maar deze gaven en zegeningen wensen voor zijn broeders en zusters. Het is mijn hoop dat u zo wordt, dat u de allerhoogste gave bereikt en doordrongen bent van zulke geestelijke kwaliteiten dat u zichzelf helemaal vergeet en met hart en ziel uzelf aanbiedt als offer voor de Gezegende Volmaaktheid. U zou geen eigen wil of verlangen moeten hebben, maar alles moeten zoeken voor de geliefden van God en samen moeten leven in volmaakte liefde en gemeenschap. Moge de gunsten van Bahá’u’lláh u van alle kanten omringen. Dit is het grootste geschenk en de hoogste genade. Dit zijn de oneindige gunsten van God.

Toespraken van ‘Abdu’l‑Bahá in New York
1 – 15 juli 1912
– 77 –
1 juli 1912
309 West 78th Street, New York
Aantekeningen van Howard MacNutt

1. Wat is er beter in de ogen van God dan aan de armen te denken? Want de armen worden geliefd door onze hemelse Vader. Toen Christus op aarde kwam, waren zij die in Hem geloofden en Hem volgden de armen en nederigen, waaruit blijkt dat de armen dicht bij God staan. Wanneer een rijk man gelooft en de Manifestatie van God volgt, is dat een bewijs dat zijn rijkdom geen belemmering is en hem niet verhindert de weg van verlossing te bereiken. Nadat hij getest en beproefd is, zal blijken of zijn bezit een belemmering is in zijn religieus leven. Maar de armen zijn in het bijzonder geliefd door God. Hun leven is vol moeilijkheden, hun beproevingen voortdurend, hun hoop is alleen op God gevestigd. Daarom moet u de armen zoveel mogelijk bijstaan, zelfs door uzelf op te offeren. Geen daad van de mens is groter voor God dan het helpen van de armen. Geestelijke omstandigheden zijn niet afhankelijk van het bezit van wereldse schatten of de afwezigheid daarvan. Wanneer men lichamelijk berooid is, is de kans op geestelijke gedachten groter. Armoede is een stimulans in de richting van God. Ieder van u moet zeer begaan zijn met de armen en hen bijstaan. Verenig u in een poging hen te helpen en toename van armoede te voorkomen. Het beste middel ter preventie hiervan is dat de wetten van de gemeenschap zo worden opgesteld en uitgevaardigd dat het niet mogelijk is dat enkelen miljonair zijn en velen berooid. Een van de leringen van Bahá’u’lláh is de aanpassing van de bestaansmiddelen in de menselijke samenleving. Onder deze aanpassing kunnen er geen extremen zijn in de menselijke omstandigheden wat betreft rijkdom en levensonderhoud. Want de gemeenschap heeft financier, boer, koopman en arbeider nodig, net zoals een leger moet bestaan uit een commandant, officieren en soldaten. Niet iedereen kan commandant zijn; niet iedereen kan officier of soldaat zijn. Ieder op zijn plaats in het maatschappelijke bestel moet bekwaam zijn – ieder in zijn functie naar vermogen, maar met rechtvaardige kansen voor iedereen.

2. Lycurgus, koning van Sparta, die lang voor Christus leefde, bedacht het idee van absolute gelijkheid in bestuur. Hij kondigde wetten af waarbij alle inwoners van Sparta in bepaalde divisies werden ingedeeld. Elke afdeling had haar eigen rechten en functie: Ten eerste, boeren en akkerbouwers; ten tweede handwerkslieden en kooplieden; ten derde, leiders of adel. Deze laatsten hoefden volgens de wetten van Lycurgus geen werk of beroep uit te oefenen, maar moesten het land verdedigen in geval van oorlog en invasie. Vervolgens verdeelde hij Sparta in negenduizend gelijke delen of provincies en stelde negenduizend leiders of adel aan om deze te beschermen. Zo waren de boeren van elke provincie verzekerd van bescherming, maar elke boer was verplicht belasting te betalen om de adel van die provincie te ondersteunen. De boeren en kooplieden waren niet verplicht het land te verdedigen. In plaats van arbeid ontving de adel de belastingen. Om dit voor altijd als wet vast te leggen, bracht Lycurgus negenduizend edelen samen, vertelde hun dat hij een lange reis ging maken en wenste dat deze regeringsvorm van kracht zou blijven tot zijn terugkeer. Zij zwoeren een eed om zijn wet te beschermen en te handhaven. Hij verliet toen zijn koninkrijk, ging in vrijwillige ballingschap en kwam nooit meer terug. Geen mens heeft ooit zo’n offer gebracht om gelijkheid onder zijn medemensen te verzekeren. Er gingen een paar jaren voorbij en het hele regeringssysteem dat hij had opgericht stortte in, hoewel het op zo’n rechtvaardige en wijze basis was gevestigd.

3. Er bestaat een fundamenteel verschil in capaciteit tussen mensen. Het is onmogelijk dat allen er gelijk uitzien, allen gelijk zijn, allen even wijs zijn. Bahá’u’lláh heeft beginselen en wetten geopenbaard die de afstemming van verschillende menselijke capaciteiten zullen bewerkstelligen. Hij heeft gezegd dat al het mogelijke in het menselijke bestuur zal worden bereikt door deze grondbeginselen. Wanneer de wetten die Hij heeft ingesteld worden uitgevoerd, zullen er geen miljonairs mogelijk zijn in de gemeenschap en evenmin extreem armen. Dit wordt bereikt en geregeld door de verschillende gradaties van menselijke capaciteit op elkaar af te stemmen. De fundamentele basis van de gemeenschap is landbouw, het bewerken van de grond. Iedereen moet productief zijn. Elke persoon in de gemeenschap wiens behoefte gelijk is aan zijn persoonlijke productiecapaciteit is vrijgesteld van belasting. Maar als zijn inkomen groter is dan zijn behoefte, moet hij belasting betalen totdat bijstelling is bereikt. Dat wil zeggen, de productiecapaciteit van een mens en zijn behoeften worden gelijkgetrokken en met elkaar in overeenstemming gebracht door middel van belastingheffing. Als zijn productie groter is, zal hij belasting betalen. Als zijn behoeften groter zijn dan zijn productie, zal hij een bedrag ontvangen dat voldoende is om gelijk te trekken of af te stemmen. Zodoende zal de belasting evenredig zijn aan capaciteit en productie, en er zullen geen armen in de gemeenschap zijn.

4. Bahá’u’lláh heeft de rijken ook opgedragen vrijelijk aan de armen te geven. In de Kitáb-i-Aqdas staat verder dat zij die een bepaalde hoeveelheid inkomen hebben, daar een vijfde deel van moeten afdragen aan God, de Schepper van hemel en aarde.

– 78 –
1 juli 1912
309 West 78th Street, New York
Van stenografische aantekeningen

1. Ik wil onder de vrienden in Amerika een nieuw licht laten schijnen, opdat zij een nieuw volk worden, opdat een nieuw fundament wordt gelegd en volledige harmonie wordt verwezenlijkt; want het fundament van Bahá’u’lláh is liefde. Wanneer u naar Green Acre gaat, moet u oneindige liefde voor elkaar hebben, waarbij eenieder aan de ander de voorkeur geeft boven zichzelf. De mensen moeten zo tot u aangetrokken worden dat ze zullen uitroepen “Welk een geluk bestaat er toch tussen u!”, en in uw gezicht het licht van het Koninkrijk zullen zien. Dan zullen ze zich in verwondering tot u keren en naar de oorzaak van uw geluk zoeken. U moet de boodschap door daden brengen, niet alleen door woorden. Woorden moeten samengaan met daden. U moet uw vriend meer liefhebben dan uzelf; ja, u moet bereid zijn uzelf op te offeren. De Zaak van Bahá’u’lláh is nog niet doorgebroken in dit land. Ik wens dat u bereid bent alles voor elkaar op te offeren, zelfs uw leven. Dan zal ik weten dat de Zaak van Bahá’u’lláh gevestigd is. Ik zal voor u bidden dat u er de oorzaak van mag zijn dat het licht van God zich verheft. Moge iedereen naar u wijzen en vragen: “Waarom zijn deze mensen zo gelukkig?” Ik wil dat u gelukkig bent in Green Acre, dat u lacht, glimlacht en u verheugt opdat anderen door u gelukkig gemaakt mogen worden. Ik zal voor u bidden.

– 79 –
5 juli 1912
West 78th Street, New York
Aantekeningen van Howard MacNutt)

1. Vraag: U hebt verklaard dat wij in een universele cyclus leven, waarvan de eerste Manifestatie Adam was en waarvan de universele Manifestatie Bahá’u’lláh is. Impliceert dit dat andere universele cycli aan deze zijn voorafgegaan en dat alle sporen daarvan zijn uitgewist – cycli waarin het uiteindelijke doel de goddelijke vergeestelijking van de mens was, net zoals het de creatieve intentie is in deze?

2. De goddelijke soevereiniteit is een aloude soevereiniteit, geen accidentele soevereiniteit.

3. Als we ons voorstellen dat deze bestaanswereld een begin heeft, kunnen we zeggen dat de goddelijke soevereiniteit accidenteel is – dat wil zeggen dat er een tijd was waarin zij niet bestond. Een koning zonder koninkrijk is onmogelijk. Hij kan niet zijn zonder land, zonder onderdanen, zonder leger, zonder heerschappij, of hij zou zonder koningschap zijn. Al deze voorwaarden of vereisten van soevereiniteit moeten bestaan voor een koning. Als ze bestaan, kunnen we het woord soevereiniteit op hem toepassen. Anders is zijn soevereiniteit onvolmaakt, onvolledig. Als geen van deze voorwaarden bestaat, bestaat soevereiniteit niet.

4. Als we erkennen dat er een begin is voor deze wereld van de schepping, erkennen we dat de soevereiniteit van God accidenteel is – dat wil zeggen, we erkennen een tijd waarin de werkelijkheid van het goddelijke zonder heerschappij (letterlijk “verslagen”) is geweest. De namen en eigenschappen van het goddelijke zijn vereisten van deze wereld. De namen de Krachtige, de Levende, de Voorziener, de Schepper vereisen en maken het bestaan van schepselen noodzakelijk. Als er geen schepselen waren, zou de Schepper zinloos zijn. Als er niemand was om voor te zorgen, zouden we niet aan de Voorziener kunnen denken. Als er geen leven was, zou de Levende buiten het waarnemingsvermogen liggen. Daarom vereisen alle namen en eigenschappen van God het bestaan van voorwerpen of schepselen waaraan ze zijn gegeven en waarin ze tot uiting komen. Als er een tijd was waarin er geen schepping bestond, waarin er niemand was om in te voorzien, zou dat een tijd inhouden waarin er geen Bestaande was, geen Vormer, en de eigenschappen en kwaliteiten van God zouden zinloos en zonder betekenis zijn geweest. Daarom laten de vereisten van de eigenschappen van God geen beëindiging of onderbreking toe, want de namen van God zijn werkelijkheid en immer bestaand en niet potentieel. Omdat ze leven schenken, worden ze Levenschenkend genoemd; omdat ze voorzien, worden ze Milddadig, de Voorziener genoemd; omdat ze scheppen, worden ze Schepper genoemd; omdat ze onderwijzen en regeren, wordt de naam Heer God toegepast. Dat wil zeggen, de goddelijke namen komen voort uit de eeuwige eigenschappen van het goddelijke. Daarom is het bewezen dat de goddelijke namen het bestaan van objecten of wezens vooronderstellen.

5. Hoe is er dan een tijd denkbaar waarin deze soevereiniteit niet heeft bestaan? Deze goddelijke soevereiniteit is niet af te meten aan zesduizend jaar. Dit eindeloze, onbegrensde universum is niet het resultaat van die afgemeten periode. Dit geweldige laboratorium en werkplaats is in zijn totstandkoming niet beperkt tot zesduizend omwentelingen van de aarde om de zon. Bij de geringste reflectie kan de mens er zeker van zijn dat deze berekening en aankondiging kinderachtig is, vooral gezien het feit dat het wetenschappelijk bewezen is dat de aardbol lang voor een dergelijke beperkte schatting de woonplaats van de mens is geweest.

6. Wat betreft het verslag in de Bijbel over Adams binnenkomst in het paradijs, zijn eten van de boom en zijn verdrijving door de verleiding van Satan: Dit zijn allemaal symbolen waaronder wonderlijke en goddelijke betekenissen liggen die niet in jaren, data en tijdmetingen te berekenen zijn. Ook de uitspraak dat God de hemel en de aarde in zes dagen schiep, is symbolisch. Wij zullen dit vandaag niet verder uitleggen. De teksten van de Heilige Boeken zijn allemaal symbolisch en behoeven een gezaghebbende interpretatie.

7. Wanneer de mens zelfs maar een vluchtige blik werpt op de vraag naar het universum, ontdekt hij dat deze zeer oud is. Een Perzische filosoof keek naar de hemel, in verwondering. Hij zei: “Ik heb een boek geschreven met zeventig bewijzen voor de toevallige verschijning van het heelal, maar ik vind het nog steeds zeer oud.”

8. Bahá’u’lláh zegt: “Het universum heeft geen begin of einde.” Hij heeft de uitgebreide theorieën en uitputtende meningen van wetenschappers en materiële filosofen terzijde geschoven door de eenvoudige uitspraak: “Er is geen begin, geen einde.” De theologen en religieuze mensen komen met aannemelijke bewijzen dat de schepping van het universum zesduizend jaar geleden plaatsvond; de wetenschappers komen met onbetwistbare feiten en zeggen: “Nee! Deze bewijzen wijzen op tien, twintig, vijftigduizend jaar geleden” enzovoort. Er zijn eindeloze discussies pro en contra. Bahá’u’lláh zet deze discussies opzij door één woord en één uitspraak. Hij zegt: “De goddelijke soevereiniteit heeft geen begin en geen einde.” Door deze aankondiging en de demonstratie ervan heeft Hij een norm van overeenstemming gevestigd tussen hen die nadenken over deze kwestie van goddelijke soevereiniteit. Hij heeft verzoening en vrede gebracht in deze oorlog van meningen en discussies.

9. Kortom, er gingen vele universele cycli vooraf aan deze waarin wij leven. Zij werden voltooid en hun sporen werden uitgewist. Het goddelijke en creatieve doel daarin was de evolutie van de geestelijke mens, net als in deze cyclus. De cirkel van het bestaan is dezelfde cirkel, hij keert terug. De levensboom heeft altijd dezelfde hemelse vruchten gedragen.

– 80 –
5 juli 1912
West 78th Street, New York

Aantekeningen van Emma C. Melick en Howard MacNutt

1. Ik heet u allen welkom, van harte welkom! In de goddelijke Heilige Boeken staan niet mis te verstane profetieën, waarin melding gemaakt wordt van de blijde tijding op een bepaalde Dag, waarop Hij Die in alle Boeken beloofd is zou verschijnen, en waarop een schitterende beschikking gevestigd zal worden, de banier van de Allergrootste Vrede zou worden geheven en de eenheid van de wereld der mensheid zou worden verkondigd. Onder de verschillende natiën en volkeren van de wereld zullen haat en vijandschap niet langer blijven bestaan. Alle harten zullen zich met elkaar verenigen. Deze aangelegenheden zijn vastgelegd in de Thora, het Oude Testament, het Evangelie, de Koran, de Zend-Avesta, de geschriften van Boeddha en het Boek van Confucius. Kortom, alle Heilige Boeken maken melding van deze blijde boodschap. Ze kondigen aan dat na een periode van diepe duisternis in de wereld het licht in volle glans zal verschijnen. Want juist zoals de nacht, waarin alles in duister gehuld wordt, aan het gloren van een nieuwe dag voorafgaat, evenzo zal in een tijd, waarin het duister van religieuze onverschilligheid de wereld in haar greep houdt, waarin de zielen der mensen hun aandacht voor God verloren hebben, waarin materialistische ideeën alle vergeestelijking overschaduwen, waarin hele natiën in materialisme verzinken en God vergeten zijn – in zo’n tijd zal de goddelijke Zon verrijzen en de stralende morgen doen verschijnen.

2. Zie hoe op grote schaal het geestelijk leven der mensen door materialisme verdrongen is, zodat geestelijke ontvankelijkheid verdwenen lijkt, goddelijke beschaving steeds verder in verval raakt, en er van de leiding en kennis van God maar weinig overgebleven is. Men is overspoeld door een zee van materialisme. Al zijn er nog mensen die naar de kerk gaan of tempels van aanbidding bezoeken, dan gebeurt dat in overeenstemming met de bestaande tradities en in navolging van hun voorouders, en niet om dichter bij de werkelijkheid te komen. Want het is duidelijk dat zij de werkelijkheid niet gevonden hebben noch daar eerbied voor hebben. Ze houden vast aan bepaalde vormen van navolging die ze overgenomen hebben van hun vaders en voorouders. Ze zijn eraan gewend om een deel van hun tijd te besteden aan kerkbezoek en het deelnemen aan bestaande gebruiken en plechtigheden. Een bewijs hiervan is dat de zoon van elke joodse vader jood wordt en niet een christen. Het kind van een moslim wordt een volgeling van de islam. Het kind van een christen blijkt ook christen te zijn. Het kind van een volgeling van Zoroaster treedt in diens voetsporen enzovoort. Religieus geloof is derhalve puur een overblijfsel geworden van blinde navolging van de ouders en voorouders. Omdat iemands vader een jood is, ziet hij zichzelf ook als een jood. Niet in die zin dat hij voor zichzelf de werkelijkheid nader heeft onderzocht en daarop bevredigend heeft beslist dat het jodendom voor hem de juiste weg inhoudt – nee, het is eerder zo dat hij ziet dat zijn voorouders deze weg bewandeld hebben en op grond daarvan heeft hij voor zichzelf die weg ook aangehouden.

3. De bedoeling is om duidelijk te maken dat de duisternis van blinde navolging de wereld in haar greep heeft. Elke natie houdt vast aan haar traditionele religieuze gewoonten. Het licht van de werkelijkheid is verduisterd. Als al deze natiën de werkelijkheid aan een nader onderzoek zouden onderwerpen, zouden ze zonder twijfel de werkelijkheid weten te ontdekken. Omdat de werkelijkheid één is, zouden alle natiën als één natie worden. Zolang ze zich vastbijten in diverse blinde imitaties en het zicht op de werkelijkheid hun ontgaat, zal er aan alle twisten en oorlogen geen einde komen. Maar wanneer ze de werkelijkheid gaan onderzoeken, zullen vijandschap en haat verdwijnen en zullen ze onderling de grootste eensgezindheid bereiken.

4. Tijdens de jaren dat in het Oosten een diepe duisternis van onverschilligheid heerste, en de mensen dermate in blinde navolging verstrikt waren dat hele volkeren elkaars bloed wel konden drinken, omdat ze elkaar voor bezoedeld hielden en weigerden vreedzaam met elkaar om te gaan – in zo’n periode verscheen Bahá’u’lláh. Hij rees in het Oosten, zette het mes in de wortels van blinde navolging en deed de dageraad van het licht der werkelijkheid doorbreken. Door Zijn toedoen kwamen verschillende natiën nader tot elkaar, want ze wilden allemaal de werkelijkheid meer nabijkomen. Doordat zij de werkelijkheid in religieus opzicht aan een nader onderzoek gingen onderwerpen, werden ze gewaar dat alle mensen de dienaren van God zijn, het nageslacht van Adam, kinderen van één gezin, en dat het uitgangspunt van alle Profeten een en hetzelfde is. Want aangezien de leringen van de Profeten de werkelijkheid betreffen, zijn hun uitgangspunten dezelfde. De vijandigheid en strijd onder de volken laten zich dan ook toeschrijven aan blinde religieuze navolging, en niet aan de werkelijkheid die aan de leringen van de Profeten ten grondslag ligt. Door Bahá’u’lláh begonnen de natiën en de volken dit beter te begrijpen. Als gevolg daarvan wisten harten elkaar te vinden en kregen mensen onderling een hechte band. Na eeuwen van haat en verbittering werden christenen, joden, moslims, boeddhisten en volgelingen van Zoroaster vrienden, en dat in een sterk besef van onderlinge liefde en eenheid. Zij werden verenigd en verbonden omdat ze de werkelijkheid hadden waargenomen.

5. De goddelijke Profeten zijn onderling verbonden in een volmaakte staat van liefde. Elk van hen kondigde de blijde boodschap van de komst van Zijn opvolger aan, en elke volgende Profeet bekrachtigde Diegene Die Hem voorafgegaan was. Zij waren in innigste eenheid verbonden, maar Hun volgelingen bestrijden elkaar. Mozes bracht bijvoorbeeld de melding van de blijde boodschap van Christus, en Christus onderstreepte het Profeetschap van Mozes. Tussen Mozes en Jezus is dus geen sprake van afwijkingen of tegenstellingen. Zij vormen een volmaakte eenheid, maar er heerst onenigheid tussen de jood en de christen. Indien dan ook de christelijke en joodse volkeren een onderzoek zouden doen naar de werkelijkheid – die de grondslag is van de leringen van hun Profeten – dan zou hun opstelling ten opzichte van elkaar welwillend worden en zouden ze met elkaar in uiterste harmonie verkeren; want de werkelijkheid is één en niet dualistisch of veelvoudig. Als dit onderzoek naar de werkelijkheid een universeel karakter krijgt, zullen de uiteenlopende natiën met alle goddelijke Profeten overeenstemmen en alle Heilige Boeken bekrachtigen. Strijd en haat zullen dan niet langer aan de orde zijn en de wereld zal zich verenigen. Dan zullen we met elkaar verkeren in de werkelijkheid van liefde. We zullen als vaders en zonen worden, als broers en zusters, die in volkomen eenheid, liefde en geluk met elkaar samen leven; want dit tijdperk is het tijdperk van licht. Het is niet zoals in de voorbije eeuwen. De voorbije eeuwen waren tijdperken vol onderdrukking. Intussen hebben de mensen zich intellectueel verder ontwikkeld en is het menselijk inzicht gegroeid. Iedere ziel onderzoekt de werkelijkheid. Dit is geen tijd meer voor oorlog en vijandigheid. We leven in een tijd waarin we echte vriendschap moeten genieten.

6. Vijftig jaar geleden zond Bahá’u’lláh Brieven aan alle vorsten en natiën op de wereld, in een tijd dat er nog geen sprake was van internationale vrede. Een van deze Brieven werd door Hem gezonden aan de president van de Amerikaanse democratie. In deze briefwisseling spoorde Hij allen aan tot medewerking aan internationale vrede en de eenheid van de mensheid. Hij riep de mensheid op hun aandacht te richten op de grondslagen van de leringen van alle Profeten. Enige vorsten in Europa toonden zich arrogant. Een van hen was Napoleon III. Bahá’u’lláh schreef hem nogmaals een Brief, die dertig jaar geleden werd gepubliceerd. De inhoud komt hierop neer: “O Napoleon! U bent werkelijk hovaardig geworden, vol van trots. U bent God uit het oog verloren. U verkeert in de veronderstelling dat deze koninklijke scepter voor goed de uwe is, dat deze heerschappij eeuwig voor u zal blijven duren. We zonden u een Brief die op een welgemeende ontvangst mocht rekenen, maar in plaats daarvan reageerde u uit de hoogte. God zal dan ook het bouwwerk van uw heerschappij omverwerpen. Uw vaderland zal u ontnomen worden. U zult diep vernederd worden, omdat u niet opkwam voor uw taak, terwijl datgene waarvoor u verantwoordelijk was van levensbelang was voor de wereld. De bestraffing van God zal zich spoedig aan u voltrekken.”

7. Deze Brief was uitgebracht in het jaar 1869, en een jaar later werd heel het napoleontisch regime weggevaagd.

8. Onder deze Brieven bevond zich een zeer uitvoerige, gericht aan de Sjah van Perzië. Deze werd in druk uitgegeven en wijd verspreid over alle landen. Deze Brief werd uitgebracht in het jaar 1870. Bahá’u’lláh maande in deze Brief de Sjah van Perzië al zijn onderdanen goed te behandelen, Hij deed een beroep op hem gerechtigheid te betrachten, raadde hem aan geen onderscheid te maken tussen de verschillende religies, droeg hem op joden, christenen, moslims en volgelingen van Zoroaster gelijk te behandelen, en een einde maken aan de onderdrukking die in zijn land heerste.

9. In die tijd werden de joden in Perzië zwaar onderdrukt. Bahá’u’lláh beval speciaal voor hen gerechtigheid aan, zeggende dat alle mensen de dienaren van God zijn en dat zij uit bestuurlijk oogpunt als gelijk beschouwd dienden te worden. “Als er geen gerechtigheid wordt gedaan, als deze onderdrukking niet wordt gestopt en als u weigert God te gehoorzamen, zullen de fundamenten van uw regering worden afgebroken, en zult u uitgewist worden en van geen enkele betekenis meer zijn. U moet alle geleerden verzamelen en Mij dan ontbieden. Daar zal Ik aanwezig zijn. Ik zal dan de bewijzen leveren voor de geldigheid van Mijn gezag. Ik zal Mijzelf openlijk bewijzen, en al uw vragen beantwoorden. Ik ben er klaar voor. Maar als er geen aandacht geschonken wordt aan dit boek, zult u, evenals de vorsten die tot niets verworden zijn, op dezelfde wijze in het niets opgaan.” De Sjah bleef het antwoord schuldig op deze Brief van de Gezegende Volmaaktheid. Daarna vernietigde God de fundamenten van zijn koningschap.

10. Onder hen aan wie Bahá’u’lláh schreef was ook de Sultan van Turkije. Daarin wees Hij hem terecht, zeggende: “Waarlijk u heeft Mij opgesloten en tot gevangene gemaakt. Verbeeldt u zich dat gevangenschap Mij schaadt, dat gevangenschap een vernedering voor Mij betekent? Deze gevangenschap is een eer voor Mij, omdat zij op het pad van God is. Een misdaad heb Ik niet begaan. Het is voor de Zaak van God dat Ik deze beproeving heb ontvangen. Ik ben daarom heel gelukkig en ervaar diepe vreugde. Wacht maar af, God zal u bestraffen en u zult moeten boeten. Het zal niet lang meer duren voordat u bezoekingen als regen op u ziet neerdalen, en u tot niets zult verworden.” En zo is het geschied.

11. Op eenzelfde wijze zond Hij boodschappen uit naar de andere vorsten en gekroonde hoofden op aarde, en spoorde allen aan tot liefde, rechtvaardigheid, internationale vrede en eenheid van de mensheid, zodat de mensen een eenheid zouden vormen en eensgezindheid zouden nastreven; zodat strijd, oorlog en rebellie zouden verdwijnen; zodat verbittering en vijandigheid tot het verleden zouden gaan behoren en allen ervoor zouden ijveren om de ene God te dienen.

12. Samengevat, twee vorsten verzetten zich tegen Bahá’u’lláh: de Sjah van Perzië en de Sultan van Turkije. Zij zetten Hem gevangen in de vesting van ‘Akká met de bedoeling Zijn licht te doven en Zijn Zaak te elimineren. Maar gedurende Zijn verblijf in de gevangenis schreef Bahá’u’lláh hen zeven vermanende brieven. Hij verklaarde daarin dat Zijn gevangenschap voor Hem geen belemmering vormde. Hij zei: “Deze gevangenschap zal de weg blijken te zijn om Mijn Zaak alom te verspreiden. Deze gevangenschap zal een grote stimulans zijn voor de verspreiding van Mijn leringen. Mij zal geen kwaad overkomen, want Ik heb Mijn leven geofferd, Ik heb Mijn bloed geofferd, Ik heb Mijn bezittingen prijsgegeven, Ik heb alles opgeofferd, en aan Mij brengt deze gevangenschap geen schade toe.” En net zoals Hij heeft verklaard, zo is het ook gegaan. In de gevangenis hief Hij Zijn banier, en Zijn Zaak verspreidde zich over de wereld. Ze is tot in Amerika doorgedrongen. Nu verspreidt de Zaak van Bahá’u’lláh zich in alle landen op de aarde. Gaat u naar Azië, waarheen u ook reist, u zult er bahá’ís aantreffen. Gaat u naar Afrika of Europa, u zult er de Zaak van Bahá’u’lláh tegenkomen. Nu begint de Zaak in Amerika te groeien en zich te verspreiden.

13. Deze twee vorsten konden niets uitrichten om Bahá’u’lláh tegen te houden, maar door toedoen van Hem vernietigde God hen beiden. Ikzelf was ook in gevangenschap. God verwijderde de ketenen van mijn hals en legde ze om de hals van Abdu’l-Ḥamíd II. Het gebeurde plotseling – het duurde niet lang, in een moment als het ware. Op hetzelfde ogenblik dat de Jong-Turken de vrijheid uitriepen, realiseerde het Comité van Eenheid en Vooruitgang mijn ontslag uit de gevangenis. Zij ontsloten de ketenen om mijn hals en boeiden er Abdu’l-Ḥamíd II mee. Hetgeen hij mij aangedaan had, werd op hem overgeheveld. Nu is de situatie precies omgekeerd. Hij brengt zijn dagen in de gevangenis door zoals ik die doorbracht in de gevangenis in ‘Akká, met dit verschil: dat ik in mijn gevangenschap een gelukkig mens was. Ik was van een diepe vreugde bevangen, ik was immers geen misdadiger. Ze hadden mij gevangengezet zoals het paste in Gods plan. Steeds weer als ik daaraan dacht, dat ik een gevangene was als onderdeel van Gods plan, voelde ik mij in hoger sferen. Abdu’l-Ḥamíd II gaat nu gebukt onder de straf voor zijn daden. Vanwege de zonden die hij beging verblijft hij nu in de gevangenis. Dit is de vergelding voor wat hij gedaan heeft. Ieder uur voelt hij zich verder vernederd en herbeleeft hij zijn schande. Hij verkeert in diepe ellende en ontgoocheling, terwijl ik door en door gelukkig ben. Ik was verheugd dat ik – God zij geprezen! – een gevangene was voor de Zaak van God, dat mijn leven niet verspild was, dat het was besteed aan dienstbaarheid voor Gods Zaak. Niemand die mij bezocht kon zich voorstellen dat ik in een gevangenis zat. Zij zagen dat ik vol blijdschap was, diep dankbaar en gezond, zonder acht te slaan op mijn gevangenschap.

– 81 –
6 juli 1912
309 West 78th Street, New York
Aantekeningen van Emma C. Melick

1. In de wereld van het bestaan heeft de mens opeenvolgende stadia doorlopen tot hij het menselijk koninkrijk heeft bereikt. In elk stadium van zijn ontwikkeling heeft hij het vermogen ontwikkeld om over te gaan naar het volgende stadium en de volgende toestand. Terwijl hij in het koninkrijk van het mineraal was, bereikte hij het vermogen tot bevordering naar de graad van het plantaardige. In het plantenrijk onderging hij de voorbereiding op de wereld van het dier, en van daaruit is hij verdergegaan naar het menselijke niveau of koninkrijk. Gedurende deze reis van progressie is hij te allen tijde potentieel mens geweest.

2. In het begin van zijn leven was de mens in de wereld van de baarmoeder, waarin hij het vermogen en de kwaliteit ontwikkelde om over te gaan naar deze wereld. De vermogens die hij voor deze wereld nodig had, verwierf hij in die wereld. Hij had ogen nodig in deze wereld; hij verkreeg ze in de wereld van de baarmoeder. Hij had oren nodig in deze wereld; hij verkreeg ze daar. Alle vermogens die in deze wereld nodig waren, verwierf hij in de wereld van de baarmoeder. In die wereld werd hij voorbereid op deze wereld en toen hij deze wereld binnenkwam, zag hij dat hij alle benodigde vermogens bezat en alle ledematen en organen die nodig waren voor dit leven in die wereld had verworven.

3. Hieruit volgt dat hij zich in deze wereld ook moet voorbereiden op de wereld voorbij dit leven. Wat hij nodig heeft in de wereld van het Koninkrijk moet hij hier verwerven en voorbereiden. Net zoals hij in de wereld van de baarmoeder de vermogens heeft verworven die nodig zijn voor deze wereld, moet hij datgene wat hij nodig heeft in de wereld van het Koninkrijk, dat wil zeggen: alle hemelse vermogens, in deze wereld verwerven.

4. Wat heeft hij nodig in het Koninkrijk dat het leven en de beperking van dit sterfelijke niveau te boven gaat? Die andere wereld is een wereld van verhevenheid en licht, daarom is het noodzakelijk dat hij deze goddelijke eigenschappen in deze wereld verwerft. In die wereld is er behoefte aan spiritualiteit, geloof, zekerheid, kennis en liefde van God. Deze moet hij in deze wereld verwerven, zodat hij na zijn heengaan van het aardse naar het hemelse Koninkrijk alles wat nodig is in dat eeuwige leven voor hem gereed zal vinden.

5. Die goddelijke wereld is duidelijk een wereld van licht, daarom heeft de mens hier verlichting nodig. Het is een wereld van liefde, de liefde tot God is onmisbaar. Het is een volmaakte wereld. Deugden, of volmaaktheden moeten worden verworven. Die wereld wordt bezield door de ademtochten van de Heilige Geest, in deze wereld moeten we ze zoeken. Het is het Koninkrijk van het eeuwige leven, het moet worden bereikt tijdens dit vergankelijke bestaan.

6. Hoe kan de mens deze dingen verkrijgen? Hoe zal hij deze barmhartige gaven en krachten verwerven? Ten eerste, door de kennis van God. Ten tweede door de liefde van God. Ten derde door geloof. Ten vierde, door filantropische daden. Ten vijfde, door zelfopoffering. Ten zesde, door onthechting van deze wereld. Ten zevende, door zuiverheid en godsvrucht. Tenzij hij deze krachten verwerft en deze vereisten bereikt, zal hij zeker verstoken blijven van het eeuwige leven. Maar als hij de kennis van God bezit, in vuur en vlam gezet door de liefde van God, getuige is van de grote en machtige tekenen van het Koninkrijk, de oorzaak wordt van de liefde onder de mensen en leeft in de uiterste staat van zuiverheid en godsvrucht, zal hij zeker de tweede geboorte bereiken, gedoopt worden door de Heilige Geest en een eeuwig leven genieten.

7. Is het niet verbazingwekkend dat de mens, hoewel hij geschapen is voor de kennis en de liefde van God, voor de deugden van de mensenwereld, voor spiritualiteit, hemelse verlichting en eeuwig leven, hij toch onwetend en nalatig blijft over dit alles? Zie hoe hij kennis zoekt van alles behalve de kennis van God. Zo is zijn grootste verlangen om door te dringen tot de geheimen van de onderste lagen van de aarde. Dag na dag streeft hij ernaar te weten wat er tien meter onder de oppervlakte te vinden is, wat hij in de steen kan ontdekken, wat hij door archeologisch onderzoek in het stof te weten kan komen. Hij verricht zware arbeid om de aardse mysteriën te doorgronden, maar is er helemaal niet op uit de mysteriën van het Koninkrijk te kennen, de onmetelijke velden van de eeuwige wereld te doorkruisen, op de hoogte te raken van de goddelijke werkelijkheden, de geheimen van God te ontdekken, de kennis van God te verwerven, getuige te zijn van de pracht van de Zon van Waarheid en de heerlijkheden van het eeuwige leven te ontwaren. Hij is onopmerkzaam en onnadenkend. Hoezeer wordt hij aangetrokken door de mysteriën van de materie, en hoe volkomen onbewust is hij van de mysteriën van het goddelijke! Nee, hij is volkomen onachtzaam en vergeet de geheimen van het goddelijke. Hoe groot is zijn onwetendheid! Hoe bevorderlijk voor zijn ontaarding! Het is alsof een vriendelijke en liefhebbende vader een bibliotheek met prachtige boeken voor zijn zoon had voorzien, opdat hij zou worden geïnformeerd over de geheimen van de schepping, en hem tegelijkertijd zou omringen met alle middelen van comfort en vermaak, maar de zoon vermaakt zich met kiezelstenen en speelgoed, zonder acht te slaan op alle geschenken en voorzieningen van zijn vader. Hoe onwetend en achteloos is de mens toch! De Vader heeft voor hem eeuwige heerlijkheid gewild, en hij is tevreden met blindheid en ontbering. De Vader heeft voor hem een koninklijk paleis gebouwd, maar hij speelt met het stof; voor hem kleding van zijde bereid, maar hij blijft liever ongekleed; voor hem heerlijke spijzen en vruchten voorzien, terwijl hij zijn voedsel zoekt in het gras van het veld.

8. God zij geprezen! U heeft de roep van het Koninkrijk gehoord. Uw ogen zijn geopend. U heeft zich tot God gewend. Uw doel is het welbehagen van God, het begrijpen van de mysteriën van het hart en het onderzoeken van de werkelijkheden. Dag en nacht moet u ernaar streven dat u de betekenis van het hemelse Koninkrijk bereikt, de tekenen van het goddelijke waarneemt, zekerheid van kennis verwerft en beseft dat deze wereld een Schepper heeft, een Bezieler, een Voorziener, een Architect – dit wetende door bewijzen en aanwijzingen en niet door gevoelens, nee, eerder door overtuigende argumenten en werkelijke visie – dat wil zeggen, het zo duidelijk visualiserend als het uiterlijke oog de zon aanschouwt. Op deze manier kunt u de aanwezigheid van God aanschouwen en de kennis van de heilige, goddelijke Manifestaties bereiken.

9. U moet zich door middel van bewijzen en aanwijzingen op de hoogte stellen van de goddelijke Manifestaties en hun leer. U moet de geheimen van het allerhoogste Koninkrijk ontsluieren en in staat zijn de innerlijke werkelijkheid van de dingen te ontdekken. Dan zult u de manifestaties van Gods barmhartigheid zijn en ware gelovigen, krachtig en standvastig in de Zaak van God.

10. God zij geprezen! De deur van goddelijke kennis is door Bahá’u’lláh geopend, want Hij heeft het fundament gelegd waardoor de mens kennis kan nemen van de waarheden van hemel en aarde en heeft in deze tijd de grootste bekrachtiging gegeven. Hij is onze Leraar en Raadgever; Hij is onze Ziener en de Ene die ons genadig is. Hij heeft Zijn geschenken bereid en Zijn gunsten toegezegd, elke aansporing en elk gebod geopenbaard, voor ons de middelen tot eeuwige heerlijkheid bereid, ons de levendmakende adem van de Heilige Geest ingeblazen, voor onze ogen de deuren van het Abhá-paradijs geopend en de lichten van de Zon van Waarheid op ons doen schijnen. De wolken van genade hebben hun kostbare regen uitgestort. De zee van genade zwelt aan en stuwt ons tegemoet.

11. De geestelijke lente is aangebroken. Oneindige weldaden en gunsten zijn verschenen. Welke schenking is groter dan deze? Wij moeten de goddelijke vrijgevigheid waarderen en handelen in overeenstemming met de leringen van Bahá’u’lláh, zodat al het goede voor ons wordt bewaard en wij in beide werelden dierbaar en aanvaardbaar voor God worden, eeuwige zegeningen verwerven, de verrukking van de liefde van God proeven, de zoetheid van de kennis van God ondervinden, de hemelse schenking waarnemen en getuige zijn van de kracht van de Heilige Geest.

12. Dit is mijn advies, en dit is mijn aansporing.

– 82 –
14 juli 1912
All Souls Unitarian Church
4th Avenue and 20th Street, New York

Aantekeningen van John G. Grundy en Howard MacNutt

1. Vandaag wil ik tot u spreken over de eenheid van de mensheid, want in deze geweldige eeuw is het belangrijkste dat tot stand kan worden gebracht de eenheid van de mensheid. Hoewel dit onderwerp in voormalige eeuwen en tijden enige mate van vermelding en overweging kreeg, is het nu de belangrijkste kwestie en vraag geworden in de religieuze en politieke omstandigheden van de wereld. De geschiedenis toont aan dat er in het verleden voortdurend oorlog en strijd is geweest tussen de verschillende natiën, volkeren en sekten; maar nu – God zij geprezen! – in deze eeuw van verlichting, neigen de harten naar overeenstemming en verbondenheid, en wordt er stilgestaan bij de kwestie van de eenwording van de mensheid. De huidige emanatie van het universele bewustzijn wijst duidelijk op de dageraad van een grootse eenheid.

2. Bij het onderzoeken van een onderwerp is de juiste methode het zorgvuldig aan het licht brengen van de uitgangspunten ervan. Daarom moeten wij teruggaan naar het grondbeginsel waarop de menselijke solidariteit berust – namelijk dat allen het nageslacht van Adam zijn, de schepselen en dienaren van één God; dat God de Beschermer en Voorziener is; dat allen ondergedompeld zijn in de zee van goddelijke barmhartigheid en genade en dat God liefdevol is jegens allen.

3. De mensheid deelt de geschapen verstandelijke en geestelijke vermogens. Allen zijn op gelijke wijze onderworpen aan de verschillende behoeften van het menselijk leven en zijn op dezelfde wijze bezig de middelen van bestaan op aarde te verwerven. Vanuit het standpunt van de schepping staan de mensen in elk opzicht op dezelfde voet, onderworpen aan dezelfde eisen en op zoek naar het plezier en comfort van aardse omstandigheden. Daarom zijn de gemeenschappelijke kenmerken van de mensheid talrijk en duidelijk. Deze gelijke deelname aan de lichamelijke, intellectuele en geestelijke problemen van het menselijk bestaan is een geldige basis voor de eenwording van de mensheid.

4. Bedenk hoe in deze grote mensenfamilie gedurende duizenden jaren onenigheid en tweedracht hebben geheerst. Haar leden zijn altijd verwikkeld geweest in oorlog en bloedvergieten. Tot op heden heeft de wereld van de mensheid geen enkele mate van vrede bereikt of genoten, als gevolg van onophoudelijke omstandigheden van vijandigheid en strijd. De geschiedenis is een aaneengesloten verslag van oorlogvoering om religieuze, sektarische, raciale, patriottische en politieke redenen. De wereld van de mensheid heeft geen rust gevonden. De mensheid is altijd in conflict geweest, bezig met het vernietigen van fundamenten, het plunderen van eigendommen en het in bezit nemen van elkaars land en grondgebied, vooral in de vroegere perioden van wreedheid en barbarij waarin hele rassen en volkeren door hun overwinnaars gevangen werden genomen. Wie kan de enorme vernietiging van mensenlevens als gevolg van deze vijandigheid en strijd meten of schatten? Welke menselijke vermogens en krachten zijn ingezet bij de uitoefening van oorlog en toegepast voor onmenselijke oorlogsdoeleinden van strijd en bloedvergieten? In deze meest stralende eeuw is het noodzakelijk geworden deze energieën af te leiden en in andere banen te leiden, de nieuwe weg van verbondenheid en eenheid te zoeken, de wetenschap van oorlog af te leren en de hoogste menselijke krachten te wijden aan de gezegende kunst van vrede. Na lange beproeving en ervaring zijn we overtuigd van de schadelijke en duivelse gevolgen van verdeeldheid. Nu moeten we zoeken naar middelen waarmee de voordelen van overeenstemming en harmonie kunnen worden genoten. Wanneer zulke middelen zijn gevonden, moeten we ze gaan uitproberen.

5. Denk aan het schadelijke effect van onenigheid en tweedracht in een gezin; denk dan na over de gunsten en zegeningen die op dat gezin neerdalen als er eenheid heerst tussen de verschillende leden. Wat een onschatbare voordelen en zegeningen zouden op de grote menselijke familie neerdalen als er eenheid en broederschap zou zijn! In deze eeuw, waarin de weldadige resultaten van eenheid en de kwalijke gevolgen van verdeeldheid zo duidelijk zichtbaar zijn, zijn de middelen voor het bereiken en verwezenlijken van menselijke gemeenschap in de wereld verschenen. Bahá’u’lláh heeft de weg verkondigd en verschaft waardoor vijandigheid en verdeeldheid uit de mensenwereld kunnen worden verwijderd. Hij heeft geen enkele grond of mogelijkheid gelaten voor strijd en onenigheid.

6. Ten eerste heeft Hij de eenheid van de mensheid verkondigd en de religieuze leringen toegespitst op de bestaande menselijke omstandigheden. De eerste vorm van verdeeldheid komt voort uit religieuze verschillen. Bahá’u’lláh heeft de wereld complete leringen gegeven die bevorderlijk zijn voor gemeenschap en eenheid in religie. In de afgelopen eeuwen heeft elk systeem van religieus geloof zich op zijn eigen superioriteit en uitmuntendheid verheugd, waarbij het de geldigheid van alle andere heeft vernederd en veracht. Elk heeft zijn eigen geloof uitgeroepen tot het licht en alle andere tot duisternis. Religieuze mensen hebben de wereld van de mensheid beschouwd als twee bomen: de ene goddelijk en barmhartig, de andere satanisch; zij zelf als de takken, bladeren en vruchten van de goddelijke boom en alle anderen die van hen verschillen in geloof het voortbrengsel van de satanische boom. Daarom zijn opruiing en oorlog, bloedvergieten en strijd voortdurend onder hen geweest. De grootste oorzaak van menselijke vervreemding is religie geweest, omdat de ene partij het geloof van de andere als verwerpelijk beschouwde en verstoken van de genade van God.

7. De unieke door Bahá’u’lláh vermelde leringen zijn gericht tot de gehele mensheid. Hij zegt: “U bent allen de bladeren van één boom.” Hij zegt niet: “Gij zijt de bladeren van twee bomen: de ene goddelijk, de andere satanisch.” Hij heeft verklaard dat ieder individueel lid van de menselijke familie een blad of tak is aan de boom van Adam; dat allen beschut zijn onder de beschermende barmhartigheid en voorzienigheid van God; dat allen kinderen van God zijn, vruchten aan de ene boom van Zijn liefde. God is even barmhartig en vriendelijk voor alle bladeren, takken en vruchten van deze boom. Daarom bestaat er helemaal geen satanische boom – Satan is een product van de menselijke geest en van de instinctieve menselijke neiging tot dwaling. God alleen is de Schepper, en allen zijn schepselen van Zijn macht. Daarom moeten we alle mensen liefhebben als Zijn schepselen, in het besef dat allen groeien aan de boom van Zijn barmhartigheid, dienaren van Zijn almachtige wil en manifestaties van Zijn welbehagen.

8. Ook al vinden we een gebrekkige tak of blad aan deze boom der mensheid of een onvolmaakte bloesem, toch behoort het tot deze boom en niet tot een andere. Daarom is het onze plicht deze boom te beschermen en te cultiveren tot hij volmaakt is. Als we zijn vruchten onderzoeken en ze onvolmaakt vinden, moeten we ernaar streven ze volmaakt te maken. Er zijn zielen in de menselijke wereld die onwetend zijn; wij moeten hen wetend maken. Sommigen die aan de boom groeien zijn zwak en ziek; wij moeten hen bijstaan naar gezondheid en herstel. Als zij als zuigelingen in ontwikkeling zijn, moeten wij hen verzorgen tot zij volwassen zijn. Wij mogen hen nooit verafschuwen en schuwen als verwerpelijk en onwaardig. Wij moeten hen met eer, respect en vriendelijkheid behandelen; want God heeft hen geschapen en niet Satan. Zij zijn geen uitingen van Gods toorn, maar bewijzen van Zijn goddelijke gunst. God, de Schepper, heeft hen met lichamelijke, verstandelijke en geestelijke eigenschappen begiftigd om Zijn wil te leren kennen en daaraan gehoor te geven; zij zijn geen uitingen van Gods toorn, maar bewijzen van Zijn goddelijke gunst. Kortom, de gehele mensheid moet met liefde, vriendelijkheid en eerbied worden bezien, want wat wij in hen zien, zijn niets anders dan de tekenen en sporen van God Zelf. Allen zijn bewijzen van God. Hoe kunnen wij dan gerechtvaardigd zijn hen te vernederen en te kleineren, hen te vervloeken en te verhinderen tot Zijn barmhartigheid te naderen? Dat is onwetendheid en onrechtvaardigheid die God onwelgevallig zijn, want in Zijn ogen zijn allen Zijn dienaren.

9. Een andere oorzaak van tweedracht en onenigheid is het feit dat religie in strijd is verklaard met de wetenschap. Tussen wetenschappers en de aanhangers van religie is er altijd onenigheid en strijd geweest, omdat de laatsten religie superieur hebben verklaard aan wetenschap en wetenschappelijke uitspraken in strijd achtten met de leer van religie. Bahá’u’lláh verklaarde dat religie in volledige harmonie is met wetenschap en rede. Als religieus geloof en leer in strijd zijn met de rede, komt het voort uit het beperkte verstand van de mens en niet van God, daarom is het geloven daarvan onwaardig en verdient het geen aandacht. Het hart vindt er geen rust in en waar geloof is onmogelijk. Hoe kan de mens iets geloven waarvan hij weet dat het tegen de rede ingaat? Is dit mogelijk? Kan het hart aanvaarden wat de rede ontkent? De rede is het eerste vermogen van de mens, en de religie van God is daarmee in harmonie. Bahá’u’lláh heeft deze vorm van tweedracht en onenigheid onder de mensheid weggenomen en wetenschap met religie verzoend door de zuivere leer van de goddelijke werkelijkheid te openbaren. Deze verwezenlijking is in deze Dag aan Hem toegeschreven.

10. Nog een andere oorzaak van onenigheid en verdeeldheid is de vorming van religieuze sekten en gezindtes. Bahá’u’lláh zei dat God religie heeft gezonden om vriendschap onder de mensheid tot stand te brengen en niet om twist en tweedracht te creëren, want alle religie is gebaseerd op de liefde voor de mensheid. Abraham verkondigde dit beginsel, Mozes riep allen op tot de erkenning ervan, Christus vestigde het en Mohammed leidde de mensheid naar deze banier. Dit is de werkelijkheid van religie. Als wij afzien van horen zeggen en de werkelijkheid en innerlijke betekenis van de hemelse leringen onderzoeken, zullen wij dezelfde goddelijke grondslag van liefde voor de mensheid vinden. De strekking is dat religie bedoeld is om de oorzaak te zijn van eenheid, liefde en gemeenschap en niet van tweedracht, vijandschap en vervreemding. De mens heeft het fundament van goddelijke religie verlaten en zich vastgehouden aan blinde navolging. Elk volk heeft zich vastgeklampt aan zijn eigen imitaties, en omdat deze van elkaar verschillen, zijn oorlog, bloedvergieten en vernietiging van het fundament van de mensheid het gevolg geweest. Ware religie is gebaseerd op liefde en overeenstemming. Bahá’u’lláh heeft gezegd: “Als religie en geloof de oorzaken zijn van vijandschap en opruiing, is het veel beter om niet-religieus te zijn en zou de afwezigheid van religie de voorkeur verdienen. Want wij wensen dat religie de oorzaak is van vriendschap en gemeenschap. Als er vijandschap en haat bestaat, is de afwezigheid van religie te verkiezen.” Daarom is het wegnemen van deze tweedracht het unieke kenmerk van Bahá’u’lláh, want religie is de goddelijke remedie voor menselijk antagonisme en tweedracht. Maar wanneer wij het middel tot oorzaak van de ziekte maken, zou het beter zijn zonder het middel te doen.

11. Andere bronnen van menselijke verdeeldheid zijn politieke, raciale en patriottische vooroordelen. Deze zijn verwijderd door Bahá’u’lláh. Hij heeft gezegd, en Hij heeft Zijn uitspraak onderbouwd met rationele bewijzen uit de Heilige Boeken, dat de wereld van de mensheid één ras is, de oppervlakte van de aarde één woonplaats en dat deze denkbeeldige raciale barrières en politieke grenzen zonder rechtvaardiging of onderbouwing zijn. De mens is gedegradeerd doordat hij de gevangene wordt van zijn eigen illusies en veronderstellingen. De aarde is één aarde, en dezelfde atmosfeer omringt haar. God heeft geen onderscheid of voorkeur gemaakt voor haar menselijke bewoners, maar de mens heeft de basis gelegd voor vooroordelen, haat en onenigheid met zijn medemens door nationaliteiten verschillend in waarde te achten en rassen verschillend in rechten en voorrechten.

12. De verscheidenheid van talen is een vruchtbare oorzaak van onenigheid geweest. De functie van taal is de gedachte en het doel van de een aan de ander over te brengen. Daarom maakt het niet uit welke taal de mens spreekt of gebruikt. Zestig jaar geleden pleitte Bahá’u’lláh voor één taal als het beste middel tot eenheid en de basis voor internationale samenwerking. Hij schreef aan de koningen en heersers van de verschillende natiën, met de aanbeveling dat één taal door alle regeringen zou moeten worden goedgekeurd en aangenomen. Volgens hem zou elk volk zich naast zijn moedertaal de universele taal eigen moeten maken. De wereld zou dan in nauwe communicatie staan, consultatie zou algemeen goed worden, en meningsverschillen als gevolg van talendiversiteit zouden verdwijnen.

13. Een andere leer van Bahá’u’lláh heeft betrekking op universele vrede: dat de hele mensheid moet worden wakker geschud en zich bewust moet worden van het kwaad van oorlog, dat zij de voordelen van vrede moet inzien en moet weten dat vrede van God is, terwijl oorlogvoering duivels is. De mens moet de barmhartige God navolgen en zich afwenden van duivelse ingevingen, zodat er een universele neiging tot vrede, liefde en eenheid zal zijn en de tweedracht van oorlog zal verdwijnen.

14. Gebrek aan gelijkwaardigheid tussen man en vrouw is eveneens een oorzaak van menselijke verdeeldheid. Bahá’u’lláh heeft dit genoemd als een belangrijke factor van verdeeldheid en scheiding, want zolang de mensheid ongelijk verdeeld blijft in recht en belang tussen man en vrouw, kan er geen eenheid tot stand komen. In een volmaakt menselijk lichaam is het niet mogelijk dat één orgaan volledig is en een ander gebrekkig. In het grote lichaam van de menselijke samenleving is het onmogelijk eenheid en samenwerking tot stand te brengen als het ene deel als volmaakt en het andere als onvolmaakt wordt beschouwd. Wanneer de perfecte functies van beide delen in werking zijn, zal er harmonie heersen. God heeft man en vrouw qua vermogens gelijk geschapen. Hij heeft geen onderscheid tussen hen gemaakt. De vrouw heeft door gebrek aan kansen en onderwijs het niveau van de man in menselijke prestaties niet bereikt. Indien de onderwijskansen gelijk en vergelijkbaar zouden zijn, zouden de twee delen, man en vrouw, gelijk worden in hun prestaties. God heeft geen verschil tussen hen bedoeld dat tot onenigheid zou moeten leiden. Hij heeft allen met menselijke vermogens begiftigd, en allen zijn zij verschijningsvormen van Zijn barmhartigheid. Als we zeggen dat man en vrouw verschillen in hun scheppingsgave, dan is dat in strijd met de goddelijke rechtvaardigheid en bedoeling. Beiden zijn menselijk. Als God de ene volmaakt heeft geschapen en de andere gebrekkig, is Hij onrechtvaardig. Maar God is rechtvaardig, allen zijn volmaakt in Zijn bedoeling en scheppende begiftiging. Het veronderstellen van onvolmaaktheid in het schepsel is het veronderstellen van onvolmaaktheid in de almachtige Schepper. De ziel die uitblinkt in het bereiken van Zijn eigenschappen en gunstbewijzen is het meest aanvaardbaar voor God.

15. Wij beschouwen het goddelijke plan voor de verzoening van de religieuze systemen van de wereld. Bahá’u’lláh heeft gezegd dat als uit elk van de verschillende religieuze systemen één intelligent lid wordt gekozen en deze vertegenwoordigers samenkomen om de werkelijkheid van religie te onderzoeken, zij een interreligieus orgaan zouden oprichten waar alle geschillen en verschillen van geloof ter overweging en beslechting kunnen worden voorgelegd. Dergelijke kwesties zouden dan kunnen worden gewogen en bekeken vanuit het standpunt van de werkelijkheid en alle imitaties worden verworpen. Door deze methode en procedure zouden alle sekten, gezindtes en systemen één worden.

16. Twijfel niet aan de uitvoerbaarheid hiervan en wees niet verbaasd. Het is bereikt en verwezenlijkt in Perzië. In dat land hebben de verschillende religieuze mensen zich verenigd in het onderzoeken van de werkelijkheid en zich verenigd in volledige vriendschap en liefde. Geen sporen van onenigheid of verschillen blijven tussen hen over. In plaats daarvan zijn nu genegenheid en eenheid overduidelijk. Zij leven samen in harmonie en overeenstemming als één familie. Vijandschap en strijd zijn verdwenen, liefde en overeenstemming hebben de plaats ingenomen van haat en vijandigheid. Bovendien zijn de zielen die Bahá’u’lláh hebben gevolgd en deze toestand van gemeenschap en verbondenheid hebben bereikt moslims, joden, christenen, zoroastriërs, boeddhisten, nestorianen, soennieten, sjiieten en anderen. Onder hen bestaat geen onenigheid. Dit is een bewijs van de mogelijkheid van verzoening tussen de religieuze mensen van de wereld met praktische middelen. Imitaties en vooroordelen die de mensen uit elkaar hielden zijn losgelaten, en de werkelijkheid van religie omhult hen in volmaakte eenheid. Wanneer de werkelijkheid de ziel van de mens omhult, is liefde mogelijk. Het goddelijke doel met religie is zuivere liefde en overeenstemming. De Profeten van God manifesteerden volledige liefde voor allen. Elkeen kondigde de blijde tijding van Zijn opvolger aan, en elke Volgende bevestigde de leringen en profetieën van de Profeet die Hem voorafging. Er was geen onenigheid of verschil in de werkelijkheid van Hun leer en zending. Er is verdeeldheid ontstaan onder Hun volgelingen, die de werkelijkheid uit het oog hebben verloren en vasthouden aan imitaties. Als de imitaties worden afgeschaft en de stralende werkelijkheid in de ziel van de mensen doordringt, moeten liefde en eenheid zegevieren. Op die manier zal de mensheid worden gered van de strijd en oorlogen die duizenden jaren hebben geheerst. De verdeeldheid zal verdwijnen en de verlichting van eenheid zal aanbreken. Bedenk hoe alle Profeten van God werden vervolgd en welke ontberingen zij ondergingen. Jezus Christus doorstond lijden en aanvaardde het martelaarschap aan het kruis om de mensheid op te roepen tot eenheid en liefde. Welk offer kan groter zijn? Hij bracht de religie van liefde en vriendschap in de wereld. Zouden wij haar gebruiken om verdeeldheid, geweld en haat onder de mensheid te creëren?

17. Mozes werd vervolgd en verdreven naar de woestijn, Abraham werd verbannen, Mohammed zocht zijn toevlucht in grotten, de Báb werd gedood en Bahá’u’lláh werd verbannen en veertig jaar gevangengezet. Toch verlangden Zij allen naar vriendschap en liefde onder de mensen. Zij verdroegen ontberingen, ondergingen vervolging en dood voor ons, opdat wij zouden leren elkaar lief te hebben en verenigd en verbonden te zijn in plaats van onverenigbaar en in tegenspraak. Genoeg van deze lange eeuwen die zulke wisselvalligheden en ontberingen in de wereld hebben gebracht door strijd en haat. Laten we nu in deze stralende eeuw proberen de wil van God te doen, opdat we gered worden van deze duistere dingen en tevoorschijn komen in het grenzeloze licht van de hemel, waarbij we verdeeldheid schuwen en de goddelijke eenheid van de mensheid verwelkomen. Misschien, zo God het wil, wordt deze aardse wereld als een hemelse spiegel waarin wij de voetsporen van het goddelijke kunnen zien, en worden de fundamentele kenmerken van een nieuwe schepping weerspiegeld in de werkelijkheid van liefde die in de mensenharten straalt. Uit het licht en de uitstraling van God in ons mag blijken dat God de mens naar Zijn beeld en gelijkenis heeft geschapen.

18. O mijn God! O mijn God! Waarlijk, ik roep U aan en smeek aan Uw drempel, en vraag U om al Uw barmhartigheid tot deze zielen te laten neerdalen. Maak hen geschikt voor Uw gunst en Uw waarheid.

19. O Heer! Verenig en verbind de harten, breng alle zielen in harmonie, en verblijd alle geesten door de tekenen van Uw heiligheid en één-zijn. O Heer! Laat deze gezichten stralen met het licht van Uw één-zijn. Sterk de lendenen van Uw dienaren in dienstbaarheid aan Uw koninkrijk.

20. O Heer, Gij bezitter van oneindige barmhartigheid! O Heer van vergeving en gratie! Vergeef onze zonden, verontschuldig onze tekortkomingen en maak dat wij ons tot het koninkrijk van Uw genade wenden, en nederig voor Uw heiligdom en ootmoedig voor de glorie van Uw bewijzen het koninkrijk van kracht en macht aanroepen.

21. O Here God! Maak ons als golven van de zee, als bloemen in de tuin, verenigd, eensgezind door de weldaad van Uw liefde. O Heer! Laat de tekenen van Uw één-zijn onze borst doen zwellen en maak de gehele mensheid tot sterren die stralen vanaf dezelfde glorieuze hoogten, tot volmaakte vruchten die aan Uw levensboom groeien.

22. Waarlijk, Gij zijt de Almachtige, de Bij-zich-bestaande, de Gever, de Vergevende, de Verontschuldiger, de Alwetende, de enige Schepper.

– 83 –
15 juli 1912
Het huis van de heer en mevrouw dr. Florian Krug
830 Park Avenue, New York
Aantekeningen van Howard MacNutt

1. Ik ben zeer verheugd u te zien. Uw harten zijn verlicht door de lichten van Bahá. Deze bijeenkomst is in werkelijkheid een goddelijke, hemelse bijeenkomst onder de gunst van God, want wij hebben geen ander doel dan God te loven en te ontmoeten. Het gebed dat u zojuist heeft uitgesproken is een gebed van dankbaarheid.

2. Er zijn verschillende soorten dankbaarheid. Er is een verbale dankbaarheid die zich beperkt tot een louter uiten van dank. Dit is van geen betekenis, want het kan zijn dat de tong dankt terwijl het hart zich er niet van bewust is. Velen die God danken zijn van dit type: hun geest en hun hart zijn zich niet bewust van dankbaarheid. Dit is louter gebruik, net zoals wanneer we elkaar ontmoeten, een geschenk ontvangen en dank u zeggen, waarbij we de woorden zonder betekenis uitspreken. Men kan duizendmaal dankzeggen, maar het hart blijft ondankbaar, onverschillig. Daarom heeft het uiten van dank in alleen maar woorden geen enkele betekenis. Maar ware dankbaarheid is hartelijk bedanken, recht uit het hart. Als de mens in antwoord op Gods gunsten er blijk van geeft dat zijn bewustzijn daarvoor ontvankelijk is, dan is het hart gelukkig, de geest verblijd. Deze geestelijke ontvankelijkheid is de ideale dankbetuiging.

3. Er is ook een hartelijke dankbaarheid die zich uitdrukt in de daden en handelingen van de mens wanneer zijn hart vervuld is van dankbaarheid. God heeft de mens bijvoorbeeld leidinggegeven en uit dankbaarheid voor deze grote gave moeten bepaalde daden van hem uitgaan. Om zijn dankbaarheid voor de gunsten van God uit te drukken moet de mens prijzenswaardige daden laten zien. Als antwoord op deze gaven moet hij goede daden verrichten, zichzelf opofferen, Gods dienaren liefhebben, zelfs zijn leven voor hen geven en vriendelijkheid jegens alle schepselen betonen. Hij moet los zijn van de wereld, aangetrokken tot het Koninkrijk van Abhá, het gelaat stralend, de tong welsprekend, het oor oplettend, er dag en nacht naar strevend Gods welbehagen te verkrijgen. Al wat hij wenst te doen moet in harmonie zijn met Gods welbehagen. Hij moet zien en begrijpen wat Gods wil is en dienovereenkomstig handelen. Er kan geen twijfel over bestaan dat zulke lofwaardige daden dankbaarheid betekenen voor Gods gunsten.

4. Bedenk hoe dankbaar iemand wordt als hij van een ziekte wordt genezen, als hij door een ander vriendelijk wordt behandeld of als hem een dienst wordt bewezen, ook al is die van het geringste belang. Als we zulke gunsten vergeten, is dat een bewijs van ondankbaarheid. Dan zal men zeggen dat er een liefdevolle dienst is bewezen, maar dat wij ondankbaar zijn en deze liefde en gunst niet waarderen. Lichamelijk en geestelijk zijn wij ondergedompeld in de zee van Gods gunst. Hij heeft ons voorzien van voedsel, drank en andere benodigdheden. Zijn gunsten omvatten ons van alle kanten. De voedingsmiddelen die voor de mens zijn voorzien, zijn zegeningen. Zicht, gehoor en al zijn vermogens zijn wonderbare gaven. Deze zegeningen zijn ontelbaar, hoeveel er ook genoemd worden, ze zijn nog steeds eindeloos. Geestelijke zegeningen zijn eveneens eindeloos – geest, bewustzijn, gedachte, geheugen, beleving, ideeënvorming en andere gaven. Door deze heeft Hij ons geleid, en gaan wij Zijn Koninkrijk binnen. Hij heeft de deuren van al het goede voor ons aangezicht geopend. Hij heeft gezorgd voor eeuwige heerlijkheid. Hij heeft ons opgeroepen tot het Koninkrijk der Hemelen. Hij heeft ons verrijkt met Gods gaven. Elke dag heeft Hij nieuwe blijde tijdingen verkondigd. Elk uur dalen er nieuwe gaven neer.

5. Zie hoe alle mensen slapen, en u wakker bent. Zij zijn dood en u leeft door de adem van de Heilige Geest. Zij zijn blind, terwijl u begiftigd bent met waarnemingsvermogen. Zij zijn verstoken van de liefde Gods, maar in uw harten bestaat zij en gloeit zij. Denk na over deze gaven en gunsten.

6. Daarom moet u uit dankbaarheid daarvoor handelen in overeenstemming met de leringen van Bahá’u’lláh. U moet de Tafelen lezen – De Verborgen Woorden, Ishráqát (Pracht), Bishárát (Blijde Tijdingen) – alle heilige uitspraken, en ernaar handelen. Dit is ware dankbaarheid, om in overeenstemming met deze uitspraken te leven. Dit is werkelijke dankbaarheid en goddelijke schenking. Dit is dankbaarheid en verheerlijking van God.

7. Ik hoop dat u allen daartoe mag komen, dat u deze gunsten van God in gedachten houdt en oplettend bent. Het is mijn hoop dat ik met een opgewekt hart vertrek uit New York, en mijn hart is gelukkig als de vrienden van God elkaar liefhebben, als zij de barmhartigheid van God aan alle mensen openbaren. Als ik dit zie, zal ik gelukkig weggaan.

8. Gegroet!
Toespraken van ‘Abdu’l-Bahá in Boston
23 – 25 juli 1912
– 84 –
23 juli 1912
Hotel Victoria
Boston, Massachusetts
Aantekeningen van Edna McKinney

1. De bahá’ís mogen zich niet inlaten met politieke bewegingen die tot opruiing leiden. Zij moeten zich bekommeren om bewegingen die bijdragen tot recht en orde. In het huidige Perzië nemen de bahá’ís geen deel aan de revolutionaire omwentelingen die zijn uitgelopen op wetteloosheid en rebellie. Niettemin kan een bahá’í een politieke functie bekleden en interesse hebben voor politiek van het juiste soort. Ministers, staatsambtenaren en gouverneurs-generaal in Perzië zijn bahá’ís, en er zijn vele andere bahá’ís die regeringsfuncties bekleden. Maar nergens ter wereld mogen de volgelingen van Bahá’u’lláh betrokken zijn bij opruiende bewegingen. Als er hier in Amerika bijvoorbeeld een opstand zou plaatsvinden met als doel het instellen van een despotische regering, dan mogen de bahá’ís daar niet bij betrokken zijn.

2. De bahá’í-zaak omvat alle economische en sociale vraagstukken onder de noemer en toepassing van haar wetten. De essentie van de bahá’í-geest is dat er gehoorzaamheid moet zijn aan de wetten en beginselen van de regering, om een betere sociale orde en economische toestand tot stand te brengen. Onder de wetten die de wereld zullen regeren, mogen de socialisten terecht mensenrechten opeisen, maar zonder hun toevlucht te nemen tot geweld en dwang. De regeringen zullen deze wetten uitvaardigen en een rechtvaardige wetgeving en economie instellen, zodat de gehele mensheid een volledige mate van welzijn en voorrecht kan genieten. Maar dit moet altijd gebeuren in overeenstemming met wettelijke bescherming en procedures. Zonder wetgevend bestuur kunnen rechten en eisen niet worden gerealiseerd, en kan het welzijn van de samenleving niet worden bewerkstelligd. Vandaag de dag is de manier om eisen te stellen staken en het gebruiken van geweld, wat duidelijk verkeerd is en vernietigend voor de menselijke beginselen. Rechtmatige privileges en eisen moeten worden vastgelegd in wetten en regels.

3. Terwijl duizenden deze vraagstukken overwegen, hebben wij meer wezenlijke doelen. De fundamenten van de gehele economische situatie zijn goddelijk van aard en zijn verbonden met de wereld van het hart en de geest. Dit wordt volledig uitgelegd in de bahá’í-leer, en zonder kennis van de beginselen ervan kan geen verbetering van de economische toestand worden gerealiseerd. De bahá’ís zullen deze vooruitgang en verbeteringen tot stand brengen, maar niet door opruiing en beroep op fysiek geweld – niet door oorlogsvoering, maar welzijn. De harten moeten zo met elkaar versmolten raken, de liefde moet zo overheersend worden dat de rijken de armen gewillig zullen bijstaan en stappen zullen ondernemen om deze economische aanpassingen blijvend tot stand te brengen. Als het op deze manier wordt bereikt, zal het zeer prijzenswaardig zijn, omdat het dan ter wille van God is en op de weg van dienstbaarheid aan Hem. Het zal bijvoorbeeld zijn alsof de rijke inwoners van een stad zouden zeggen: “Het is noch rechtvaardig noch geoorloofd dat wij grote rijkdom bezitten terwijl er in deze gemeenschap grote armoede heerst”, en dan hun rijkdom vrijwillig aan de armen zouden geven en slechts zoveel zouden behouden als hen in staat stelt comfortabel te leven.

4. Streef er daarom naar om liefde te scheppen in de harten, zodat zij bezield en stralend worden. Wanneer die liefde straalt, zal zij andere harten doordringen net zoals dit elektrische licht zijn omgeving verlicht. Als de liefde van God gevestigd is, zal al het andere gerealiseerd worden. Dit is de echte basis van alle economie. Reflecteer hierover. Streef ernaar de oorzaak van de aantrekkingskracht van zielen te worden in plaats van het verstand te dwingen. Toon ware economie aan de mensen. Laat zien wat liefde is, wat vriendelijkheid is, wat ware onthechting is en vrijgevigheid. Dit is het belangrijkste voor u om te doen. Handel in overeenstemming met de leer van Bahá’u’lláh. Al Zijn boeken zullen worden vertaald. Nu is het tijd voor u om te leven in overeenstemming met Zijn woorden. Laat uw daden de echte vertaling zijn van hun betekenis. Economische vragen zullen de harten niet aantrekken. De liefde van God alleen zal hen aantrekken. Economische vraagstukken zijn zeer interessant, maar de kracht die de harten van de mensen beweegt, beheerst en aantrekt is de liefde van God.

– 85 –
24 juli 1912
Theosophical Society, The Kensington

Exeter and Boylston Streets, Boston, Massachusetts

Aantekeningen van Edna McKinney

1. In de wereld van het bestaan is niets zo belangrijk als geest, niets zo essentieel als de geest van de mens. De geest van de mens is het meest nobele fenomeen. De geest van de mens is de ontmoetingsplek tussen de mens en God. De geest van de mens is de bezieling van het menselijk leven en het collectieve centrum van alle menselijke deugden. De geest van de mens is de oorzaak van de verlichting van deze wereld. De wereld kan worden vergeleken met het lichaam. De mens is de geest van het lichaam, want het licht van de wereld is de menselijke geest. De mens is het leven van de wereld, en het leven van de mens is de geest. Het geluk van de wereld hangt af van de mens, en het geluk van de mens hangt af van de geest. De wereld kan worden vergeleken met het lampenglas, terwijl de mens het licht is. De mens zelf kan worden vergeleken met de lamp en zijn geest het licht in de lamp. Daarom zullen wij over deze geest spreken.

2. De filosofen van de wereld zijn verdeeld in twee klassen: de materialisten, die de geest en zijn onsterfelijkheid ontkennen, en de goddelijke filosofen, de wijzen van God, de ware verlichters, die geloven in de geest en zijn voortbestaan hierna. De oude filosofen leerden dat de mens slechts bestaat uit de materiële elementen die zijn celstructuur vormen en dat wanneer deze samenstelling uiteenvalt, het leven van de mens ophoudt te bestaan. Zij redeneerden dat de mens alleen lichaam is, en dat uit deze elementaire samenstelling de organen en hun functies, de zintuigen, krachten en eigenschappen die de mens kenmerken zijn voortgekomen, en dat deze volledig verdwijnen met het fysieke lichaam. Dit is praktisch de verklaring van alle materialisten.

3. De goddelijke filosofen verkondigen dat de geest van de mens altijd levend en eeuwig is, en vanwege de bezwaren van de materialisten hebben deze wijzen van God rationele bewijzen aangevoerd om de geldigheid van hun bewering te ondersteunen. Aangezien de materialistische filosofen het Boek van God ontkennen, is het schriftuurlijke bewijs voor hen geen bewijs en zijn materialistische bewijzen noodzakelijk. De mensen van goddelijke kennis hebben hun geantwoord dat alle bestaande verschijnselen kunnen worden onderverdeeld in rangen of koninkrijken, die geleidelijk worden ingedeeld in minerale, plantaardige, dierlijke en menselijke wezens, die elk hun graad van functie en intelligentie bezitten. Wanneer wij het mineraal beschouwen, stellen wij vast dat het bestaat en de kracht van aantrekking of samenstelling bezit. Het plantenrijk bezit de eigenschappen van het mineraal plus de toenemende deugd of kracht van groei. Het is dus duidelijk dat het plantenrijk superieur is aan het mineraal. Het dierenrijk bezit op zijn beurt de kwaliteiten van het minerale en het plantaardige plus de vijf zintuigen van waarneming, waar de lagere koninkrijken van verstoken blijven. Evenzo bestaat het geheugen, dat inherent is aan het dier, niet in de lagere rijken.

4. Zoals het dier edeler is dan het plantaardige en minerale, zo is de mens superieur aan het dier. Het dier is verstoken van idealiteit – dat wil zeggen, het is een gevangene van de wereld van de natuur en niet in contact met dat wat binnen en buiten de natuur ligt. Het is zonder geestelijke gevoeligheden, verstoken van de aantrekkingskracht van het bewustzijn, onbewust van de wereld van God en niet in staat af te wijken van de wet der natuur. Bij de mens is het anders. De mens is in het bezit van de werking van het bewustzijn. Hij heeft waarneming, denkvermogen en is in staat de geheimen van het universum te ontdekken. Alle industrieën, uitvindingen en voorzieningen die ons dagelijks leven omringen, waren ooit verborgen geheimen van de natuur, maar de werkelijkheid van de mens drong erin door en onderwierp ze aan zijn doeleinden. Volgens de wetten van de natuur hadden zij latent en verborgen moeten blijven, maar de mens, die deze wetten overstijgt, ontdekte deze mysteriën en bracht ze van het onzichtbare naar het kenbare en zichtbare. Hoe wonderbaarlijk is de geest van de mens! Eén van de mysteriën van de natuurverschijnselen is elektriciteit. De mens heeft deze onbegrensde kracht ontdekt en voor zijn gebruik geschikt gemaakt. Hoeveel geheimen van de natuur zijn doorgedrongen en onthuld! Columbus ontdekte Amerika vanuit Spanje. De mens heeft nauwkeurig vastgesteld dat de zon stilstaat terwijl de aarde eromheen draait. Het dier kan dit niet. De mens ziet de luchtspiegeling als een illusie. Dit gaat de macht van het dier te boven. Het dier kan alleen weten door zintuiglijke indrukken en kan de intellectuele werkelijkheid niet bevatten. Het dier kan zich de kracht van het denken niet voorstellen. Dit is een abstracte intellectuele zaak en niet beperkt tot de zintuigen. Het dier kan niet weten dat de aarde rond is. Kortom, abstracte intellectuele verschijnselen zijn menselijke vermogens. De hele schepping onder het koninkrijk van de mens is de gevangene van de natuur, zij kan niet in de geringste mate afwijken van de wetten van de natuur. Maar de mens trekt het zwaard van de heerschappij uit de hand van de natuur en gebruikt het op het hoofd van de natuur. Het is bijvoorbeeld een natuurlijke noodzaak dat de mens een bewoner van de aarde is, maar de kracht van de menselijke geest overstijgt deze beperking en hij zweeft omhoog in vliegtuigen. Dit is in strijd met de wet en de vereiste van de natuur. Hij vaart met hoge snelheid over de oceaan en duikt onder het oppervlak in onderzeeërs. Hij sluit de menselijke stem op in een fonograaf en communiceert in een oogwenk van Oost naar West. Dit zijn dingen waarvan we weten dat ze in strijd zijn met de beperkingen van de natuurwet. De mens overstijgt de natuur, terwijl het minerale, het plantaardige en het dierlijke er hulpeloos aan onderworpen zijn. Dit kan alleen door de kracht van de geest, want de geest is de werkelijkheid.

5. In de lichamelijke vermogens en zintuigen zijn mens en dier echter partners. In feite is het dier vaak superieur aan de mens in zintuiglijke waarneming. Het zicht van sommige dieren is bijvoorbeeld buitengewoon scherp en het gehoor van andere zeer scherp. Denk aan het instinct van een hond: hoeveel groter dan dat van de mens. Maar hoewel het dier alle lichamelijke deugden en zintuigen met de mens deelt, is de mens een geestelijke kracht geschonken die het dier ontbeert. Dit is een bewijs dat er in de mens iets is boven en buiten de begiftiging van het dier – een vermogen en een deugd die eigen zijn aan het menselijk koninkrijk en die ontbreken in de lagere koninkrijken van het bestaan. Dit is de menselijke geest. Al deze prachtige menselijke prestaties zijn te danken aan de doeltreffendheid en de doordringende kracht van de geest van de mens. Als de mens deze geest niet had, zou geen van deze prestaties mogelijk zijn geweest. Dit is zo duidelijk als de zon op het middaguur.

6. Alle organismen van de materiële schepping zijn beperkt tot een beeld of vorm. Dat wil zeggen dat elk geschapen materieel wezen een vorm heeft. Het kan niet tegelijkertijd twee vormen hebben. Een lichaam kan bijvoorbeeld bolvormig, driehoekig of vierkant zijn, maar het kan onmogelijk twee van deze vormen tegelijk zijn. Het kan driehoekig zijn, maar om vierkant te worden moet het zich eerst ontdoen van de driehoekige vorm. Het is absoluut onmogelijk beide tegelijk te zijn. Daarom is het in de werkelijkheid van materiële organismen duidelijk dat verschillende vormen niet tegelijkertijd kunnen worden bezeten. In de geestelijke werkelijkheid van de mens echter kunnen alle geometrische figuren tegelijkertijd worden opgevat, terwijl in de fysieke werkelijkheid het ene beeld moet worden verlaten om een ander mogelijk te maken. Dit is de wet van verandering en transformatie, en verandering en transformatie zijn voorlopers van sterfelijkheid. Zonder deze vormverandering zouden de verschijnselen onsterfelijk zijn, maar omdat het waarneembare bestaan aan verandering onderhevig is, is het sterfelijk. De werkelijkheid van de mens echter is in het bezit van alle deugden. Het is niet nodig dat hij het ene beeld voor het andere opgeeft, zoals louter fysieke lichamen doen. Daarom is er in die werkelijkheid geen verandering of omvorming. Zij is onsterfelijk en eeuwig. Het lichaam van de mens kan in Amerika zijn, terwijl zijn geest in het Verre Oosten werkt, ontdekt, organiseert en plant. Terwijl hij in Rusland bezig is met regeren, wetten maken en een gebouw oprichten, is zijn lichaam nog steeds hier in Amerika. Wat is deze kracht die, hoewel hij lichamelijk in Amerika is, tegelijkertijd in het Oosten werkt, organiseert, vernietigt en opbouwt? Het is de geest van de mens. Dit is onweerlegbaar.

7. Wanneer je een zaak wil overdenken of overwegen, raadpleeg je iets in jezelf. Je zegt: zal ik het doen of zal ik het niet doen? Is het beter om deze reis te maken of ervan af te zien? Wie raadpleeg je? Wie in jou beslist over deze vraag? Zeker is er een afzonderlijke kracht, een intelligent ego. Als het niet anders was dan je ego, zou je het niet raadplegen. Het is groter dan het denkvermogen. Het is je geest die je leert, die adviseert en beslist. Wie is het die ondervraagt? Wie is het die antwoordt? Het lijdt geen twijfel dat het de geest is en dat er geen verandering of transformatie in is, want het is geen samenstelling van elementen, en alles wat niet uit verschillende elementen bestaat is eeuwig. Verandering en transformatie zijn typische kenmerken van een samengesteld geheel. Er bestaat geen verandering en transformatie in de geest. Het bewijs hiervan is dat de onderdelen van het lichaam kunnen verzwakken. Het kan functies verliezen of verlamd raken, maar toch blijft het verstand, de geest, altijd hetzelfde. De geest besluit, de gedachte is volmaakt en toch verschrompelt de hand, de voeten kunnen niet gebruikt worden, de wervelkolom raakt verlamd en er is helemaal geen spierfunctie meer, maar de geest blijft in dezelfde toestand. Haal bij een gezonde mens de ledematen weg en de geest raakt niet verscheurd. Amputeer zijn voeten en zijn geest blijft. Hij zou lam kunnen worden, maar zijn geest wordt niet getroffen. De geest is altijd dezelfde. U kunt geen verandering of transformatie waarnemen, en omdat er geen verandering of transformatie plaatsvindt is zij eeuwig en blijvend.

8. Beschouw de mens in slaaptoestand. Het is duidelijk dat al zijn lichaamsdelen en ledematen stilstaan, functieloos zijn. Zijn oog ziet niet, zijn oor hoort niet, zijn voeten en handen zijn bewegingsloos. Maar toch ziet hij in de wereld van de dromen, hoort hij, spreekt hij, loopt hij, vliegt hij misschien zelfs in een vliegtuig. Daarom wordt het duidelijk dat, hoewel het lichaam dood is, de geest levend en blijvend is. Nee, de waarnemingen kunnen scherper zijn wanneer het lichaam van de mens slaapt, de vlucht kan hoger zijn, het gehoor scherper. Alle functies zijn er, en toch staat het lichaam stil. Vandaar het bewijs dat er een geest in de mens is, en in deze geest is er geen onderscheid of het lichaam slaapt of absoluut dood en afhankelijk is. De geest is niet onbekwaam door deze omstandigheden. Hij is niet verstoken van zijn bestaan. Hij is niet verstoken van zijn volmaaktheden. De bewijzen zijn talrijk, ontelbaar.

9. Dit zijn allemaal rationele bewijzen. Niemand kan ze weerleggen. Aangezien wij hebben aangetoond dat er een geest is en dat deze geest blijvend en eeuwig is, moeten wij ernaar streven er kennis van te nemen. Moge u geïnformeerd worden over zijn kracht, u haasten om hem goddelijk te maken, om hem zuiver en heilig te laten worden en hem te maken tot het licht van de wereld dat Oost en West verlicht.

– 86 –
25 juli 1912
Hotel Victoria
Boston, Massachusetts
Aantekeningen van Edna McKinney

1. Ik ben heel blij u hier vandaag te mogen begroeten. Dit is de tweede keer dat de bries van God over Boston waait. Ik verwacht resultaten van dit bezoek en hoop dat mijn komst niet vruchteloos zal zijn. De resultaten die ik verwacht zijn deze: dat de individuele ziel zal worden bevrijd van het zelf en begeerte en bevrijd wordt van de slavernij van duivelse ingevingen. Moge de spiegels van de harten gereinigd worden van stof, zodat de Zon van Waarheid erin weerspiegeld kan worden.

2. De mens bezit twee soorten ontvankelijkheid: de natuurlijke emoties, die als stof op de spiegel zijn en de geestelijke ontvankelijkheden die de barmhartige en hemelse eigenschappen zijn.

3. Er is een kracht die de spiegel van stof zuivert en de weerspiegeling ervan verandert in intense helderheid en glans, zodat geestelijke gevoeligheden de harten kuisen en hemelse weldaden hen heiligen. Wat is het stof dat de spiegel verduistert? Het is gehechtheid aan de wereld, hebzucht, afgunst, hang naar luxe en comfort, hoogmoed en eigenliefde. Dit is het stof dat de weerkaatsing van de stralen van de Zon van Werkelijkheid in de spiegel verhindert. De natuurlijke gevoeligheden zijn kwalijk en zijn als roest die het hart de gunsten van God onthouden. Maar oprechtheid, rechtvaardigheid, nederigheid, onthechting en liefde voor de gelovigen in God zullen de spiegel zuiveren en hem doen stralen met de weerspiegelde stralen van de Zon van Waarheid.

4. Ik hoop dat u deze zaak zult overwegen, dat u uw eigen onvolmaaktheden zult zoeken en niet zult denken aan de onvolmaaktheden van iemand anders. Streef er met alle macht naar om vrij te komen van onvolmaaktheden. Achteloze zielen zoeken altijd de fouten in anderen. Wat weet een huichelaar van andermans fouten als hij blind is voor zijn eigen tekortkomingen? Dit is de betekenis van de woorden in de Zeven Valleien. Het is een leidraad voor menselijk gedrag. Zolang een mens zijn eigen fouten niet vindt, kan hij nooit volmaakt worden. Niets is vruchtbaarder voor de mens dan de kennis van zijn eigen tekortkomingen. De Gezegende Volmaaktheid zegt: “Ik verwonder mij over de mens die zijn eigen tekortkomingen niet vindt.”

Toespraken van ‘Abdu’l-Bahá in Dublin
5 – 6 augustus 1912
– 87 –
5 augustus 1912
Dublin Inn
Dublin, New Hampshire
Aantekeningen van Howard MacNutt

1. De christenen hebben zich vastgeklampt aan de letterlijke interpretatie van de verklaring in het Evangelie dat Christus uit de hemel kwam. Ook de joden hielden ten tijde van Zijn openbaring vast aan de uiterlijke en zichtbare verwachting van de vervulling van de profetieën. Zij zeiden: “De Messias zal uit de hemel verschijnen. Deze man kwam uit Nazareth. Wij kennen zijn huis, zijn ouders en zijn volk. Het is slechts van horen zeggen dat hij uit de hemel is neergedaald, dit kan niet worden bewezen.”

2. In de tekst van het Evangelie staat dat Hij uit de hemel kwam, hoewel Hij lichamelijk uit zijn moeder werd geboren. De betekenis is dat de goddelijke werkelijkheid van Christus uit de hemel kwam, maar dat het lichaam uit Maria werd geboren. Daarom is Hij volgens de profetieën van het Heilige Boek gekomen en ook volgens de natuurwet – Zijn werkelijkheid uit de hemel, Zijn lichaam aards. Zoals Hij vroeger kwam, zo moet Hij nu op dezelfde wijze komen. Maar sommigen komen met bezwaren en zeggen: “We moeten hiervan een letterlijk bewijs hebben door middel van de zintuigen.”

3. De werkelijkheid van Christus was altijd in de hemel en zal er altijd zijn. Dat is de bedoeling van de tekst van het Evangelie. Want terwijl Jezus Christus op aarde wandelde, zei Hij: “De Mensenzoon is in de hemel.” Daarom is het vasthouden aan de letterlijke interpretatie en de zichtbare vervulling van de tekst van de Heilige Boeken slechts een imitatie van voorouderlijke vormen en overtuigingen. Want als wij de werkelijkheid van Christus waarnemen, worden deze teksten en uitspraken duidelijk en volkomen verenigbaar met elkaar. Tenzij wij de werkelijkheid beseffen, kunnen wij de betekenissen van de Heilige Boeken niet begrijpen, want deze betekenissen zijn symbolisch en geestelijk – zoals bijvoorbeeld de opwekking van Lazarus, die een geestelijke betekenis heeft. We moeten allereerst vaststellen dat de macht van God oneindig is, onbeperkt, en dat het binnen die macht ligt om alles te volbrengen.

4. Ten tweede moeten we de betekenis van Christus’ woorden over de doden begrijpen. Een zekere discipel kwam tot Christus en vroeg toestemming om zijn vader te gaan begraven. Hij antwoordde: “Laat de doden hun doden begraven.” Daarom bestempelde Christus sommigen die nog leefden als dood – dat wil zeggen, laat de levende doden, de geestelijk doden, uw vader begraven. Zij waren dood omdat zij niet in Christus geloofden. Hoewel lichamelijk levend, waren zij geestelijk dood. Dit is de betekenis van Christus’ woorden: “Wat uit vlees geboren is, is vlees, en wat uit geest geboren is, is geest.” Hij bedoelde, dat degenen, die alleen uit het menselijk lichaam geboren waren, geestelijk dood waren, terwijl zij die zijn opgewekt door de ademtochten van de Heilige Geest, levend waren en eeuwig levend. Dit zijn de interpretaties van Christus zelf. Denk erover na, en de betekenis van de Heilige Boeken zal duidelijk worden als de zon op het middaguur.

5. De Heilige Boeken hebben hun speciale terminologieën die gekend en begrepen moeten worden. Artsen hebben hun eigen bijzondere termen; architecten en filosofen hebben hun karakteristieke uitdrukkingen; dichters hebben hun zinnen; en wetenschappers hun naamgeving. In de Geschriften lezen we dat Sion danst. Het is duidelijk dat dit een andere dan letterlijke interpretatie heeft. De betekenis is dat het volk van Sion zich zal verblijden. De joden zeiden dat Christus niet de Messias was, maar de antichrist, omdat een van de tekenen van de komst van de Messias het dansen van de berg Sion was, wat nog niet was gebeurd. In werkelijkheid danste en jubelde niet alleen de berg Sion, maar heel Palestina toen Christus verscheen. Ook wordt in de Geschriften gezegd: “De bomen des velds zullen in hun handen klappen.” Dit is symbolisch. In elke taal zijn er termen en uitdrukkingen die niet letterlijk genomen kunnen worden. In oosterse landen is het bijvoorbeeld gebruikelijk om te zeggen: “Toen mijn vriend het huis binnenkwam, begonnen de deuren en muren te zingen en te dansen.” In Perzië zegt men “Ga naar het hoofd,” wat betekent dat men de zaak moet aanpakken volgens haar eigen voorwaarden en gebruiken. Dit alles heeft andere en innerlijke betekenissen.

6. U heeft gevraagd naar de goedkeuring van de behandeling en genezing volgens de benadering van Christian Science. De geest heeft invloed; gebed heeft een geestelijk effect. Daarom bidden wij: “O God! Genees deze zieke!” Opdat God wellicht antwoordt. Maakt het uit wie er bidt? God zal het gebed van elke dienaar verhoren als dat gebed dringend is. Zijn barmhartigheid is onmetelijk, onbegrensd. Hij verhoort de gebeden van al Zijn dienaren. Hij verhoort het gebed van deze plant. De plant bidt mogelijk: “O God! Stuur mij regen!” God verhoort het gebed, en de plant groeit. God zal iedereen antwoorden. Hebben wij, voordat wij in deze wereld geboren werden, niet gebeden: “O God! Geef mij een moeder; geef mij twee bronnen van zuivere melk; zuiver de lucht voor mijn ademhaling; geef mij rust en troost; bereid voedsel voor mijn onderhoud en levensonderhoud?” Hebben we niet potentieel gebeden om deze noodzakelijke zegeningen voordat we werden geschapen? Toen we in deze wereld kwamen, werden onze gebeden toen niet beantwoord? Vonden we geen moeder, vader, voedsel, licht, thuis en elke andere behoefte en zegening, hoewel we er eigenlijk niet om vroegen? Daarom is het vanzelfsprekend dat God ons zal geven als we Hem vragen. Zijn barmhartigheid is alomvattend.

7. Maar wij vragen dingen die de goddelijke wijsheid niet voor ons wenst, en er is geen antwoord op ons gebed. Zijn wijsheid bekrachtigt niet wat wij wensen. Wij bidden: “O God! Maak mij rijk!” Als dit gebed universeel zou worden verhoord, zouden de menselijke zaken tot stilstand komen. Er zou niemand meer zijn om op straat te werken, niemand om de grond te bewerken, niemand om te bouwen, niemand om de treinen te laten rijden. Daarom is het duidelijk dat het niet goed voor ons zou zijn als alle gebeden werden verhoord. De zaken van de wereld zouden worden verstoord, energieën verlamd en vooruitgang belemmerd. Maar wat we ook vragen dat in overeenstemming is met de goddelijke wijsheid, zal God beantwoorden. Ongetwijfeld!

8. Zo kan een zeer zwakke patiënt de dokter vragen hem voedsel te geven dat een groot gevaar vormt voor zijn leven en zijn toestand. Hij kan smeken om gebraden vlees. De dokter is vriendelijk en wijs. Hij weet dat het gevaarlijk zou zijn voor zijn patiënt, dus weigert hij het toe te staan. De dokter is barmhartig, de patiënt onwetend. Door de goedheid van de dokter herstelt de patiënt en wordt zijn leven gered. Toch kan de patiënt roepen dat de dokter onvriendelijk is en slecht omdat hij weigert zijn smeekbede te beantwoorden.

9. God is barmhartig. In Zijn barmhartigheid verhoort Hij de gebeden van al Zijn dienaren wanneer dat volgens Zijn hoogste wijsheid nodig is.

– 88 –
6 augustus 1912
Het huis van de heer en mevrouw Arthur J. Parsons
Dublin, New Hampshire
Aantekeningen van Howard MacNutt

1. Vandaag genieten we van gematigd weer. Aangezien er veel vreemden aanwezig zijn, zullen we vragen beantwoorden.

2. Vraag: Zijn niet alle christenen bahá’í? Is er een verschil?

3. Antwoord: Wanneer christenen handelen volgens de leer van Christus, worden zij bahá’í genoemd. Want de grondslagen van het christendom en de religie van Bahá’u’lláh zijn één. De grondslagen van alle goddelijke Profeten en Heilige Boeken zijn één. Het verschil tussen hen is er slechts één van terminologie. Elke lente is identiek aan de vorige lente. Het onderscheid ertussen is er slechts een van de kalender – 1911, 1912 enzovoort. Het verschil tussen een christen en een bahá’í is dus dit: Er was een vroegere lente en er is nu een lente. Geen ander verschil bestaat, want de grondslagen zijn dezelfde. Wie volledig handelt in overeenstemming met de leer van Christus is een bahá’í. Het doel is de wezenlijke betekenis van christen zijn, niet het woord alleen. Het doel is de zon zelf en niet de dageraadspunten. Want hoewel de zon één zon is, zijn er vele dageraadspunten. We moeten de dageraadspunten niet aanbidden, maar de zon. We moeten de werkelijkheid van religie aanbidden en ons niet blindelings vastklampen aan de benaming christendom. De Zon van Werkelijkheid moet worden aanbeden en gevolgd. Wij moeten de geur van de roos zoeken, aan welke struik zij ook bloeit – of het nu oosters of westers is. Wees zoekers van het licht, ongeacht uit welke lantaarn het komt. Wees geen liefhebbers van de lantaarn. Ooit scheen het licht uit een lantaarn in het Oosten, nu in het Westen. Als het uit het noorden komt, of uit het zuiden, of uit welke richting dan ook, volg dan het licht. Ik zal het verder toelichten. Een zeker persoon schonk een munt aan vijf bedelaars. Zij besloten het uit te geven aan voedsel. De Engelsman zei: “Koop druiven.” De Turk wilde uzum, de Arabier ‘anab, de Griek stafi’li, de Pers angúr. Omdat ze elkaars taal niet verstonden, maakten ze ruzie en vochten. Er kwam een vreemdeling langs. Hij kende alle vijf de talen. Hij zei: “Geef me de munt; ik zal kopen wat u wenst.” Toen hij hun druiven bracht, waren ze allemaal tevreden. Ze wilden hetzelfde, maar verschilden alleen in de term. Kortom, wanneer de werkelijkheid doordringt te midden van de religies, zullen allen verenigd en verzoend worden.

4. Vraag: Vindt ‘Abdu’l-Bahá dat het christendom niet wordt nageleefd en uitgevoerd in Amerika?

5. Antwoord: Ik bedoel dat het volledig moet worden uitgevoerd en nageleefd. De mens heeft ogen, oren, armen, een hoofd, voeten en diverse andere ledematen nodig. Wanneer hij alles heeft en alle samenwerken, is er symmetrie en volmaaktheid in de mens. Daarom zei Christus: “Wees dan volmaakt, zoals uw Vader in de hemel volmaakt is”, wat betekent dat volmaaktheid de eis van het christendom is. Wees het beeld en de gelijkenis van God. Dit is niet gemakkelijk. Het vereist de concentratie van alle hemelse deugden. Het vereist dat wij ontvangers worden van alle volmaaktheden van God. Dan worden we Zijn beeld en gelijkenis. Want in de Bijbel staat: “Laat ons de mens maken naar ons beeld, naar onze gelijkenis.” Het bereiken hiervan is zeer moeilijk.

6. Toen Christus verscheen met die wonderlijke ademtochten van de Heilige Geest, zeiden de kinderen Israëls: “Wij zijn geheel onafhankelijk van hem. Wij kunnen zonder hem en volgen Mozes. Wij hebben een boek en daarin staan de leringen van God, wat hebben wij dus aan deze man?” Christus zei tot hen: “Het boek volstaat niet.” Het is mogelijk, dat een mens een medicijnboek vasthoudt en zegt: “Ik heb geen behoefte aan een dokter. Ik zal handelen volgens het boek. Daarin wordt elke ziekte genoemd, alle symptomen worden verklaard, de diagnose van elke kwaal is volledig uitgeschreven, en voor elke kwaal wordt een recept gegeven. Waarom zou ik dan een dokter nodig hebben?” Dit is pure onwetendheid. Een arts is nodig om medicijnen voor te schrijven. Door zijn vaardigheid worden de principes van het boek juist en effectief toegepast totdat de patiënt weer gezond is. Christus was een hemelse Geneesheer. Hij bracht geestelijke gezondheid en genezing in de wereld. Bahá’u’lláh is eveneens een goddelijke Geneesheer. Hij heeft voorschriften geopenbaard voor het wegnemen van ziekten uit de samenleving en heeft menselijke omstandigheden verbeterd door geestelijke kracht.

7. Daarom is louter kennis niet voldoende voor volledige menselijke ontwikkeling. De leringen van de Heilige Boeken hebben een hemelse macht en goddelijke kracht nodig om ze uit te voeren. Een huis wordt niet gebouwd door louter kennis van de plannen. Er moet geld komen en er is wilskracht nodig om het te bouwen. Vervolgens moet er een timmerman aan te pas komen om het op te bouwen. Het is niet voldoende om te zeggen: “Het plan en het doel van dit huis zijn zeer goed, ik zal erin wonen.” Er staan geen beschermende muren, er ligt geen beschuttend dak in deze simpele uitspraak. Het huis moet daadwerkelijk gebouwd worden voordat we erin kunnen wonen.

8. Kortom, de leringen van de Heilige Boeken hebben een goddelijke kracht nodig om hun verwezenlijking in menselijke harten te voltooien. In Perzië heeft Bahá’u’lláh zielen grootgebracht en onderwezen, een band van verbondenheid tussen verschillende volkeren tot stand gebracht en uiteenlopende religieuze overtuigingen zodanig verenigd dat twintigduizend toegewijden zich opofferden voor de Zaak van God in de glorieuze eenheid van het martelaarschap. Tussen deze gezegende zielen bleef geen enkel verschil over – christenen, joden, moslims, zoroastriërs, allen vermengd, verenigd en in overeenstemming door de kracht van Zijn hemelse macht, niet door louter woorden, niet door slechts te zeggen: “Eenheid is goed, en liefde is prijzenswaardig.”

9. Bahá’u’lláh verkondigde deze eenheid en liefde niet alleen. Hij bracht ze tot stand. Als een hemelse Geneesheer gaf Hij niet alleen recepten voor deze kwalen van verdeeldheid en haat, maar volbracht Hij ook de feitelijke genezing. We kunnen in een medisch boek lezen dat een bepaalde vorm van ziekte een dergelijk middel vereist. Hoewel dit absoluut waar is, is het middel nutteloos als er geen wil en uitvoerende kracht is om het toe te passen. Iedere man in het leger van de koning kan een bevel geven. Maar als de koning spreekt, wordt het uitgevoerd. Deze of gene kan zeggen: “Ga een land veroveren.” Maar als de koning zegt “Ga!”, gaat het leger voorwaarts. Daarom is het duidelijk dat de bekrachtiging van de Heilige Geest en de stuwende invloed van een hemelse macht nodig zijn om het goddelijke doel in menselijke harten en omstandigheden te verwezenlijken. Jezus Christus, eenzaam en alleen, volbracht wat alle koningen der aarde niet hadden kunnen volbrengen. Als alle koninkrijken en natiën van de wereld hadden samengewerkt om het te bereiken, zouden zij toch gefaald hebben.

10. Het is daarom duidelijk en bewezen dat er een inspanning moet worden geleverd om het doel en het plan van de leringen van God te voltooien, opdat in deze grote Dag der dagen de wereld wordt vernieuwd, de zielen worden opgewekt, een nieuwe levensgeest wordt gevonden, de harten worden verlicht, de mensheid wordt gered van de ketenen van de natuur en de platvloersheid van het materialisme. Het is hoogstnoodzakelijk dat spiritualiteit en uitstraling bereikt worden in aantrekkingskracht naar het goddelijk Koninkrijk. Het louter lezen van de Heilige Boeken en teksten zal niet volstaan.

11. Vele jaren geleden zag ik in Bagdad een zekere officier op de grond zitten. Voor hem lag een groot papier waarin hij naalden stak met daarop kleine rode en witte vlaggetjes. Eerst stak hij ze in het papier, dan trok hij ze er bedachtzaam uit en veranderde hun positie. Ik keek hem lange tijd nieuwsgierig aan en vroeg toen: “Wat bent u aan het doen?” Hij antwoordde: “Ik denk aan iets wat is verteld over Napoleon I tijdens zijn oorlog tegen Oostenrijk. Op een dag, zegt men, vond zijn secretaris hem zittend op de grond zoals ik nu doe, terwijl hij naalden stak in een papier voor hem. Zijn secretaris vroeg wat het betekende. Napoleon antwoordde: ‘Ik ben op het slagveld mijn volgende overwinning aan het voorbereiden. Ziet u, Italië en Oostenrijk zijn verslagen, en Frankrijk triomfeert.’ In de grote campagne die volgde kwam alles uit zoals hij zei. Zijn leger voerde zijn plannen uit tot een volledig succes. Nu doe ik hetzelfde als Napoleon, een grote militaire veroveringscampagne bedenken.” Ik zei: “Waar is uw leger? Napoleon had al een leger uitgerust toen hij zijn overwinning bedacht. U heeft geen leger. Uw troepen bestaan alleen op papier. U heeft geen macht om landen te veroveren. Maak eerst uw leger klaar, en ga dan op de grond zitten met uw naalden.” Wij hebben een leger nodig om de overwinning in de geestelijke wereld te behalen. Plannen alleen zijn niet voldoende. Ideeën en principes zijn hulpeloos zonder een goddelijke macht om ze ten uitvoer te brengen.

12. Naast dit alles is er behoefte aan de stimulans van de vreugde van de blijde tijdingen in mensenharten. Er is een zekere geestelijke aantrekkingskracht nodig opdat de harten gewillig de stap voorwaarts zetten in de goddelijke Zaak. We moeten ons aangetrokken voelen tot God. De ademtochten van de Heilige Geest moeten effect hebben. Tenzij dit zo is, is het onmogelijk dat de leringen van God in ons tot stand komen. Er is een optimale kracht nodig. De mensen in Amerika hebben een opmerkelijk snelle waarneming, intelligentie en begrip. Hun gedachten zijn vrij en niet gebonden aan het juk van overheidstirannie. Zij moeten de werkelijkheid onderzoeken en zich niet bezighouden met voorouderlijke vormen en imitaties. Bedenk wat Christus heeft bereikt. Hij bracht zielen op een plaats waar ze met volledige bereidheid en vreugde hun leven opgaven. Wat een kracht! Duizenden menselijke zielen, in uiterste vreugde door hun geestelijke ontvankelijkheid, waren zo tot God aangetrokken, dat zij op Zijn weg van hun wil werden beroofd. Als hun eenvoudigweg was verteld dat offeren op Gods weg goed en prijzenswaardig was, zou dit nooit zijn gebeurd. Ze zouden er niet naar hebben gehandeld. Christus trok hen aan, ontnam hun de controle, en zij gingen in vervoering voort om zichzelf op te offeren.

13. Qurratu’l-‘Ayn was een Perzische vrouw zonder faam en belang – onbekend, zoals alle andere Perzische vrouwen. Toen zij Bahá’u’lláh zag, veranderde zij volledig, zichtbaar, en keek in een andere wereld. De teugels van de wil werden uit haar handen genomen door hemelse aantrekkingskracht. Ze was zo overweldigd dat haar lichamelijke drijfveren verdwenen. Haar man, haar zonen en haar familie keerden zich in de grootste vijandigheid tegen Bahá’u’lláh. Zij werd zo aangetrokken door de goddelijke drempel dat zij alles in de steek liet en naar de vlakte van Badasht trok, geen angst in haar hart, onversaagd, onverschrokken, openlijk de boodschap van licht verkondigend die tot haar was gekomen. De Perzische regering stond tegen haar op. Ze deden alles om haar stil te krijgen, ze sloten haar op in het huis van de gouverneur, maar ze bleef spreken. Toen werd ze meegenomen en gedood. Tot haar laatste adem sprak zij met vurige welsprekendheid en werd zo beroemd om haar volledige vervoering op het pad van God. Als zij Bahá’u’lláh niet had gezien, zou een dergelijk effect niet hebben plaatsgevonden. Zij had haar hele leven de leringen van de geschriften gelezen en gehoord, maar de actie en vervoering ontbraken. Alle vrouwen in Perzië gaan in het openbaar gehuld in sluiers. Ze zijn zo volledig bedekt dat zelfs de hand niet zichtbaar is. Dit rigide sluieren kan daar niet ter discussie worden gesteld. Qurratu’l-‘Ayn scheurde haar sluiers af en ging onverschrokken verder. Zij was als een leeuwin. Haar daad veroorzaakte grote opschudding in heel Perzië. De sluierplicht in het Oosten is zo buitensporig en verplicht, dat mensen in het Westen geen idee hebben van de opwinding en verontwaardiging die de verschijning van een ongesluierde vrouw teweegbrengt. Qurratu’l-‘Ayn verloor alle gedachten over zichzelf en was onbevreesd in haar aantrekkingskracht tot God.

14. Vraag: Lopen de bahá’í-vrouwen in het Oosten ongesluierd?

15. Antwoord: Dat kan nog niet overal, maar de omstandigheden zijn lang niet zo beperkend als ze waren. De bahá’í-mannen en -vrouwen vergaderen samen. Dit is het begin van de emancipatie van de vrouw uit de eeuwenlange slavernij. Qurratu’l-‘Ayn was werkelijk de bevrijder van alle Perzische vrouwen.

Toespraken van ‘Abdu’l‑Bahá in Green Acre
16 – 17 augustus 1912
– 89 –
16 augustus 1912
Green Acre, Eliot, Maine
Aantekeningen van Edna McKinney

1. Ieder onderwerp dat aan een weldenkend publiek wordt voorgelegd, moet worden onderbouwd door rationele bewijzen en logische argumenten. Er zijn vier soorten bewijzen: ten eerste door zintuiglijke waarneming, ten tweede door het redeneervermogen, ten derde door traditionele of schriftelijke autoriteit en ten vierde door inspiratie. Dat wil zeggen, er zijn vier criteria of beoordelingscriteria waarmee het menselijk verstand tot zijn conclusies komt. We zullen eerst het criterium van de zintuigen bekijken. Dit is een standaard waar de materialistische filosofen van de wereld nog steeds aan vasthouden. Zij geloven dat alles wat voor de zintuigen waarneembaar is, een waarheid is, een zekerheid en zonder twijfel bestaat. Zij zeggen bijvoorbeeld: “Hier is een lamp die je ziet, en omdat ze waarneembaar is voor de zintuigen, kun je niet twijfelen aan haar bestaan. Daar is een boom. Uw gezichtsvermogen verzekert u van zijn werkelijkheid, die zonder twijfel bestaat. Dit is een mens. U ziet dat hij een mens is, daarom bestaat hij.” In één woord, alles wat door de zintuigen wordt bevestigd, wordt verondersteld even onbetwistbaar en onomstreden te zijn als het product van vijf vermenigvuldigd met vijf. Het kan niet zesentwintig of minder dan vijfentwintig zijn. Bijgevolg beschouwen de materialistische filosofen het criterium van de zintuigen als eerste en voornaamste.

2. Maar in de ogen van de goddelijke filosofen is dit bewijs en deze zekerheid niet betrouwbaar. Sterker nog, zij achten de maatstaf van de zintuigen onjuist omdat deze onvolmaakt is. Het gezichtsvermogen bijvoorbeeld is een van de belangrijkste zintuigen, maar het is onderhevig aan vele vergissingen en onnauwkeurigheden. Het oog ziet een luchtspiegeling als een watermassa. Het ziet beelden in de spiegel als werkelijkheid terwijl het slechts spiegelingen zijn. Iemand die op de rivier vaart, verbeeldt zich dat de voorwerpen op de oever bewegen, terwijl hijzelf in beweging is en zij stilstaan. Ogenschijnlijk staat de aarde stil terwijl de zon en de sterren eromheen draaien. In werkelijkheid staan de hemellichamen stil en draait de aarde om haar as. De kolossale zonnen, planeten en sterrenbeelden die aan de hemel schijnen, lijken voor het menselijk oog klein, ja zelfs oneindig klein, terwijl zij in werkelijkheid in dimensie en volume veel groter zijn dan de aarde. Een wervelende vonk verschijnt voor het oog als een cirkel van vuur. Er zijn talloze van dit soort gevallen die de fout en onnauwkeurigheid van de zintuigen aantonen. Daarom beschouwen de goddelijke filosofen deze beoordelingsmaatstaf als gebrekkig en onbetrouwbaar.

3. Het tweede criterium is dat van de rede. Vooral de oude filosofen beschouwden de rede als het belangrijkste instrument tot oordeelsvorming. Onder de wijzen van Griekenland, Rome, Perzië en Egypte gold de rede als de maatstaf bij uitstek voor echte bewijzen. Zij waren van mening dat alles wat aan het verstand werd voorgelegd als waar of onwaar kon worden bewezen en dienovereenkomstig moest worden aanvaard of verworpen. Maar in de ogen van mensen met inzicht is dit criterium eveneens gebrekkig en onbetrouwbaar, want diezelfde filosofen die de rede of het verstand als maatstaf voor het menselijk oordeel aanhingen, liepen onderling sterk uiteen over elk kennisgebied. De uitspraken van de Griekse filosofen zijn in tegenspraak met de conclusies van de Perzische wijzen. Zelfs onder de Griekse filosofen zelf is er voortdurend verschil en gebrek aan overeenstemming over elk willekeurig onderwerp. Ook onder de wijzen van Griekenland en Rome heersten grote meningsverschillen. Daarom, als het criterium van de rede of het verstand een juiste en onfeilbare maatstaf voor het oordeel vormde, zouden degenen die het toetsten en toepasten tot dezelfde conclusies moeten zijn gekomen. Aangezien zij verschillen en tegenstrijdige conclusies trekken, is dat een bewijs dat de methode en de norm van toetsing gebrekkig en ontoereikend moeten zijn geweest.

4. Het derde criterium of norm voor bewijsvoering is traditioneel of schriftuurlijk – namelijk dat elke uitspraak of conclusie ondersteund moet worden door overleveringen die in bepaalde religieuze boeken zijn vastgelegd. Wanneer wij de Heilige Boeken – de Boeken van God – in ogenschouw nemen, vragen wij ons af: “Wie begrijpt deze boeken? Door welk gezag van uitleg kunnen deze Boeken worden begrepen?” Het moet de autoriteit van de menselijke rede zijn, en als de rede of het intellect niet in staat is bepaalde vragen te verklaren, of als de bezitters van het intellect elkaar tegenspreken bij de interpretatie van overleveringen, hoe kan dan op een dergelijk criterium worden vertrouwd voor de juiste conclusies?

5. De vierde norm is die van inspiratie. In de afgelopen eeuwen hebben veel filosofen aanspraak gemaakt op verlichting of openbaring, waarbij zij hun uitspraken vooraf lieten gaan door de mededeling “dit onderwerp is via mij geopenbaard” of “inspiratie doet mij zo spreken”. Tot deze klasse behoorden de filosofen van de Illuminati. Inspiraties zijn de ingevingen of gevoeligheden van het menselijk hart. De ingevingen van het hart zijn soms duivels. Hoe kunnen we daar onderscheid in maken? Hoe weten we of een bepaalde uitspraak een zuivere ingeving en aansporing van het hart is of een duivelse?

6. Bijgevolg is het duidelijk geworden dat de vier criteria of beoordelingsnormen waarmee de menselijke geest tot zijn conclusies komt, gebrekkig en onnauwkeurig zijn. Ze zijn allemaal vatbaar voor vergissingen en fouten in onze gevolgtrekkingen. Maar een verklaring die aan het verstand wordt voorgelegd, vergezeld van bewijzen die de zintuigen als juist kunnen waarnemen, die het verstand kan aanvaarden, die in overeenstemming is met traditioneel gezag en bekrachtigd wordt door de ingevingen van het hart, kan als volkomen juist worden beoordeeld en vertrouwd, want zij is bewezen en getoetst aan alle beoordelingscriteria en volledig bevonden. Wanneer wij slechts één test toepassen, zijn er mogelijkheden tot vergissing. Dit is vanzelfsprekend en duidelijk.

7. Wij zullen nu het voorgestelde onderwerp van de liefde onderzoeken, het onderwerpen aan de vier maatstaven van beoordeling en zo tot onze conclusies komen.

8. Wij verklaren dat liefde de oorzaak is van het bestaan van alle verschijningsvormen en dat de afwezigheid van liefde de oorzaak is van uiteenvallen of niet-bestaan. Liefde is de bewuste gave van God, de band van verbondenheid in alle verschijningsvormen. We zullen eerst het bewijs hiervan door zintuiglijke waarneming bekijken. Als wij naar het universum kijken, zien wij dat alle samengestelde wezens of bestaande verschijnselen voornamelijk bestaan uit afzonderlijke elementen die met elkaar verbonden zijn door een zekere aantrekkingskracht. Door deze aantrekkingskracht is er samenhang ontstaan tussen de atomen van deze samenstellende elementen. Het resulterende wezen is een verschijnsel van het lagere voorwaardelijke type. De kracht van cohesie zoals die in het minerale rijk tot uitdrukking komt, is in werkelijkheid liefde ofwel aantrekkingskracht die zich op een laag niveau manifesteert, corresponderend met de behoeften van de minerale wereld. We gaan een stap hoger in het plantenrijk, waar we een verhoogde aantrekkingskracht zien tussen de samenstellende elementen die verschijnselen vormen. Door deze mate van aantrekking wordt een verdergaande cellulaire vermenging tot stand gebracht tussen deze elementen, die het lichaam van een plant vormen. Daarom is er in het plantenrijk liefde. Bij het dierlijk koninkrijk aangekomen treffen we dezelfde aantrekkingskracht aan die in het minerale rijk de afzonderlijke elementen samenbindt, plus de cellulaire vermenging zoals deze plaats vindt in het plantaardig koninkrijk, plus de verschijnselen van gevoel of gevoeligheden. We kunnen waarnemen dat dieren tot op zekere hoogte openstaan voor aspecten als verbondenheid en gezelschap en dat zij natuurlijke selectie uitoefenen. Deze elementaire aantrekkingskracht, deze vermenging en selectieve affiniteit is liefde die zich manifesteert in het niveau van het dierenrijk.

9. Tenslotte komen we bij het koninkrijk van de mens. Aangezien dit het hoogste koninkrijk is, is het licht van de liefde stralender. In de mens vinden wij de kracht van aantrekking tussen de elementen waaruit zijn stoffelijk lichaam is samengesteld, alsook de aantrekking die celvorming teweegbrengt en de kracht tot vermeerdering voortbrengt, plus nog de aantrekkingskracht die kenmerkend is voor het gevoelsvermogen in het dierlijk koninkrijk. Maar, nog meer en verder reikend dan al deze vermogens van lagere orde, ontdekken wij in het wezen van de mens de aantrekkingskracht van het hart, de gevoeligheden en affiniteiten die de mensen samenbinden, waardoor zij in vriendschap en solidariteit kunnen leven en samenwerken. Het is dus duidelijk dat in de mensenwereld de liefde de grootste koning en heerser is. Als de liefde zou worden gedoofd, de aantrekkingskracht zou worden verdreven, de affiniteit van de mensenharten zou worden vernietigd, dan zouden de verschijnselen van het menselijk leven verdwijnen.

10. Dit is een zintuiglijk waarneembaar bewijs, aanvaardbaar voor het verstand, in overeenstemming met de overleveringen en leringen van de Heilige Boeken en bevestigd door de ingevingen van de mensenharten zelf. Het is een bewijs waarop wij absoluut kunnen vertrouwen en dat wij als volledig kunnen verklaren. Maar dit zijn slechts gradaties van liefde die bestaan in de natuurlijke of tastbare wereld. Hun verschijning is altijd volgens de eis van natuurlijke omstandigheden en normen.

11. Echte liefde is de liefde die bestaat tussen God en Zijn dienaren, de liefde die heilige zielen verbindt. Dit is de liefde van de geestelijke wereld, niet de liefde van fysieke lichamen en organismen. Overweeg en observeer bijvoorbeeld hoe de gaven van God achtereenvolgens neerdalen op de mensheid, hoe de goddelijke stralen steeds weer schijnen op de menselijke wereld. Er kan geen twijfel over bestaan dat deze gaven, deze weldaden, deze uitstralingen uit liefde voortkomen. Tenzij liefde de goddelijke drijfveer is, zou het voor het mensenhart onmogelijk zijn ze te bereiken of te ontvangen. Zonder liefde kan de goddelijke zegen niet neerdalen op enig voorwerp of ding. Zonder liefde zou de ontvanger van de goddelijke uitstraling die uitstraling niet kunnen overbrengen en weerspiegelen op andere voorwerpen. Als wij behoren tot degenen die waarnemen, beseffen wij dat de gunsten van God zich voortdurend manifesteren, zoals de stralen van de zon onophoudelijk stralen vanuit de kern van de zon. De waarneembare wereld wordt door de schitterende straling van de zon stralend en helder. Op dezelfde manier wordt het rijk van het hart en de geest verlicht en verkwikt door de stralen van de Zon van Werkelijkheid en de weldaden van de liefde van God. Daardoor wordt de bestaanswereld, het rijk van het hart en de geest, steeds tot leven gewekt. Zonder de liefde van God zouden de harten levenloos zijn, zouden de geesten wegkwijnen en zou de werkelijkheid van de mens verstoken zijn van de eeuwige gaven.

12. Overweeg eens in welke mate de liefde van God zich openbaart. Onder de tekenen van Zijn liefde die in de wereld verschijnen, bevinden zich de dageraden van Zijn Manifestaties. Wat een oneindige mate van liefde wordt via de goddelijke Manifestaties naar de mensheid weerspiegeld! Ter wille van het leiden van de mensen hebben Zij gewillig hun leven opgeofferd om mensenharten tot nieuw leven te wekken. Zij hebben het kruis aanvaard. Om de mensenzielen in staat te stellen de hoogste graad van vooruitgang te bereiken, hebben Zij gedurende Hun weinige jaren extreme beproevingen en moeilijkheden ondergaan. Als Jezus Christus geen liefde voor de mensenwereld had bezeten, zou Hij zeker het kruis niet hebben aanvaard. Hij werd gekruisigd uit liefde voor de mensheid. Denk aan de oneindige grootte van die liefde. Zonder liefde voor de mensheid zou Johannes de Doper zijn leven niet hebben geofferd. Hetzelfde geldt voor alle Profeten en Heilige Zielen. Als de Báb geen liefde voor de mensheid had betoond, zou Hij zeker zijn borst niet hebben blootgesteld aan duizend kogels. Als Bahá’u’lláh niet in vuur en vlam had gestaan van liefde voor de mensheid, zou Hij niet vrijwillig veertig jaar gevangenschap hebben aanvaard.

13. Merk op hoe zelden menselijke zielen hun plezier of gemak opofferen voor anderen, hoe onwaarschijnlijk het is dat een mens zijn oog zou opofferen of zich zou laten verminken ten behoeve van een ander. Toch hebben alle goddelijke Manifestaties geleden, Hun leven en bloed geofferd, Hun bestaan, Hun welzijn en alles wat zij bezaten opgeofferd ter wille van de mensheid. Overweeg dan ook hoeveel Zij liefhebben. Ware het niet voor Hun liefde voor de mensheid, dan zou geestelijke liefde slechts een loze theorie zijn. Zonder hun verlichting zouden de mensenzielen niet stralen. Hoe effectief is Hun liefde! Dit is een teken van Gods liefde, een straal van de Zon van Werkelijkheid.

14. Daarom moeten wij God loven, want het is het licht van Zijn overvloed dat op ons heeft geschenen door Zijn liefde die eeuwig is. Zijn goddelijke Manifestaties hebben hun leven aangeboden uit liefde voor ons. Overweeg dan wat de liefde van God betekent. Zonder de liefde van God zouden alle geesten levenloos zijn. De betekenis hiervan is niet de fysieke dood; nee, het is eerder die toestand waarover Christus heeft gezegd “Laat de doden hun doden begraven”, want “Wat uit het vlees geboren is, is vlees, en wat uit de Geest geboren is, is geest”. Zonder de liefde van God zouden de harten niet verlicht zijn. Zonder de liefde van God zou de weg naar het Koninkrijk niet worden geopend. Zonder Gods liefde zouden de Heilige Boeken niet zijn geopenbaard. Zonder Gods liefde zouden de goddelijke Profeten niet naar de wereld zijn gezonden. De basis van al deze gaven is de liefde van God. Daarom is er in de mensenwereld geen grotere kracht dan de liefde van God. Het is de liefde van God die ons hier vanavond heeft samengebracht. Het is de liefde van God die Oost en West met elkaar verenigt. Het is de liefde van God die de wereld nieuw leven heeft ingeblazen. Nu moeten we God danken dat zo’n grote schenking en uitstraling aan ons is geopenbaard.

15. We komen tot een ander aspect van ons onderwerp: Zijn de werking en de effecten van de liefde beperkt tot deze wereld, of breiden zij zich uit tot een andere bestaanswereld? Heeft haar invloed alleen invloed op ons bestaan hier, of strekt zij zich uit tot het eeuwige leven? Wanneer wij naar het menselijk koninkrijk kijken, merken wij meteen op dat het verheven is boven alle andere. In de differentiatie van het leven in de wereld van het bestaan zijn er vier gradaties of koninkrijken: het minerale, plantaardige, dierlijke en menselijke. Het minerale rijk bezit een bepaalde deugd die wij samenhang noemen. Het plantenrijk bezit samenhangende eigenschappen plus het vermogen tot groei, of groeikracht. Het dierenrijk bezit de deugden van het minerale en het plantaardige plus de krachten van de zintuigen. Maar het dier, hoewel begiftigd met zintuigen, is volkomen verstoken van bewustzijn, absoluut niet in contact met de wereld van bewustzijn en geest. Het dier bezit geen vermogens waarmee het ontdekkingen kan doen die buiten het bereik van de zintuigen liggen. Het heeft geen vermogen van intellectuele aard. Bijvoorbeeld, een dier dat zich in Europa bevindt, is niet in staat het continent Amerika te ontdekken. Het begrijpt alleen verschijnselen die binnen het bereik van zijn zintuigen en instinct vallen. Het kan niets abstract beredeneren. Het dier kan zich niet voorstellen dat de aarde bolvormig is of om haar as draait. Het kan niet begrijpen dat de kleine sterren aan de hemel enorme werelden zijn die veel groter zijn dan de aarde. Het dier kan zich niet abstract voorstellen wat intellect is. Van deze krachten is het verstoken. Daarom zijn deze vermogens eigen aan de mens, en het is duidelijk dat er in het mensenrijk een werkelijkheid is die het dier ontbeert. Wat is die werkelijkheid? Het is de geest van de mens. Daardoor onderscheidt de mens zich boven alle andere rijken van verschijnselen. Hoewel hij alle deugden van de lagere rijken bezit, is hij verder begiftigd met het geestelijk vermogen, de hemelse gave van bewustzijn.

16. Alle materiële verschijnselen zijn onderworpen aan de natuur. Alle materiële organismen zijn gevangenen van de natuur. Geen van hen kan in het minst afwijken van de wetten van de natuur. Deze aarde, deze grote bergen, de dieren met hun prachtige krachten en instincten kunnen niet verder gaan dan de natuurlijke beperkingen. Alle dingen zijn gevangenen van de natuur, behalve de mens. De mens is de heerser van de natuur. Hij breekt de wetten van de natuur. Hoewel hij van nature een dier is dat op het aardoppervlak leeft, vliegt hij in de lucht als een vogel, vaart hij op de oceaan en duikt hij diep onder de golven in onderzeeërs. De mens is begiftigd met een kracht waarmee hij de wetten van de natuur doorgrondt en ontdekt, en ze uit de onzichtbare wereld naar het zichtbare vlak brengt. Elektriciteit was ooit een latente natuurkracht. Volgens de wetten van de natuur zou zij een verborgen geheim moeten blijven, maar de geest van de mens ontdekte haar, haalde haar uit haar geheime opslagplaats en maakte haar verschijnselen zichtbaar. Het is duidelijk dat de mens in staat is de wetten van de natuur te doorbreken. Hoe doet hij dat? Door een geest waarmee God hem bij de schepping heeft begiftigd. Dit is een bewijs dat de geest van de mens hem verschillend doet zijn en hem boven alle lagere rijken stelt. Het is deze geest waarnaar het vers in het Oude Testament verwijst wanneer het zegt: “En God zei: Laat ons de mens maken naar ons beeld, naar onze gelijkenis.” Alleen de geest van de mens dringt door tot de werkelijkheden van God en neemt deel aan de goddelijke weldaden.

17. Deze grote kracht moet duidelijk worden onderscheiden van het fysieke lichaam of de tempel waarin zij zich manifesteert. Observeer en begrijp hoe dit menselijk lichaam verandert; toch blijft de geest van de mens steeds in dezelfde toestand. Zo wordt het lichaam soms zwak, dan weer sterk of stevig, dan weer kleiner of verminkt, maar de geest wordt er niet door aangetast. Het oog kan blind worden, de voet kan worden geamputeerd, maar geen enkele onvolkomenheid treft de geest. Dit is het bewijs dat de geest van de mens losstaat van zijn lichaam. Gebreken aan het lichaam of zijn ledematen betekenen geen gebreken aan de geest. Dit leidt tot de juiste conclusie dat als het hele lichaam een radicale verandering ondergaat, de geest die verandering zal overleven. Dat zelfs als het lichaam van de mens wordt vernietigd en niet meer bestaat, de geest van de mens onaangetast blijft. Want de geest van de mens is eeuwig. Soms slaapt het lichaam, de ogen zien niet, de oren horen niet, de ledematen stoppen te bewegen, elke functie zo inactief als de dood. Toch ziet, hoort en zweeft de geest in de hoogte. Want hij is in het bezit van deze vermogens die werken zonder de betrokkenheid van het lichaam. In de denkwereld ziet de geest zonder ogen, hoort ze zonder oren en reist ze zonder voetbeweging. Zonder fysieke kracht oefent zij elke functie uit. Dit maakt duidelijk dat tijdens de slaap de geest leeft, hoewel het lichaam als dood is. In de wereld van de dromen wordt het lichaam absoluut inactief, maar de geest functioneert nog steeds actief, in het bezit van alle vermogens. Dit leidt tot de conclusie dat het leven van de geest noch voorwaardelijk noch afhankelijk is van het leven van het lichaam. Men kan hoogstens zeggen dat het lichaam slechts een kledingstuk is dat door de geest wordt gebruikt. Als dat kleed wordt vernietigd, wordt de drager ervan niet getroffen, maar juist beschermd.

18. Bovendien zijn alle verschijnselen onderhevig aan veranderingen van de ene toestand naar de andere, en de verandering die door deze transformatie wordt veroorzaakt brengt een vorm van niet-bestaan voort. Wanneer bijvoorbeeld een mens van het mensenrijk in het mineraalrijk overgaat, zeggen wij dat hij dood is, want hij heeft de fysieke vorm van de mens opgegeven en de toestand van de minerale stoffen aangenomen. Deze verandering of overzetting wordt de dood genoemd. Hieruit volgt dat geen enkel waarneembaar organisme tegelijkertijd twee vormen kan hebben. Als een voorwerp of verschijnsel een driehoekige vorm heeft, kan het niet tegelijkertijd de vorm van een vierkant hebben. Als het bolvormig is, kan het niet tegelijkertijd vijfhoekig of zeshoekig zijn. Om een bepaalde figuur of vorm aan te nemen moet het zijn vorige vorm of dimensie opgeven. Zo moet de driehoek worden opgegeven om het vierkant aan te nemen. Het vierkant moet veranderen om een vijfhoek te worden. Deze transformaties of veranderingen van de ene toestand in de andere staan gelijk aan de dood. Maar de werkelijkheid van de mens, de menselijke geest, is tegelijkertijd in het bezit van alle vormen en gestalten, zonder daarvan verstoken te zijn. Er is geen transformatie nodig van het ene concept naar het andere. Zou hij verstoken zijn van een of alle gestalten, dan zouden wij zeggen dat hij in een andere is overgegaan, en dat zou gelijk staan aan de dood. Maar omdat de menselijke geest alle gestalten tegelijk bezit, kent hij geen transformatie of dood.

19. Nogmaals, volgens de natuurfilosofie is het een vaststaand feit dat enkelvoudige of eenvoudige elementen onverwoestbaar zijn. Aangezien de natuur onverwoestbaar is, is elk enkelvoudig element van de natuur duurzaam en blijvend. Dood en vernietiging treffen alleen verbindingen en samenstellingen. Dat wil zeggen, samenstellingen zijn vernietigbaar. Bij ontbinding treedt de dood op. Bijvoorbeeld, bepaalde afzonderlijke elementen hebben zich gecombineerd om deze bloem te maken. Wanneer deze combinatie uiteenvalt, deze samenstelling ontbindt, sterft de bloem als organisme van het plantenrijk. Maar de enkelvoudige elementen waaruit deze bloem is samengesteld lijden niet aan de dood, want alle enkelvoudige elementen zijn blijvend, eeuwig en niet onderhevig aan vernietiging. Ze zijn onverwoestbaar omdat ze enkelvoudig zijn en niet samengesteld. Zij kunnen dus niet desintegreren of gescheiden worden in hun samenstellende atomen, maar zijn enkelvoudig, eenvoudig en daarom eeuwig.

20. Als een elementaire stof onsterfelijk is, hoe kan dan de menselijke geest of werkelijkheid, die geheel boven combinatie en samenstelling staat, worden vernietigd? Nee, die geest, die een geheel vormt, is een eenheid en geen samenstelling. Daarom is zijn vernietiging niet mogelijk. De geest van de mens overstijgt de kwaliteiten en eigenschappen van elk natuurlijk element. Hij is groter in eigenschappen dan goud, zilver of ijzer, die afzonderlijke elementen zijn en onverwoestbaar. Zoals zij vrij zijn van vernietiging en gekwalificeerd zijn met duurzaamheid, hoeveel te meer is de menselijke geest vrij en onsterfelijk. Hoe kan die ooit vernietigd worden? Dit is een onderwerp van groot belang. Er zijn talloze bewijzen voor. Ik hoop dat we het een andere keer kunnen voortzetten.

21. Alvorens we uiteengaan wil ik graag een gebed wijden aan het welzijn van mevrouw Farmer, want zij is beslist de motor van deze bijeenkomst geweest, de bron van deze liefdevolle samenkomst.

22. O Gij vriendelijk God! Omgeef deze dienaren met de stralen van Uw voorzienigheid. Zet de harten van dit gezelschap in vuur met de vlam van Uw liefde. Verlicht hun gelaat met Uw hemels licht. Ontsteek in deze harten het licht van Uw onovertroffen leiding.

23. O God! De wolken van bijgeloof hebben de horizon van de harten verduisterd. O Heer! Verdrijf deze wolken zodat de lichtstralen van de Zon van Werkelijkheid kunnen doordringen. O Heer! Verlicht onze ogen zodat wij Uw licht kunnen aanschouwen. O Heer! Stem onze oren af zodat we de roep van de Allerhoogste Schare horen. O Heer! Maak ons welsprekend zodat wij ons kunnen richten op uw gedachtenis. O Heer! Heilig en zuiver de harten zodat de gloed van Uw liefde erin kan schijnen.

24. O Gij vriendelijk Heer! Schenk snel herstel door Uw kracht en genade aan de oprichtster van dit Genootschap. O Heer! Deze vrouw heeft U gediend, heeft haar gezicht naar Uw Koninkrijk gekeerd en heeft deze conferenties opgericht opdat de werkelijkheid zou worden onderzocht en het licht van de werkelijkheid zou schijnen.

25. O Heer! Wees altijd haar steun. O Heer! Wees altijd haar trooster. O Heer! Schenk haar snelle genezing. Voorwaar, Gij zijt de Genadevolle. Voorwaar, Gij zijt de Barmhartige. Voorwaar, Gij zijt de Vrijgevige.

– 90 –
17 augustus 1912
Green Acre, Eliot, Maine
Aantekeningen van Edna McKinney

1. De natuurlijke schoonheid van deze plek is wonderlijk. Wij hopen dat een geestelijke aantrekkingskracht haar omringt en zal tooien. Dan zal haar schoonheid volmaakt zijn. Een spirituele sfeer is hier voelbaar, vooral bij zonsondergang.

2. In steden als New York zijn de mensen ondergedompeld in de zee van materialisme. Hun zinnen zijn afgestemd op materiële zaken, hun waarnemingen zijn zuiver materieel. Dierlijke energie overheerst in hun activiteiten. Al hun gedachten zijn gericht op materiële zaken. Dag en nacht zijn ze bezig met de verlokkingen van deze wereld, zonder verlangens voorbij het leven dat vergankelijk en sterfelijk is. In scholen en universiteiten is de verworven kennis van de wetenschappen slechts gebaseerd op materiële waarnemingen. In hun methoden en conclusies is er geen besef van het goddelijke – alles heeft betrekking op de materiële wereld. Zij zijn niet geïnteresseerd in het verkrijgen van kennis van de mysteriën van God of het begrijpen van de geheimen van het hemelse Koninkrijk. Wat zij verwerven is volledig gebaseerd op zichtbare en tastbare bewijzen. Buiten deze bewijzen zijn zij zonder ontvankelijkheid. Zij hebben geen benul van de wereld van innerlijke betekenissen en hebben geen enkele voeling met God. Zij beschouwen dit als een blijk van een rationele houding en van filosofisch inzicht waarmee zij zich op trotse wijze onafhankelijk achten.

3. Feitelijk is deze veronderstelde superioriteit in de hoogst denkbare graad eigen aan de dieren. Dieren ontberen iedere kennis van God. Ze loochenen, bij wijze van spreken, Gods bestaan, en hebben niet de geringste notie van het Koninkrijk en zijn hemelse mysteriën. Als ontkenners van het Koninkrijk zijn zij volkomen onwetend over geestelijke aangelegenheden en niet op de hoogte van de bovennatuurlijke wereld. Daarom, als het een volmaaktheid en deugd is om zonder kennis van God en Zijn Koninkrijk te zijn, hebben de dieren de hoogste graad van uitmuntendheid en bekwaamheid bereikt. Dan is de ezel de grootste wetenschapper en de koe een volleerd naturalist, want zij hebben wat zij weten verkregen zonder scholing en jaren van moeizame studie in colleges, waarbij zij impliciet vertrouwen op het bewijs van de zintuigen en uitsluitend vertrouwen op intuïtieve deugden. De koe, bijvoorbeeld, is een liefhebber van het zichtbare en een gelovige in het tastbare, tevreden en gelukkig als er weiland in overvloed is, volkomen sereen, een gelukzalige exponent van de transcendentale school van de filosofie. Dat is de status van de materiële filosofen, die er prat op gaan de toestand van de koe te delen en zich in een verheven positie wanen. Denk na over hun onwetendheid en blindheid.

4. Neen, veeleer is de verdienste van de mens dit: dat hij de idealen van het Koninkrijk kan onderzoeken en kennis kan verwerven die het dier in zijn beperking wordt ontzegd. De status van de mens is deze: dat hij het vermogen heeft die idealen te bereiken en zich daardoor te kunnen distantiëren en bewust tot een oneindige graad te onderscheiden boven de koninkrijken van het bestaan onder hem.

5. De rang van de mens is hoog, zeer hoog. God heeft de mens geschapen naar zijn beeld en gelijkenis. Hij heeft hem begiftigd met een machtig vermogen dat in staat is de mysteriën van de verschijnselen te ontdekken. Door het gebruik ervan is de mens in staat tot ideële conclusies te komen in plaats van zich te beperken tot louter het vlak van zintuiglijke waarnemingen. Aangezien hij dezelfde zintuiglijke begaafdheid heeft als de dieren, is het duidelijk dat hij zich boven hen onderscheidt door zijn bewuste vermogen om abstracte werkelijkheden te doorgronden. Hij verwerft goddelijke wijsheid en doorzoekt de geheimen van de schepping. Hij is getuige van de uitwerking van almacht en bereikt de tweede geboorte. Dat wil zeggen, hij wordt uit de materiële wereld geboren zoals hij uit de moeder is geboren; hij bereikt het eeuwige leven; hij komt nader tot God; zijn hart is vervuld van de liefde van God. Dit is de basis van de mensenwereld. Dit is het beeld en de gelijkenis van God. Dit is de werkelijkheid van de mens, anders is hij een dier. Waarlijk, God heeft het dier geschapen naar het beeld en de gelijkenis van de mens, want hoewel de mens uiterlijk menselijk is, heeft hij van nature dierlijke neigingen.

6. U moet ernaar streven de mysteriën van God te begrijpen, volmaakte kennis te verkrijgen en de rang van visie te bereiken, rechtstreeks verworven van de Zon van Werkelijkheid, en een voorbestemd deel te ontvangen van de aloude schenking van God.

– 91 –
17 augustus 1912
Green Acre, Eliot, Maine
Aantekeningen van Edna McKinney

1. Hoewel het lichaam zwak was en niet geschikt om de wisselvalligheden van de Atlantische oversteek te doorstaan, heeft de liefde ons toch bijgestaan en zijn Wij hier gekomen. Op bepaalde momenten moet de geest het lichaam bijstaan. Wij kunnen geen werkelijk grote dingen tot stand brengen door lichamelijke kracht alleen; de geest moet onze lichamelijke kracht ondersteunen. Zo kan het lichaam van de mens de beproevingen van gevangenschap gedurende tien of vijftien jaar in een gematigd klimaat en met voldoende rust doorstaan. Tijdens onze gevangenschap in ‘Akká ontbrak het ons aan comfort, allerlei moeilijkheden en vervolgingen omringden ons, maar ondanks deze benarde omstandigheden waren wij in staat deze beproevingen veertig jaar lang te doorstaan. Het klimaat was zeer slecht, levensbehoeften en gemakken werden ons ontzegd, maar toch verdroegen wij deze benauwde gevangenis veertig jaar lang. Hoe was dat mogelijk? De geest versterkte en verkwikte het lichaam voortdurend. Wij doorstonden deze lange, moeilijke periode in de grootste liefde en dienstbaarheid. De geest moet het lichaam onder bepaalde omstandigheden die ons omringen bijstaan, omdat het lichaam uit zichzelf de enorme belasting van zulke ontberingen niet kan verdragen.

2. Het menselijk lichaam is in werkelijkheid zeer zwak, geen fysiek lichaam is delicater samengesteld. Eén mug kan het al pijn doen. De kleinste hoeveelheid gif kan het vernietigen en als de ademhaling even stokt, sterft het al. Welk organisme is zwakker en delicater? Een grasspriet die van de wortel is afgesneden kan een uur leven, terwijl een menselijk lichaam dat van zijn krachten is beroofd in één minuut al kan sterven. Zo zwak als het menselijk lichaam is, zo sterk is de geest van de mens. Hij kan natuurverschijnselen beheersen; het is een bovennatuurlijke kracht die alle contingente wezens overstijgt. Hij heeft een onsterfelijk leven dat door niets kan worden vernietigd of aangetast. Als alle koninkrijken van het leven opstaan tegen de onsterfelijke geest van de mens en zijn vernietiging nastreven, kan deze onsterfelijke geest, enkel en alleen, hun aanvallen weerstaan in onverschrokken standvastigheid en vastberadenheid, omdat hij onverwoestbaar is en over de hoogste natuurlijke deugden beschikt. Daarom zeggen wij dat de menselijke geest de werkelijkheid van alle dingen kan doorgronden en ontdekken, de geheimen en mysteriën van alle geschapen objecten kan oplossen. Terwijl hij op aarde leeft, ontdekt hij de sterren en hun satellieten. Hij reist ondergronds, vindt metalen in hun verborgen diepten en ontsluit de geheimen van de geologische tijdperken. Hij kan de krochten van de interstellaire ruimte doorkruisen en de bewegingen van onvoorstelbaar verre zonnen ontdekken. Hoe wonderbaarlijk is dat! Hij kan het Koninkrijk van God bereiken. Hij kan doordringen tot de mysteriën van het goddelijke Koninkrijk en het eeuwige leven bereiken. Hij ontvangt verlichting van het licht van God en reflecteert het naar het hele universum. Hoe wonderbaarlijk is dat! Hoe krachtig is de geest van de mens, terwijl zijn lichaam zo zwak is! Als de ontvankelijkheid van de geest hem beheerst, is er geen geschapen wezen heldhaftiger, onversaagder dan de mens. Maar als de fysieke krachten overheersen, kun je geen lafhartiger of angstiger wezen vinden, omdat het lichaam zo zwak en onbekwaam is. Daarom is het goddelijk bepaald dat de geestelijke ontvankelijkheid van de mens voorrang krijgt en zijn lichamelijke krachten overheerst. Op deze manier wordt hij in staat gesteld om de menselijke wereld door zijn edelmoedigheid te beheersen en onbevreesd en vrij naar voren te treden, begiftigd met de eigenschappen van het eeuwige leven.

– 92 –
17 augustus 1912
Green Acre, Eliot, Maine
Aantekeningen van Edna McKinney

1. Voelt u zich allen goed en gelukkig? Dit is een heerlijke plek, het landschap is prachtig en alles ademt een geestelijke sfeer. Zo God het wil, zal Green Acre in de toekomst een groots centrum worden, de oorzaak van de eenheid van de wereld van de mensheid, de drijfveer die harten verenigt en het verbinden van Oost en West. Dit is mijn hoop.

2. Vanavond wil ik spreken over de eenheid van de mensenwereld. Dit is een van de belangrijke onderwerpen van deze tijd. Als de eenheid van de menselijke wereld tot stand zou komen, zouden alle verschillen die de mensheid scheiden, verdwijnen. Strijd en oorlog zouden ophouden, en de mensenwereld zou rust vinden. Universele vrede zou worden bevorderd, en Oost en West zouden worden samengevoegd in een sterke band. Alle mensen zouden worden beschermd onder één tabernakel. Landen van geboorte zouden één worden; rassen en religies zouden verenigd zijn. De volkeren der wereld zouden in harmonie samenleven, en hun welzijn zou verzekerd zijn.

3. Vanaf het begin van de menselijke geschiedenis tot op de dag van vandaag hebben de verschillende religies van de wereld elkaar gehekeld en beschuldigd van valsheid. Elke religie beschouwde de andere als verstoken van het aangezicht van God, beroofd van Zijn barmhartigheid en Gods toorn waardig. Daarom hebben zij elkaar zeer streng gemeden, met wederzijdse vijandigheid en wrok. Kijk eens naar de geschiedenis van de godsdienstoorlogen, de strijd tussen de volkeren, het bloedvergieten en de verwoesting in naam van religie. Een van de grootste godsdienstoorlogen, de Kruistochten, duurde tweehonderd jaar. In deze opeenvolging van grote veldtochten vielen de Westerse kruisvaarders steeds weer het Oosten binnen, vastbesloten de Heilige Stad terug te winnen uit handen van het islamitische volk. Het ene leger na het andere dat in Europa was opgetrommeld, stortte zijn fanatieke legioenen uit over het Oosten. De koningen van de Europese landen leidden persoonlijk deze Kruistochten en doodden en vergoten het bloed van de oosterlingen. Gedurende deze periode van tweehonderd jaar waren Oost en West in een staat van geweld en beroering gewikkeld. Soms waren de kruisvaarders succesvol. Zij doodden, plunderden en namen de moslims gevangen. Een andere keer waren de moslims de overwinnaars. Zij richtten op hun beurt weer bloedvergieten, dood en verderf aan onder de indringers. Zo gingen zij twee eeuwen door, afwisselend hevig vechtend en dan weer ontspannend uit zwakte, totdat de Europese religieuzen zich terugtrokken uit het Oosten, een as van verwoesting achterlieten en hun eigen landen aantroffen in een toestand van onrust en beroering. In deze vruchteloze godsdienstoorlog waren honderdduizenden mensen gedood en is onnoemelijk veel rijkdom verspild. Hoeveel vaders rouwden om het verlies van hun zonen! Hoeveel moeders en vrouwen betreurden de afwezigheid van hun dierbaren! Toch was dit slechts één van de zogenaamde heilige oorlogen. Neem dit in acht en reflecteer hierop.

4. Er zijn heel wat godsdienstoorlogen geweest. Negenhonderdduizend martelaren voor de protestantse zaak was het gevolg van het conflict en de onenigheden tussen die sekte van christenen en de katholieken. Raadpleeg de geschiedenis om dit te bevestigen. Hoevelen kwijnden weg in gevangenissen! Hoe genadeloos de behandeling van gevangenen! Allemaal in naam van religie! Overweeg en schat de uitkomst van andere oorlogen tussen de bevolking en religieuze sekten.

5. Vanaf het begin van de menselijke geschiedenis tot op heden heeft de mensenwereld geen dag van volmaakte rust gekend, vrij van conflicten en strijd. De meeste oorlogen zijn veroorzaakt door religieuze vooroordelen, fanatisme en sektarische haat. Gelovigen hebben gelovigen verketterd, waarbij ze elkaar beschouwden als verstoken van Gods genade, verblijvend in diepe duisternis en zijnde als kinderen van Satan. Zo beschouwden de christenen en de moslims de joden als satanisch en als vijanden van God. Daarom vervloekten en vervolgden zij hen. Grote aantallen joden werden gedood, hun huizen verbrand en geplunderd, hun kinderen afgevoerd in gevangenschap. De joden op hun beurt beschouwden de christenen als ongelovigen en de moslims als vijanden en vernietigers van de wet van Mozes. Daarom roepen zij wraak over hen af en vervloeken hen tot op de dag van vandaag.

6. Bedenk wat een onrecht, beproevingen en rampen de mensheid sinds het begin van de geschiedenis zijn aangedaan. Elke stad, elk land, elke natie en elk volk is onderworpen geweest aan de vernietiging en verwoesting van oorlog. Elk van de religies beschouwt zichzelf als behorend tot een goede en gezegende boom, de boom van de Barmhartige, en alle andere religieuze systemen als behorend tot een boom van het kwaad, de boom van Satan. Om deze reden maken zij elkaar het leven zuur. Dit blijkt duidelijk uit historische boeken en was van toepassing tot het verschijnen van Bahá’u’lláh.

7. Toen het licht van Bahá’u’lláh aan de oosterkim opkwam, kondigde Hij de belofte van de eenheid van de mensheid aan. Hij richtte zich tot de gehele mensheid en zei: “U bent allen de vruchten van één boom. Er zijn geen twee bomen: de ene een boom van goddelijke barmhartigheid, de andere de boom van Satan.” Opnieuw zei Hij: “U bent allen de vruchten van één boom, de bladeren van één tak.” Dit was Zijn aankondiging; dit was Zijn belofte van de eenheid van de wereld der mensheid. Vervloeking en terechtstelling werden volledig afgeschaft. Hij zei: “Het betaamt de mens niet een ander te vervloeken. Het betaamt de mens niet een ander duisternis toe te schrijven. Het betaamt de mens niet een ander mens als slecht te beschouwen. Nee, veeleer zijn alle mensen de dienaren van één God. God is de Vader van allen, er is geen enkele uitzondering op die wet. Er zijn geen mensen van Satan; allen behoren toe aan de Barmhartige. Er is geen duisternis; alles is licht. Allen zijn dienaren van God, en de mens moet de mensheid liefhebben vanuit heel zijn hart. Hij moet de mensheid zien als ondergedompeld in goddelijke barmhartigheid.”

8. Bahá’u’lláh heeft geen uitzondering op deze regel gemaakt. Hij zei dat er onder de mensheid onwetenden zijn, zij moeten worden opgeleid. Sommigen zijn ziek, zij moeten worden behandeld. Sommigen zijn onvolwassen, zij moeten geholpen worden om volwassen te worden. In andere opzichten is de mensheid ondergedompeld in de oceaan van goddelijke barmhartigheid. God is de Vader van allen. Hij onderwijst, voorziet en houdt van allen, want zij zijn Zijn dienaren en Zijn schepping. Zeker, de Schepper houdt van Zijn schepselen. Het zou onmogelijk zijn een kunstenaar te vinden die niet van zijn eigen creatie houdt. Hebt u ooit iemand gezien die niet van zijn eigen daden hield? Ook al zijn het slechte daden, hij heeft ze lief. Hoe onwetend is dus de gedachte dat God, Die de mens heeft geschapen, hem heeft opgevoed en grootgebracht, met alle zegeningen heeft omringd, de zon en al het waarneembare bestaan ten behoeve van hem heeft gemaakt, hem tederheid en vriendelijkheid heeft geschonken en hem vervolgens niet liefheeft. Dit is duidelijk onwetendheid, want welke religie iemand ook aanhangt, al is hij atheïst of materialist, God voedt hem, schenkt hem Zijn goedheid en laat op hem Zijn licht schijnen. Hoe kunnen wij dan geloven dat God verbolgen en liefdeloos is? Hoe kunnen we ons dat zelfs maar voorstellen, terwijl we in feite overal getuige zijn van de tederheid en barmhartigheid van God? Overal om ons heen zien we uitingen van de liefde van God. Als God liefdevol is, wat moeten wij dan doen? We hebben niets anders te doen dan Hem na te volgen. Zoals God iedereen liefheeft en vriendelijk is voor iedereen, zo moeten wij werkelijk iedereen liefhebben en vriendelijk zijn voor allen. Wij moeten niemand als slecht, als verachtelijk of als vijand beschouwen. Wij moeten allen liefhebben. Nee, wij moeten allen beschouwen als familie van ons, want allen zijn de dienaren van één God. Allen staan onder de leiding van één Opvoeder. Wij moeten er dag en nacht naar streven dat liefde en vriendschap toenemen, dat deze band van eenheid wordt versterkt, dat vreugde en geluk steeds meer de overhand krijgen, dat alle mensen zich in eenheid en solidariteit verzamelen onder de schaduw van God, dat de mensen zich tot God wenden voor bijstand en in Hem het eeuwige leven vinden. Zo mogen zij bevestigd worden in het Koninkrijk van God en eeuwig leven door zijn genade en overvloed.

9. Bahá’u’lláh heeft in Zijn Tafelen duidelijk gezegd dat als je een vijand hebt, hem niet als zodanig te beschouwen. Wees niet slechts lankmoedig, maar heb hem lief. Uw omgang met hem moet zijn zoals die van geliefden. Zeg zelfs niet dat hij uw vijand is. Zie geen vijanden. Al is hij je moordenaar, zie geen vijand. Bezie hem met het oog van vriendschap. Let erop dat je hem niet als vijand beschouwt en hem eenvoudigweg tolereert, want dat is slechts listigheid en huichelarij. Iemand als vijand beschouwen en hem liefhebben is hypocriet. Dat past een ziel niet. U moet hem zien als vriend. U moet hem goed behandelen. Dit is juist.

10. We keren terug naar het onderwerp. Wanneer wij de verschijnselen van het universum observeren, beseffen wij dat de as waaromheen het leven draait, liefde is, terwijl de as waaromheen dood en verderf draaien, vijandigheid en haat is. Laten we eens kijken naar het mineralenrijk. Hier zien we dat als er geen aantrekkingskracht zou bestaan tussen de atomen, de samengestelde substantie van de materie niet mogelijk zou zijn. Elk bestaand verschijnsel is samengesteld uit elementen en cellulaire deeltjes. Dit is wetenschappelijk waar en correct. Als er geen aantrekkingskracht zou bestaan tussen de elementen en tussen de cellulaire deeltjes, zou de samenstelling van dat verschijnsel nooit mogelijk zijn geweest. Zo is de steen een bestaand fenomeen, een samenstelling van elementen. Een band van aantrekkingskracht heeft ze samengebracht, en door deze samenhang van componenten is dit rotsachtige voorwerp gevormd. Deze steen is de laagste graad van verschijnselen, maar niettemin is er een aantrekkingskracht in aanwezig, zonder welke de steen niet zou kunnen bestaan. Deze aantrekkingskracht in de minerale wereld is liefde, de enige uitdrukking van liefde die de steen kan manifesteren.

11. Kijk nu naar het volgende hogere levensstadium, het plantenrijk. Hier zien we dat de plant het resultaat is van samenhang tussen verschillende elementen, net als het mineraal in zijn koninkrijk. Maar bovendien heeft de plant het vermogen van absorptie uit de aarde. Dit is een hogere gradatie van aantrekkingskracht die de plant onderscheidt van het mineraal. In het koninkrijk van de plant is dit een uiting van liefde, het hoogste uitdrukkingsvermogen dat de plant bezit. Door deze kracht van aantrekking, of toename, groeit de plant met de dag. Daarom is ook in dit koninkrijk liefde de oorzaak van het leven. Als er afstoting zou bestaan tussen de elementen in plaats van aantrekking, zou het resultaat desintegratie, vernietiging en niet-bestaan zijn. Omdat er samenhang bestaat tussen de elementen en cellulaire aantrekkingskracht aanwezig is, verschijnt de plant. Wanneer deze aantrekkingskracht wordt opgeheven en de ingrediënten zich scheiden, houdt de plant op te bestaan.

12. Dan komen we bij de dierenwereld, die nog hoger in gradatie is dan het plantenrijk. Daarin manifesteert de kracht van de liefde zich nog duidelijker. In het dierenrijk straalt het licht van liefde nog sterker, omdat de aantrekkingskracht, waardoor elementen met elkaar versmelten en cellulaire atomen zich daarmee vermengen, zich nu openbaart in bepaalde emoties en zintuigelijke vermogens die instinctieve verbondenheid en samenwerking voortbrengen. De dieren zijn doordrongen van een zachtaardigheid en affiniteit die zichtbaar is onder soortgenoten.

13. Tenslotte komen we bij het koninkrijk van de mens. Hier vinden we dat alle gradaties van de minerale, plantaardige en dierlijke liefdesuitingen aanwezig zijn plus de onmiskenbare aantrekkingskracht van het bewustzijn. Dat wil zeggen, de mens bezit een mate van aantrekkingskracht die bewust en geestelijk is. Dit is een onmetelijke vooruitgang. In het mensenrijk komen geestelijke ontvankelijkheden in beeld, de liefde oefent haar allesovertreffende kracht uit, en dit is de meest bepalende stimulans van het menselijk leven.

14. Het bewijs is duidelijk dat in alle gradaties en koninkrijken eenheid en overeenstemming, liefde en gemeenschap de oorzaak van leven zijn, terwijl verdeeldheid, vijandigheid en afscheiding altijd tot de dood leiden. Daarom moeten wij er met hart en ziel naar streven dat de eenheid en overeenstemming tussen mensen van dag tot dag toeneemt en dat liefde en genegenheid meer luisterrijk en zichtbaarder worden. In het dierenrijk zult u waarnemen dat gedomesticeerde soorten in de grootste saamhorigheid samenleven. Zie hoe gemoedelijk en vriendelijk schapen samenscholen in een kudde. Kijk naar de duiven en andere tamme vogels. Er is geen partijdigheid onder hen, geen verdeeldheid vanwege vooroordelen. Ze leven samen in de grootste liefde en eenheid, vliegend, zich voedend en met elkaar omgaand. Wilde dieren – roofdieren zoals de wolf, de beer, de tijger en de hyena – zijn nooit vriendschappelijk en gaan niet met elkaar om. Ze vallen elkaar aan. Als ze elkaar tegenkomen, vechten ze. Drie wolven zie je nooit gelukkig met elkaar omgaan. Als je ze samen ziet, is dat met woeste bedoelingen. Ze zijn als zelfzuchtige, brute mensen die elkaar vijandig gezind zijn, elkaar uitscheldend en dodend. Het is beter dat de mens op de huisdieren lijkt dan op de woeste roofdieren, want in de ogen van God is liefde aanvaardbaar, terwijl haat en vijandigheid worden afgewezen. Waarom zouden wij handelen in strijd met het welbehagen van God? Waarom zouden we ons gedragen als wilde dieren, die voortdurend bloed vergieten, plunderen en vernietigen? Gezien wij tot één ras of familie van de mensheid behoren, waarom zouden wij alle anderen als slecht en minderwaardig beschouwen die dood, plundering en invasie verdienen – mensen van de duisternis, waard om door God gehaat en verafschuwd te worden? Waarom geeft de mens blijk van een dergelijke houding en daden richting zijn medemens? We zien dat God vriendelijk is voor iedereen. Zoals Hij van ons houdt, houdt Hij van alle anderen; zoals Hij voor ons zorgt, zorgt Hij voor de rest. Hij voedt en leidt allen op met evenveel aandacht.

15. God is groots! God is vriendelijk! Hij heeft geen oog voor menselijke tekortkomingen. Hij rekent menselijke zwakheden niet aan. De mens is een schepsel van Zijn barmhartigheid, en tot Zijn barmhartigheid roept Hij allen op. Waarom zouden wij dan Zijn schepselen verachten of verafschuwen omdat deze een jood is, een ander een boeddhist of zoroastriër, enzovoort? Dit is onwetendheid, want de eenheid van de mensheid als dienaren van God is een vaststaand en zeker feit.

16. Bahá’u’lláh heeft de belofte van de eenheid van de mensheid verkondigd. Daarom moeten wij de grootste liefde voor elkaar hebben. We moeten liefdevol zijn voor alle mensen van de wereld. Wij moeten geen enkel volk beschouwen als het volk van Satan, maar allen kennen en erkennen als de dienaren van de ene God. Hoogstens is het dit: sommigen zijn onwetend; zij moeten worden geleid en opgeleid. Hen moet worden geleerd hun medeschepselen lief te hebben en zij moeten worden aangemoedigd deugden te verwerven. Sommigen zijn onwetend; zij moeten worden geïnformeerd. Sommigen zijn als kinderen, onontwikkeld; zij moeten geholpen worden om volwassen te worden. Sommigen zijn ziek, hun morele toestand is ongezond; zij moeten behandeld worden tot hun moraal gezuiverd is. Maar de zieke moet niet gehaat worden omdat hij ziek is, het kind moet niet gemeden worden omdat het een kind is, de onwetende moet niet veracht worden omdat hij geen kennis heeft. Ze moeten allemaal in liefde behandeld, opgevoed, opgeleid en geholpen worden. Alles moet in het werk worden gesteld opdat de mensheid in de grootste veiligheid onder de schaduw van God kan leven en zich ten volle gelukkig kan voelen.

– 93 –
17 augustus 1912
Green Acre, Eliot, Maine
Aantekeningen van Edna McKinney

1. De werelden van God zijn in volmaakte harmonie en overeenstemming met elkaar. Elke wereld in dit grenzeloze universum is als het ware een spiegel die de geschiedenis en de aard van alle andere werelden weerspiegelt. Het materiële universum is eveneens in volmaakte overeenstemming met het geestelijke of goddelijke rijk. De stoffelijke wereld is een uiterlijke uitdrukking of reproductie van het innerlijke koninkrijk van de geest. De geestelijke wereld komt overeen met de wereld van het hart.

2. Als we de materiële wereld beschouwen, beseffen we dat alle waarneembare verschijnselen afhankelijk zijn van de zon. Zonder de zon zou de waarneembare wereld in een toestand van volslagen duisternis en verstoken van leven verkeren. De hele aardse schepping – of het nu mineraal, plantaardig, dierlijk of menselijk is – is voor vorming en ontwikkeling afhankelijk van de warmte, het licht en de pracht van het grote centrale zonnelichaam. Zonder de zonnewarmte en het zonlicht zouden er geen mineralen zijn gevormd, geen plantaardige, dierlijke en menselijke organismen hebben kunnen bestaan. Het is dus duidelijk dat de zon de levensbron is van alle aardse en waarneembare verschijnselen.

3. In de innerlijke wereld, de wereld van het Koninkrijk, is de Zon van Werkelijkheid de Vormer en Opvoeder van gedachten, zielen en geesten. Zonder de stralen van de Zon van Werkelijkheid zouden zij verstoken zijn van groei en ontwikkeling; nee, zij zouden dan helemaal niet bestaan. Want zoals de fysieke zon de vormer van alle waarneembare vormen van bestaan is door de straling van haar licht en warmte, zo geeft de straling van het licht en de warmte van de Zon van Werkelijkheid groei, ontwikkeling en evolutie aan gedachten, zielen en geesten naar het stadium van volmaaktheid.

4. Christus was de Zon van Werkelijkheid die scheen vanaf de hemelse horizon van het christendom, die gedachten, zielen en geesten vormde, beschermde en bevestigde, totdat zij in harmonie kwamen met het goddelijke Koninkrijk en in staat waren de oneindige genadegaven van God te ontvangen. Zonder de verschijning van Zijn luister zouden zij in de duisternis van onvolmaaktheid en ver afgelegen van God zijn gebleven. Maar omdat die Zon van Werkelijkheid scheen en zijn licht liet schijnen in de wereld van gedachten, zielen en geesten, begonnen zij te stralen. Hij verleende hun een nieuw en eeuwig leven.

5. Wanneer de waarneembare zon verschijnt vanaf het lentepunt in de dierenriem, ontstaat er een wonderlijke en vibrerende beroering in het lichaam van de aardse wereld. De verdorde bomen wordt leven ingeblazen, de zwarte grond wordt groen met nieuwe aanwas, frisse en geurige bloemen bloeien, de wereld van stof wordt opgefrist, hernieuwde levenskrachten stromen door de aderen van elk levend wezen, en een nieuwe lente bedekt de weiden, vlakten, bergen en dalen met wonderlijke levensvormen. Wat dood en troosteloos was, wordt nieuw leven ingeblazen. Wat verdord, verwelkt en afgestorven was, wordt getransformeerd door de geest van een nieuwe schepping. Op dezelfde manier brengt de Zon van Werkelijkheid leven, bezieling en verkwikking wanneer hij de horizon van de innerlijke wereld verlicht, met goddelijke en wonderbaarlijke kracht. De bomen van het menselijk verstand kleden zich in nieuwe en groene gewaden, trekken bladeren en bloesems aan en dragen geestelijke vruchten van de hemelse blijde boodschap. Dan verschijnen geurige bloemen van innerlijke betekenis uit de bodem van de menselijke ziel, en ontwaakt het hele wezen van de mens tot nieuwe en goddelijke activiteit. Dit is de groei en ontwikkeling van de innerlijke wereld in het stralende licht van goddelijke leiding en de hitte van het vuur van Gods liefde.

6. De fysieke zon heeft zijn opkomst en ondergang. De aardse wereld heeft haar dag en haar nacht. Na elke zonsondergang is er een zonsopkomst en een nieuwe dageraad. De Zon van Werkelijkheid heeft ook zijn opkomst en ondergang. Er is een dag en een nacht in de geestelijke wereld. Na elk vertrek is er een terugkeer en het aanbreken van een nieuwe dag.

7. Ook de werkelijkheid van het goddelijke wordt gekenmerkt door bepaalde namen en eigenschappen. Onder deze namen zijn Schepper, Opwekker, Voorziener, de Alomtegenwoordige, Almachtige, Alwetende en Voorziener. Deze namen en eigenschappen van het goddelijke zijn eeuwig en niet accidenteel. Dit is een zeer subtiel punt dat veel aandacht vraagt. Het bestaan ervan wordt bewezen en noodzakelijk gemaakt door het voorkomen van verschijnselen. Bijvoorbeeld, Schepper veronderstelt een schepping, Opwekker veronderstelt het geven van een nieuw leven, Voorziener veronderstelt voorziening; anders zouden dit lege en onmogelijke namen zijn. Barmhartig bewijst een voorwerp waaraan barmhartigheid wordt geschonken. Als er geen barmhartigheid zou zijn, zou deze eigenschap van God niet gerealiseerd worden. De naam Heer bewijst het bestaan van onderdanen waarover soevereiniteit wordt uitgeoefend. De naam Alwetende vereist entiteiten van alwetendheid. Zonder deze entiteiten zou alwetendheid betekenisloos en zonder functie zijn. De naam de Wijze vereist het bestaan van entiteiten voor de uitoefening van die wijsheid; en als zij deze wijsheid niet in zich zouden dragen, zou deze naam ondenkbaar zijn. Daarom veronderstellen de goddelijke namen en eigenschappen het bestaan van verschijningsvormen die door die namen en eigenschappen worden aangeduid. En omgekeerd – de soevereiniteit van God wordt bewezen en vastgesteld door hun echtheid en hun bestaan.

8. Overdenk dan zorgvuldig dat de soevereiniteit van God niet accidenteel is, maar onvergankelijk en eeuwig, en dat dit het bestaan van een waarneembaar wezen noodzakelijk maakt. Het koningschap vereist een koninkrijk, een leger, een schatkist, onderdanen, een hof en ministers. Hoe zou er een koning kunnen zijn zonder onderdanen, heerschappij en rijkdom? Anders zou iedereen kunnen beweren koning te zijn. “Waar is uw leger?” “Ik heb er geen nodig.” “Waar is uw land?” “Dat is niet nodig. Ik ben een koning zonder koninkrijk, zonder leger, onderdanen of soevereiniteit.” Is dit mogelijk?

9. Daarom vereist goddelijke soevereiniteit een schepping waarover haar heerschappij wordt uitgeoefend. Er moeten bewijzen zijn van soevereiniteit. Als wij ons een tijd proberen voor te stellen waarin de schepping niet bestond, waarin er geen onderdanen of schepselen onder goddelijke heerschappij en leiding waren, zou de goddelijkheid zelf verdwijnen. Er zou een einde komen aan de genade van God, net zoals het koningschap en de gunst van een aardse vorst zouden verdwijnen als zijn koninkrijk niet bestond. De soevereiniteit van God is eeuwig. Er is geen begin geweest en er zal geen einde zijn. Dit is zo duidelijk als de zon op het middaguur, zelfs voor iemand met een beperkt verstand.

10. Als we de fysieke zon beschouwen, zien we dat haar warmte en licht continu zijn. Er is geen einde aan de overvloed van de zon. Als de zon op enig moment zonder licht of warmte zou zijn, zou het niet de zon zijn. Hoe herkennen we de zon? Door haar warmte en uitstraling. Als zij haar stralen en warmte verliest, is zij niet langer een zon, maar slechts een donkere bol aan de hemel. De weldaden van de zon moeten voortdurend aanwezig zijn om haar te kunnen kwalificeren als een bron van energie, verlichting en aantrekkingskracht.

11. Evenzo zijn de goddelijke gunsten van de Zon van Werkelijkheid eeuwigdurend. Zijn licht schijnt altijd. Zijn liefde straalt altijd. Zijn genade houdt nooit op. Men kan niet zeggen dat de macht en de uitstraling van God ooit ophoudt. Men kan niet beweren dat aan de goddelijkheid van de Almachtige een einde is gekomen. Want de goddelijkheid van God is eeuwig. Daarom zijn de goddelijke gunsten – of ze nu waarneembaar en accidenteel of geestelijk en ideëel zijn – eeuwigdurend. Religieuze mensen zijn van tweeërlei aard: sommigen aanbidden de zon, en anderen aanbidden de dageraadspunten waaruit de zon opkomt. Zo aanbidden de joden het Mozaïsche punt van opkomst, de zoroastriërs dat van Zoroaster. Het volk van Abraham wendde zich tot het punt van opkomst van Abraham. Toen de Zon van Werkelijkheid haar uitstraling overbracht van het punt van opkomst van Abraham naar dat van Mozes, ontkende het volk van Abraham haar verschijning omdat zij zich naar het punt en niet naar de Zon van Werkelijkheid zelf richtten. Toen die Zon van Werkelijkheid met haar goddelijke schenking, haar hemelse gloed en uitstraling overging naar het Messiaanse punt van opkomst, ontkenden de joden haar verschijning in Jezus, want zij waren geen aanbidders van de Zon zelf, maar aanbaden haar opkomst in Mozes. Waren zij aanbidders van de Zon van Werkelijkheid geweest, dan hadden zij zich tot Christus gewend als de Messias in plaats van Hem te ontkennen.

12. Wat was de reden van dit gemis? Het was simpelweg omdat zij hun vaders en voorouders imiteerden in vormen van geloof in plaats van zich tot de Zon van het goddelijke te wenden. Daarom bleven zij verstoken van de overvloed die in de Messiaanse dageraad opkwam. Hardnekkig vasthoudend aan de vroegere dageraad, blijven zij nog steeds in deze toestand van ontbering. Kijk naar de volkeren en natiën van de aarde van vandaag en zie dezelfde hardnekkige trouw aan het voorouderlijk geloof. Hij wiens vader een zoroastriër was, blijft een zoroastriër. Degene wiens vader boeddhist was, blijft boeddhist. De zoon van een moslim blijft een moslim, enzovoort. Waarom? Omdat zij slaven en gevangenen zijn van louter imitatie. Zij hebben de werkelijkheid van de religie niet onderzocht en zijn niet tot de grondbeginselen en conclusies ervan gekomen. De jood bijvoorbeeld heeft de geldigheid van Mozes niet bewezen door de werkelijkheid te onderzoeken. Hij is een jood omdat zijn vader een jood was. Hij imiteert de vormen en het geloof van zijn vaders en voorouders. Er wordt niet nagedacht of gesproken over de werkelijkheid. En zo is het ook met de andere religieuze volkeren. Dit is het doel van onze verklaring dat zij het punt van de dageraad aanbidden in plaats van de Zon van Werkelijkheid zelf.

13. Als de joden in de tijd van Jezus Christus de imitatie hadden opgegeven en de werkelijkheid hadden onderzocht, zouden zij zeker in Hem hebben geloofd en Hem hebben aanvaard, want de Messiaanse uitstraling was veel groter dan de Mozaïsche. De Zon van Werkelijkheid, toen hij verscheen vanuit het punt van de dageraad van Christus, was als de midzomerzon in glans en schoonheid.

14. Welnu, wij moeten ons bezinnen en beseffen dat louter imitatie van ouders en voorouders vruchteloos is. Integendeel, wij moeten ons tot het uiterste inspannen om de Zon van Werkelijkheid te onderzoeken en ons ernaar te wenden, ongeacht vanuit welke bron of dageraad hij verschijnt. De fysieke zon is één zon. Als hij morgen in het westen opkomt, is het dezelfde zon. We kunnen niet zeggen: “Dit is de zon niet omdat hij in het westen is verschenen.” Want oost en west zijn slechts aardse en denkbeeldige richtingen. Vanuit de positie van de zon is er oost noch west. Hij schijnt onafgebroken vanaf zijn plaats aan het hemelgewelf. In het brandpunt van de zonnecirkel is er geen opkomst en geen ondergang. Daarom hebben zonsopgang en zonsondergang betrekking op de aardse waarneming en niet op de lichtbron zelf. Sterker nog, nacht op de zon is ondenkbaar. In dat centrum van uitstraling heersen voortdurend licht en verlichting. Zijn opkomsten en ondergangen zijn daarom slechts schijnbaar en niet werkelijk. Ze hebben betrekking op ons aardse gezichtspunt. Wij zouden haar niet als zon kunnen aanzien als er een einde kwam aan haar licht, warmte en pracht. Dat zou hetzelfde zijn als een zwarte steen een diamant noemen. Dat zou zinloos zijn. Als iemand een vrek is en je noemt hem vrijgevig, dan zal dat geen verandering in hem teweegbrengen.

15. De strekking hiervan is dat God almachtig is, maar Zijn grootheid niet binnen het bereik van menselijke beperkingen kan worden gebracht. We kunnen God niet beperken tot een grens. De mens is beperkt, maar de wereld van het goddelijke is onbeperkt. God beperkingen opleggen is menselijke onwetendheid. God is de Aloude, de Almachtige; Zijn eigenschappen zijn oneindig. Hij is God omdat Zijn licht, Zijn soevereiniteit, oneindig is. Als Hij beperkt kan worden tot menselijke ideeën, is Hij niet God. Het is vreemd dat, niettegenstaande dit vanzelfsprekende waarheden zijn, de mens doorgaat met het bouwen van muren en hekken van beperking rond God, rond de goddelijkheid die zo glorieus, onbegrensd en grenzeloos is. Denk aan de eindeloze verschijnselen van Zijn schepping. Ze zijn oneindig; het universum is oneindig. Wie kan de hoogte, diepte en lengte ervan vaststellen? Het is absoluut oneindig. Hoe kan een almachtige soevereiniteit, een goddelijkheid die zo wonderbaarlijk is, binnen de beperkingen van een gebrekkig menselijk verstand worden gebracht, zelfs wat termen en definities betreft? Kunnen we dan zeggen dat God iets tot stand heeft gebracht en het nooit zal kunnen herhalen? Dat de zon van Zijn uitstraling eens op de wereld scheen, maar nu voorgoed is ondergegaan? Dat Zijn barmhartigheid, Zijn genade, Zijn overvloed eens is neergedaald maar nu is opgehouden? Is dit mogelijk? Nee! Wij kunnen nooit naar waarheid zeggen of geloven dat Zijn Manifestatie, de aanbeden Waarheid, de Zon van Werkelijkheid, zal ophouden op de wereld te schijnen.

16. O God! Gij die vriendelijk zijt. Waarlijk, verscheidene zielen zijn samengekomen in deze bijeenkomst en wenden zich met hart en ziel tot U. Zij zoeken de eeuwige overvloed. Zij hebben behoefte aan Uw oneindige genade.

17. O Heer! Verwijder de sluiers van hun ogen en verdrijf de duisternis van onwetendheid. Schenk hun het licht van kennis en wijsheid. Verlicht deze berouwvolle harten met de stralen van de Zon van Werkelijkheid. Maak deze ogen opmerkzaam door getuige te zijn van de lichten van Uw soevereiniteit. Laat deze geesten zich verheugen door de grote blijde boodschap en neem deze zielen op in Uw hoogste Koninkrijk.

18. O Heer! Waarlijk, wij zijn zwak; maak ons krachtig. Wij zijn arm; help ons uit de schatkamer van Uw vrijgevigheid. Wij zijn dood; verkwik ons door de adem van de Heilige Geest. Wij missen geduld in beproevingen en tegenspoed; sta ons toe de lichten van eenheid te bereiken.

19. O Heer! Maak deze bijeenkomst tot de oorzaak van het heffen van de banier van het één-zijn van de mensenwereld en bekrachtig deze zielen zodat zij de bevorderaars van de internationale vrede worden.

20. O Heer! Waarlijk, de mensen dwalen in duisternis en strijden voortdurend met elkaar, vergieten bloed en vernielen elkaars bezittingen. Overal ter wereld heerst oorlog en strijd. In elke richting is er strijd, bloedvergieten en wreedheid.

21. O Heer! Leid de mensenzielen opdat zij zich afkeren van oorlog en strijd, opdat zij liefdevol en vriendelijk worden voor elkaar, opdat zij zich verenigen en de eenheid en solidariteit van de mensheid dienen.

22. O Heer! De horizon van de wereld is verduisterd door deze verdeeldheid. O God! Verlicht hen, en laat de harten stralen door het licht van Uw liefde. Doe de geesten herleven door de zegen van Uw schenking totdat iedere ziel zal waarnemen en handelen in overeenstemming met Uw leer. Gij zijt de Almachtige. Gij zijt de Alwetende. Gij zijt de Ziener. O Heer, wees barmhartig voor allen.

Toespraken van ‘Abdu’l‑Bahá in Boston en Malden
25 – 29 augustus 1912
– 94 –
25 augustus 1912
New Thought Forum Metaphysical Club
Boston, Massachusetts
Aantekeningen van Edna McKinney

1. O Gij vriendelijke God! In de uiterste staat van nederigheid en onderwerping smeken en verzoeken wij U dringend om Uw oneindige bekrachtigingen en onbegrensde bijstand. O Gij Heer! Verkwik deze zielen en geef hun een nieuw leven. Beziel de geesten, informeer de harten, open de ogen en spits de oren. Schenk uit Uw aloude schatkamer een nieuw bestaan en een nieuwe geest, en sta hen bij vanuit Uw reeds bestaande verblijfplaats om nieuwe bevestigingen te bereiken.

2. O God! Waarlijk, de wereld heeft behoefte aan vernieuwing. Schenk haar een nieuw bestaan. Geef haar nieuwe gedachten en onthul haar hemelse inzichten. Adem haar een frisse geest in, en geef haar een heiliger en hoger doel.

3. O God! Waarlijk, Gij hebt deze eeuw stralend gemaakt en Gij hebt daarin Uw barmhartige uitstraling geopenbaard. Gij hebt de duisternis van bijgeloof verdreven en het licht van zekerheid laten schijnen. O God! Geef dat deze dienaren aanvaardbaar zijn aan Uw drempel. Onthul een nieuwe hemel en spreid een nieuwe aarde uit voor bewoning. Laat een nieuw Jeruzalem uit den hoge neerdalen. Schenk de mensheid nieuwe denkbeelden en een nieuw leven. Begiftig zielen met nieuwe inzichten, en geef hun nieuwe deugden. Waarlijk, Gij zijt de Almachtige, de Krachtige. Gij zijt de Voorziener, de Vrijgevige.

4. Het is gemakkelijk om menselijke lichamen onder bedwang te houden. Een koning kan de lichamen van zijn onderdanen in een heel land onder zijn heerschappij en gezag brengen. In vroegere eeuwen hebben koningen en heersers over miljoenen mensen absoluut geheerst en zijn daardoor in staat geweest alles uit te voeren wat zij wensten. Als zij geluk en vrede wilden schenken, konden zij dat doen; en als zij vastbesloten waren lijden en ongemak te veroorzaken, waren zij daartoe evenzeer in staat. Als zij mannen naar het slagveld wilden sturen, kon niemand zich tegen hun gezag verzetten; en als zij verordenden dat hun koninkrijken de gelukzaligheid en sereniteit van de vrijwaring van oorlog mochten genieten, heerste deze toestand. Kortom, koningen en heersers zijn in staat geweest over miljoenen mensen te heersen en hebben die heerschappij uitgeoefend met de grootst mogelijke onderdrukking en tirannie.

5. Het punt is dit: controle krijgen over fysieke lichamen is een uiterst gemakkelijke zaak, maar zielen binnen de grenzen van vredigheid brengen is een uiterst moeizame onderneming. Dit is geen werk voor iedereen. Het vereist een goddelijke en heilige kracht, de kracht van inspiratie, de kracht van de Heilige Geest. Christus was bijvoorbeeld in staat om zielen naar die verblijfplaats van vredigheid te leiden. Hij was in staat om harten naar die oase van rust te leiden. Vanaf de dag van Zijn openbaring tot op heden heeft Hij harten gereanimeerd en zielen tot leven gewekt. Hij heeft die verkwikkende invloed uitgeoefend in het rijk van harten en zielen, daarom is Zijn verkwikking eeuwig.

6. In de laatste eeuw van deze tijden is Bahá’u’lláh verschenen en heeft vele zielen dermate tot leven gewekt dat zij bovenmenselijke krachten hebben getoond. Duizenden van Zijn volgelingen hebben hun leven gegeven; en terwijl het zwaard hen velde en zij hun bloed vergoten, riepen zij daarbij uit “Yá Bahá’u’l-Abhá!” Een dergelijke vernieuwing is onmogelijk, tenzij door een hemelse kracht, een bovennatuurlijke macht, de goddelijke kracht van de Heilige Geest. Door een natuurlijke en louter menselijke kracht is dit onmogelijk. Daarom rijst de vraag: Hoe kan deze vernieuwing worden verwezenlijkt?

7. Er zijn bepaalde middelen voor de verwezenlijking daarvan, waardoor de mensheid wordt opgewekt en verkwikt door een nieuwe geboorte. Dit is de tweede geboorte die in de hemelse boeken wordt genoemd. Deze wordt verwezenlijkt door de doop met de Heilige Geest. De vernieuwing of wedergeboorte van de menselijke geest geschiedt door de kennis van de liefde van God. Het is door de uitwerking van het water des levens. Dit leven en deze opwekking is de wedergeboorte van de waarneembare wereld. Na de komst van de geestelijke lente, het vallen van de lentebuien, het schijnen van de Zon van Werkelijkheid, het waaien van de bries der volmaaktheid, worden alle verschijnselen doordrenkt met het leven van een nieuwe schepping en worden zij herschapen in het proces van een nieuwe wording. Denk na over de materiële lente. Als de winter komt, zijn de bomen bladerloos, de velden en weiden verdord, de bloemen sterven weg tot stofhopen. Op de prairie, in de bergen en in de tuinen blijft geen frisheid bewaard, er is geen schoonheid te zien, geen groen. Alles is gehuld in het kleed van de dood. Waar je ook rondkijkt vind je de uitdrukking van dood en verval. Maar wanneer de lente komt, de buien neerdalen, de zon de weiden en vlakten met licht overstroomt, zul je de schepping zien verschijnen in een nieuwe mantel van schoonheid. De buien hebben de weiden fris groen gemaakt. De warme bries heeft de bomen hun bladkleed laten aantrekken. Ze hebben gebloeid en zullen spoedig nieuwe, frisse en heerlijke vruchten voortbrengen. Alles lijkt begiftigd met een nieuwe levenskracht. Een nieuwe bezieling en geest is overal zichtbaar. De lente heeft alle verschijnselen vernieuwd en de aarde versierd met schoonheid zoals zij wenst.

8. Zo gaat het ook als de nieuwe lente komt. Wanneer de heilige, goddelijke Manifestaties of Profeten in de wereld verschijnen, breekt een cyclus van verlichting en een tijdperk van barmhartigheid aan. Alles wordt vernieuwd. De geest, het hart en alle menselijke krachten worden hernieuwd, volmaaktheden worden bevorderd, wetenschappen, ontdekkingen en onderzoeken worden opnieuw gestimuleerd, en alles wat betrekking heeft op de deugden van de menselijke wereld wordt nieuw leven ingeblazen. Beschouw deze huidige eeuw van verlichting, en vergelijk ze met de voorbije eeuwen. Wat een enorm verschil bestaat daartussen! Hoe heeft het verstand zich ontwikkeld! Hoe zijn de inzichten verdiept! Hoe zijn de ontdekkingen toegenomen! Welke grote projecten zijn verwezenlijkt! Hoeveel feiten zijn aan het licht gekomen! Hoeveel mysteriën van de schepping zijn onderzocht en doorgrond! Wat is de oorzaak hiervan? Het is door de werkzaamheid van de geestelijke lente waarin wij leven. Dag na dag bereikt de wereld een nieuwe overvloed. In deze stralende eeuw zijn noch de oude gebruiken, noch de oude wetenschappen, ambachten, wetten en regels blijven bestaan. De oude politieke beginselen ondergaan veranderingen, en een nieuw politiek bestel is in wording. Toch proberen sommigen, wier gedachten gestold zijn en wier zielen verstoken zijn van het licht van de Zon van Werkelijkheid, deze ontwikkeling in de gedachtewereld van de mensen tegen te houden. Is dit mogelijk?

9. Is het mogelijk dat in de onmiskenbare en universele vernieuwing die wij meemaken, wanneer de uiterlijke omstandigheden van de mensheid zo’n impuls krijgen, wanneer het menselijk leven een nieuwe vorm aanneemt, wanneer de wetenschappen opnieuw worden gestimuleerd, uitvindingen en ontdekkingen toenemen, burgerlijke wetten veranderingen ondergaan en de moraal zich verheft en verbetert, geestelijke ingevingen en invloeden niet vernieuwd en verbeterd worden? Natuurlijk moeten ook nieuwe geestelijke gedachten en inzichten tot uiting komen. Als geestelijke vernieuwing uitblijft, welke vruchten komen er dan voort uit enkel fysieke reformatie? Bijvoorbeeld, het lichaam van de mens kan verbeteren, de kwaliteit van botten en pezen kan vooruitgaan, de hand kan zich ontwikkelen, andere ledematen en lichaamsdelen kunnen in kwaliteit toenemen, maar als de geest zich niet ontwikkelt, wat heeft de rest dan voor nut? De belangrijkste factor voor menselijke verbetering is de geest. In de wereld van de geest moet er ontwikkeling en verbetering zijn. Er moet verbetering komen in het koninkrijk van de menselijke geest; door enkel de verbetering van de fysieke structuur zal geen resultaat worden bereikt.

10. In dit nieuwe jaar moeten er nieuwe vruchten tevoorschijn komen, want dat is de voorziening en de bedoeling van geestelijke vernieuwing. De vernieuwing van het blad is vruchteloos. Uit de vernieuwing van schors of tak komt geen vrucht voort. De vernieuwing van het groen brengt niets voort. Als er geen vernieuwing van vrucht uit de boom komt, wat baat dan de vernieuwing van schors, bloesem, tak en stam? Want een vruchteloze boom heeft geen bijzondere waarde. Evenzo, wat voor nut heeft de vernieuwing van fysieke omstandigheden, tenzij deze gepaard gaat met geestelijke vernieuwingen? Want de essentiële werkelijkheid is de geest, het fundament is de geest, het leven van de mens is te danken aan de geest. Het geluk, de bezieling, de uitstraling, de glorie van de mens – alles is te danken aan de geest; en als in de geest geen vernieuwing plaatsvindt, zal er geen resultaat zijn voor het menselijk bestaan.

11. Daarom moeten wij er met hart en ziel naar streven dat de materiële en fysieke wereld wordt vernieuwd, de menselijke perceptie scherper wordt, de genadevolle overvloed zich manifesteert en de straling van de werkelijkheid oplicht. Dan zal de ster van liefde verschijnen en de wereld van de mensheid verlicht worden. Het doel is dat de wereld van het bestaan voor haar vooruitgang afhankelijk is van vernieuwing, anders zal zij als dood zijn. Denk na: Als er geen nieuwe lente zou komen, wat zou dan het effect zijn op deze aardbol? Ongetwijfeld zou zij desolaat worden en het leven uitsterven. De aarde heeft een jaarlijkse lente nodig. Het is noodzakelijk dat er een nieuwe overvloed komt. Als dat niet gebeurt, zal het leven verdwijnen. Op dezelfde manier heeft de geestelijke wereld nieuw leven nodig, heeft de gedachtewereld nieuwe bezieling en ontwikkeling nodig, de zielenwereld een nieuwe overvloed, de zedenwereld een heroriëntatie, de wereld van de goddelijke overvloed steeds nieuwe gaven. Zonder deze aanvulling zou het leven van de wereld verdwijnen en uitdoven. Als deze kamer niet wordt geventileerd en de lucht niet wordt ververst, zal de ademhaling na enige tijd ophouden. Als er geen regen valt, zullen alle levensorganismen vergaan. Als er geen nieuw licht komt, zal de duisternis van de dood de aarde omhullen. Als er geen nieuwe lente komt, zal het leven op deze aardbol worden uitgewist.

12. Daarom moeten de gedachten verheven zijn en de idealen worden verhoogd, opdat de mensenwereld wordt bijgestaan in de vernieuwde voorwaarden van transformatie. Wanneer deze transformatie alle gradaties treft, dan zal de Dag des Heren aanbreken waarover alle Profeten hebben gesproken. Dat is de Dag waarop de hele wereld zal worden vernieuwd. Denk na: Zijn de wetten van het verleden van toepassing op de huidige menselijke omstandigheden? Kennelijk niet. Bijvoorbeeld, de wetten van vroegere eeuwen sanctioneerden despotische regeringsvormen. Zijn de wetten van despotische controle geschikt voor de huidige omstandigheden? Hoe zouden ze kunnen worden toegepast om de problemen rond moderne natiën op te lossen? Evenzo vragen wij: Zou de status van het antieke denken, de grofheid van kunsten en ambachten, de ontoereikendheid van wetenschappelijke resultaten ons vandaag van dienst zijn? Zouden de landbouwmethoden van de oudheid volstaan in de twintigste eeuw? Transport in de vroegere tijden was beperkt tot vervoer door dieren. Hoe zou het vandaag de dag in de menselijke behoeften kunnen voorzien? Als de wijze van vervoer niet was hervormd, zouden de vele miljoenen mensen die nu op aarde zijn, sterven van de honger. Zonder de spoorwegen en de snelle stoomschepen zou de wereld van vandaag als dood zijn. Hoe zouden grote steden als New York en Londen kunnen overleven als ze afhankelijk waren van oude transportmiddelen? Het geldt ook voor andere dingen die zijn aangepast aan de behoeften van de huidige tijd. Als ze niet vernieuwd waren, zou de mens niet kunnen overleven.

13. Als deze materiële tendensen zozeer aan hervorming toe zijn, hoeveel groter is dan de noodzaak in de wereld van de menselijke geest, de wereld van het menselijk denken, de waarneming, de deugden en genoegens! Is het mogelijk dat die behoefte stil is blijven staan terwijl de wereld in alle andere toestanden en richtingen vooruit is gegaan? Dat is onmogelijk.

14. Daarom moeten wij God aanroepen en smeken en ons tot het uiterste inspannen opdat de wereld van het menselijk bestaan in al haar gradaties een krachtige impuls mag ontvangen, volledig menselijk geluk wordt bereikt en de vernieuwing van alle geesten en emanaties wordt bereikt door de grenzeloze gunst van de barmhartigheid van God.

– 95 –
26 augustus 1912
Franklin Square House
Boston, Massachusetts
Aantekeningen van Edna McKinney

1. Tot de leringen van Bahá’u’lláh behoort het beginsel van gelijkwaardigheid van man en vrouw. Bahá’u’lláh heeft gezegd dat beiden tot de mensheid behoren en dat zij in de ogen van God gelijk zijn, want de een is de aanvulling op de ander in het goddelijke scheppingsplan. Het enige onderscheid tussen hen in de ogen van God is de zuiverheid en rechtschapenheid van hun daden en handelingen, want degene die het meest overeenkomt met het geestelijke beeld en de gelijkenis van de Schepper heeft de voorkeur van God. In alle koninkrijken van levende organismen is er sprake van geslachtsdifferentiatie in functie, maar er wordt geen voorkeur of onderscheid gemaakt ten gunste van mannelijk of vrouwelijk. In het dierenrijk bestaat individueel geslacht, maar de rechten zijn gelijk en zonder onderscheid. Evenzo komt in het plantenrijk geslacht voor, maar de gelijkwaardigheid van functie en recht is evident. Gezien het feit dat er in deze rijken van lagere intelligentie geen geslachtsonderscheid en voorkeur wordt waargenomen, is het dan passend voor de hogere positie van de mens dat hij een dergelijke beoordeling en onderscheid maakt, terwijl er in feite geen enkel verschil wordt aangegeven in de wet van de schepping?

2. In de oudheid en de middeleeuwen was de vrouw volledig ondergeschikt aan de man. De oorzaak van deze beoordeling van haar minderwaardigheid was haar gebrek aan onderwijs. Het leven en het intellect van een vrouw waren beperkt tot het huishouden. Zelfs in de Brieven van Paulus zijn daar flarden van te vinden. In latere eeuwen werden de reikwijdte en de mogelijkheden van het leven van een vrouw breder en groter. Haar geest ontvouwde en ontwikkelde zich; haar waarnemingen ontwaakten en verdiepten zich. De vraag over haar was: waarom zou een vrouw geestelijk onderontwikkeld blijven? Wetenschap is prijzenswaardig – of ze nu door het intellect van een man of een vrouw wordt onderzocht. Dus, beetje bij beetje ging de vrouw vooruit en gaf zij steeds meer blijk van gelijke capaciteiten als de man – of het nu ging om wetenschappelijk onderzoek, politieke bekwaamheid of enig ander gebied van menselijke activiteit. We kunnen duidelijk concluderen dat de vrouw is voorbijgestreefd door gebrek aan onderwijs en intellectuele mogelijkheden. Als zij dezelfde onderwijskansen of studierichting zou krijgen, zou zij dezelfde capaciteiten en bekwaamheden ontwikkelen.

3. Sommigen verklaren dat de vrouw van nature niet dezelfde capaciteiten heeft als de man; dat zij intellectueel inferieur is aan de man, zwakker in wilskracht en zonder zijn moed. Deze theorie wordt volledig tegengesproken door de geschiedenis en de feiten. Er zijn in de wereld vrouwen verschenen met superieure capaciteiten en vastberadenheid, gelijk aan mannen in intellect en even moedig. Zenobia was de vrouw van de gouverneur-generaal van Athene. Haar man stierf en evenals de Russische koningin Catharina toonde zij de hoogste graad van bekwaamheid in het bestuur van openbare zaken. De Romeinse regering benoemde haar tot opvolgster van haar man. Daarna veroverde zij Syrië, voerde een succesvolle campagne in Egypte en vestigde een gedenkwaardige soevereiniteit. Rome zond een leger tegen haar onder leiding van vooraanstaande bevelhebbers. Toen de twee strijdmachten elkaar ontmoetten, hulde Zenobia zich in prachtige kleding, plaatste de kroon van haar koninkrijk op haar hoofd en reed aan het hoofd van haar leger voort, waarbij ze de Romeinse legioenen zo volledig versloeg dat ze zich niet konden reorganiseren. De keizer van Rome zelf nam het bevel over het volgende leger van honderdduizend soldaten en trok Syrië binnen. Op dat moment was Rome op het hoogtepunt van haar grootsheid en was het de sterkste militaire macht ter wereld. Zenobia trok zich met haar troepen terug naar Palmyra en versterkte het om een belegering te weerstaan. Na twee jaar sneed de Romeinse keizer haar bevoorrading af en was ze gedwongen zich over te geven.

4. De Romeinen keerden in een triomfantelijke optocht terug naar hun eigen land. Ze kwamen Rome binnen in grote pracht en praal, geleid door Afrikaanse olifanten. Na de olifanten kwamen leeuwen, daarna tijgers, beren en apen, en na de apen Zenobia – blootsvoets, lopend, een gouden ketting om haar nek en een kroon in haar hand, waardig, majestueus, koningin en moedig ondanks haar ondergang en nederlaag.

5. Tot de andere bekende vrouwen uit de geschiedenis behoorde Cleopatra, koningin van Egypte, die met haar koninkrijk lange tijd standhield tegen de legers van Rome. Catharina, echtgenote van Peter de Grote, toonde moed en militaire strategie van de allerhoogste orde tijdens de oorlog tussen Rusland en Muḥammad Páshá. Toen de Russische zaak hopeloos leek, nam zij haar juwelen, ging naar de Turkse overwinnaar en overhandigde deze aan hem. Vervolgens bepleitte ze de rechtvaardigheid van de zaak van haar land met zoveel overtuigingskracht en diplomatie dat de vrede werd afgekondigd.

6. Victoria, koningin van Engeland, was werkelijk superieur aan alle koningen van Europa in bekwaamheid, rechtvaardigheid en eerlijk bestuur. Tijdens haar lange en briljante regeerperiode werd het Britse Rijk enorm uitgebreid en verrijkt, dankzij haar politieke scherpzinnigheid, vaardigheid en vooruitziende blik.

7. Ook de religieuze geschiedenis biedt welsprekende voorbeelden van de bekwaamheid van de vrouw onder omstandigheden van grote moeilijkheden en nood. De verovering van het Heilige Land door de Israëlieten na veertig jaar zwerven in de woestijn en de wildernis van Judea werd bereikt door de strategie en sluwheid van een vrouw.

8. Na het martelaarschap van Christus, aan Wie de heerlijkheid toekomt, waren de discipelen zeer verontrust en ontmoedigd. Zelfs Petrus had Christus verloochend en probeerde Hem te mijden. Het was een vrouw, Maria Magdalena, die de twijfelende discipelen in hun geloof bevestigde door te zeggen: “Was het het lichaam van Christus of de werkelijkheid van Christus die u gekruisigd heeft zien worden? Zeker, het was Zijn lichaam. Zijn werkelijkheid is eeuwig en onvergankelijk, zij heeft begin noch einde. Waarom bent u dan verbijsterd en ontmoedigd? Christus sprak altijd over Zijn kruisiging.” Maria Magdalena was slechts een dorpeling, een boerin; toch werd zij het middel van troost en bevestiging voor de discipelen van Christus.

9. In de Zaak van Bahá’u’lláh zijn er vrouwen geweest die superieur waren aan mannen in verlichting, intellect, goddelijke deugden en toewijding aan God. Onder hen was Qurratu’l-‘Ayn. Als zij sprak, werd er eerbiedig naar haar geluisterd door de meest geleerde mannen. Zij waren zeer respectvol in haar aanwezigheid en niemand durfde haar tegen te spreken. Onder de bahá’í-vrouwen in Perzië zijn er op het ogenblik Rúḥu’lláh en anderen die begaafd zijn met kennis, onoverwinnelijke standvastigheid, moed, deugd en wilskracht. Zij zijn superieur aan de mannen en bekend in heel Perzië.

10. Kortom, de geschiedenis bewijst dat er in de afgelopen eeuwen zowel opmerkelijke vrouwen als opmerkelijke mannen zijn geweest. Maar in het algemeen zijn vrouwen bij gebrek aan onderwijsvoordelen in hun mogelijkheden beperkt en verstoken gebleven om volledig geschoold en representatief voor de mensheid te worden. Wanneer zij de kans kregen om onderwijs te volgen, hebben zij blijk gegeven van dezelfde capaciteiten als mannen. Sommige filosofen en schrijvers hebben de vrouw van nature en door haar schepping als inferieur aan de man beschouwd, waarbij zij als bewijs aanvoerden dat de hersenen van de man groter en zwaarder zijn dan die van de vrouw. Dit is een broos en gebrekkig bewijs, aangezien kleine hersenen vaak gepaard gaan met een superieur verstand en grote hersenen in het bezit zijn van onwetenden en zelfs imbecielen. De waarheid is dat God de hele mensheid heeft begiftigd met verstand en inzicht en allen heeft bevestigd als Zijn dienaren en kinderen, daarom is er in het plan en de maatstaf van God geen onderscheid tussen man en vrouw. De ziel die zuivere daden en geestelijke kwaliteiten vertoont, is het kostbaarst in Zijn ogen en het dichtst bij Hem in haar verworvenheden.

11. In deze stralende eeuw zijn de werkelijkheden der dingen geopenbaard, en wat waar is moet aan de oppervlakte komen. Onder deze werkelijkheden is het principe van de gelijkwaardigheid van man en vrouw – gelijke rechten en voorrechten in alle dingen die de mensheid toebehoren. Bahá’u’lláh verklaarde deze werkelijkheid meer dan vijftig jaar geleden. Maar terwijl dit principe van gelijkwaardigheid waar is, is het ook waar dat de vrouw haar capaciteit en bekwaamheid moet bewijzen, de bewijzen van gelijkwaardigheid moet tonen. Zij moet zich bekwamen in de kunsten en wetenschappen en door haar prestaties bewijzen dat haar capaciteiten en krachten altijd latent aanwezig waren. Demonstraties van kracht, zoals die nu in Engeland plaatsvinden, zijn noch passend noch effectief in de zaak van vrouwelijkheid en gelijkwaardigheid. De vrouw moet vooral haar energie en bekwaamheden wijden aan de industriële en agrarische wetenschappen en trachten de mensheid bij te staan in datgene wat het meest nodig is. Op deze wijze zal zij haar bekwaamheid aantonen en de erkenning van gelijkwaardigheid in de sociale en economische vergelijking verzekeren. Ongetwijfeld zal God haar bevestigen in haar inspanningen en streven, want in deze stralende eeuw heeft Bahá’u’lláh de werkelijkheid van de eenheid van de mensen van de wereld verkondigd en aangekondigd dat alle natiën, volkeren en rassen één zijn. Hij heeft laten zien dat, hoewel individuen kunnen verschillen in ontwikkeling en capaciteit, zij in wezen en intrinsiek gelijk zijn als menselijke wezens, net zoals de golven van de zee ontelbaar en verschillend zijn, maar de werkelijkheid van de zee één is. De verscheidenheid van de mensheid kan worden vergeleken met de golven, maar de werkelijkheid van de mensheid is als de zee zelf. Alle golven zijn van hetzelfde water; allen zijn ze golven van één oceaan.

12. Streef er daarom naar om in de mensenwereld te laten zien dat vrouwen uiterst capabel en doelgericht zijn, dat hun hart zachtaardiger en gevoeliger is dan dat van mannen, dat zij filantropischer zijn en ontvankelijker voor hulpbehoevenden en hen die lijden, dat zij onbuigzaam zijn tegen oorlog en voorstanders van vrede zijn. Streef ernaar dat het ideaal van internationale vrede wordt verwezenlijkt door de inspanningen van de vrouw, want de man is meer geneigd tot oorlog dan de vrouw, en een echt bewijs van de superioriteit van de vrouw zal haar dienstbaarheid en doeltreffendheid zijn bij de totstandbrenging van universele vrede.

– 96 –
27 augustus 1912
Metaphysical Club
Boston, Massachusetts
Aantekeningen van Edna McKinney

1. Op de gezichten van de aanwezigen zie ik de uitdrukking van bedachtzaamheid en wijsheid, daarom zal ik spreken over een onderwerp dat een van de goddelijke vraagstukken betreft, een vraagstuk van religieus en metafysisch belang – namelijk de voortschrijdende en voortdurende beweging van elementaire atomen door de verschillende gradaties van verschijningsvormen en koninkrijken van het bestaan. Er zal worden aangetoond en bewezen dat de oorsprong en het resultaat van verschijningsvormen identiek zijn en dat er een essentiële eenheid is in alle bestaande dingen. Dit is een subtiel principe dat behoort tot de goddelijke filosofie en dat nauwgezette analyse en aandacht vereist.

2. De elementaire atomen die alle waarneembare bestaan en wezens vormen in dit onbegrensde universum zijn voortdurend in beweging en ondergaan voortdurend gradaties van vooruitgang. Laten we ons bijvoorbeeld voorstellen dat een atoom in het mineralenrijk opklimt naar het plantenrijk door op te gaan in de samenstelling en de vezels van een boom of plant. Van daaruit wordt het opgenomen en overgebracht naar het dierenrijk en uiteindelijk, door de wet en het proces van samenstelling, wordt het een deel van het lichaam van de mens. Dat wil zeggen, het heeft de tussenliggende gradaties en stadia van het waarneembare bestaan doorkruist, waarbij het tijdens zijn reis in de samenstelling van verschillende organismen is opgenomen. Deze beweging of overdracht is progressief en eeuwigdurend, want na het uiteenvallen van het menselijk lichaam waarin het is binnengetreden, keert het terug naar het mineraalrijk waar het vandaan kwam en blijft het de waarneembare koninkrijken doorkruisen zoals voorheen. Dit is een illustratie om aan te tonen dat de samenstellende elementaire atomen van de verschijnselen een progressieve overdracht en beweging door de materiële koninkrijken ondergaan.

3. In zijn onophoudelijke vooruitgang en reizen wordt het atoom doordrenkt met de deugden en krachten van elke gradatie of koninkrijk dat het doorkruist. In het minerale stadium bezat het minerale genegenheden; in het plantenrijk manifesteerde het de toegevoegde waarde van groeikracht; in het dierlijke organisme weerspiegelde het de intelligentie van die gradatie; en in het mensenrijk kreeg het menselijke eigenschappen of deugden.

4. Bovendien zijn de vormen en organismen van het waarneembare bestaan in elk van de koninkrijken van het universum talloos en ontelbaar. Het plantenrijk of koninkrijk heeft bijvoorbeeld zijn oneindige verscheidenheid aan typen en materiële structuren van plantenleven – elk daarvan onderscheidend en verschillend binnen zichzelf, geen twee zijn exact hetzelfde in samenstelling en detail – want er zijn geen herhalingen in de natuur, en de scheppingskracht kan niet beperkt worden tot één gegeven beeld of vorm. Elk blad heeft zijn eigen specifieke identiteit – als het ware zijn eigen individualiteit als blad. Daarom wordt elk atoom van de ontelbare elementaire atomen, tijdens zijn onophoudelijke beweging door de koninkrijken van het bestaan als een bestanddeel van organische samenstelling, niet alleen doordrongen van de krachten en deugden van de koninkrijken die het doorkruist, maar het weerspiegelt ook de eigenschappen en kwaliteiten van de vormen en organismen van die koninkrijken. Aangezien elk van deze vormen zijn individuele en bijzondere deugd heeft, kan elk elementair atoom van het universum een oneindige verscheidenheid van deze individuele deugden tot uitdrukking brengen. Geen enkel atoom is verstoken of beroofd van deze mogelijkheid of recht op uitdrukking. Evenmin kan van een atoom worden gezegd dat het geen gelijke kansen heeft zoals andere atomen. Nee, zij alle hebben het voorrecht de deugden te bezitten die in deze koninkrijken bestaan en de eigenschappen van hun organismen te weerspiegelen. In de verschillende transformaties of overgangen van koninkrijk naar koninkrijk zijn de deugden die de atomen in elke gradatie tot uitdrukking brengen eigen aan die gradatie. Bijvoorbeeld, in de wereld van het mineraal drukt het atoom niet de plantaardige vorm en het organisme uit, en wanneer het door het proces van transmutatie de deugden van de plantaardige gradatie aanneemt, weerspiegelt het niet de eigenschappen van dierlijke organismen, enzovoort.

5. Het is dus duidelijk dat elk elementair atoom van het universum het vermogen bezit om alle deugden van het universum uit te drukken. Dit is een subtiele en abstracte constatering. Mediteer erover, want daarin ligt de ware verklaring van het pantheïsme. Vanuit dit gezichtspunt en deze waarneming is het pantheïsme een waarheid, want elk atoom in het universum bezit of weerspiegelt alle deugden van het leven, waarvan de merkbaarheid tot stand komt door verandering en transformatie. Daarom is de oorsprong en het resultaat van alle verschijnselen waarlijk de alomtegenwoordige God; want de werkelijkheid van alle waarneembare bestaan is dankzij Hem. Er is geen werkelijkheid noch verschijning van de werkelijkheid zonder de tussenkomst van God. Het bestaan wordt verwezenlijkt en mogelijk gemaakt door de genade van God, zoals de straal of de vlam die van deze lamp uitgaat mogelijk gemaakt wordt door de genade van de lamp waaruit zij voortkomt. Evenzo worden alle verschijnselen werkelijkheid door de goddelijke genade. De uitleg van de ware pantheïstische stelling en hun grondbeginsel is dat de verschijnselen van het universum verwezenlijking vinden door de ene kracht die alle dingen bezielt en beheerst, en dat alle dingen slechts manifestaties zijn van zijn energie en genade. De deugd van het zijn en bestaan is door geen andere oorzaak. Daarom is, in de woorden van Bahá’u’lláh, de eerste leer de eenheid van de wereld van de mensheid.

6. Wanneer de mens die geestelijk scherpzinnig is en over inzicht beschikt, de wereld van de mensheid beziet, zal hij constateren dat de lichten van goddelijke genade de gehele mensheid overspoelen, zoals de zonnestralen hun glans op alle bestaande dingen werpen. Alle verschijnselen van het materiële bestaan worden geopenbaard door de straling die van de zon uitgaat. Zonder licht zou niets zichtbaar zijn. Evenzo ontvangen alle verschijnselen in de innerlijke wereld van de werkelijkheid de gaven van God uit de bron van goddelijke schenking. Dit menselijke vlak, of koninkrijk, is één schepping, en alle zielen zijn de tekenen en sporen van de goddelijke genade. Op dit vlak zijn er geen uitzonderingen. Allen hebben hun gaven ontvangen door de hemelse genade. Kunt u een ziel vinden die verstoken is van de nabijheid van God? Kunt u iemand vinden die door God van zijn dagelijkse voeding is uitgesloten? Dat is onmogelijk. God is vriendelijk en liefdevol voor allen, en allen zijn verschijningsvormen van de goddelijke genade. Dit is de eenheid van de wereld van de mensheid.

7. Maar sommige zielen zijn zwak; we moeten proberen ze te versterken. Sommigen zijn onwetend, niet op de hoogte van de gunsten van God; we moeten ernaar streven hen bewust te maken. Sommigen zijn ziek; wij moeten trachten hen weer gezond te maken. Sommigen zijn onvolwassen als kinderen; zij moeten worden opgeleid en geholpen om volwassen te worden. Wij verplegen de zieken met tederheid en een vriendelijke geest van liefde; wij verachten hen niet omdat zij ziek zijn. Daarom moeten wij extreem geduld, medeleven en liefde opbrengen voor alle mensen en geen enkele ziel als verwerpelijk beschouwen. Als wij een ziel als verwerpelijk beschouwen, zijn wij ongehoorzaam aan de leer van God. God heeft iedereen lief. Mogen wij onrechtvaardig of onvriendelijk zijn tegen iemand? Is dat toegestaan in de ogen van God? God zorgt voor iedereen. Is het gepast dat wij de stroom van Zijn genadige voorzieningen voor de mensheid verhinderen? God heeft iedereen geschapen naar Zijn beeld en gelijkenis. Kunnen wij haat tonen voor Zijn schepselen en dienaren? Dat zou in strijd zijn met de wil van God en in overeenstemming met de wil van Satan, waarmee wij de natuurlijke neigingen van de lagere natuur bedoelen. Deze lagere natuur in de mens wordt gesymboliseerd als Satan – het kwaadaardige ego in ons, niet een kwaadaardige persoonlijkheid daarbuiten.

8. Bahá’u’lláh leert dat de fundamenten van de goddelijke religie één werkelijkheid zijn die geen veelvoud of verdeeldheid toelaat. Daarom zijn de geboden en leringen van God één. De religieuze verschillen en verdeeldheid die in de wereld bestaan, zijn het gevolg van blinde imitaties van vormen zonder kennis of onderzoek van de fundamentele goddelijke werkelijkheid die aan alle religies ten grondslag ligt. Omdat deze imitaties van voorouderlijke vormen verschillend zijn, zijn er spanningen ontstaan tussen religieuze mensen. Daarom is het noodzakelijk de mensheid te bevrijden van deze onderwerping aan blind geloof door de weg van leiding te wijzen naar de werkelijkheid, die de enige basis van eenheid is.

9. Bahá’u’lláh zegt dat religie moet leiden tot liefde en eenheid. Als zij de bron van haat en vijandschap wordt, is haar afwezigheid te verkiezen. Want de wil en de wet van God is liefde, en liefde is de band tussen menselijke harten. Religie is het licht van de wereld. Als zij door menselijk onbegrip en onwetendheid de oorzaak wordt van duisternis, is het beter zonder haar te doen.

10. Religie moet in overeenstemming zijn met wetenschap en rede, anders is het bijgeloof. God heeft de mens geschapen opdat hij de waarheid van het bestaan zou kunnen waarnemen en heeft hem begiftigd met verstand en rede om de waarheid te ontdekken. Daarom moeten wetenschappelijke kennis en religieus geloof in overeenstemming zijn met de analyse van dit goddelijk vermogen in de mens.

11. Alle soorten vooroordelen – of ze nu religieus, raciaal, patriottisch of politiek zijn – zijn vernietigend voor de goddelijke grondslagen van de mens. Alle oorlogen en bloedvergieten in de menselijke geschiedenis zijn het resultaat van vooroordelen. Deze aarde is één thuis en één vaderland. God heeft de mensheid geschapen met gelijke begaafdheid en recht om op de aarde te leven. Zoals een stad het thuis is van al haar inwoners, hoewel ieder er zijn eigen woning heeft, zo is het aardoppervlak één groot vaderland of thuis voor alle rassen van de mensheid. Raciale vooroordelen of scheiding in natiën als Frans, Duits, tijdvakken enzovoort is onnatuurlijk en komt voort uit menselijke beweegredenen en onwetendheid. Allen zijn kinderen en dienaren van God. Waarom zouden we gescheiden worden door kunstmatige en denkbeeldige grenzen? In het dierenrijk zwermen de duiven samen in harmonie en overeenstemming. Zij hebben geen vooroordelen. Wij zijn menselijk en superieur in intelligentie. Is het gepast dat lagere wezens deugden vertonen die bij de mens niet tot uitdrukking komen?

12. Bahá’u’lláh heeft het fundament van de internationale vrede verkondigd en afgekondigd. Duizenden jaren lang zijn mensen en natiën naar het slagveld gegaan om hun geschillen te beslechten. De oorzaak hiervan was onwetendheid en ontaarding. God zij geprezen! In deze stralende eeuw hebben de geesten zich ontwikkeld, is de waarneming scherper geworden, zijn de ogen verlicht en de oren gespitst. Daarom zal het onmogelijk worden om oorlog te voeren. Denk aan de menselijke onwetendheid en inconsistentie. Een mens die een ander mens doodt, wordt gestraft met executie, maar een militair genie die honderdduizend van zijn medeschepselen doodt, wordt vereeuwigd als held. Een mens steelt een kleine som geld en wordt opgesloten als dief. Een ander plundert een heel land en wordt geëerd als patriot en veroveraar. Een enkele leugen brengt verwijten en afkeuring, maar de listen van politici en diplomaten wekken de bewondering en lof van een natie. Overdenk de onwetendheid en inconsistentie van de mensheid. Hoe verdorven en barbaars zijn de instincten van de mensheid!

13. Bahá’u’lláh heeft verklaard dat, hoe ver de wereld van de mensheid ook vooruitgaat in materiële beschaving, zij toch behoefte heeft aan geestelijke deugden en de genadegaven van God. De geest van de mens wordt niet verlicht en verkwikt door materiële bronnen. Hij wordt niet vernieuwd door het onderzoeken van verschijnselen van de materiële wereld. De geest van de mens heeft behoefte aan de beschutting van de Heilige Geest. Zoals hij zich in toenemende mate ontwikkelt van de louter fysieke wereld van het bestaan naar het intellectuele rijk, zo moet hij zich ook opwaarts ontwikkelen in morele eigenschappen en geestelijke kwaliteiten. Tijdens dit proces heeft hij steeds de weldaden van de Heilige Geest nodig. De materiële ontwikkeling kan worden vergeleken met het glas van een lamp, terwijl de goddelijke deugden en geestelijke begaafdheden het licht in het glas zijn. Het lampenglas is nutteloos zonder het licht. Evenzo heeft de mens in zijn materiële toestand de uitstraling en bezieling nodig van de goddelijke genaden en barmhartige eigenschappen. Zonder de aanwezigheid van de Heilige Geest is hij levenloos. Hoewel hij lichamelijk en geestelijk leeft, is hij geestelijk dood. Christus verkondigde: “Wat uit vlees geboren is, is vlees, en wat uit de Geest geboren is, is geest”. Hetgeen betekent dat de mens opnieuw geboren moet worden. Zoals de baby geboren wordt in het licht van deze fysieke wereld, zo moet de fysieke en intellectuele mens geboren worden in het licht van de wereld van het goddelijke. In de baarmoeder was het ongeboren kind afgesloten en onbewust van de wereld van het materiële bestaan, maar na zijn geboorte aanschouwde het de wonderen en schoonheden van een nieuw rijk van leven en zijn. In de wereld van de baarmoeder was hij volkomen onwetend en niet in staat zich deze nieuwe omstandigheden voor te stellen, maar na zijn geboorte ontdekt hij de stralende zon, bomen, bloemen en een oneindige reeks zegeningen en gunsten die hem wachten. In het menselijke vlak en koninkrijk is de mens een gevangene van de natuur en onwetend van de goddelijke wereld totdat hij door de adem van de Heilige Geest geboren wordt uit de fysieke omstandigheden van beperking en ontbering. Dan ziet hij de werkelijkheid van het geestelijke rijk en koninkrijk, beseft de benauwende beperkingen van de louter menselijke bestaanswereld en wordt zich bewust van de onbegrensde en oneindige heerlijkheden van de wereld van God. Daarom heeft de mens, hoe ver hij ook komt op fysiek en intellectueel gebied, altijd behoefte aan de grenzeloze deugden van het goddelijke, de bescherming van de Heilige Geest en het aangezicht van God.

– 97 –
29 augustus 1912
Het huis van Madame Morey
34 Hillside Avenue, Malden, Massachusetts
Aantekeningen van Edna McKinney

1. In de Boeken der Profeten zijn enkele blijde tijdingen opgetekend die absoluut waar en vrij van twijfel zijn. Het Oosten is altijd het punt geweest waar de Zon van Werkelijkheid opkomt. Alle Profeten van God zijn daar verschenen. De religies van God zijn verkondigd, de leringen van God zijn verspreid en de wet van God is gevestigd in het Oosten. Het Oosten is altijd het centrum van licht geweest. Het Westen heeft verlichting gekregen van het Oosten, maar in sommige opzichten is de weerkaatsing van het licht groter geweest in het Westen. Dit geldt vooral voor het christendom. Christus verscheen in Palestina, en Zijn leer werd daar gesticht. Hoewel de deuren van het Koninkrijk in dat land werden geopend en de gaven van het goddelijke vanuit dat middelpunt werden verspreid, hebben de westerse volkeren het christendom vollediger omarmd en verspreid dan de oosterse volkeren. De Zon van Werkelijkheid is opgegaan aan de horizon van het Oosten, maar haar hitte en uitstraling zijn het schitterendst in het Westen, waar het stralende vaandel van Christus is geheven. Ik heb grote verwachtingen dat de lichten van Bahá’u’lláh’s verschijning ook de volste manifestatie en weerspiegeling moge vinden in deze westelijke gebieden, want de leringen van Bahá’u’lláh zijn in het bijzonder van toepassing op de omstandigheden van de mensen hier. De westerse natiën zijn begiftigd met het vermogen om de rationele en weergaloze woorden van Bahá’u’lláh te begrijpen en te beseffen dat de essentie van de leringen van alle vroegere Profeten in Zijn uitspraken te vinden is.

2. De leringen van Christus zijn verkondigd door Bahá’u’lláh, die ook nieuwe leringen heeft geopenbaard die van toepassing zijn op de huidige omstandigheden in de wereld van de mensheid. Hij heeft de mensen van het Oosten door de kracht en bescherming van de Heilige Geest opgeleid, de zielen van de mensheid met elkaar verbonden en de grondslagen van internationale eenheid gelegd.

3. Door de kracht van Zijn woorden worden de harten van de mensen van alle religies in harmonie gebracht. Zo zijn er onder de bahá’ís in Perzië christenen, moslims, zoroastriërs, joden en vele anderen van verschillende gezindtes en geloofsovertuigingen die in eenheid en liefde zijn samengebracht in de Zaak van Bahá’u’lláh. Hoewel deze mensen voorheen vijandig en antagonistisch waren, vervuld van haat en bitterheid jegens elkaar, bloeddorstig en plunderend, en van mening dat vijandigheid en aanval de middelen waren om het welbehagen van God te bereiken, zijn zij nu liefdevol geworden en vervuld van de stralende ijver van vriendschap en broederschap, waarbij het doel van hen allen dienstbaarheid is aan de wereld van de mensheid, de bevordering van internationale vrede, de vereniging van goddelijke religies en daden van universele filantropie. Door hun woorden en daden bewijzen zij de waarachtigheid van Bahá’u’lláh.

4. Denk aan de vijandigheid en haat die tegenwoordig tussen de verschillende natiën van de wereld bestaan. Wat een meningsverschillen en vijandigheden ontstaan er, wat een oorlog en strijd, wat een bloedvergieten, wat een onrecht en tirannie! Er is nu oorlog in Oost-Turkije, en ook tussen Turkije en Italië. Natiën zijn uit op veroveren en bloedvergieten, gedreven door religieuze haat, op zoek naar het welbehagen van God door het doden en vernietigen van hen die zij in hun blindheid als vijanden beschouwen. Hoe onwetend zijn zij! Wat God verboden heeft, achten zij voor Hem aanvaardbaar. God is liefde; God zoekt gemeenschap, reinheid, heiligheid en lankmoedigheid; dit zijn goddelijke eigenschappen. Daarom zijn deze oorlogvoerende, razende natiën tegen de goddelijkheid in opstand gekomen, terwijl zij zich verbeelden dat zij God dienen. Wat een grove onwetendheid is dit! Wat een onrechtvaardigheid, blindheid en gebrek aan besef! Kortom, wij moeten er met hart en ziel naar streven dat deze duisternis van de voorwaardelijke wereld wordt verdreven, dat de lichten van het Koninkrijk aan alle horizonnen schijnen, de wereld van de mensheid wordt verlicht, het beeld van God zichtbaar wordt in menselijke spiegels, de wet van God stevig wordt gevestigd en dat alle gebieden van de wereld vrede, comfort en kalmte genieten onder de rechtvaardige bescherming van God. Mijn vermaning en aansporing aan u is deze: wees vriendelijk voor alle mensen, heb de mensheid lief, beschouw alle mensen als uw verwanten en dienaren van de allerhoogste God. Streef er dag en nacht naar dat vijandigheid en twist uit de harten van de mensen verdwijnen, dat alle religies zich verzoenen en de volkeren elkaar liefhebben, zodat er geen raciale, religieuze of politieke vooroordelen overblijven en de mensenwereld God ziet als het begin en het einde van alle bestaan. God heeft allen geschapen, en allen keren terug naar God. Heb daarom de mensheid lief met heel uw hart en ziel. Als u een arme ontmoet, sta hem bij; als u een zieke ziet, genees hem; stel de angstige gerust, maak de lafaards edel en moedig, onderwijs de onwetenden, ga om met de vreemdeling. Doe God na en volg Zijn voorbeeld. Zie hoe vriendelijk, hoe liefdevol Hij met iedereen omgaat. U moet de mensen behandelen in overeenstemming met de goddelijke voorschriften – met andere woorden, behandel hen zo vriendelijk als God hen behandelt, want dit is de grootst mogelijke verworvenheid voor de wereld van de mensheid.

5. Bovendien weet u dat God in de mens het verstand heeft geschapen, waardoor de mens in staat is de werkelijkheid te onderzoeken. God heeft de mens niet bestemd om blindelings zijn ouders en voorouders te imiteren. Hij heeft hem begiftigd met verstand, of het vermogen tot redeneren, waarmee hij de waarheid moet onderzoeken en ontdekken, en wat hij echt en waar vindt, moet hij aanvaarden. Hij mag geen nabootser of blinde volgeling zijn van welke ziel dan ook. Hij moet niet zomaar vertrouwen op de mening van iemand zonder onderzoek te doen. Nee, elke ziel moet intelligent en onafhankelijk zoeken, tot een werkelijke conclusie komen en alleen gebonden zijn aan die werkelijkheid. De grootste oorzaak van verdriet en ontmoediging in de wereld van de mensheid is onwetendheid gebaseerd op blinde imitatie. Het is daaraan te wijten dat oorlogen en gevechten heersen. Uit deze oorzaak ontstaan voortdurend haat en vijandschap onder de mensheid. Door de werkelijkheid niet te onderzoeken verwierpen de joden Jezus Christus. Zij verwachtten Zijn komst. Dag en nacht rouwden en klaagden zij, zeggende “O God! Bespoedig de dag van de komst van Christus”, waarmee zij het meest intense verlangen naar de Messias uitten. Maar toen Christus verscheen, ontkenden en verwierpen zij Hem, behandelden Hem met hoogmoedige minachting, veroordeelden Hem tot de dood en kruisigden Hem tenslotte. Waarom gebeurde dit? Omdat zij blindelings imitaties volgden en geloofden in datgene wat hen als erfenis van hun vaderen en voorouders was nagelaten, daaraan hardnekkig vasthielden en weigerden de werkelijkheid van Christus te onderzoeken. Daarom waren zij uitgesloten van de gunsten van Christus, terwijl, indien zij de nabootsingen hadden verlaten en de werkelijkheid van de Messias hadden onderzocht, zij zeker tot het geloof in Hem zouden zijn gebracht. In plaats daarvan zeiden zij: “Wij hebben van onze vaderen gehoord en in het Oude Testament gelezen dat Christus uit een onbekende plaats moest komen, nu zien wij dat deze uit Nazareth is gekomen.” Doordrenkt van de letterlijke interpretatie en het imiteren van het geloof van ouders en voorouders, begrepen zij niet dat, hoewel het lichaam van Jezus uit Nazareth kwam, de werkelijkheid van Christus uit de onbekende plaats van het goddelijke Koninkrijk kwam. Zij zeiden ook dat de scepter van Christus van ijzer zou zijn – dat wil zeggen dat Hij een zwaard zou hanteren. Toen Christus verscheen, bezat Hij inderdaad een zwaard, maar het was het zwaard van Zijn tong waarmee Hij het valse van het ware scheidde. Maar de joden waren blind voor de geestelijke betekenis en symboliek van de profetische woorden. Zij verwachtten ook dat de Messias op de troon van David zou zitten, terwijl Christus geen troon of schijn van soevereiniteit had. Nee, integendeel, Hij was een arme man, schijnbaar armzalig en verslagen; hoe kon Hij de ware Christus zijn? Dit was een van hun meest hardnekkige bezwaren, gebaseerd op voorouderlijke interpretatie en leer. In werkelijkheid werd Christus verheerlijkt met een eeuwige soevereiniteit en eeuwige heerschappij – geestelijk en niet tijdelijk. Zijn troon en Koninkrijk werden gevestigd in mensenharten, waar Hij regeert met macht en gezag zonder einde. Niettegenstaande de vervulling van alle profetische tekenen in Christus, verloochenden de joden Hem en gingen zij de periode van hun ontbering in vanwege hun trouw aan imitaties en voorouderlijke vormen.

6. Zij zeiden onder meer: “Ons is door de tong der profeten beloofd dat Christus bij Zijn komst de wet van de Thora zou verkondigen, terwijl wij nu zien dat deze persoon de geboden van de Pentateuch afschaft, onze gezegende sabbat verstoort en de wet op de echtscheiding afschaft. Hij heeft niets overgelaten van de oude wet van Mozes, daarom is hij de vijand van Mozes.” In werkelijkheid verkondigde en voltooide Christus de wet van Mozes. Hij was de helper en assistent van Mozes. Hij verspreidde het Boek van Mozes over de wereld en stelde de grondbeginselen van de door Hem geopenbaarde wet opnieuw vast. Hij schafte bepaalde onbelangrijke wetten en vormen af, die niet meer verenigbaar waren met de eisen van de tijd, zoals echtscheiding en meervoudig huwelijk. De joden begrepen dit niet, en de oorzaak van hun onwetendheid was het blind en hardnekkig vasthouden aan imitaties van oude vormen en leringen, daarom veroordeelden zij Christus uiteindelijk tot de dood.

7. Zij zeiden ook: “Door de tongen van de profeten werd aangekondigd dat in de tijd van Christus’ verschijning de rechtvaardigheid van God in de hele wereld zou heersen, tirannie en onderdrukking niet meer zouden bestaan, de rechtvaardigheid zou zich zelfs uitstrekken tot het dierenrijk. Wilde dieren zouden samengaan in zachtmoedigheid en vrede, de wolf en het lam zouden uit dezelfde bron drinken, de leeuw en het hert zouden elkaar ontmoeten in dezelfde weide, de adelaar en de kwartel zouden samen in hetzelfde nest wonen. Maar in plaats daarvan zien we dat in de tijd van deze veronderstelde Christus de Romeinen Palestina hebben veroverd en er met uiterste tirannie heersen, dat er nergens gerechtigheid is en dat de tekenen van vrede in het dierenrijk opvallend afwezig zijn.” Deze uitspraken en houdingen van de joden waren geërfd van hun vaderen – blinde trouw aan letterlijke verwachtingen die ten tijde van Jezus Christus niet zijn uitgekomen. De werkelijke strekking van deze profetische uitspraken was dat verschillende volkeren, gesymboliseerd door de wolf en het lam, tussen wie liefde en gemeenschap onmogelijk waren, tijdens de heerschappij van de Messias zouden samenkomen, uit dezelfde levensbron van Zijn leer zouden drinken en Zijn toegewijde volgelingen zouden worden. Dit werd waargemaakt toen volkeren van alle religies, nationaliteiten en gezindten verenigd werden in hun geloof en Christus in nederigheid volgden, zich verenigend in liefde en broederschap onder de schaduw van Zijn goddelijke bescherming. De joden, die hier blind voor waren en vasthielden aan hun onverdraagzame imitaties, waren onbeschaamd en arrogant tegenover Christus en hebben Hem gekruisigd. Als zij de werkelijkheid van Christus hadden onderzocht, zouden zij Zijn schoonheid en waarheid hebben aanschouwd.

8. God heeft de mens het oog van onderzoek gegeven waardoor hij de waarheid kan zien en herkennen. Hij heeft de mens oren gegeven om de boodschap van de werkelijkheid te horen, en hem de gave van het verstand gegeven om zelf dingen te ontdekken. Dit is zijn gave en uitrusting voor het onderzoek van de werkelijkheid. Het is niet de bedoeling dat de mens door de ogen van een ander ziet, door de oren van een ander hoort of met de hersenen van een ander begrijpt. Elk menselijk wezen heeft een individuele gave, macht en verantwoordelijkheid in het scheppingsplan van God. Vertrouw daarom op uw eigen verstand en oordeel en houd u aan het resultaat van uw eigen onderzoek, anders zult u geheel ondergedompeld worden in de zee van onwetendheid en verstoken blijven van alle genadegaven van God. Wend u tot God en smeek nederig aan zijn drempel om hulp en bekrachtiging, opdat God de sluiers, die uw gezichtsvermogen verduisteren, wegneemt. Dan zullen uw ogen worden gevuld met verlichting, van aangezicht tot aangezicht zult u de werkelijkheid van God aanschouwen en uw hart zal volledig gezuiverd worden van de drek van onwetendheid en de heerlijkheden en genoegens van het Koninkrijk weerspiegelen.

9. Heilige zielen zijn als grond die met veel noeste arbeid is geploegd en bewerkt, waarvan de doornen en distels zijn weggeworpen en al het onkruid is ontworteld. Zulke grond is zeer vruchtbaar, en de oogst ervan zal vol en overvloedig zijn. Op dezelfde manier moet de mens zich bevrijden van het onkruid van onwetendheid, de doornen van bijgeloof en de distels van imitaties, opdat hij de werkelijkheid kan ontdekken in de oogst van ware kennis. Anders is de ontdekking van de werkelijkheid onmogelijk, zullen er altijd twisten en verschillen van geloof blijven bestaan en zal de mensheid als woeste wolven tekeergaan en elkaar aanvallen in haat en vijandschap. Wij smeken God dat Hij de sluiers wegneemt die ons zicht beperken en dat deze sluiers, die de weg verduisteren voor de zichtbaarheid van de lichtende lichten, worden weggenomen zodat de stralende Zon van Werkelijkheid kan schijnen. Wij smeken en roepen God aan en zoeken zijn hulp en bevestiging. De mens is een kind van God, zeer edel, verheven en geliefd door God, zijn Schepper. Daarom moet hij er altijd naar streven dat de goddelijke gaven en deugden die hem geschonken zijn de overhand krijgen en hem leiden. Op dit moment lijkt de bodem van de menselijke harten op zwarte aarde, maar in het binnenste van deze donkere bodem liggen duizenden geurige bloemen verborgen. Wij moeten trachten deze mogelijkheden te cultiveren en op te wekken, de geheime schat te ontdekken in deze mijn en bewaarplaats van God, deze schitterende krachten, die lang verborgen waren in de menselijke harten, naar voren te brengen. Dan zullen de heerlijkheden van beide werelden zich vermengen en vermeerderen en zal de essentie van het menselijk bestaan zichtbaar worden.

10. Wij mogen niet tevreden zijn met het simpelweg volgen van een bepaalde koers omdat wij vinden dat onze ouders die koers hebben gevolgd. Het is ieders plicht de werkelijkheid te onderzoeken, en onderzoek van de werkelijkheid door een ander volstaat niet voor ons. Als iedereen in de wereld rijk is en één mens arm, wat voor nut heeft die rijkdom dan voor die mens? Als de hele wereld deugdzaam is en één mens is doordrenkt van ondeugd, wat voor goeds komt er dan van hem terecht? Als de hele wereld schitterend is en één mens is blind, wat heeft hij eraan? Als de hele wereld in overvloed leeft en één mens heeft honger, wat voor levensonderhoud krijgt hij daarvan? Daarom moet ieder mens een onderzoeker voor zichzelf zijn. Ideeën en overtuigingen die zijn ouders en voorouders als erfenis hebben nagelaten, zullen niet volstaan, want het aanhangen daarvan zijn slechts imitaties, en imitaties zijn altijd een aanleiding geweest tot teleurstelling en misleiding. Wees onderzoekers van de werkelijkheid, zodat u de waarheid en het leven kunt bereiken.

11. U heeft gevraagd waarom het nodig is dat de ziel die van God komt de reis terug naar God maakt? Wilt u de werkelijkheid van deze vraag begrijpen zoals ik haar leer, of wilt u haar horen zoals de wereld haar leert? Want als ik u volgens de laatste manier zou antwoorden, zou dit slechts imitatie zijn en het onderwerp niet duidelijk maken.

12. De werkelijkheid die aan deze vraag ten grondslag ligt, is dat de boze geest, Satan of wat dan ook als het kwaad wordt opgevat, verwijst naar de lagere natuur in de mens. Deze lagere natuur wordt op verschillende manieren gesymboliseerd. In de mens zijn er twee uitdrukkingen: de ene is de uitdrukking van de natuur; de andere, de uitdrukking van de geestelijke wereld. De wereld van de natuur is gebrekkig. Kijk er eerlijk naar, en zet alle bijgeloof en verbeelding opzij. Als je een mens ongeschoold en barbaars achterlaat in de wildernis van Afrika, zou er dan enige twijfel zijn over zijn onwetendheid? God heeft nooit een boze geest geschapen. Al deze ideeën en benamingen zijn symbolen die de louter menselijke of aardse natuur van de mens uitdrukken. Het is een wezenlijke voorwaarde van de aardbodem, dat er doornen, onkruid en vruchteloze bomen uit groeien. Relatief gezien is dit het kwaad, het is eenvoudigweg de lagere staat en het laagste product van de natuur.

13. Het is daarom duidelijk dat de mens behoefte heeft aan goddelijke opvoeding en inspiratie, dat de geest en de genade van God essentieel zijn voor zijn ontwikkeling. Dat wil zeggen dat de leringen van Christus en de Profeten noodzakelijk zijn voor zijn opvoeding en leiding. Waarom? Omdat zij de goddelijke Hoveniers zijn die de aarde van de menselijke harten en geesten bewerken. Zij voeden de mens op, rooien het onkruid, verbranden de doornen en verbouwen de braakliggende plekken tot tuinen en boomgaarden waar vruchtbare bomen groeien. De wijsheid en het doel van hun onderwijs is dat de mens zich progressief van graad tot graad ontplooit tot volmaaktheid is bereikt. Als een persoon bijvoorbeeld zijn hele leven in één stad woont, kan hij niet de hele wereld leren kennen. Om volmaakt geïnformeerd te worden moet hij andere steden bezoeken, bergen en dalen zien, rivieren oversteken en vlakten doorkruisen. Met andere woorden, zonder voortschrijdende en universele scholing zal volmaaktheid niet worden bereikt.

14. De mens moet vele wegen bewandelen en onderworpen worden aan verschillende processen in zijn opwaartse ontwikkeling. Lichamelijk wordt hij niet in volle omvang geboren, maar doorloopt hij de opeenvolgende stadia van foetus, zuigeling, kindertijd, jeugd, volwassenheid en ouderdom. Stel dat hij de kracht had om zijn hele leven jong te blijven. Dan zou hij de betekenis van ouderdom niet begrijpen en niet kunnen geloven dat die bestond. Als hij de toestand van ouderdom niet zou kunnen beseffen, zou hij niet weten dat hij jong was. Hij zou het verschil tussen jong en oud niet kennen zonder het oude te ervaren. Hoe weet u dat dit een kind naast u is, tenzij u de kindertijd heeft doorgemaakt? Als er geen kwaad was, hoe zou u dan het goede herkennen? Als er geen zonde was, hoe zou u dan de deugd waarderen? Als slechte daden onbekend waren, hoe zou u dan goede daden kunnen prijzen? Als ziekte niet bestond, hoe zou u gezondheid dan begrijpen? Het kwaad bestaat niet, het is de afwezigheid van het goede. Ziekte is het verlies van gezondheid en armoede het gebrek aan rijkdom. Wanneer rijkdom verdwijnt, bent u arm. U kijkt in de schatkist maar vindt daar niets. Zonder kennis is er onwetendheid, daarom is onwetendheid eenvoudigweg het gebrek aan kennis. Dood is de afwezigheid van leven. Daarom hebben we enerzijds bestaan en anderzijds niet-bestaan, ontkenning of afwezigheid van bestaan.

15. Kortom, de reis van de ziel is noodzakelijk. De levensweg is de weg die leidt naar goddelijke kennis en verworvenheid. Zonder oefening en leiding zou de ziel nooit verder kunnen komen dan de omstandigheden van haar lagere natuur, die onwetend en gebrekkig is.

Toespraken van ‘Abdu’l‑Bahá in Montreal
1 – 5 september 1912
– 98 –
1 september 1912
Church of the Messiah
Montreal, Canada
Van stenografische aantekeningen

1. God, de Almachtige, heeft de gehele mensheid geschapen uit het stof der aarde. Hij heeft hen allen uit dezelfde elementen gevormd. Zij stammen af van hetzelfde ras en leven op dezelfde aardbol. Hij heeft hen geschapen om onder dezelfde hemel te verblijven. Als leden van de mensenfamilie en Zijn kinderen heeft Hij hen begiftigd met gelijke ontvankelijkheid. Hij onderhoudt, beschermt en is vriendelijk voor allen. Hij heeft geen onderscheid gemaakt in barmhartigheid en genade onder Zijn kinderen. Met onpartijdige liefde en wijsheid heeft Hij Zijn Profeten en goddelijke leringen gezonden. Zijn leringen zijn het middel om eenheid en gemeenschap onder de mensen tot stand te brengen en liefde en vriendelijkheid in mensenharten te wekken. Hij verkondigt de eenheid van het mensenrijk. Hij keurt die dingen af die verschillen veroorzaken en harmonie vernietigen. Hij prijst en looft elk middel dat zal bijdragen tot de solidariteit van het menselijk ras. Hij moedigt de mens aan in elke stap van vooruitgang die leidt tot uiteindelijke eenheid. De Profeten van God zijn geïnspireerd met de boodschap van liefde en eenheid. De Boeken van God zijn geopenbaard voor gemeenschapsopbouw en eenheid. De Profeten van God zijn de dienaren van de werkelijkheid. Hun leringen vormen de wetenschap van de werkelijkheid. De werkelijkheid is één, zij laat geen meervoudigheid toe. Daarom concluderen wij dat het fundament van de religies van God één fundament is. Desondanks is er hardnekkig vastgehouden aan bepaalde vormen en imitaties die niets te maken hebben met de grondslag van de leringen van de Profeten van God. Omdat deze imitaties divers en verschillend zijn, heersen er onder de gelovigen twisten en strijd en is de grondslag van Gods religie verduisterd. Als roofdieren voeren de mensen oorlog en doden elkaar, verwoesten steden en huizen, vernietigen landen en koninkrijken.

2. God heeft Zijn dienaren geschapen opdat zij elkaar zouden liefhebben en met elkaar zouden omgaan. Hij heeft de glorieuze pracht van Zijn zon van liefde geopenbaard in de wereld van de mensheid. De oorzaak van de schepping van de waarneembare wereld is liefde. Alle Profeten hebben de wet van de liefde verkondigd. De mens heeft zich verzet tegen de wil van God en tegen het plan van God gehandeld. Daarom heeft de wereld van de mensheid vanaf het begin van de geschiedenis tot op heden geen duurzame rust gekend. Oorlog en strijd hebben voortdurend de overhand gehad en de harten hebben haat naar elkaar geuit. De oorzaak van bloedvergieten en strijd, ruzie en haat in het verleden was ofwel religieus, raciaal, patriottisch of politiek vooroordeel. Daarom is de wereld van de mensheid altijd in beroering geweest. Deze vooroordelen zijn meer uitgesproken in het Oosten, waar de vrijheid beperkt is. In de negentiende eeuw waren de volkeren van het Oosten onrustig en in een staat van innerlijke beroering. De duisternis van imitaties en uiterlijke vormen had het religieuze geloof omhuld. De mensen van de verschillende religies waren in voortdurende oorlog, vervuld van vijandschap, haat en bitterheid. Te midden van deze omstandigheden verscheen Bahá’u’lláh. Hij verkondigde de eenheid van de wereld der mensheid en verklaarde dat allen de dienaren van God zijn. Hij leerde dat alle religies onder de schaduw en bescherming van de Almachtige staan, dat God barmhartig en liefdevol is voor iedereen, dat de openbaringen van alle Profeten uit het verleden in volmaakte eenheid en overeenstemming zijn geweest, dat de hemelse Boeken elkaar hebben bevestigd. Waarom zou er dan onenigheid en strijd onder de mensen bestaan?

3. Aangezien alle mensen door de ene God zijn geschapen, zijn wij schapen onder de zorg en bescherming van één Herder. Daarom moeten wij als Zijn schapen in overeenstemming en harmonie samenwerken. Als één enkel lam van de kudde wordt gescheiden, moeten de gedachten en inspanningen van alle anderen erop gericht zijn het weer terug te brengen. Bijgevolg verkondigde Bahá’u’lláh dat, aangezien God de enige hemelse Herder is en alle mensen de schapen van Zijn kudde zijn, de religie of leiding van God het middel van liefde en gemeenschap in de wereld moet zijn. Als religie de bron blijkt te zijn van haat, vijandschap en twist, als zij de oorzaak wordt van oorlog en strijd en de mensen ertoe aanzet elkaar te doden, is de afwezigheid ervan te verkiezen. Want wat haat zaait onder de mensen, wordt door God verworpen, en wat vriendschap bevorderd, wordt door Hem geliefd en goedgekeurd. Religie en goddelijke leer zijn als een geneesmiddel. Een geneesmiddel moet de toestand van gezondheid voortbrengen. Als het tot ziekte leidt, is het verstandiger en beter om geen geneesmiddel te hebben. Dit is de betekenis van de uitspraak dat als religie de oorzaak wordt van oorlog en bloedvergieten, ongelovigheid en het ontbreken van religie onder de mensen de voorkeur verdienen.

4. Bahá’u’lláh heeft verklaard dat religie in overeenstemming moet zijn met wetenschap en rede. Als ze niet overeenkomt met wetenschappelijke principes en de processen van de rede, is ze bijgeloof. Want God heeft ons begiftigd met vermogens waarmee wij de werkelijkheden van de dingen kunnen begrijpen en de werkelijkheid zelf kunnen doorgronden. Als religie in strijd is met rede en wetenschap, is geloof onmogelijk; en als geloof en vertrouwen in de goddelijke religie niet aanwezig zijn in het hart, kan er geen geestelijke verworvenheid zijn.

5. Volgens de leer van Bahá’u’lláh moeten alle religieuze, raciale, patriottische en politieke vooroordelen worden opgegeven, want deze ondermijnen het werkelijke fundament van de mensheid. Hij heeft voorgehouden dat Gods religie één is, want alle openbaringen ervan zijn gebaseerd op de werkelijkheid. Abraham riep het volk tot de werkelijkheid; Mozes verkondigde de werkelijkheid; Christus vestigde de werkelijkheid. Evenzo waren alle Profeten dienaren en verkondigers van de werkelijkheid. De werkelijkheid is één en ondeelbaar. Daarom zijn de vooroordelen en onverdraagzaamheid die tegenwoordig onder de religies bestaan niet te rechtvaardigen, omdat zij in strijd zijn met de werkelijkheid. Alle vooroordelen zijn in strijd met de wil en het plan van God. Denk bijvoorbeeld aan rassenonderscheid en vijandschap. Alle mensen zijn kinderen van God. Zij behoren tot dezelfde familie, tot hetzelfde oorspronkelijke ras. Er kan geen veelheid van rassen zijn, omdat zij allen afstammen van Adam. Dit betekent dat raciale veronderstellingen en onderscheid niets anders is dan bijgeloof. In de ogen van God zijn er geen Engelsen, Fransen, Duitsers, Turken of Perzen. Allen zijn in de tegenwoordigheid van God gelijk. Zij zijn van één ras en schepping; God heeft deze onderscheidingen niet gemaakt. Deze onderscheidingen hebben hun oorsprong in de mens zelf. Daarom zijn ze vals en denkbeeldig, omdat ze tegen het plan en de bedoeling van de werkelijkheid ingaan. Wij zijn van hetzelfde fysieke ras, net zoals wij hetzelfde fysieke materiële ontwerp hebben – elk begiftigd met twee ogen, twee oren, een hoofd, twee voeten. Onder de dieren bestaan raciale vooroordelen niet. Kijk naar de duiven. Er is geen onderscheid of het een oosterse of een westerse duif is. De schapen zijn allen van één ras. Er is geen vermoeden van onderscheid tussen een oosters en een westers schaap. Wanneer zij elkaar ontmoeten, gaan zij in volmaakte harmonie met elkaar om. Als een westerse duif naar het oosten gaat, zal hij zich zonder aarzelen bij de oosterse duiven aansluiten. Er zal geen houding van onwil zijn, alsof men zegt: “Jij behoort tot het oosten; ik ben van het westen.” Is het redelijk of toelaatbaar dat een raciaal vooroordeel dat door het dierenrijk niet in acht wordt genomen, door de mens wordt aangehangen?

6. Denk aan het vooroordeel van patriottisme. Dit is één wereldbol, één land, één staat. God verdeelde het niet in nationale grenzen. Hij schiep alle continenten zonder nationale indeling. Waarom zouden wij zelf dan zo’n verdeling maken? Dit zijn slechts denkbeeldige lijnen en grenzen. Europa is een continent, het is niet van nature verdeeld. De mens heeft de lijnen getrokken en de grenzen van koninkrijken en keizerrijken vastgesteld. De mens verklaart een rivier tot grens tussen twee landen en noemt deze kant Frans en de andere kant Duits, terwijl de rivier voor beide is geschapen en een natuurlijke slagader voor allen is. Is het niet verbeelding en onwetendheid die de mens ertoe brengt de goddelijke bedoeling te schenden en de overvloed van God tot oorzaak te maken van oorlog, bloedvergieten en vernietiging? Daarom zijn alle vooroordelen tussen mensen onwaarheden en schendingen van de wil van God. God verlangt eenheid en liefde. Hij gebiedt harmonie en vriendschap. Vijandschap is menselijke ongehoorzaamheid. God zelf is liefde.

7. Bahá'u'lláh heeft aangekondigd dat, aangezien onwetendheid en gebrek aan educatie obstakels zijn die mensen van elkaar scheiden, iedereen opleiding en onderwijs moet ontvangen. Door deze voorziening zal het gebrek aan wederzijds begrip worden verholpen en de eenheid van de mensheid worden bevorderd. Universeel onderwijs is een universele wet. Het is daarom de plicht van elke vader om zijn kinderen naar zijn mogelijkheden te onderwijzen en te instrueren. Als hij ze niet kan onderwijzen, moet de overheid, de vertegenwoordiger van het volk, zorgen voor de middelen voor hun opvoeding.

8. In het Oosten werden vrouwen vernederd en als ondergeschikt aan de man beschouwd. Bahá’u’lláh verkondigde de gelijkwaardigheid van de seksen – dat zowel man als vrouw dienaren van God zijn voor Wie er geen onderscheid is. Wie een zuiver hart heeft en goede daden verricht is dichter bij God en het voorwerp van Zijn gunst – of het nu een man of een vrouw is. Het geslachtsonderscheid dat in de menselijke wereld bestaat, is te wijten aan het gebrek aan onderwijs voor de vrouw, die geen gelijke kansen heeft gekregen voor ontwikkeling en vooruitgang. De gelijkwaardigheid van de geslachten zal tot stand komen in verhouding tot de toegenomen mogelijkheden die de vrouw in dit tijdperk worden geboden, want man en vrouw zijn gelijkelijk de ontvangers van krachten en begiftigingen van God, de Schepper. God heeft in Zijn volmaakte bedoeling geen onderscheid tussen hen gemaakt.

9. Bahá’u’lláh heeft het aannemen van een universele taal verkondigd. Er zal een taal worden overeengekomen waarmee eenheid in de wereld zal worden gevestigd. Iedereen zal in twee talen moeten worden opgeleid: zijn moedertaal en de universele hulptaal. Dit zal de onderlinge communicatie vergemakkelijken en de misverstanden wegnemen die de taalbarrières in de wereld hebben veroorzaakt. Alle mensen aanbidden dezelfde God en zijn allen Zijn dienaren. Wanneer zij vrijelijk kunnen communiceren, zullen zij in vriendschap en overeenstemming met elkaar omgaan, de grootste liefde en broederschap voor elkaar koesteren, en in werkelijkheid zullen Oost en West elkaar in eenheid en overeenstemming omarmen.

10. De wereld heeft grote behoefte aan internationale vrede. Zolang die er niet is, zal de mensheid geen kalmte en rust bereiken. Het is noodzakelijk dat de natiën en regeringen een internationaal tribunaal organiseren waaraan al hun onenigheden en geschillen worden voorgelegd. De beslissing van dat tribunaal zal definitief zijn. Individuele geschillen zullen worden beoordeeld door een plaatselijk rechtscollege. Internationale kwesties zullen voor het universele tribunaal komen, en daarmee zal de aanleiding tot oorlogsvoering worden weggenomen.

11. Vijftig jaar geleden schreef Bahá’u’lláh zendbrieven aan de koningen en heersers van de wereld waarin de door Hem geopenbaarde leringen en beginselen waren vervat en uiteengezet. Deze brieven werden veertig jaar geleden in India gedrukt en verspreid.

12. Kortom, door de afkondiging van deze beginselen heeft Bahá’u’lláh de vooroordelen doen verdwijnen die de mensen in het Oosten teisterden. De gemeenschappen die Zijn leer hebben aanvaard leven nu samen in de grootste liefde en harmonie. Wanneer u een bijeenkomst van deze mensen binnengaat, zult u christenen, joden, moslims, zoroastriërs en boeddhisten samen aantreffen in volmaakte gemeenschap en overeenstemming. In hun gesprekken heeft de grootste geest van verdraagzaamheid en vriendschap de vroegere vijandigheid en haat onder hen verdrongen.

13. Ik heb Amerika bezocht en vind overal de bewijzen van een rechtvaardige en eerlijke regering. Daarom bid ik God dat deze westerse volkeren het middel mogen worden om internationale vrede tot stand te brengen en de eenheid van de wereld der mensheid te verspreiden. Moge u de oorzaak worden van eenheid en overeenstemming tussen de natiën. Moge hier een lamp worden ontstoken die het gehele universum zal verlichten met de eenheid van de mensenwereld, met de liefde tussen de harten van de mensenkinderen en de eenheid van de hele mensheid. Ik hoop dat u geholpen wordt bij deze hoogste verwezenlijking, dat u de vlag van internationale vrede en verzoening op dit continent mag hijsen, dat deze regering en dit volk het middel mogen zijn om deze verheven idealen te verspreiden, opdat de mensenwereld rust vindt, opdat het welbehagen van de Allerhoogste God wordt bereikt en Zijn gunsten Oost en West omringen.

14. O Gij Meedogende, Almachtige! Deze hier bijeengekomen zielen hebben hun gelaat in aanbidding tot U gekeerd. Met de uiterste nederigheid en ootmoed zien zij naar Uw Koninkrijk en smeken zij U om genade en vergeving. O God! Sluit deze vergadering in Uw hart. Heilig deze zielen en doe de stralen van Uw leiding op hen schijnen. Verlicht hun hart en verblijd hun geest met Uw blijde boodschap. Ontvang hen allen in Uw heilig Koninkrijk, schenk hun Uw onuitputtelijke milddadigheid, maak hen gelukkig in deze wereld en in de komende. O God! Wij zijn zwak; geef ons kracht. Wij zijn arm; verleen ons Uw onbegrensde rijkdommen. Wij zijn ziek; schenk ons Uw goddelijke genezing. Wij zijn krachteloos; geef ons Uw hemelse kracht. O Heer! Maak ons nuttig in deze wereld; bevrijd ons uit de staat van zelfzucht en begeerte. O Heer! Maak ons standvastig in Uw liefde en maak dat wij de gehele mensheid liefhebben. Bekrachtig ons in dienstbaarheid aan het mensdom, zodat wij dienaren van Uw dienaren mogen worden, opdat wij al Uw schepselen liefhebben en Uw gehele volk mededogen betonen. O Heer! Gij zijt de Almachtige! Gij zijt de Barmhartige! Gij zijt de Vergever! Gij zijt de Almogende!

– 99 –
1 september 1912

Het huis van de heer en mevrouw William Sutherland Maxwell

716 Pine Avenue West, Montreal, Canada
Van stenografische aantekeningen

1. Ik ben buitengewoon blij u te ontmoeten. God zij geprezen! Ik zie zielen voor mij met ongewone bekwaamheid en kracht van geestelijke vooruitgang. In werkelijkheid beschikken de mensen van dit continent over grote capaciteiten. Zij zijn de oorzaak van mijn geluk, en ik bid altijd dat God hen mag bevestigen en bijstaan om vooruitgang te boeken in alle gradaties van het bestaan. Mogen zij, net zoals zij langs materiële lijnen vooruit zijn gegaan, zich in ideële gradaties ontwikkelen, want materiële vooruitgang is vruchteloos zonder geestelijke vooruitgang en levert geen blijvende resultaten op. Hoezeer bijvoorbeeld het fysieke lichaam van de mens ook getraind en ontwikkeld wordt, er zal geen werkelijke vooruitgang zijn in de menselijke toestand tenzij de geest overeenkomstig vooruitgaat. Hoezeer de mens ook materiële deugden verwerft, zonder geestelijke genaden zal hij niet in staat zijn de hoogste mogelijkheden van het leven te verwezenlijken en tot uitdrukking te brengen. God heeft alle aardse dingen geschapen onder een wet van progressie in materiële gradaties, maar Hij heeft de mens geschapen en hem begiftigd met krachten van vooruitgang naar geestelijke en bovenzinnelijke koninkrijken. Hij heeft geen materiële verschijnselen geschapen naar Zijn beeld en gelijkenis, maar Hij heeft de mens geschapen naar dat beeld en met de potentiële kracht om die gelijkenis te bereiken. Hij heeft de mens onderscheiden boven alle andere geschapen dingen. Alle geschapen dingen behalve de mens zijn gevangenen van de natuur en de zintuiglijke wereld, maar in de mens is een ideële kracht geschapen waarmee hij intellectuele of geestelijke werkelijkheden kan waarnemen. Hij heeft alles wat nodig is voor het leven van deze wereld voortgebracht, maar de mens is een schepping die bedoeld is voor de weerspiegeling van goddelijke deugden. Bedenk dat de hoogste schepping onder de mens het dier is, dat superieur is aan alle levensvormen behalve de mens. Kennelijk is het dier geschapen voor het leven van deze wereld. Zijn hoogste deugd is uitmuntendheid in het materiële vlak van het bestaan. Het dier is volmaakt wanneer zijn lichaam gezond is en zijn fysieke zintuigen intact zijn. Wanneer het gekenmerkt wordt door de eigenschappen van lichamelijke gezondheid, wanneer zijn fysieke krachten in orde zijn, wanneer voedsel en omgevingsomstandigheden voldoen aan zijn behoeften, heeft het de ultieme perfectie van zijn koninkrijk bereikt. Maar de mens is voor zijn deugden niet afhankelijk van deze dingen. Hoe volmaakt zijn gezondheid en lichamelijke krachten ook zijn, als dat alles is, is hij nog niet uitgestegen boven de graad van een volmaakt dier. Daarboven heeft God de deuren van ideale deugden en verworvenheden voor het aangezicht van de mens geopend. Hij heeft in zijn wezen de geheimen van het goddelijke Koninkrijk geschapen. Hij heeft hem de kracht van het intellect geschonken, zodat hij, met behulp van het verstand en gesterkt door de Heilige Geest, de ideale werkelijkheid kan doorgronden en ontdekken en op de hoogte kan raken van de geheimen van de wereld van betekenissen. Aangezien dit vermogen om volmaakte kennis te doorgronden bovenmenselijk, bovennatuurlijk is, wordt de mens het collectieve middelpunt van zowel geestelijke als materiële krachten, zodat de goddelijke geest zich in zijn wezen openbaart, de stralen van het Koninkrijk schijnen in het heiligdom van zijn hart, de tekenen van de eigenschappen en volmaaktheden van God zich openbaren in een vernieuwing van leven, de eeuwige heerlijkheid en het eeuwige bestaan worden bereikt, de kennis van God verlicht en de geheimen van het rijk van de macht worden ontsloten.

2. De mens is als deze lamp, maar de schitteringen van het Koninkrijk zijn als de lichtstralen van de lamp. De mens is als het glas, maar geestelijke schitteringen zijn als het licht in het glas. Hoe helder het glas ook is, zolang er geen licht in zit, blijft het donker. Evenzo zal de mens, hoeveel hij ook vordert op het gebeid van materiële verworvenheden, blijven als het glas zonder licht als hij verstoken blijft van de geestelijke deugden. Materiële deugden zijn als een volmaakt lichaam, maar dit lichaam heeft de geest nodig. Hoe knap en volmaakt het lichaam ook is, als het beroofd is van de geest en bezieling, is het dood. Maar wanneer datzelfde lichaam verbonden is met de geest en leven uitstraalt, worden volmaaktheid en deugd erin verwezenlijkt. Ontdaan van de Heilige Geest en zijn weldaden is de mens geestelijk dood.

3. Kinderen, bijvoorbeeld, hoe goed en zuiver ook, hoe gezond hun lichaam ook is, worden niettemin als onvolmaakt beschouwd omdat de kracht van het verstand zich niet volledig in hen openbaart. Wanneer de intellectuele kracht haar invloeden ten volle toont en zij de volwassen leeftijd bereiken, worden zij als volmaakt beschouwd. Evenzo is de mens, hoezeer hij ook vooruitkomt in wereldse zaken en vooruitgang boekt in materiële beschaving, onvolmaakt tenzij hij wordt opgewekt door de gaven van de Heilige Geest. Want het is duidelijk dat hij, zolang hij die goddelijke prikkel niet ontvangt, onwetend en verstoken is. Daarom zei Jezus Christus: “Tenzij een mens geboren wordt uit water en Geest, kan hij het Koninkrijk Gods niet binnengaan.” Hiermee bedoelde Christus dat, tenzij de mens wordt bevrijd van de materiële wereld, bevrijd van de gevangenschap van het materialisme en een deel van de gunsten van de geestelijke wereld ontvangt, hij verstoken zal blijven van de gaven en gunsten van het Koninkrijk Gods, en het uiterste wat wij van hem kunnen zeggen is dat hij een volmaakt dier is. Niemand kan hem met recht een mens noemen. Op een andere plaats zei Hij: “Wat uit vlees geboren is, is vlees; en wat uit de Geest geboren is, is geest.” De betekenis hiervan is, dat als de mens een gevangene is van de natuur, hij gelijk is aan een dier, omdat hij slechts lichamelijk geboren is – dat wil zeggen, hij behoort tot de wereld van de materie en blijft onderworpen aan de wet en de beheersing van de natuur. Maar als hij wordt gedoopt met de Heilige Geest, als hij wordt bevrijd van de slavernij van de natuur, bevrijd van dierlijke neigingen en gevorderd in het menselijk rijk, is hij geschikt om het goddelijk Koninkrijk binnen te gaan. De wereld van het Koninkrijk is het rijk van de goddelijke gaven en de gunsten van God. Het is het bereiken van de hoogste deugden van de mensheid. Het is de nabijheid van God en het vermogen om de gunsten van de aloude Heer te ontvangen. Wanneer de mens dit stadium bereikt, bereikt hij de tweede geboorte. Voor zijn eerste of fysieke geboorte bevond de mens zich in de wereld van de baarmoeder. Hij had geen kennis van deze wereld, zijn ogen konden niet zien, zijn oren konden niet horen. Toen hij geboren werd uit de wereld van de baarmoeder, zag hij een andere wereld. De zon scheen met haar pracht en praal, de maan straalde aan de hemel, de sterren fonkelden aan het uitgestrekte firmament, de zeeën kolkten, bomen waren weelderig en groen, alle soorten schepselen genoten hier van het leven met oneindige weldaden voor hen bereid. In de wereld van de baarmoeder bestond geen van deze dingen. In die wereld had hij geen kennis van deze grote verscheidenheid aan bestaan. Nee, hij zou de werkelijkheid van deze wereld hebben ontkend. Maar na zijn geboorte begon hij zijn ogen te openen en zag hij de wonderen van dit onbegrensde universum. Evenzo is de mens, zolang hij zich in de baarmoeder van de menselijke wereld bevindt, zolang hij de gevangene is van de natuur, verstoken van contact en kennis van het universum van het Koninkrijk. Als hij wedergeboorte bereikt terwijl hij in de wereld van de natuur is, zal hij op de hoogte raken van de goddelijke wereld. Hij zal waarnemen dat er een andere en hogere wereld bestaat. Er daalt een wonderbaarlijke genade neer, er wacht hem eeuwig leven en eeuwige heerlijkheid omringt hem. Alle tekenen der werkelijkheid en grootsheid zijn er. Hij zal de lichten van God zien. Al deze ervaringen zullen hem ten deel vallen wanneer hij uit de wereld van de natuur geboren wordt in de goddelijke wereld. Daarom zijn er voor de volmaakte mens twee soorten geboorte: de eerste, fysieke geboorte, is uit de baarmoeder van de moeder. De tweede, of geestelijke geboorte, is uit de wereld van de natuur. In beide is hij zonder kennis van de nieuwe wereld van bestaan die hij betreedt. Daarom betekent wedergeboorte zijn bevrijding uit de gevangenschap van de natuur, vrijheid van gehechtheid aan dit sterfelijke en materiële leven. Dit is de tweede, of geestelijke, geboorte waarover Jezus Christus in de evangeliën sprak.

4. De meeste mensen zijn gevangenen in de baarmoeder van de natuur, ondergedompeld in de zee van materialiteit. We moeten bidden dat ze herboren worden, dat ze inzicht en geestelijk gehoor krijgen, dat ze de gave van een nieuw hart ontvangen, een nieuwe transcendente kracht, en de oneindige schenking van goddelijke gaven in de eeuwige wereld.

5. Vandaag de dag dwaalt de wereld der mensheid in duisternis omdat zij geen contact meer heeft met de wereld van God. Daarom zien we geen tekenen van God in het hart van de mensen. De kracht van de Heilige Geest heeft geen invloed. Wanneer een goddelijke geestelijke verlichting zich kenbaar maakt in de mensenwereld, wanneer goddelijke leringen en leiding verschijnen, dan volgt verlichting, een nieuwe geest wordt van binnen verwezenlijkt, een nieuwe kracht daalt neer, en een nieuw leven wordt gegeven. Het is zoals de geboorte uit het dierenrijk in het mensenrijk. Wanneer de mens deze deugden verwerft, zal de eenheid van de wereld van de mensheid worden geopenbaard, zal de banier van de internationale vrede worden gehesen, zal de gelijkwaardigheid tussen alle mensen worden verwezenlijkt en zullen Oost en West één worden. Dan zal de rechtvaardigheid van God merkbaar worden, de hele mensheid zal verschijnen als leden van één familie, en elk lid van die familie zal gewijd zijn aan samenwerking en wederzijdse bijstand. De lichten van de liefde van God zullen schijnen; het eeuwige geluk zal worden onthuld; eeuwige vreugde en geestelijke verrukking zullen worden bereikt.

6. Ik zal bidden, en u moet ook bidden, dat deze hemelse genade mag worden verwezenlijkt. Dat strijd en vijandschap mogen worden uitgebannen. Oorlog en bloedvergieten mogen worden weggenomen. De harten volmaakte communicatie mogen bereiken en dat alle mensen uit dezelfde bron kunnen drinken. Mogen zij hun kennis ontvangen van dezelfde goddelijke bron. Mogen alle harten verlicht worden met de stralen van de Zon van Werkelijkheid. Mogen zij allen de universiteit van God binnengaan, geestelijke deugden verwerven en voor zichzelf hemelse gunsten zoeken. Dan zal deze materiële, waarneembare wereld de spiegel worden van de wereld van God, en binnen deze zuivere spiegel zullen de goddelijke deugden van het rijk van de macht weerspiegeld worden.

– 100 –
1 september 1912

Het huis van de heer en mevrouw William Sutherland Maxwell

716 Pine Avenue West, Montreal, Canada
Van stenografische aantekeningen

1. Het onderwerp onsterfelijkheid is geopperd.

2. Leven is de uitdrukking van samenstelling en dood de uitdrukking van ontbinding. In de wereld of het rijk der mineralen bestaan bepaalde materialen of elementaire stoffen. Wanneer zij door de wet van de schepping in samenstelling komen, ontstaat een wezen of organisme. Zo worden bepaalde materiële atomen samengebracht, en de mens is het resultaat. Wanneer deze samenstelling wordt vernietigd en uiteenvalt, vindt ontbinding plaats. Dit is sterfelijkheid, of dood. Wanneer bepaalde elementen worden samengesteld, ontstaat een dier. Wanneer deze elementen worden verstrooid of ontbonden, noemt men dit de dood van het dier. Opnieuw worden bepaalde atomen door chemische verwantschap aan elkaar gebonden, er ontstaat een samenstelling die bloem wordt genoemd. Wanneer deze atomen worden verspreid en de samenstelling die zij hebben gevormd uiteenvalt, is dit het einde van de bloem, zij is dood. Daarom is het duidelijk dat leven de uitdrukking is van samenstelling, en sterfelijkheid, of dood, gelijk aan ontbinding. Aangezien de geest van de mens niet is samengesteld uit materiële elementen, is hij niet onderhevig aan ontbinding en kent hij dus geen dood. Het is vanzelfsprekend dat de menselijke geest eenvoudig, enkelvoudig en niet samengesteld is zodat ze onsterfelijk kan zijn, en het is een filosofisch axioma dat het individuele of ondeelbare atoom onverwoestbaar is. Het doorloopt hooguit een proces van opbouw en reconstructie. Zo worden deze individuele atomen samengebracht in een compositie, en door deze compositie ontstaat een bepaald organisme – zoals een mens, een dier of een plant. Wanneer deze samenstelling wordt ontbonden, komt er een einde aan dat geschapen organisme, maar de samenstellende atomen worden niet vernietigd. Zij blijven bestaan omdat zij enkelvoudig, individueel en niet samengesteld zijn. Daarom kan worden gezegd dat deze individuele atomen eeuwig zijn. Evenzo is de menselijke geest, gezien hij niet is samengesteld uit afzonderlijke elementen of atomen – en daarmee boven deze elementen is verheven – eeuwig. Dit is een vanzelfsprekend bewijs van zijn onsterfelijkheid.

3. Ten tweede, denk aan de wereld van de dromen, waarin het lichaam van de mens onbeweeglijk is, schijnbaar dood, niet onderworpen aan gewaarwording. De ogen zien niet, de oren horen niet en de tong spreekt niet, maar de geest van de mens slaapt niet. Hij ziet, hoort, beweegt, neemt waar en ontdekt werkelijkheden. Daarom is het duidelijk dat de geest van de mens niet wordt beïnvloed door de verandering of toestand van het lichaam. Ook al zou het materiële lichaam sterven, de geest blijft eeuwig leven, net zoals hij in het niet-actieve lichaam in het rijk der dromen bestaat en functioneert. Dat wil zeggen, de geest is onsterfelijk en zal ook na de vernietiging van het lichaam blijven bestaan.

4. Ten derde, het menselijk lichaam heeft één vorm. In zijn samenstelling is het van de ene vorm in de andere overgegaan, maar het bezit nooit twee vormen tegelijk. Het heeft bijvoorbeeld bestaan in de elementaire stoffen van het mineralenrijk. Vanuit het mineralenrijk heeft het het plantenrijk en zijn componenten doorkruist; vanuit het plantenrijk is het door evolutie opgeklommen tot het dierenrijk en van daaruit tot het mensenrijk. Na zijn desintegratie en ontbinding zal het weer terugkeren naar het mineralenrijk, waarbij het zijn menselijke vorm verlaat en een nieuwe vorm aanneemt. Tijdens deze opeenvolgende stappen volgt de ene vorm de andere op, maar op geen enkel moment bezit het lichaam er meer dan één.

5. De geest van de mens kan zich echter in alle vormen tegelijk merkbaar maken. Wij zeggen bijvoorbeeld dat een stoffelijk lichaam vierkant of bolvormig, driehoekig of zeshoekig is. Terwijl het driehoekig is, kan het niet vierkant zijn; en terwijl het vierkant is, is het niet driehoekig. Evenzo kan het niet tegelijkertijd bolvormig en zeshoekig zijn. Deze verschillende vormen of gedaanten kunnen niet op hetzelfde moment in één materieel object tot uiting komen. Daarom moet de vorm van het fysieke lichaam van de mens worden vernietigd en verlaten voordat het een andere vorm kan aannemen of tot zich kan nemen. Sterfelijkheid betekent daarom overdracht van de ene vorm naar de andere – dat wil zeggen, overdracht van het menselijke koninkrijk naar het koninkrijk van het minerale. Wanneer de fysieke mens dood is, keert hij terug tot stof. Deze overgang staat gelijk aan niet-bestaan. Maar de menselijke geest in zichzelf bevat al deze vormen, gedaanten en gestalten. Het is niet mogelijk een vorm te breken of te vernietigen, zodat hij zich in een andere kan omzetten. Als bewijs hiervan haal je op dit moment de vorm van een vierkant en een driehoek voor de geest. Tegelijkertijd kun je ook een zeshoekige vorm bedenken. Al deze vormen kunnen op hetzelfde moment in de menselijke geest worden opgevat, en niet één ervan hoeft te worden vernietigd of gebroken om de geest van de mens in een andere over te brengen. Er is geen vernietiging, geen afbraak, daarom is de menselijke geest onsterfelijk, omdat hij niet van het ene lichaam in het andere wordt overgedragen.

6. Beschouw een ander bewijs: elke oorzaak wordt gevolgd door een gevolg en omgekeerd. Er kan geen gevolg zijn zonder dat er een oorzaak aan voorafgaat. Zicht is een gevolg; het lijdt geen twijfel dat achter dat gevolg een oorzaak schuilgaat. Wanneer we een gesprek horen, is er een spreker. We kunnen geen woorden horen als ze niet afkomstig zijn van de tong van een spreker. Beweging zonder een beweger of oorzaak van beweging is ondenkbaar. Jezus Christus leefde tweeduizend jaar geleden. Vandaag zien wij Zijn merkbare tekenen. Zijn licht schijnt. Zijn soevereiniteit is gevestigd. Zijn sporen zijn zichtbaar. Zijn goedgunstigheid is uitbundig. Kunnen wij zeggen dat Christus niet bestond? Wij kunnen absoluut concluderen dat Christus heeft bestaan en dat uit Hem deze sporen zijn voortgekomen.

7. Nog een ander bewijs: het lichaam van de mens wordt mager of vet. Het wordt getroffen door ziekte, verminking en misschien worden de ogen blind, de oren doof. Maar geen van deze onvolkomenheden en gebreken treft of tast de geest aan. De geest van de mens blijft in dezelfde toestand, onveranderd. Een mens wordt blind, maar zijn geest blijft dezelfde. Hij verliest zijn gehoor, zijn hand wordt afgehakt, zijn voet geamputeerd; maar zijn geest blijft dezelfde. Hij wordt lusteloos, hij wordt getroffen door een beroerte; maar er is geen verschil, verandering of aantasting in zijn geest. Dit is het bewijs dat de dood slechts vernietiging van het lichaam is, terwijl de geest onsterfelijk en eeuwig blijft.

8. Nogmaals, alle verschijnselen van de materiële wereld zijn onderhevig aan sterfelijkheid en dood, maar de onsterfelijke geest behoort niet tot de wereld der verschijnselen. Hij is heilig en geheiligd boven het materiële bestaan. Als de geest van de mens tot het elementaire bestaan behoorde, zou het oog het kunnen zien, het oor het kunnen horen, de hand het kunnen aanraken. Zolang deze vijf zintuigen het niet kunnen waarnemen, staat het bewijs buiten kijf dat het niet tot de elementaire wereld behoort en daarom boven dood of sterfelijkheid staat, die onlosmakelijk verbonden zijn met dat materiële bestaansgebied. Als het zijn niet onderworpen is aan de beperking van het materiële leven, is het niet onderworpen aan sterfelijkheid.

9. Er zijn vele andere bewijzen van de onsterfelijkheid van de geest van de mens. Dit zijn er maar een paar van. Gegroet!

– 101 –
2 september 1912

Het huis van de heer en mevrouw William Sutherland Maxwell

716 Pine Avenue West, Montreal, Canada
Van stenografische aantekeningen

1. De natuur is de materiële wereld. Wanneer wij haar bekijken, zien wij dat zij duister en onvolmaakt is. Als wij bijvoorbeeld een stuk land in zijn natuurlijke staat laten, raakt het bedekt met doornen en distels. Nutteloos onkruid en wilde vegetatie zullen erop gedijen, en het zal in een jungle veranderen. De bomen zullen geen vruchten dragen en schoonheid en symmetrie ontberen. Wilde dieren, schadelijke insecten en reptielen zullen in de donkere uithoeken ervan in overvloed voorkomen. Dit is de onvolledigheid en onvolmaaktheid van de wereld van de natuur. Om deze omstandigheden te veranderen, moeten we de grond vrijmaken en bewerken, zodat er bloemen kunnen groeien in plaats van doornen en onkruid – dat wil zeggen, we moeten de duistere wereld van de natuur verlichten. In hun oorspronkelijke natuurlijke staat zijn de bossen schemerig, somber en ondoordringbaar. De mens opent ze voor het licht, ruimt het warrige struikgewas op en plant vruchtbare bomen. Weldra zijn de wilde bossen en de jungle veranderd in productieve boomgaarden en prachtige tuinen. Orde heeft de chaos vervangen. Het duistere rijk van de natuur is door cultivatie verlicht en verrijkt.

2. Als de mens zelf in zijn natuurlijke staat wordt gelaten, zal hij lager worden dan het dier en steeds onwetender en onvolmaakter worden. De wilde stammen van Centraal-Afrika zijn hiervan het bewijs. In hun natuurlijke staat gelaten, zijn zij gezonken tot de laagste diepten en gradaties van barbaarsheid, vaag tastend in een wereld van mentale en morele duisternis. Als wij dit duistere vlak van het menselijk bestaan willen verlichten, moeten wij de mens uit de hopeloze gevangenschap van de natuur halen, hem opvoeden en hem het pad van licht en kennis wijzen, totdat hij, verheven uit zijn toestand van onwetendheid, wijs en wetend wordt. Niet langer bruut en wraakzuchtig, maar beschaafd en vriendelijk; eens slecht en sinister, wordt hij begiftigd met de eigenschappen van de hemel. Maar in zijn natuurlijke toestand gelaten, zonder opvoeding en training, is het zeker dat hij verdorvener en wreder wordt dan het dier, zelfs tot de extreme graad die we zien bij Afrikaanse stammen die kannibalisme beoefenen. Het is dus duidelijk dat de wereld van de natuur onvolledig en onvolmaakt is, totdat hij ontwaakt en verlicht wordt door het licht en de stimulans van educatie.

3. In deze dagen zijn er nieuwe scholen van filosofie die blindelings stellen dat de wereld van de natuur volmaakt is. Als dit waar is, waarom worden kinderen dan op school onderwezen en opgeleid, en waarvoor zijn er dan uitgebreide cursussen in wetenschappen, kunsten en letteren aan hogescholen en universiteiten nodig? Wat zou het resultaat zijn als de mensheid in haar natuurlijke staat zou worden gelaten zonder onderwijs of opleiding? Alle wetenschappelijke ontdekkingen en bevindingen zijn het resultaat van kennis en onderwijs. De telegraaf, de fonograaf, de telefoon waren latent en potentieel aanwezig in de wereld van de natuur, maar zouden nooit in het rijk van zichtbaarheid zijn gekomen, tenzij de mens door onderwijs de wetten die hen beheersen had doorgrond en ontdekt. Als de mens in zijn natuurlijke toestand was gebleven, verstoken van de gaven, zegeningen en voordelen van onderwijs en een kenniscultuur, dan zouden alle wonderbaarlijke ontwikkelingen en wonderen van wat wij beschaving noemen, verborgen en onbekend zijn gebleven en effectief niet-bestaand zijn. Het wezenlijke verschil tussen de onwetende mens en de scherpzinnige filosoof is dat de eerste niet uit zijn natuurlijke toestand is getild, terwijl de tweede systematische training en opleiding in scholen en universiteiten heeft genoten totdat zijn geest is ontwaakt en zich heeft ontvouwd tot hogere denk- en waarnemingsniveaus; voor het overige zijn beiden menselijk en natuurlijk.

4. God heeft de Profeten gezonden om de ziel van de mens tot hogere en goddelijke inzichten te brengen. Voor dit grote doel heeft Hij de hemelse Boeken geopenbaard. Hiervoor zijn de ademtochten van de Heilige Geest door de tuinen van de menselijke harten geblazen, de deuren van het goddelijke Koninkrijk voor de mensheid geopend en de onzichtbare inspiraties van boven neergezonden. Deze goddelijke en ideële kracht is aan de mens geschonken opdat hij zich zou zuiveren van de onvolkomenheden van de natuur en zijn ziel zou verheffen tot het rijk van macht en kracht. God heeft beoogd dat de duisternis van de wereld der natuur zal worden verdreven en de onvolmaakte eigenschappen van het oorspronkelijke zelf zullen worden uitgewist in de stralende weerkaatsing van de Zon van Waarheid. De opdracht van de Profeten van God was de zielen van de mensheid te onderrichten en hen te bevrijden van de slavernij van natuurlijke instincten en fysieke neigingen. Zij zijn als Hoveniers, en de wereld van de mensheid is het veld van Hun cultivatie, de wildernis en ongetrainde junglegroei waarin Zij hun werk doen. Zij zorgen ervoor dat de kromme takken recht worden, dat de onvruchtbare bomen vruchtbaar worden en dit grote wilde, ongecultiveerde veld geleidelijk verandert in een prachtige boomgaard die een wonderlijke overvloed oplevert.

5. Als de wereld van de natuur op zichzelf volmaakt en volledig was, zou er in de mensenwereld geen behoefte zijn aan een dergelijke opleiding en cultivering – geen behoefte aan leraren, scholen en universiteiten, kunsten en ambachten. De openbaringen van de Profeten van God zouden niet nodig zijn geweest en de hemelse Boeken overbodig. Als de wereld van de natuur volmaakt en voldoende was voor de mensheid, zouden wij God en ons geloof in Hem niet nodig hebben. Omdat de wereld van de natuur onvolledig en onvolmaakt is wordt alle hulp en toebehoren voor het bereiken van het goddelijke leven geschonken. Denk aan dit Canadese land tijdens de vroege geschiedenis van Montreal, toen het land in zijn wilde, ongecultiveerde en natuurlijke staat verkeerde. De grond was onproductief, rotsachtig en bijna onbewoonbaar – enorme bossen strekten zich in alle richtingen uit. Welke onzichtbare kracht zorgde ervoor dat deze grote metropool ontstond te midden van zulke woeste en onherbergzame omstandigheden? Het was de menselijke geest. De natuur en de werking van de natuurwetten waren dus onvolmaakt. De geest van de mens heeft deze onvolkomen toestand hersteld en verwijderd, tot wij nu een grote stad zien in plaats van een woeste ononderbroken wildernis. Vóór de komst van Columbus was Amerika zelf een wilde, ongecultiveerde uitgestrektheid van oerbossen, bergen en rivieren – een wereld van de natuur. Nu is het de wereld van de mens geworden. Het was donker, afschrikwekkend en woest. Nu is het verlicht met een grote beschaving en welvaart. In plaats van bossen zien we productieve boerderijen, prachtige tuinen en vruchtbare boomgaarden. In plaats van doornen en nutteloze vegetatie vinden we bloemen, huisdieren en velden die op de oogst wachten. Als de wereld van de natuur volmaakt was, zou de toestand van dit grote land onveranderd zijn gebleven.

6. Als een kind in zijn natuurlijke staat wordt gelaten en van onderwijs wordt uitgesloten, zal het ongetwijfeld opgroeien in onwetendheid en analfabetisme. Zijn geestelijke vermogens zullen afgestompt en gedimd zijn. In feite zal het als een dier worden. Dit is duidelijk bij de wilden van Centraal-Afrika, die in geestelijke ontwikkeling nauwelijks hoger staan dan het beest.

7. Dat de pracht van de Zon van Waarheid, het Woord van God, de bron en oorzaak is geweest van de menselijke opvoeding en beschaving is een onweerlegbare conclusie. De wereld van de natuur is het koninkrijk van het dier. In zijn natuurlijke toestand en vlak van beperking is het dier volmaakt. De woeste roofdieren zijn in hun ontwikkeling volledig onderworpen aan de wetten van de natuur. Zij zijn zonder opleiding of training en hebben geen vermogen tot abstract redeneren en intellectuele idealen. Zij hebben geen contact met de geestelijke wereld en zijn zonder begrip van God of de Heilige Geest. Het dier kan de geestelijke kracht van de mens niet herkennen of begrijpen en maakt geen onderscheid tussen de mens en zichzelf, omdat zijn ontvankelijkheid beperkt is tot het vlak van de zintuigen. Het leeft onder de slavernij van de natuur en haar wetten. Alle dieren zijn materialisten. Zij ontkennen God en hebben geen besef van een transcendente macht in het universum. Zij hebben geen kennis van de goddelijke Profeten en Heilige Boeken en zijn louter gevangenen van de natuur en de zintuiglijke wereld. In werkelijkheid zijn zij als de grote filosofen van deze tijd die niet in contact staan met God en de Heilige Geest – ontkenners van de Profeten, onwetend van geestelijke gevoeligheden, verstoken van de hemelse zegeningen en zonder geloof in de bovennatuurlijke kracht. Het dier leeft dit soort leven gelukzalig en onbezorgd, terwijl de materiële filosofen tien of twintig jaar zwoegen en studeren in scholen en hogescholen en daarbij God, de Heilige Geest en goddelijke ingevingen ontkennen. Het dier is zelfs een grotere filosoof, want het bereikt het vermogen om dit te doen zonder arbeid en studie. Zo ontkent de koe God en de Heilige Geest, weet niets van goddelijke ingevingen, hemelse gaven of geestelijke emoties en is een vreemdeling in de wereld van de harten. Zoals de filosofen is de koe een gevangene van de natuur en weet niets buiten het bereik van de zintuigen. De filosofen echter roemen hierin en zeggen: “Wij zijn geen gevangenen van bijgeloof; wij hebben een impliciet vertrouwen in de indrukken van de zintuigen en weten niets buiten het rijk van de natuur, dat alles bevat en omvat.” Maar de koe bekijkt het leven bescheiden en rustig vanuit hetzelfde standpunt zonder studie of vaardigheid in de wetenschappen, en leeft in harmonie met de wetten van de natuur in de grootste waardigheid en adel.

8. Dit is niet de glorie van de mens. De glorie van de mens is gelegen in de kennis van God, geestelijke ontvankelijkheid, het verwerven van bovennatuurlijke krachten en de genade van de Heilige Geest. De glorie van de mens ligt in het kennen van de leringen van God. Dit is de glorie van de mensheid. Onwetendheid is geen glorie maar duisternis. Kunnen deze zielen, die ondergedompeld zijn in de lagere lagen van onwetendheid, op de hoogte zijn van de mysteriën van God en de werkelijkheden van het bestaan, terwijl Jezus Christus daar geen kennis van had? Is het intellect van deze mensen groter dan het intellect van Christus? Christus was hemels, goddelijk en behoorde tot de wereld van het Koninkrijk. Hij was de belichaming van geestelijke kennis. Zijn intellect was superieur aan deze filosofen, Zijn begrip dieper, Zijn waarneming scherper, Zijn kennis volmaakter. Hoe komt het dat Hij alles in deze wereld overzag en Zichzelf verloochende? Hij hechtte weinig belang aan dit materiële leven, ontzegde zichzelf rust en kalmte, aanvaardde beproevingen en onderging vrijwillig wisselvalligheden omdat Hij begiftigd was met geestelijke ontvankelijkheid en de kracht van de Heilige Geest. Hij aanschouwde de pracht van het goddelijke Koninkrijk, belichaamde de genadegaven van God en bezat ideële krachten. Hij was verlicht met liefde en barmhartigheid, zoals alle Profeten van God dat waren.

– 102 –
3 september 1912

‘Abdu’l-Bahá’s toespraak voor Socialisten en Vakbondsleiders

Coronation Hall
Montreal, Canada

1. Het lijkt alsof alle wezens afzonderlijk en alleen kunnen bestaan. Een boom kan bijvoorbeeld eenzaam en alleen bestaan op een bepaalde prairie, in een vallei of op een berghelling. Een dier op een berg of een vogel in de lucht kan een solitair leven leiden. Zij hebben geen behoefte aan samenwerking of solidariteit. Zodanig bezielde wezens genieten het grootste comfort en geluk in hun eigen solitaire leven.

2. De mens kan daarentegen niet afzonderlijk en alleen leven. Hij heeft voortdurende samenwerking en wederzijdse hulp nodig. Een man die bijvoorbeeld alleen in de wildernis leeft, zal uiteindelijk verhongeren. Hij kan nooit afzonderlijk en alleen in alle levensbehoeften voorzien. Daarom heeft hij samenwerking en wederkerigheid nodig. Het mysterie van dit fenomeen, de oorzaak ervan is dit: dat de mensheid is geschapen uit één enkele oorsprong en zich heeft vertakt uit één familie. In werkelijkheid vertegenwoordigt de hele mensheid dus één familie. God heeft geen verschil geschapen. Hij heeft allen als één geschapen opdat deze familie in volmaakt geluk en welzijn zou leven.

3. Wat betreft wederkerigheid en samenwerking, zou elk lid van de samenleving in het grootste comfort en welzijn moeten leven, omdat elk individueel lid van de mensheid een lid is van de samenleving, en als een lid in nood is of getroffen wordt door een ziekte, moeten alle andere leden noodzakelijkerwijs lijden. Een lid van het menselijk organisme is bijvoorbeeld het oog. Als het oog zou worden aangetast, zou die aandoening het hele zenuwstelsel aantasten. Als dus een lid van de samenleving getroffen wordt, zullen in werkelijkheid, vanuit het standpunt van emotionele verbondenheid, alle leden in die aandoening delen, aangezien deze [de getroffene] een lid is van de groep leden, een deel van het geheel. Is het mogelijk dat één lid of deel in nood verkeert en de andere leden op hun gemak zijn? Dat is onmogelijk! Daarom heeft God gewild dat in de menselijke samenleving iedereen volmaakt welzijn en comfort geniet.

4. Hoewel de samenleving één familie is, verkeren sommige leden bij gebrek aan harmonieuze betrekkingen in een comfortabele toestand en andere in bittere ellende. Sommige leden zijn tevreden en andere hebben honger. Sommige leden zijn gekleed in de duurste kleding en sommige gezinnen hebben voedsel en onderdak nodig. Waarom? Omdat in dit gezin de noodzakelijke wederkerigheid en harmonie ontbreekt. Dit huishouden is niet goed ingericht. Dit huishouden leeft niet onder een volmaakte wet. Alle wetten die zijn uitgevaardigd zorgen niet voor geluk. Ze bieden geen comfort. Daarom moet aan dit gezin een wet worden gegeven waardoor alle leden van dit gezin gelijkelijk welzijn en geluk zullen genieten.

5. Is het mogelijk dat één lid van een gezin aan de grootste ellende en diepe armoede wordt blootgesteld en dat de rest van het gezin het goed heeft? Dat is onmogelijk, tenzij die gezinsleden gevoelloos, afgestompt, ongastvrij, onvriendelijk zijn. Dan zouden zij zeggen: “Al behoren deze leden tot ons gezin, het gaat ons niet aan. Laten we voor onszelf zorgen. Laat ze sterven. Zolang het mij goed gaat, ik geëerd ben, ik gelukkig ben, mag deze, mijn broeder, sterven. Als hij in de ellende zit, laat hem dan in de ellende blijven zolang ik het comfortabel heb. Als hij honger heeft, laat hem maar, want ik ben tevreden. Als hij zonder kleren zit, zolang ik gekleed ben, laat hem dan blijven zoals hij is. Indien hij geen onderdak of thuis heeft, zolang ik een huis heb, laat hem maar in de woestijn verblijven.”

6. Deze totale onverschilligheid in de menselijke familie is te wijten aan een gebrek aan controle, aan het ontbreken van een werkende wet, aan een gebrek aan vriendelijkheid in haar midden. Als er vriendelijkheid was betoond aan de leden van deze familie, zouden alle leden ervan zeker comfort en geluk hebben genoten.

7. Bahá’u’lláh heeft voorschriften gegeven met betrekking tot elk van de vraagstukken waarmee de mensheid wordt geconfronteerd. Hij heeft leringen en voorschriften gegeven met betrekking tot elk van de problemen waarmee de mens worstelt. Daaronder zijn [de leringen] betreffende het vraagstuk van de economie, waarin alle leden van de samenleving door de uitwerking van deze oplossing het grootste geluk, welzijn en comfort kunnen genieten zonder enige schade aan of aantasting van de algemene orde der dingen. Daardoor zal er geen geschil of tweedracht ontstaan. Er zal geen opruiing of twist plaatsvinden. Deze oplossing is als volgt:

8. Voorop staat het beginsel dat aan alle leden van de samenleving de grootste verworvenheden van de mensenwereld worden geschonken. Ieder zal het grootste welbevinden en welzijn genieten. Om dit probleem op te lossen moeten we beginnen bij de agrariër; daar moet de basis worden aangelegd voor een deugdelijk systeem, omdat de boerenklasse en de landbouwklasse andere klassen overtreffen in het belang van hun diensten. In elk dorp moet een algemene opslagplaats worden gevestigd met een aantal verschillende inkomstenbronnen.

9. De eerste inkomstenbron zal die van de tiende of tienden zijn.

10. De tweede inkomstenbron komt van de dieren.

11. De derde inkomstenbron, van de mineralen; dat wil zeggen, van elke mijn die wordt ontgonnen of ontdekt, gaat een derde naar deze grote opslagplaats.

12. De vierde is deze: van wie sterft zonder erfgenamen na te laten, gaat de hele erfenis naar de algemene opslagplaats.

13. Ten vijfde, als er op het land schatten worden gevonden, moeten die aan deze opslagplaats worden gegeven.

14. Al deze inkomstenbronnen moeten in deze opslagplaats worden verzameld.

15. Wat het eerste betreft, het tiende of de tienden: laten we een agrariër als voorbeeld nemen. Wij zullen zijn inkomen nagaan. Wij zullen bijvoorbeeld nagaan wat zijn jaarlijkse inkomsten zijn en ook wat zijn uitgaven zijn. Welnu, als zijn inkomsten gelijk zijn aan zijn uitgaven, zal van zo’n agrariër niets worden ingevorderd. Dat wil zeggen dat hij geen belasting hoeft te betalen, omdat hij al zijn inkomsten nodig heeft. Een andere agrariër kan, laten we zeggen, duizend dollar uitgeven, en zijn inkomen bedraagt tweeduizend dollar. Van zo iemand wordt een tiende gevraagd, omdat hij een overschot heeft. Maar als zijn inkomen tienduizend dollar is en zijn uitgaven duizend dollar of zijn inkomen twintigduizend dollar, zal hij als belasting een vierde moeten afdragen. Als zijn inkomen honderdduizend dollar is, en zijn onkosten vijfduizend, zal hij een derde moeten betalen omdat hij nog een overschot heeft aangezien zijn onkosten vijfduizend zijn en zijn inkomen honderdduizend. Als hij, zeg maar, vijfendertigduizend dollar betaalt, heeft hij naast de uitgaven van vijfduizend nog zestigduizend over. Maar als zijn onkosten tienduizend zijn en zijn inkomen tweehonderdduizend, dan moet hij zelfs de helft geven, want dan blijft er negentigduizend over. Een dergelijke schaal bepaalt de verdeling van de belastingen. Al deze inkomsten gaan naar deze algemene opslagplaats.

16. Dan moet er rekening worden gehouden met de volgende noodsituaties: Een bepaalde agrariër wiens uitgaven oplopen tot tienduizend dollar en wiens inkomen slechts vijfduizend bedraagt, zal noodzakelijke onkosten uit de algemene opslagplaats ontvangen. Er zal hem vijfduizend dollar worden toegekend, zodat hij niet in moeilijkheden komt.

17. Dan moeten de wezen worden verzorgd, voor al hun uitgaven moet worden gezorgd. Voor al de uitgaven van de kreupelen in het dorp moet worden gezorgd. De noodzakelijke uitgaven van de armen in het dorp moeten worden vergoed. En andere leden die om geldige redenen arbeidsongeschikt zijn waaronder blinden, ouderen en doven. Voor hun comfort moet worden gezorgd. In het dorp mag niemand in moeilijkheden of gebrek verkeren. Allen zullen in het grootste comfort en welzijn leven. Toch zal geen schisma de algemene orde van de samenleving aantasten.

18. De uitgaven van deze algemene opslagplaats zijn nu dus duidelijk en de activiteiten ervan bekend. Het inkomen van deze algemene opslagplaats is weergegeven. Bepaalde beheerders zullen door de mensen in een bepaald dorp worden gekozen om deze verrichtingen te behartigen. Er wordt voor de agrariërs gezorgd, en als er, nadat al deze uitgaven zijn betaald, een overschot in het magazijn wordt gevonden, moet dit worden overgemaakt naar de nationale schatkist.

19. Dit systeem is zo ingericht dat in het dorp de allerarmsten comfortabel kunnen leven, evenals de wezen. Kortom, niemand zal noodlijdend worden achtergelaten. Alle individuele leden van de samenleving zullen het dus comfortabel en goed hebben.

20. Voor grotere steden komt er natuurlijk een systeem op grotere schaal. Als ik op die oplossing zou ingaan, zouden de details ervan zeer veel tijd vergen.

21. Het resultaat van dit [systeem] zal zijn dat elk individueel lid van de samenleving comfortabel en gelukkig kan leven zonder iemand iets verplicht te zijn. Toch moet er een rangensysteem blijven bestaan, want in de mensenwereld zijn rangordes noodzakelijk. De samenleving kan worden vergeleken met een leger. In dit leger moet er een generaal zijn, een sergeant, een maarschalk en infanterie. Allen moeten echter het grootste comfort en welzijn genieten.

22. God is niet partijdig en maakt geen onderscheid tussen personen. Hij heeft voor iedereen voorzieningen getroffen. De oogst komt voor iedereen. De regen valt op iedereen en de hitte van de zon is bestemd om iedereen te verwarmen. Het gebladerte van de aarde is voor iedereen. Daarom moet er voor de hele mensheid het grootste geluk, het grootste comfort en het grootste welzijn zijn.

23. Maar in een systeem waar de omstandigheden zo zijn dat sommigen gelukkig en comfortabel zijn en anderen in ellende zitten, sommigen exorbitante rijkdom vergaren en anderen in schrijnend gebrek verkeren, is het onmogelijk voor de mens om gelukkig te zijn en onmogelijk voor hem om het welbehagen van God te verwerven. God is vriendelijk voor iedereen. Het welbehagen van God bestaat uit het welzijn van alle individuele leden van de mensheid.

24. Een Perzische koning was op een nacht in zijn paleis waar hij in de grootste luxe en comfort leefde. Door buitensporige vreugde en blijdschap richtte hij zich tot een zekere man en zei: “Van heel mijn leven is dit het gelukkigste moment. Geloofd zij God, vanuit alle kanten verschijnt voorspoed en geluk! Mijn schatkist is vol en voor het leger wordt goed gezorgd. Mijn paleizen zijn talrijk; mijn land is oneindig; mijn familie is goed af; mijn eer en heerschappij zijn groot. Wat wil ik nog meer?”

25. De arme man aan de poort van zijn paleis nam het woord en zei: “O vriendelijke koning! Ervan uitgaande dat u in elk opzicht zo gelukkig bent, vrij van elke zorg en verdriet, maakt u zich dan geen zorgen om ons? U zegt dat u voor uzelf geen zorgen hebt, maar maakt u zich nooit zorgen over de armen in uw land? Is het goed of billijk dat u er zo goed aan toe bent en wij in zo’n grote nood verkeren? Hoe kunt u, gezien onze noden en problemen, rustig zitten in uw paleis, hoe kunt u zelfs zeggen dat u vrij bent van zorgen en verdriet? Als heerser moet u niet zo zelfzuchtig zijn dat u alleen aan uzelf denkt, maar u moet denken aan degenen die uw onderdanen zijn. Wanneer wij het goed hebben, dan zult u het goed hebben. Wanneer wij in de ellende zitten, hoe kunt u dan als koning gelukkig zijn?”

26. De strekking is dat wij allen één aardbol bewonen. In werkelijkheid zijn wij één familie, en ieder van ons is lid van deze familie. Wij moeten allen in het grootste geluk en comfort verkeren, onder een rechtvaardig bewind en wetgeving die in overeenstemming is met het welbehagen van God, waardoor wij gelukkig zijn, want dit leven is vergankelijk.

27. Als de mens alleen voor zichzelf zou zorgen, zou hij niets meer zijn dan een dier, want alleen de dieren zijn zo zelfzuchtig. Als je duizend schapen naar een put brengt om er negenhonderdnegenennegentig te doden, zou het ene overblijvende schaap verder grazen, niet denkend aan de anderen en zich in het geheel geen zorgen makend over het verlorene, zich nooit druk makend over het feit dat zijn eigen soort was heengegaan, of was omgekomen of gedood. Alleen voor zichzelf zorgen is dus een dierlijke neiging. Het is de dierlijke geneigdheid om eenzaam en alleen te leven. Het is de dierlijke neiging om voor zijn eigen comfort te zorgen. Maar de mens is geschapen om een mens te zijn, om eerlijk te zijn, om rechtvaardig te zijn, om barmhartig te zijn, om vriendelijk te zijn voor al zijn soortgenoten, nooit om te willen dat het hemzelf goed gaat terwijl anderen in de ellende en nood zitten. Dit is een eigenschap van het dier en niet van de mens. Neen, veeleer zou de mens bereid moeten zijn ontberingen voor zichzelf te aanvaarden opdat anderen rijkdom genieten. Hij zou moeilijkheden voor zichzelf moeten aanvaarden opdat anderen geluk en welzijn genieten. Dit is de eigenschap van een mens. Dit is de aard van de mens. Anders is de mens geen mens maar is hij minder dan het dier.

28. De mens die alleen aan zichzelf denkt en niet aan anderen, is ongetwijfeld minder dan het dier, omdat het dier niet beschikt over het redeneervermogen. Het dier is verontschuldigd; maar in de mens is er rede, het vermogen tot rechtvaardigheid, het vermogen tot barmhartigheid. Omdat hij al deze vermogens bezit, mag hij ze niet ongebruikt laten. Wie zo hardvochtig is dat hij alleen aan zijn eigen comfort denkt, zo iemand zal niet mens genoemd worden.

29. Een mens is hij die zijn eigen belangen vergeet omwille van anderen. Hij die zijn eigen comfort opoffert voor het welzijn van allen. Sterker nog, hij moet bereid zijn zijn eigen leven op te geven voor het leven van de mensheid. Zo’n mens is de trots van de wereld van de mensheid. Zo’n mens is de heerlijkheid van de wereld der mensheid. Zo’n mens is degene die eeuwige gelukzaligheid verwerft. Zo’n mens is dicht bij de drempel van God. Zo’n mens is de manifestatie van eeuwig geluk. Anders zijn mensen zoals dieren, met dezelfde neigingen en aanleg als de dierenwereld. Wat voor onderscheid is er? Welke voorrechten, welke perfectie? Geen enkel! Dieren zijn zelfs beter – ze denken alleen aan zichzelf en negeren de behoeften van anderen.

30. Bedenk hoe de grootste mensen in de wereld – zowel profeten als filosofen – allemaal hun eigen comfort hebben opgegeven, hun eigen plezier hebben opgeofferd voor het welzijn van de mensheid. Zij hebben hun eigen leven opgeofferd voor de samenleving. Zij hebben hun eigen rijkdom opgeofferd voor het algemeen welzijn. Zij hebben hun eigen eer opgeofferd voor de eer van de mensheid. Daarom wordt duidelijk dat dit de hoogste verworvenheid is voor de mensenwereld.

31. Wij vragen God de menselijke zielen te begiftigen met rechtvaardigheid, zodat zij rechtvaardig zullen zijn en zullen streven naar het comfort van allen, zodat ieder lid van de mensheid zijn leven in het grootste comfort en welzijn kan doorbrengen. Dan zal deze materiële wereld het paradijs van het Koninkrijk worden, zal deze stoffelijke aarde zich in een hemelse staat bevinden en zullen alle dienaren van God in de grootste vreugde, geluk en blijdschap leven. Wij moeten er allen naar streven en al onze gedachten concentreren opdat zulk geluk de mensenwereld ten deel zal vallen.

32. Het vraagstuk van arbeidsrechten is zeer belangrijk. Het zal niet worden opgelost door stakingen voor lonen. Alle wereldregeringen moeten zich eensgezind opstellen en een commissie samenstellen waarvan de leden moeten worden gekozen uit de parlementen en edelen der natiën. Deze moeten met de grootste wijsheid en inspanning plannen maken, zodat noch de kapitalist enorme verliezen lijdt, noch de arbeiders behoeftig worden. Met de grootste bescheidenheid moeten zij wetgeving maken en vervolgens aan het publiek meedelen dat de rechten van het werkende volk krachtig moeten worden gewaarborgd. Ook de rechten van de kapitalisten moeten worden beschermd. Wanneer een dergelijk algemeen plan door de wil van beide partijen wordt aangenomen, moeten alle regeringen van de wereld zich gezamenlijk verzetten tegen een eventuele staking. Anders zal het arbeidsprobleem tot veel vernietiging leiden, vooral in Europa, waar verschrikkelijke dingen zullen gebeuren.

33. Zo moeten de eigenaren van onroerend goed, mijnen en fabrieken hun inkomen delen met hun werknemers en een redelijk percentage van hun opbrengst aan hun arbeiders geven, zodat de werknemers naast hun loon een deel van het algemene inkomen van de fabriek ontvangen, zodat de werknemer zich als belanghebbende in het werk kan inzetten.

34. In de toekomst zullen er geen trusts meer overblijven. De kwestie van de trusts zal geheel worden weggevaagd. Ook zal elke fabriek die tienduizend aandelen heeft, tweeduizend van deze tienduizend aandelen aan haar werknemers geven en de aandelen op hun naam schrijven, zodat zij ze kunnen hebben. De rest zal aan de kapitalisten toebehoren. Dan moet aan het eind van de maand of het jaar wat zij verdienen nadat de onkosten en het loon zijn betaald, overeenkomstig het aantal aandelen, onder beiden worden verdeeld. In feite is het gewone volk tot nu toe zeer onrechtvaardig behandeld. Er moeten wetten komen omdat de arbeiders onmogelijk tevreden kunnen zijn met het huidige systeem. Zij zullen elke maand en elk jaar staken. Uiteindelijk zullen de kapitalisten verliezen. In de oudheid was er een staking onder de Turkse soldaten. Zij zeiden tegen de regering: “Onze lonen zijn erg laag en moeten worden verhoogd.” De regering werd gedwongen hun eisen in te willigen. Kort daarna staakten ze opnieuw. Uiteindelijk ging al het inkomen naar de zakken van de soldaten, en in die mate dat zij de koning doodden, zeggende: “Waarom hebt u het inkomen niet verhoogd, zodat wij meer hadden kunnen ontvangen?”

35. Een land kan onmogelijk goed leven zonder wetten. Om dit probleem op te lossen moeten strenge wetten worden gemaakt, waarvan alle regeringen van de wereld de beschermers zullen zijn.

36. In de bolsjewistische beginselen wordt gelijkheid bewerkstelligd door middel van geweld. De massa’s die zich verzetten tegen de mensen van stand en tegen de welvarende klasse willen delen in hun voordelen.

37. Maar in de goddelijke leer wordt gelijkheid tot stand gebracht door een bereidheid tot delen. Wat betreft rijkdom wordt bevolen dat de rijken onder de mensen en de aristocraten zich uit vrije wil en ter wille van hun eigen geluk om de armen bekommeren en voor hen zorgen. Deze gelijkheid is het resultaat van de verheven kenmerken en edele eigenschappen van de mens.

– 103 –
5 september 1912
St. James Methodist Church
Montreal, Canada
Van stenografische aantekeningen

1. God zij geprezen! Het is met een diep besef van geluk dat ik hier vanavond aanwezig ben, want ik kijk naar de gezichten van hen die serieus op zoek zijn naar de werkelijkheid en die oprecht verlangen naar kennis van de waarheid. God heeft de mens geschapen en hem begiftigd met de kracht van het verstand waarmee hij tot geldige conclusies kan komen. Daarom moet de mens in alles trachten de fundamentele werkelijkheid te onderzoeken. Als hij niet zelfstandig onderzoekt, heeft hij het talent dat God hem heeft geschonken niet benut. Ik ben blij met het Amerikaanse volk, omdat het in de regel onafhankelijk op zoek gaat naar de waarheid. Dit is zeer prijzenswaardig.

2. Sommige zielen denken dat er een einde komt aan de genadegaven van God, alsof de goddelijke gaven de ene keer worden uitgestort en de andere keer voor de mensen worden ingehouden en ophouden. Als wij hier zorgvuldig over nadenken, merken wij dat een dergelijke bewering in feite een ontkenning van het goddelijke is, want de werkelijkheid van het goddelijke blijkt uit de uitstortingen of gaven ervan. De beëindiging van de gaven van God op enig moment zou gelijk zijn aan de beëindiging van de soevereiniteit van God. De zon is de zon vanwege haar straling en warmte. Zij is de zon vanwege haar schenking. Maar als op enig moment haar uitstraling, pracht en glans zouden ophouden, zou zij niet langer de zon zijn. Bijgevolg is het ondenkbaar dat de genadegaven van het goddelijke zouden ophouden, want de eigenschappen van het goddelijke bestaan immer. God is altijd goddelijk geweest. Hij heeft altijd zijn soevereiniteit uitgeoefend en bezit nog steeds eeuwige goddelijkheid en soevereiniteit. Hij is als de zon, die altijd haar pracht, warmte en uitstraling heeft gehad en deze gunsten en eigenschappen zal blijven bezitten. Als op enig moment haar pracht en warmte zouden ophouden, zou zij niet langer als zon worden aangeduid. Daarom concludeert het gezonde verstand, dat de genadegaven van de Heilige Geest voortdurend zijn en dat heilige zielen steeds de ontvangers zijn van deze goddelijke uitstralingen. De kracht van de Heilige Geest is eeuwig, niet tijdelijk; want de heiligheid van de Heilige Geest is zijn kracht en doeltreffendheid die zich manifesteert in de geesten die hij verkwikt. Wij bidden dat wij allen ontvangers mogen worden van zijn gaven, dat wij verlicht mogen worden door de lichten van de hemel, opgebouwd door de leer van God en doordrenkt met de deugden van een goddelijk karakter, als spiegels die het licht van de zon weerkaatsen. Tenzij de spiegel het zonlicht weerkaatst, is hij slechts donkere, levenloze materie. Evenzo blijven de harten en geesten van de mensen, wanneer zij verstoken blijven van de genade van de Heilige Geest, hangen in de afgrond van duisternis en onwetendheid.

3. Van oudsher zijn de goddelijke leringen achtereenvolgens geopenbaard, en de genadegaven van de Heilige Geest zijn voortdurend uitgestort. Alle leringen zijn één werkelijkheid, want de werkelijkheid is één en laat geen veelheid toe. Daarom zijn de goddelijke Profeten één, voor zover zij de ene werkelijkheid, het Woord van God, openbaren. Abraham kondigde leringen aan die op de werkelijkheid waren gebaseerd, Mozes verkondigde de werkelijkheid, Christus vestigde de werkelijkheid en Bahá’u’lláh was de boodschapper en verkondiger van de werkelijkheid. Maar de mensheid die de ene essentiële en fundamentele werkelijkheid die ten grondslag ligt aan de religie van God heeft verlaten, en blindelings vasthoudt aan imitaties van voorouderlijke vormen en interpretaties van geloof, is uiteengevallen en verdeeld in de strijd, twist en onverdraagzaamheid van verschillende sekten en religieuze facties. Als allen trouw zouden zijn aan de oorspronkelijke werkelijkheid van de Profeet en Zijn leer, zouden de volkeren en natiën van de wereld verenigd worden, en zouden de verschillen die scheiding veroorzaken uit het oog worden verloren. Om deze grote en noodzakelijke eenheid in werkelijkheid te bereiken, verscheen Bahá’u’lláh in het Oosten en vernieuwde de fundamenten van de goddelijke leer. Zijn openbaring van het Woord belichaamt volledig de leringen van alle Profeten, uitgedrukt in beginselen en voorschriften die van toepassing zijn op de behoeften en omstandigheden van de moderne wereld, aangevuld en aangepast aan hedendaagse vragen en belangrijke menselijke problemen. Dat wil zeggen, de woorden van Bahá’u’lláh zijn de essentie van de woorden van de Profeten uit het verleden. Zij zijn de werkelijke tijdsgeest en de oorzaak van de eenheid en verlichting van het Oosten en het Westen. De volgelingen van Zijn leer zijn in overeenstemming met de voorschriften en geboden van alle vroegere hemelse Boodschappers. Meningsverschillen en verdeeldheid, die de fundamenten van de mensenwereld vernietigen en in strijd zijn met de wil en het welbehagen van God, verdwijnen volledig in het licht van de openbaring van Bahá’u’lláh. Moeilijke problemen worden opgelost, eenheid en liefde worden gevestigd. Want het welbehagen van God is de uitstraling van liefde en de vestiging van eenheid en vriendschap in de mensenwereld, terwijl tweedracht, ruzie, oorlog en strijd satanische uitkomsten zijn en in strijd met de wil van de Barmhartige. Opdat menselijke zielen, gedachten en geesten vooruitgang, rust en visie kunnen bereiken in bredere horizonnen van eenheid en kennis, verkondigde Bahá’u’lláh bepaalde beginselen of leringen, waarvan ik er enkele zal noemen.

4. Ten eerste, de mens moet zelfstandig de werkelijkheid onderzoeken, want de meningsverschillen en onenigheden die de mensheid teisteren en aantasten komen voornamelijk voort uit imitaties van voorouderlijke overtuigingen en het vasthouden aan overgeleverde vormen van aanbidding. Deze imitaties zijn accidenteel en vinden geen rechtvaardiging in de Heilige Boeken. Zij zijn het resultaat van menselijke interpretaties en leerstellingen die zijn ontstaan, waardoor het werkelijke licht van de goddelijke betekenis geleidelijk wordt verduisterd en de mensen van mening verschillen en elkaar tegenspreken. De werkelijkheid die in de hemelse Boeken en de goddelijke leringen wordt verkondigd, is altijd bevorderlijk voor liefde, eenheid en vriendschap.

5. Ten tweede, de eenheid van de mensenwereld zal worden verwezenlijkt, aanvaard en gevestigd. Wanneer wij over dit gezegende beginsel nadenken, zal het duidelijk en zichtbaar worden dat het de genezende remedie is voor alle menselijke omstandigheden. Alle mensen zijn de dienaren van de glorierijke God, onze Schepper. Hij heeft allen geschapen. Hij moet hen in gelijke mate hebben liefgehad, anders zou Hij hen niet hebben geschapen. Hij beschermt allen. Hij houdt zeker van zijn schepselen, anders zou Hij ze niet beschermen. Hij zorgt voor allen en bewijst daarmee Zijn liefde voor allen zonder onderscheid of voorkeur. Hij openbaart Zijn volmaakte goedheid en liefdevolle vriendelijkheid jegens allen. Hij straft ons niet voor onze zonden en tekortkomingen, en wij zijn allen ondergedompeld in de oceaan van Zijn oneindige barmhartigheid. Als God genadig en liefdevol is voor Zijn kinderen, toegeeflijk en barmhartig voor onze tekortkomingen, waarom zouden wij dan onvriendelijk en onvergeeflijk zijn tegen elkaar? Aangezien Hij de mensheid liefheeft zonder onderscheid of voorkeur, waarom zouden wij dan niet iedereen liefhebben? Kunnen wij een plan en beleid bedenken dat superieur is aan het goddelijke doel? Duidelijk niet. Daarom moeten wij ernaar streven de wil van de glorierijke Heer te doen en zijn beleid van liefde voor de gehele mensheid na te streven. De wijsheid en het beleid van God zijn werkelijkheid en waarheid, terwijl het menselijk beleid toevallig is en beperkt tot ons eindig begrip. Het beleid van God is oneindig. Wij moeten Zijn voorbeeld navolgen. Als een ziel ziek en zwak is, moeten wij behandelingen ontwikkelen. Als zij onwetend is, moeten wij voor onderwijs zorgen. Als zij gebrekkig is, moeten wij het ontbrekende trainen en vervolmaken. Als zij onvolwassen en onontwikkeld is, moeten wij de middelen verschaffen om tot wasdom te komen. Geen enkele ziel mag worden gehaat, geen enkele verwaarloosd. Integendeel, juist hun onvolkomenheden zouden een grotere vriendelijkheid en teder mededogen moeten eisen. Daarom, als wij het voorbeeld van de Heer der goddelijkheid volgen, zullen wij alle mensen van harte liefhebben, en het middel van de eenheid van de mensenwereld zal voor ons even klaar en duidelijk worden als het licht van de zon. En vanuit ons voorbeeld zal het licht van de liefde van God onder de mensen ontbranden. Want God is liefde, en alle verschijnselen vinden hun bron en emanatie in die goddelijke scheppingsstroom. De liefde van God omhult alle geschapen dingen. Zonder de liefde van God zou geen enkel levend wezen bestaan. Dit is een heldere, duidelijke visie en waarheid, tenzij een mens door bijgeloof wordt gesluierd en een gevangene is van verbeeldingen, en mensen onderscheidt naar zijn eigen inschatting waarbij hij sommige liefheeft en anderen haat. Een dergelijke houding is zeer onwaardig en oneervol.

6. Ten derde, religie moet de drijfveer en de bron van liefde in de wereld zijn, want religie is de openbaring van de wil van God, waarvan het goddelijke fundament liefde is. Daarom, als religie de oorzaak blijkt te zijn van vijandschap en haat in plaats van liefde, is haar afwezigheid te verkiezen boven haar bestaan.

7. Ten vierde, religie moet in overeenstemming zijn met wetenschap en rede. Als de religieuze overtuigingen van de mensheid in strijd zijn met de wetenschap en de rede, zijn zij niets anders dan bijgeloof en zonder goddelijk gezag, want de Here God heeft de mens begiftigd met de rede, opdat hij door de uitoefening daarvan tot de waarheden van het bestaan kan komen. De rede is de ontdekker van de werkelijkheid der dingen, en wat met haar conclusies in strijd is, is het product van menselijke fantasie en verbeelding.

8. Ten vijfde, vooroordeel is – of het nu religieus, raciaal, patriottisch of politiek van oorsprong en vorm is – de vernietiger van menselijke fundamenten en in strijd met de geboden van God. God heeft Zijn Profeten uitgezonden met als enig doel liefde en eenheid te scheppen in de mensenwereld. Alle hemelse Boeken zijn het geschreven woord van liefde. Als ze de oorzaak blijken te zijn van vooroordelen en menselijke vervreemding, zijn ze nutteloos geworden. Daarom zijn religieuze vooroordelen in het bijzonder strijdig met de wil en het gebod van God. Raciale en nationale vooroordelen die de mensheid in groepen en takken verdelen, hebben eveneens een onjuiste en onverdedigbare grondslag, want alle mensen zijn kinderen van Adam en in wezen van één familie. Er mag geen raciale vervreemding of nationale verdeeldheid onder de mensheid bestaan. Zulke onderscheidingen als Frans, Duits, Perzisch, Angelsaksisch zijn menselijk en kunstmatig; zij hebben geen betekenis of erkenning in de ogen van God. In Zijn ogen zijn allen één, de kinderen van één familie; en God is even vriendelijk voor hen. De aarde heeft één oppervlakte. God heeft deze oppervlakte niet verdeeld door grenzen en barrières om rassen en volkeren van elkaar te scheiden. De mens heeft deze denkbeeldige lijnen uitgezet en vastgesteld, en aan elk begrensd gebied een naam gegeven en de afbakening van een land van geboorte of nationaliteit. Door deze verdeling en scheiding in groepen en takken van de mensheid ontstaan vooroordelen die een vruchtbare bron van oorlog en strijd worden. Gedreven door dit vooroordeel verklaren rassen en natiën elkaar de oorlog; het bloed van onschuldigen wordt vergoten en de aarde wordt verscheurd door geweld. Daarom heeft God op deze dag verordend dat deze vooroordelen en verschillen terzijde worden geschoven. Allen wordt bevolen het welbehagen van de Heer der eenheid te zoeken, Zijn bevel op te volgen en Zijn wil te gehoorzamen. Op deze wijze zal de mensenwereld verlicht worden met de werkelijkheid van liefde en verzoening.

9. Ten zesde, de mensenwereld heeft behoefte aan de bekrachtigingen van de Heilige Geest. Het ware onderscheid onder de mensen wordt gemaakt door goddelijke gaven en het ontvangen van de ingevingen van de Heilige Geest. Als de mens niet de ontvanger wordt van de hemelse gunsten en geestelijke gaven, blijft hij in het vlak en koninkrijk van het dier. Want het onderscheid tussen het dier en de mens is dat de mens in zijn natuur begiftigd is met de potentie van goddelijkheid, terwijl het dier geheel verstoken is van die gave en verworvenheid. Daarom, als een mens verstoken is van de ingevingen van de Heilige Geest, verstoken is van goddelijke gaven, geen contact heeft met de hemelse wereld en de eeuwige waarheden negeert, hoewel hij naar beeld en gelijkenis menselijk is, is hij in werkelijkheid een dier; zoals Christus verklaarde: “Wat uit het vlees geboren is, is vlees; en wat uit de Geest geboren is, is geest.” Dit betekent dat als de mens een gevangene is van lichamelijke ontvankelijkheid en de verkwikking van geestelijke emoties mist, hij slechts een dier is. Maar elke ziel die geestelijke ontvankelijkheid bezit en een goed deel van de gaven van de Heilige Geest heeft bereikt, leeft met het goddelijke leven van het hogere Koninkrijk. De ziel die geen deel heeft en verstoken is, is als dood. Daarom zei Hij: “Laat de doden hun doden begraven.” Zoals het fysieke lichaam van de mens behoefte heeft aan zijn levenskracht, zo heeft ook de menselijke ziel behoefte aan de goddelijke bezieling en levenskracht die uitgaat van de Heilige Geest. Zonder deze levenskracht en voeding zou de mens een dier zijn, ja zelfs dood.

10. Ten zevende, de noodzaak van onderwijs voor de hele mensheid is onmiskenbaar. Vooral kinderen moeten worden opgeleid en onderwezen. Als de ouders dit door gebrek aan middelen niet kunnen doen, moet de gemeenschap de nodige voorzieningen treffen. Door de verruimende geest van onderwijs zal analfabetisme verdwijnen en zullen misverstanden als gevolg van onwetendheid verdwijnen.

11. Ten achtste, universele vrede tussen de volkeren van de wereld zal worden gevestigd door internationale overeenstemming. De grootste ramp in de huidige mensenwereld is oorlog. Europa is een opslagplaats van explosieven dat wacht op een vonk. Alle Europese natiën staan op scherp, en één enkele vlam zal het hele continent in brand steken. De werktuigen voor oorlog en dood worden vermenigvuldigd en vermeerderd tot een ondenkbare schaal, en het militaire onderhoud belast de verschillende landen tot voorbij het punt van aanvaardbaarheid. Legers en marines verslinden het vermogen en de bezittingen van het volk. De werkende armen, de onschuldigen en hulpelozen worden door belastingen gedwongen om munitie en wapens te leveren aan regeringen die uit zijn op verovering van grondgebied en verdediging tegen machtige rivaliserende natiën. Er is geen grotere of pijnlijker beproeving in de mensenwereld van vandaag dan een dreigende oorlog. Daarom is internationale vrede een absolute noodzaak. Er moet een hof van arbitrage worden opgericht dat internationale geschillen beslecht. Op deze manier wordt alle kans op onenigheid en oorlog tussen de natiën weggenomen.

12. Ten negende, de rechten van mannen en vrouwen moeten gelijk zijn. Vrouwen moeten een gelijk recht ontvangen op onderwijs. Dit zal hen in staat stellen zich te kwalificeren en vooruitgang te boeken in alle gradaties van professionele ontwikkeling en prestatie. Want de mensenwereld heeft twee vleugels: de man en de vrouw. Als de ene vleugel onbekwaam en gebrekkig blijft, zal dit de kracht van de andere beperken, en zal een volledige vlucht onmogelijk zijn. Daarom zijn de volledigheid en perfectie van de mensenwereld afhankelijk van de gelijke ontwikkeling van deze twee vleugels.

13. Ten tiende, er moet gelijkheid van rechten en voorrechten zijn voor alle mensen.

14. Ten elfde, één taal moet worden gekozen als internationaal middel voor spraak en communicatie. Op die manier zullen misverstanden worden verminderd, vriendschap tot stand worden gebracht en eenheid worden verzekerd.

15. Dit zijn enkele van de principes die Bahá’u’lláh heeft verkondigd. Hij heeft de remedie geboden voor de kwalen die nu de mensenwereld teisteren. Hij heeft de moeilijke problemen van het individuele, sociale, nationale en universele welzijn opgelost en het fundament gelegd van de goddelijke werkelijkheid waarop de materiële en geestelijke beschaving in de eeuwen die voor ons liggen, moet worden gegrondvest.

16. God zij geprezen! Ik vind deze twee grote Amerikaanse natiën zeer bekwaam en vooruitstrevend in alles wat met vooruitgang en beschaving te maken heeft. Deze regeringen zijn eerlijk en rechtvaardig. De motieven en doelen van deze mensen zijn verheven en inspirerend. Daarom hoop ik dat deze geëerde natiën prominente factoren mogen worden in de vestiging van internationale vrede en de eenheid van de wereld van de mensheid. Dat zij de fundamenten mogen leggen voor gelijkwaardigheid en geestelijke broederschap onder de mensheid; dat zij de hoogste deugden van de menselijke wereld mogen manifesteren, de goddelijke lichten van de Profeten van God mogen vereren en de werkelijkheid van eenheid mogen vestigen die vandaag de dag zo noodzakelijk is in de aangelegenheden van natiën. Ik bid dat de volkeren van Oost en West één kudde worden onder de zorg en leiding van de goddelijke Herder. Voorwaar, dit is de schenking van God en de grootste eer van de mens. Dit is de heerlijkheid van de mensheid. Dit is het welbehagen van God. Ik vraag God hierom met een berouwvol hart.

17. O mijn Heer! Gij die immer vergevingsgezind zijt! Voorwaar, deze bijeenkomst heeft haar gelaat naar Uw Koninkrijk gekeerd. Voorwaar, zij behoren allen tot Uw kudde en Gij zijt de enige Herder van allen. O Gij ware Herder! Leid Uw schapen in Uw frisgroene weiden. Laat deze vogels van U hun nesten bouwen in Uw rozentuin. Sier Uw boomgaard met deze frisse planten en bloemen. Verfris deze menselijke bomen door Uw stortvloed van weldadigheid en gunst. O God! Voorwaar, wij zijn allen Uw dienaren – allen de Uwe – en Gij zijt de enige Heer. Wij allen aanbidden U en Gij zijt de vrijgevige Meester. O Heer! Maak de ogen opmerkzaam opdat zij getuige mogen zijn van de lichten van Uw Koninkrijk. Maak de oren opmerkzaam om de hemelse oproep te horen. Verkwik de geesten, opdat zij opgewekt worden door de ademtocht van de Heilige Geest. O Heer! Voorwaar, wij zijn zwak, maar Gij zijt almachtig. Wij zijn arm, maar Gij zijt rijk. Wees genadig voor ons. Verleen ons een passend deel van Uw werkelijkheid en leid ons in de arena van Uw volmaaktheden. Gij zijt de Machtige. Gij zijt de Vermogende. Gij zijt de vriendelijke Heer.

Toespraak van ‘Abdu’l‑Bahá in Chicago
16 september 1912
– 104 –
16 september 1912
Het huis van mevrouw Corinne True
5338 Kenmore Avenue, Chicago, Illinois
Aantekeningen van Gertrude Buikema

1. Alláh-u-Abhá! Geloofd zij God! Ik heb een aantal dagen met u doorgebracht, met u omgaand in liefde en genegenheid. Geloofd zij God! Uw harten zijn zuiver, uw gezichten stralen, uw geesten zijn opgewekt door de blijde boodschap van God. Ik bid voor u en zoek hemelse bekrachtigingen voor u, opdat ieder van u een stralende kaars wordt, die licht werpt in de mensenwereld. Moge u de belichaming van liefde worden. Moge u de uitstraling van God blijken te zijn, vol van de werkzaamheid van de Heilige Geest en de oorzaak van eenheid en vriendschap in de mensenwereld, want vandaag heeft de mensheid de grootste behoefte aan liefde en overeenstemming. Als de wereld blijft zoals ze nu is, zal ze in groot gevaar verkeren. Maar als er sprake is van verzoening en eenheid, als er veiligheid en vertrouwen is, als wij er met hart en ziel naar streven dat de leringen van Bahá’u’lláh daadwerkelijk doordringen in de werkelijkheid van de mensheid, welke vriendschap en overeenstemming teweegbrengt, de harten van de verschillende religies verbindt en uiteenlopende volkeren verenigt, dan zal de wereld van de mensheid vrede en kalmte bereiken, dan zal de wil van God de wil van de mens worden en de aarde een ware woonplaats van engelen. Zielen zullen worden onderwezen, ondeugd zal worden verdreven, de deugden van de mensenwereld zullen zegevieren, materialisme zal verdwijnen, religie zal worden versterkt en zich bewijzen als de band die de harten van de mensen met elkaar zal verbinden.

2. In de bestaanswereld zijn er verschillende banden die menselijke harten verenigen, maar niet één van deze banden is volledig doeltreffend. De eerste en belangrijkste is de familieband, die geen efficiënte eenheid is, want hoe vaak gebeurt het niet dat onenigheid en meningsverschillen deze hechte band verbreken. De band van patriottisme kan een middel zijn tot vriendschap en overeenstemming, maar de eenheid van geboorteland zal de menselijke harten niet volledig verbinden; want als wij de geschiedenis nagaan, zullen wij ontdekken dat mensen van hetzelfde ras en geboorteland vaak oorlog tegen elkaar hebben gevoerd. Vaak hebben zij in een burgeroorlog hetzelfde raciale bloed vergoten en de bezittingen van hun eigen volk vernietigd. Daarom is deze band niet voldoende. Een ander middel van schijnbare eenheid is de band van politieke vereniging, waar regeringen en heersers verbonden zijn geweest om redenen van omgang en wederzijdse bescherming, maar wiens overeenkomst en eenheid naderhand onderhevig werden aan verandering en aan hevige haat, zelfs tot het uiterste van oorlog en bloedvergieten. Het is evident dat politieke eenheid niet permanent effectief is.

3. De bron van volmaakte eenheid en liefde in de wereld van het bestaan is de verbondenheid en eenheid van de werkelijkheid. Wanneer de goddelijke en fundamentele werkelijkheid de mensenharten en levens binnentreedt, bewaart en beschermt zij alle stadia en toestanden van de mensheid en vestigt zij die intrinsieke eenheid van de mensenwereld die alleen door de werkzaamheid van de Heilige Geest tot stand kan komen. Want de Heilige Geest is zoals het leven in het menselijk lichaam, dat alle verschillen van delen en leden in eenheid en overeenstemming verenigt. Bedenk hoe talrijk deze delen en leden zijn, maar de eenheid van de bezielende levensgeest verenigt ze allen in volmaakt samengaan. Het brengt een zodanige eenheid in het lichamelijk organisme tot stand, dat als een deel gewond raakt of ziek wordt, alle andere delen en functies welwillend reageren en lijden, vanwege de bestaande volmaakte eenheid. Zoals de menselijke levensgeest de oorzaak is van de coördinatie tussen de verschillende delen van het menselijk organisme, zo is de Heilige Geest de sturende oorzaak van de eenheid en coördinatie van de mensheid. Dat wil zeggen, de verbondenheid of eenheid van de mensheid kan niet doeltreffend tot stand worden gebracht dan door de kracht van de Heilige Geest, want de mensenwereld is een samengesteld lichaam, en de Heilige Geest is het bezielende beginsel van haar leven.

4. Daarom moeten wij ernaar streven dat de kracht van de Heilige Geest werkzaam wordt in de hele wereld van de mensheid, dat deze een nieuw leven geeft aan de samenleving van natiën en volkeren en dat allen worden geleid naar de bescherming en toevlucht van het Woord van God. Dan zal deze mensenwereld engelachtig worden, aardse duisternis zal verdwijnen en hemelse verlichting zal de horizon overspoelen, menselijke gebreken zullen worden uitgewist en goddelijke deugden zullen schitteren. Dit is mogelijk en reëel, maar alleen door de kracht van de Heilige Geest. Vandaag is de grootste behoefte van de wereld de bezielende, verenigende tegenwoordigheid van de Heilige Geest. Zolang die niet werkzaam is en niet doordringt in harten en geesten, zolang er geen volmaakt, beredeneerd geloof in de geesten van de mensen wordt ingeplant, zal het sociale lichaam onmogelijk met zekerheid en vertrouwen kunnen worden bezield. Nee, integendeel, vijandschap en strijd zullen met de dag toenemen, en de verschillen en tegenstellingen tussen de natiën zullen jammerlijk toenemen. De legers en marines van de wereld zullen voortdurend worden uitgebreid, en daarmee zullen de vrees voor en de zekerheid van de grote pandemische oorlog – de oorlog die zijn weerga in de geschiedenis niet kent – toenemen; want bewapening die tot nu toe beperkt was, wordt op kolossale schaal uitgebreid. De omstandigheden worden nijpend en naderen de graad van oorlog tussen mensen op zee, op de vlakten en in de atmosfeer met een geweld dat in vorige eeuwen onbekend was. Met de groei van bewapening en voorbereiding worden de gevaren steeds groter.

5. Wij moeten ons tot het uiterste inspannen opdat de Heilige Geest de geesten en harten zal beïnvloeden in de richting van vrede, de genadegaven van God ons zullen omringen, de goddelijke stralen zullen toenemen, de menselijke zielen vooruitgaan, de visie ruimer wordt, de zielen meer geheiligd worden en de mensenwereld wordt bevrijd van haar grote gevaren. Voor de verbetering van de mensenwereld verdroeg Bahá’u’lláh alle ontberingen, beproevingen en wisselvalligheden van het leven, waarbij Hij Zijn eigen bestaan en comfort opofferde, Zijn landgoederen, bezittingen en eer verzaakte – alles wat tot het menselijk bestaan behoort – niet voor één jaar, maar voor bijna vijftig jaar. Gedurende deze lange periode werd Hij onderworpen aan vervolging en mishandeling, werd Hij in de gevangenis geworpen, werd Hij verbannen uit Zijn geboorteland, onderging Hij wreedheden en vernederingen en werd Hij vier keer verbannen. Eerst werd Hij verbannen van Perzië naar Bagdad, vervolgens naar Constantinopel, daarna naar Roemelië en tenslotte naar het grote gevangenisfort van ‘Akká, waar Hij de rest van Zijn leven doorbracht. Elke dag werd er een nieuwe onderdrukking en mishandeling over Hem uitgestort, totdat Hij zijn vlucht uit de kerker naar de hoogste wereld nam en terugkeerde naar Zijn Heer. Hij verdroeg deze beproevingen en moeilijkheden opdat deze aardse mensenwereld hemels zou worden, opdat de verlichting van het goddelijk Koninkrijk werkelijkheid zou worden in de mensenharten, opdat de individuele leden van de mensheid vooruit zouden gaan, de kracht van de Heilige Geest haar doeltreffendheid en doordringendheid zou vergroten en het geluk van de mensenwereld verzekerd zou zijn. Hij verlangde voor iedereen rust en kalmte en beoefende liefdevolle vriendelijkheid jegens de volkeren, ongeacht de omstandigheden en verschillen. Hij richtte zich tot de mensheid en zei: “O mensheid! Voorwaar, u bent allen de bladeren en vruchten van één boom; u bent allen één. Daarom, verenig u in vriendschap. Heb elkaar lief en laat vooroordelen van ras varen. Verdrijf voor altijd deze sombere duisternis van menselijke onwetendheid, want de eeuw van licht, de Zon van Werkelijkheid is verschenen. Nu is de tijd voor aansluiting, en nu is de periode van eenheid en eendracht. Duizenden jaren heeft u gestreden in oorlog en strijd. Het is genoeg geweest. Nu is het tijd voor eenheid. Leg alle eigenbelang opzij, en wees er zeker van dat alle mensen de dienaren zijn van één God, die hen in liefde en overeenstemming samenbindt.”

6. Aangezien er in het verleden grote verschillen en afwijkingen in geloofsovertuigingen waren ontstaan, waarbij elke mens met een nieuw idee het aan God toeschreef, wenste Bahá’u’lláh dat er geen grond of reden voor onenigheid onder de bahá’ís zou zijn. Daarom schreef Hij met Zijn eigen pen het Boek van Zijn Verbond, gericht tot Zijn verwanten en alle mensen van de wereld: “Voorwaar, Ik heb hem aangewezen die het Middelpunt van Mijn Verbond is. Allen moeten hem gehoorzamen; allen moeten zich tot hem keren; hij is de Uitlegger van Mijn Boek en hij is bekend met Mijn doel. Allen moeten zich tot hem wenden. Al hetgeen hij zegt, is juist, want waarlijk hij kent de teksten van Mijn Boek. Niemand anders dan hij kent Mijn Boek.” Het doel van deze verklaring is, dat er nimmer tweedracht of meningsverschil onder de bahá’ís zal zijn, doch dat er steeds eenheid en overeenstemming onder hen zal heersen. In Zijn gebeden zei Bahá’u’lláh ook: “O God! Wie Mijn Verbond schendt, o God, verneder hem. Voorwaar, wie Mijn Verbond schendt, o God, wis en verwijder hem.” In al Zijn Tafelen, waaronder de Tafel van de Tak, heeft hij de eigenschappen en kwaliteiten genoemd en uitgelegd van de persoon naar wie Hij in het Boek van Zijn Verbond verwees. Hij heeft de functie en de kracht van die Persoon volledig uiteengezet, zodat niemand kan zeggen: “Ik begrijp dit uit de Geschriften van Bahá’u’lláh,” want Hij heeft het Middelpunt of de Uitlegger van het Boek aangewezen. Hij zei: “Voorwaar, hij is de aangewezene, buiten hem is er niemand,” met de bedoeling dat er geen sekten of vooroordelen zouden ontstaan, en om te voorkomen dat iedereen hier en daar met een nieuwe gedachtegang tweedracht en onenigheid zou zaaien. Het is alsof een koning een gouverneur-generaal aanstelt. Wie hem gehoorzaamt, gehoorzaamt de koning. Wie hem beledigt en niet gehoorzaamt, beledigt de koning. Daarom, wie het door Bahá’u’lláh aangestelde Middelpunt van het Verbond gehoorzaamt, heeft Bahá’u’lláh gehoorzaamd, en wie hem ongehoorzaam is, is Bahá’u’lláh niet gehoorzaam. Het heeft absoluut niets met hem (‘Abdu’l-Bahá) te maken – het is precies zoals de door de koning benoemde gouverneur-generaal – wie de gouverneur-generaal gehoorzaamt, gehoorzaamt de koning; wie de gouverneur-generaal niet gehoorzaamt, is de koning ongehoorzaam.

7. Daarom moet u de Tafelen van Bahá’u’lláh lezen. U moet de Tafel van de Tak lezen en datgene in acht nemen wat Hij zo duidelijk heeft verklaard. Hoed u, hoed u! Opdat niemand vanuit gezag van zijn eigen gedachten spreekt of uit zichzelf iets nieuws schept. Hoed u, hoed u! Volgens het uitdrukkelijke Verbond van Bahá’u’lláh dient u zich in het geheel niets aan te trekken van zo iemand. Bahá’u’lláh schuwt zulke zielen. Ik heb deze dingen voor u uiteengezet, voor het behoud en de bescherming van de leer van Bahá’u’lláh, opdat u op de hoogte bent, opdat geen enkele ziel u bedriegt en geen enkele ziel onder u argwaan wekt. U moet alle mensen liefhebben, maar als er zielen zijn die u aan het twijfelen brengen, moet u weten dat Bahá’u’lláh hen afgewezen heeft. Wie werkt voor eenheid en vriendschap is een dienaar van Bahá’u’lláh, en Bahá’u’lláh is zijn assistent en helper. Ik vraag God dat Hij u juist het middel van overeenstemming en eenheid laat zijn, dat Hij u stralende, barmhartige, hemelse kinderen van het goddelijke Koninkrijk maakt; dat u dag na dag vooruitgaat; dat u zo helder wordt als deze lampen, die licht schenken aan de gehele mensheid. Gegroet en vaarwel!

Toespraak van ‘Abdu’l-Bahá in Minneapolis
20 september 1912
– 105 –
20 september 1912
Het huis van de heer Albert L. Hall
2030 Queen Avenue South, Minneapolis, Minnesota
Aantekeningen van Ellen T. Pursell

1. Geloofd zij God! Dit is een prachtige en stralende bijeenkomst. Het is een genadevolle bijeenkomst, want u bent hier in de grootste liefde en geestelijkheid bijeengekomen. Er zijn veel bijeenkomsten in de wereld, waarvan er op dit moment misschien wel duizenden worden gehouden, meestal voor sociale, politieke, wetenschappelijke of commerciële doeleinden; maar onze bijeenkomst hier vanavond is voor God, voor hemelse doeleinden. Wij zijn niet gehecht aan commercie, noch is ons belang wetenschappelijk; onze geest en drijfveer zijn uitsluitend voor de manifestatie van goddelijke gaven.

2. De mens bezit twee soorten deugden: De ene is materieel, de andere volmaakt van karakter. Het lichaam van de mens brengt bijvoorbeeld bepaalde materiële deugden tot uitdrukking, maar de geest van de mens manifesteert deugden die volmaakt zijn. Het gezichtsvermogen van de mens is een fysieke deugd; maar het inzicht, het vermogen tot innerlijke waarneming, is volmaakt van aard. Het gehoor is een fysieke gave, terwijl het geheugen bij de mens volmaakt is. Onder andere menselijke krachten is het voorstellingsvermogen, of het vermogen tot intelligentie, welke materieel zijn, maar het vermogen tot liefde is geestelijk. Het verwerven van de werkelijkheid van verschijnselen is een volmaakte deugd, zo ook de emoties van de mens en zijn vermogen om het bestaan van God te bewijzen. De constatering van morele normen en de wereld van de ontdekking zijn deugden die in wezen volmaakt zijn.

3. Als we de geschiedenis erop naslaan, zullen we zien dat de menselijke vooruitgang het grootst is geweest in de ontwikkeling van materiële deugden. Beschaving is het teken en bewijs van deze vooruitgang. In de hele wereld heeft de materiële beschaving werkelijk prachtige hoogten en gradaties van efficiëntie bereikt – dat wil zeggen, de uiterlijke krachten en deugden van de mens zijn sterk ontwikkeld, maar de innerlijke en ideële deugden zijn dienovereenkomstig vertraagd en verwaarloosd. In de geschiedenis van de wereld is het nu de tijd om te streven naar en een impuls te geven aan de vooruitgang en ontwikkeling van innerlijke krachten – dat wil zeggen, we moeten opstaan om dienstbaar te zijn in de wereld van de moraal, want de menselijke moraal moet worden bijgesteld. Wij moeten ook diensten bewijzen aan de intellectuele wereld, opdat het verstand van de mensen in kracht toeneemt en scherper wordt in waarneming, waardoor het intellect van de mens zijn hoogste niveau bereikt, zodat de ideale deugden verschijnen. Voordat een stap in deze richting wordt gezet, moeten wij Gods bestaan vanuit het standpunt van de rede kunnen bewijzen, zodat er voor de rationalist geen twijfel of bezwaar overblijft. Vervolgens moeten wij het bestaan van de genade van God kunnen bewijzen – dat de goddelijke genade de mensheid omvat en bovenzinnelijk is. Bovendien moeten wij aantonen dat de geest van de mens onsterfelijk is, deze niet aan ontbinding onderhevig is en de deugden van de mensheid in zich draagt.

4. De materiële deugden hebben een grote ontwikkeling doorgemaakt, maar de ideale deugden zijn ver achtergebleven. Als u duizend mensen zou vragen: “Wat zijn de bewijzen voor de werkelijkheid van God?” zou misschien niemand kunnen antwoorden. Als u verder zou vragen: “Welke bewijzen hebt u met betrekking tot de essentie van God?” “Hoe verklaart u inspiratie en openbaring?” “Wat zijn de bewijzen van bewuste intelligentie buiten het materiële universum?” “Kunt u een plan en methode voorstellen voor de verbetering van de menselijke moraal? “Kunt u de wereld van de natuur en de wereld van het goddelijke duidelijk definiëren en onderscheiden?” – u zou zeer weinig echte kennis en verlichting over deze vragen ontvangen. Dit is te wijten aan het feit dat de ontwikkeling van de ideale deugden is verwaarloosd. Mensen spreken over God, maar de ideeën en overtuigingen die zij over God hebben, zijn in werkelijkheid bijgeloof. Het goddelijke is de uitstraling van de Zon van Werkelijkheid, de manifestatie van geestelijke deugden en ideale krachten. De intellectuele bewijzen van goddelijkheid zijn gebaseerd op waarnemingen en bewijzen die beslissende argumenten vormen, die op logische wijze de werkelijkheid van God, de uitstraling van barmhartigheid, de zekerheid van inspiratie en de onsterfelijkheid van de geest bewijzen. Dit is in werkelijkheid de wetenschap van het goddelijke. Goddelijkheid is niet wat wordt uiteengezet in dogma’s en preken van de kerk. Gewoonlijk wordt het woord goddelijkheid in de geest van de toehoorders geassocieerd met bepaalde formules en leerstellingen, terwijl het in wezen de wijsheid en kennis van God betekent, de uitstraling van de Zon van Waarheid, de openbaring van de werkelijkheid en goddelijke filosofie.

5. Er zijn twee soorten filosofie: natuurlijke en goddelijke. De natuurlijke filosofie streeft naar kennis van de fysieke waarheden en verklaart materiële verschijnselen, terwijl de goddelijke filosofie zich bezighoudt met ideële waarheden en verschijnselen van de geest. Het gebied en de reikwijdte van de natuurlijke filosofie zijn sterk uitgebreid, en haar prestaties zijn zeer lovenswaardig, want zij heeft de mensheid gediend. Maar volgens de huidige omstandigheden in de wereld is de goddelijke filosofie – die de verheffing van de menselijke natuur, geestelijke vooruitgang, hemelse leiding voor de ontwikkeling van het menselijk ras, het bereiken van de ademtochten van de Heilige Geest en kennis van de werkelijkheden van God tot doel heeft – voorbijgestreefd en verwaarloosd. Nu is de tijd gekomen om een inspanning te leveren en haar in staat te stellen gelijke tred te houden met de filosofie van het materiële onderzoek, zodat het ontwaken van de ideale deugden gelijk opgaat met de ontplooiing van de natuurlijke vermogens. In dezelfde mate als het lichaam van de mens zich ontwikkelt, moet de geest van de mens worden gesterkt; en net zoals zijn uiterlijke waarnemingen zijn geprikkeld, moeten zijn innerlijke intellectuele vermogens worden aangesproken, zodat hij niet volledig op traditie en menselijke voorgeschiedenis hoeft te vertrouwen. In goddelijke kwesties moeten wij niet volledig vertrouwen op de erfenis van traditie en vroegere menselijke ervaring. Nee, wij moeten veeleer de rede gebruiken, de gepresenteerde feiten analyseren en logisch onderzoeken, zodat vertrouwen wordt gewekt en geloof wordt bereikt. Dan en alleen dan zal de werkelijkheid der dingen ons geopenbaard worden. De filosofen van Griekenland – zoals Aristoteles, Socrates, Plato en anderen – legden zich toe op het onderzoek van zowel natuurlijke als geestelijke verschijnselen. In hun scholen bespraken zij zowel de natuurlijke als de bovennatuurlijke wereld. Tegenwoordig zijn de filosofie en de logica van Aristoteles in de hele wereld bekend. Omdat zij geïnteresseerd waren in zowel natuurlijke als goddelijke filosofie en de ontwikkeling van zowel de fysieke als de intellectuele mensenwereld bevorderden, bewezen zij de mensheid prijzenswaardige diensten. Dit was de reden van de zege en het voortbestaan van hun leer en principes. De mens moet deze beide lijnen van onderzoek en studie voortzetten, zodat alle menselijke deugden, uiterlijk en innerlijk, mogelijk worden. Het bereiken van deze deugden, zowel materieel als ideëel, is afhankelijk van doortastend onderzoek van de werkelijkheid waardoor de verhevenheid van de mens en zijn intellectuele vooruitgang wordt bereikt. Vormen moeten terzijde worden geschoven en afgezworen. De werkelijkheid moet worden gezocht. We moeten zelf ontdekken waar en wat de werkelijkheid is. In religieuze overtuigingen zijn natiën en volkeren tegenwoordig imitators van voorouders en voorvaderen. Als iemands vader christen was, is hij zelf christen; een boeddhist is de zoon van een boeddhist, een zoroastriër van een zoroastriër. Een heiden of een afgodendienaar volgt de religieuze voetstappen van zijn vader en voorouders. Dit is volstrekte nabootsing. De eis in deze tijd is dat de mens elke vorm van de werkelijkheid onafhankelijk en onpartijdig moet onderzoeken.

6. Het grote vraagstuk van de mensheid is religie. De eerste voorwaarde is dat de mens op intelligente wijze de grondslagen ervan onderzoekt. De tweede voorwaarde is dat hij de eenheid van de mensenwereld erkent en aanvaardt. Op deze manier wordt het bereiken van ware vriendschap onder de mensheid verzekerd, en wordt de vervreemding van rassen en individuen voorkomen. Allen moeten worden beschouwd als dienaren van God; allen moeten God erkennen als de ene vriendelijke Beschermer en Schepper. Naarmate de eenheid en solidariteit van de mensheid toeneemt, is vriendschap mogelijk, worden misverstanden uit de weg geruimd en wordt de werkelijkheid zichtbaar. Dan zal het licht van de werkelijkheid schijnen, en wanneer de werkelijkheid de wereld verlicht, zal het geluk van de mensheid een feit worden. De mens moet geestelijk inzien dat religie door God is bedoeld als genademiddel, als bron van leven en de oorzaak van overeenstemming. Als zij de oorzaak van tweedracht, vijandschap en haat wordt, is de mens beter af zonder haar. Want in de leer ervan zoeken wij de geest van barmhartigheid en liefde om de harten der mensen samen te binden. Als wij daarentegen merken dat zij mensenharten vervreemdt en verbittert, is het gerechtvaardigd haar terzijde te schuiven. Daarom, wanneer de mens door oprecht onderzoek de fundamentele werkelijkheid van religie ontdekt, verdwijnen zijn vroegere vooroordelen en is zijn nieuwe toestand van verlichting bevorderlijk voor de ontwikkeling van de mensenwereld.

7. De strekking van ons onderwerp is als volgt: zoals de mens behoefte heeft aan uiterlijke opvoeding, zo heeft hij ook behoefte aan ideële verfijning. Zoals voor hem het uiterlijke gezichtsvermogen noodzakelijk is, zo moet hij ook inzicht en bewuste waarneming bezitten. Zoals hij gehoor nodig heeft, is tegelijkertijd het geheugen essentieel. Zoals een lichaam voor hem onmisbaar is, is ook een verstand vereist. Het ene is een materiële deugd, het andere is ideëel. Als menselijke wezens die met deze dubbele begiftiging zijn uitgerust en gekwalificeerd, moeten wij door de hulp en de genade van God en door de uitoefening van onze volmaakte kracht van het verstand trachten alle verheven deugden te verwerven, opdat wij getuige zijn van de uitstraling van de Zon van Werkelijkheid, de geest van het Koninkrijk weerspiegelen, de onmiskenbare bewijzen van de goddelijke werkelijkheid aanschouwen, de onweerlegbare bewijzen van de onsterfelijkheid van de ziel begrijpen, in bewuste eenheid met de eeuwige wereld leven en verkwikt en gewekt worden met het leven en de liefde van God.

Toespraak van ‘Abdu’l-Bahá in St. Paul
20 september 1912
– 106 –
20 september 1912

Het huis van de heer en mevrouw dr. Clement Woolson

870 Laurel Avenue, St. Paul, Minnesota
Van stenografische aantekeningen

1. De materialisten zijn van mening dat de wereld van de natuur voltooid is. De goddelijke filosofen verklaren dat de wereld van de natuur onvolledig is. Er is een groot verschil tussen beide. De materialisten wijzen op de volmaaktheid van de natuur, de zon, maan en sterren, de bomen in hun tooi, de hele aarde en de zee – zelfs onbelangrijke verschijnselen die de meest volmaakte symmetrie vertonen. De goddelijke filosofen ontkennen deze schijnbare perfectie en volledigheid in het koninkrijk van de natuur, hoewel zij de schoonheid van haar taferelen en aspecten erkennen en de onweerlegbare kosmische krachten aanvaarden die de kolossale zonnen en planeten beheersen. Zij stellen dat de natuur weliswaar volmaakt lijkt, maar toch onvolmaakt is omdat zij behoefte heeft aan intelligentie en opvoeding. Als bewijs hiervoor zeggen zij dat de mens, hoewel hij een god is in het rijk van de materiële schepping, zelf een opvoeder nodig heeft. De onontwikkelde mens is een wild, dierlijk en wreed mens. Wetten en voorschriften, scholen, hogescholen en universiteiten hebben tot doel de mens te trainen en hem te verheffen uit het duistere grensgebied van het dierenrijk. Wat is het verschil tussen de mensen in Amerika en de inwoners van Centraal-Afrika?

2. Het zijn allemaal mensen. Waarom hebben de mensen in Amerika een hoge staat van beschaving bereikt, terwijl de stammen van Centraal-Afrika in extreme onwetendheid en barbaarsheid blijven? Het verschil en het onderscheid tussen hen is de mate van opvoeding. Dit staat buiten kijf. De mensen in Europa en Amerika zijn door onderwijs en opleiding uit de wereld van gebreken getild en opgeklommen naar het rijk van volmaaktheid, terwijl de mensen in Afrika, die geen onderwijs hebben genoten, in een natuurlijke toestand van analfabetisme en ontbering blijven, want de natuur is onvolledig en gebrekkig. Onderwijs is een noodzaak. Als een stuk grond in zijn natuurlijke en oorspronkelijke staat wordt gelaten, zal het ofwel een doornig braakliggend terrein worden of bedekt worden met waardeloos onkruid. Wanneer ditzelfde onproductieve veld wordt gerooid en verbouwd, zal het een overvloedige oogst aan voedsel opleveren voor de mens.

3. Ditzelfde verschil is merkbaar bij dieren; sommige zijn gedomesticeerd, getraind en andere wild gelaten. Het bewijs is duidelijk dat de wereld van de natuur onvolmaakt is en de wereld van educatie volmaakt. Dat wil zeggen, de mens wordt gered van de grilligheden van de natuur door scholing en cultuur; bijgevolg is opvoeding noodzakelijk en verplicht. Maar onderwijs is van verschillende aard. Er is een training en ontwikkeling van het fysieke lichaam die zorgt voor kracht en groei. Er is intellectuele opvoeding of mentale training waarvoor scholen en hogescholen zijn opgericht. De derde soort opvoeding is die van de geest. Door de ademtochten van de Heilige Geest wordt de mens verheven tot de wereld van de zeden en verlicht door de lichten van goddelijke gaven. De morele wereld wordt alleen bereikt door de uitstraling van de Zon van Werkelijkheid en het verkwikkende leven van de goddelijke geest. Daarvoor verschijnen de heilige Manifestaties van God in de mensenwereld. Zij komen om de mensheid op te voeden en te verlichten, geestelijke ontvankelijkheid te schenken, innerlijke inzichten te verdiepen en daardoor de werkelijkheid van de mens – de menselijke tempel – te sieren met goddelijke genade. Door Hen kan de mens het punt worden van de emanaties van God en de ontvanger van hemelse gunsten. Onder de invloed van Hun leringen kan hij de manifestatie worden van de uitstralingen van God en een magneet die de lichten van de allerhoogste wereld aantrekt. Daarom zijn de heilige, goddelijke Manifestaties de eerste Leraren en Opvoeders van de mensheid. Hun voetsporen zijn de hoogste bewijzen, en Hun geestelijk onderricht is universeel in de toepassing ervan op de mensenwereld. Hun invloed en macht zijn onmetelijk en onbeperkt. Eén hemelse Persoonlijkheid heeft vele volkeren ontwikkeld. Zo heeft Jezus Christus, afzonderlijk en zonder hulp, de Romeinse, Griekse en Assyrische volkeren en heel Europa onderwezen. Het is daarom onmiskenbaar dat het grootste onderricht dat van de Geest is.

4. De geest van de mens moet zijn genadegaven uit het Rijk Gods verwerven, opdat hij de spiegel en de manifestatie van de lichten en het beginpunt van goddelijke tekenen wordt, want de menselijke werkelijkheid is zoals de aarde. Als er geen overvloedige regen uit de hemel op de grond neerdaalt, als er geen warmte van de zon doordringt, blijft zij zwart, afschrikwekkend en onproductief. Maar als de bevochtigende regenbui en de stralende gloed van de zonnestralen erop vallen, groeien er mooie en rode bloemen uit haar boezem. Evenzo zal de menselijke geest of de werkelijkheid van de mens, tenzij hij de ontvanger wordt van de lichten van het Koninkrijk, goddelijke ontvankelijkheden ontwikkelt en bewust de uitstraling van God weerspiegelt, niet de manifestatie zijn van volmaakte genadegaven, want alleen de werkelijkheid van de mens kan de spiegel worden waarin de lichten van God worden geopenbaard. De werkelijkheid van de mens zal dan zijn als de geest van deze wereld, want zoals de bezieling van het leven het fysieke menselijke lichaam verkwikt, zo zal het lichaam van de mensenwereld zijn levenskracht ontvangen door de bezielende deugd van de geheiligde geest van de mens.

5. Het is onmiskenbaar dat de heilige Manifestaties en goddelijke dageraadspunten noodzakelijk zijn, want deze gezegende en glorierijke Zielen zijn de belangrijkste Leraren en Opvoeders van de mensheid, en alle menselijke zielen worden door Hen tot ontwikkeling gebracht door de milddadigheid van de Heilige Geest van God.

6. Tijdens de zending van Jezus Christus in Palestina was Hij omringd door mensen van verschillende volkeren, waaronder de joden, die allen leefden in een toestand van uiterste onwetendheid, verstoken van het Woord van God en verduisterd in bewustzijn. Christus leidde deze mensen op en verkwikte hen met het leven van het Woord, zodat zij op hun beurt de instrumenten werden om de wereld te onderrichten en Oost en West te verlichten.

7. Denk aan het wonderbaarlijke effect van geestelijk onderwijs en opleiding. De visser Petrus werd daardoor de grootste leraar. Geestelijke opvoeding maakte de discipelen tot stralende lampen in de duisternis van de wereld en zorgde ervoor dat de christenen van de eerste en tweede eeuw overal bekend werden om hun deugdzaamheid. Zelfs filosofen getuigden hiervan. Onder hen was Galenus, de arts, die een boek schreef over de vooruitgang van de volkeren. Hij was een gevierd filosoof van de Grieken, hoewel hij geen christen was. In zijn boek stelde hij dat religieuze overtuigingen een enorme invloed uitoefenen op de beschaving en dat de wereld daar behoefte aan heeft. Als bewijs hiervoor zei hij: “In onze tijd is er een bepaald volk, christenen genaamd, dat, hoewel geen filosofen of geleerden, superieur is aan alle anderen wat betreft hun moraal. Zij zijn volmaakt in de moraal. Elk van hen is als een groot filosoof in zeden, ethiek en het zich richten op het Koninkrijk van God.” Dit is het bewijs uit de getuigenis van een intelligente waarnemer van buitenaf dat geestelijk onderwijs het licht van de mensenwereld is en dat de afwezigheid ervan in de wereld duisternis zelf is.

8. Bahá’u’lláh verscheen in Perzië in een tijd waarin de duisternis van onwetendheid het Oosten omhulde en er geen spoor was van menselijke liefde en vriendschap. Door goddelijke opvoeding en de kracht van de ademtochten van de Heilige Geest verfijnde hij de zielen van de Perzen die Hem volgden, zodanig dat zij een niveau van hoogste intelligentie bereikten en de eigenschappen van volmaaktheid in de wereld weerspiegelden. Terwijl zij voorheen onwetend waren, werden zij wetend; zij waren zwak, zij werden sterk; zij waren niet integer, zij werden gewetensvol; zij stonden vijandig tegenover alle mensen, zij ontwikkelden liefde voor de mensheid; zij waren geestelijk onachtzaam, zij werden bedachtzaam en attent; zij sliepen, zij werden waakzaam; zij waren het onderling oneens, zij verenigden zich in liefde en streven er nu naar de mensenwereld dienstbaar te zijn. Dienstbaarheid aan God en de mensheid is hun enige voornemen. Zij hebben geen andere wens of verlangen dan hetgeen in overeenstemming is met het welbehagen van God. Het welbehagen van God is liefde voor Zijn schepselen. De wil en het plan van God is dat elk individueel lid van de mensheid verlicht wordt als een lamp, stralend met alle voorbestemde deugden van de mensheid, en zijn medeschepselen uit de natuurlijke duisternis naar het hemelse licht leidt. Daarin rust de deugd en de glorie van de mensenwereld. Dit is de volmaaktheid, de eer en de glorie van de mens, anders is de mens een dier en zonder onderscheid van de schepselen van dat lagere koninkrijk.

9. Het is evident dat de mens weliswaar krachten bezit die hij met het dier gemeen heeft, maar dat hij zich van het dier onderscheidt door intellectuele verworvenheden, geestelijke waarneming, het verwerven van deugden, het vermogen om de gaven van het goddelijke te ontvangen, vorstelijke milddadigheid en de uitstralingen van hemelse barmhartigheid. Dit is het sieraad van de mens, zijn eer en verhevenheid. De mensheid moet streven naar dit hoogste niveau. Christus heeft dit niveau uitgelegd als de tweede geboorte. De mens wordt eerst geboren uit een wereld van duisternis, de baarmoeder, in deze fysieke wereld van licht. In de duistere wereld vanwaar hij kwam had hij geen kennis van de deugden van dit bestaan. Hij is bevrijd uit een toestand van duisternis en in een nieuw en ruim rijk gebracht waar zonlicht is, de sterren schijnen, de maan haar stralen werpt, er prachtige uitzichten zijn, rozentuinen, vruchten en alle zegeningen van de huidige wereld. Hoe heeft hij deze zegeningen bereikt? Door geboorte uit de moeder. Zoals de mens lichamelijk in deze wereld is geboren, kan hij herboren worden uit het rijk en de baarmoeder van de natuur, want het rijk van de natuur is een toestand van dierlijkheid, duisternis en gebrek. In deze tweede geboorte bereikt hij de wereld van het Koninkrijk. Daar ziet en realiseert hij zich dat de wereld van de natuur een wereld van somberheid is, terwijl het Koninkrijk een wereld van glans is. De wereld van de natuur is een wereld van gebreken, het Koninkrijk is een rijk van volmaaktheid. De wereld van de natuur is een wereld zonder verlichting, het Koninkrijk van de geestelijke mensheid is een hemel van verlichting. Grote ontdekkingen en openbaringen zijn nu mogelijk voor hem; hij heeft de werkelijkheid van waarneming bereikt; zijn cirkel van begrip is onmetelijk vergroot; hij ziet de werkelijkheid van de schepping, begrijpt de goddelijke gaven en ontsluit het mysterie van verschijnselen. Dit is het niveau dat Christus heeft uitgelegd als de tweede geboorte. Hij zegt dat, zoals u lichamelijk uit de moeder in deze wereld werd geboren, u uit de moederwereld der natuur opnieuw geboren moet worden in het leven van het goddelijk Koninkrijk. Moge u allen deze tweede, geestelijke geboorte bereiken. “Wat uit het vlees geboren is, is vlees, en wat uit de Geest geboren is, is geest.”

10. Ik bid dat de bekrachtiging van God op u mag neerdalen. Moge u allen vanuit deze sterfelijke wereld opnieuw geboren worden in het rijk van het Koninkrijk. Moge u duidelijk getuige zijn van de tekenen van God, de deugden van het goddelijke aanvoelen, de eeuwige gunsten verwerven en de werkelijkheid van het eeuwige leven waarnemen.

Toespraken van ‘Abdu’l‑Bahá in Denver
24 – 25 september 1912
– 107 –
24 september 1912
Het huis van mevrouw Sidney E. Roberts
Denver, Colorado
Van stenografische aantekeningen

1. Ik ben uit het Verre Oosten gekomen om u te bezoeken. Daarvoor ben ik de grote oceaan overgestoken en heb ik een lange reis over dit continent gemaakt. Bedenk hoe ik ernaar verlangde u te ontmoeten, want mijn lichaam is broos en zwak, niet in staat het lang vol te houden, maar – geloofd zij God! – we hebben eindelijk Denver bereikt. Zo’n bijeenkomst als deze is dankbaarheid waard, zij is ongeëvenaard en uniek onder de bijeenkomsten. Andere bijeenkomsten worden gehouden uit motieven van materiële aard – zoals sociale, politieke, commerciële, opvoedkundige – maar deze bijeenkomst heeft geen ander doel dan het bereiken van het goddelijk Koninkrijk, daarom is zij uniek en ongeëvenaard. De harten hebben zich tot God gewend; de geesten zijn verheven door de blijde boodschap van God; de voornemens van allen zijn op God gericht. Welke betere bijeenkomst kan men zich voorstellen dan deze?

2. Een dergelijke bijeenkomst is fundamenteel geestelijk, oprecht en zeer belangrijk. Maar wij moeten opstaan bij de verwezenlijking van haar doeleinden, want onze aandacht is gericht op het hemelse Koninkrijk waaraan wij trouw dienst moeten bewijzen. Daarom moeten alle aanwezigen hier in de houding van volmaakte liefde en vriendschap verkeren, de grootst mogelijke nederigheid en zelfopoffering tonen, en onze gedachten richten op het Koninkrijk van God, zodat onze bijeenkomst een uitdrukking is van de verheven zielen van de Allerhoogste Scharen.

3. Geloofd zij God! Wij leven in een eeuw van licht. Geloofd zij God! Wij zijn op aarde in de dag van goddelijke overvloed. Geloofd zij God! Wij leven in deze tijd van de manifestatie van goddelijke liefde. Geloofd zij God dat wij leven in de dag van de uitstorting van hemelse weldadigheid. Geloofd zij God! Dit is een dag waarin de lichten en de luister vooruitgang hebben gewekt in heel het Oosten en het Westen. Vele heilige zielen in vroegere tijden verlangden ernaar getuige te zijn van deze eeuw, weeklaagden dag en nacht en verlangden in deze cyclus op aarde te zijn. Maar onze tegenwoordigheid en ons voorrecht is de weldadige gave van de Heer. In Zijn goddelijke genade en absolute deugdzaamheid heeft Hij ons dit geschonken, zoals Christus verklaarde: “Velen zijn geroepen, maar weinigen zijn uitverkoren.” Waarlijk, God heeft u uitverkoren voor Zijn liefde en kennis. God heeft u uitverkoren voor de waardevolle dienst om de mensheid te verenigen. God heeft u uitverkoren om de werkelijkheid te onderzoeken en de internationale vrede te verspreiden. God heeft u uitverkoren voor de vooruitgang en ontwikkeling van de mensheid, voor het verspreiden en verkondigen van waar onderwijs, voor het betuigen van liefde jegens uw medeschepselen en het wegnemen van vooroordelen. God heeft u uitverkoren om mensenharten te verenigen en licht te geven aan de mensenwereld. De deuren van Zijn vrijgevigheid staan zeer wijd open voor ons. Maar we moeten oplettend, alert en bedachtzaam zijn, bezig met dienstbaarheid aan de gehele mensheid, de gaven van God waarderen en ons steeds onderwerpen aan Zijn wil.

4. Zie hoe duisternis de wereld heeft overspoeld. In elke hoek van de aarde is er strijd, onenigheid en oorlog van de een of andere soort. De mensheid is ondergedompeld in de zee van materialisme en bezig met de zaken van deze wereld. Zij denken niet verder dan aardse bezittingen en tonen geen ander verlangen dan de passies van dit vluchtige, sterfelijke bestaan. Hun hoogste doel is het bereiken van materiële bestaansmiddelen, lichamelijk comfort en werelds genot zoals het geluk van de dierenwereld in plaats van de mensenwereld.

5. De eer van de mens ligt in het verwerven van de kennis van God; zijn geluk komt van de liefde van God; zijn vreugde ligt in de blijde tijding van God; zijn grootheid is afhankelijk van zijn dienstbaarheid aan God. De hoogste ontwikkeling van de mens is zijn binnengaan in het goddelijk Koninkrijk; en het resultaat van dit menselijk bestaan is de kern en het wezen van eeuwig leven. Wanneer de mens verstoken is van de goddelijke gaven en wanneer zijn vreugde en geluk beperkt zijn tot zijn materiële neigingen, welk onderscheid of verschil is er dan tussen hem en het dier? In feite is het geluk van het dier groter, want het heeft minder behoeften en zijn middelen van bestaan zijn gemakkelijker te verwerven. Hoewel het voor de mens noodzakelijk is om bevrediging van materiële behoeften en comfort na te streven, is zijn werkelijke behoefte de milddadigheid van God te verwerven. Wanneer hij verstoken is van goddelijke milddadigheden, geestelijke ontvankelijkheid en hemelse blijde tijdingen, heeft het leven van de mens in deze wereld geen enkele waardevolle vrucht afgeworpen. Terwijl hij het fysieke leven bezit moet hij het geestelijk leven verwerven en samen met lichamelijk comfort en geluk moet hij goddelijke genoegens en tevredenheid genieten. Dan is de mens de titel mens waardig; dan zal hij naar het beeld en de gelijkenis van God zijn, want het beeld van de Barmhartige bestaat uit de hoedanigheden van het hemels Koninkrijk. Als er geen vruchten van het Koninkrijk in de tuin van zijn ziel verschijnen, is de mens niet naar het beeld en de gelijkenis van God, maar als die vruchten wel tevoorschijn komen wordt hij de ontvanger van volmaakte gaven en is hij aangestoken met het vuur van de liefde van God. Als zijn zeden geestelijk van aard worden, zijn aspiraties hemels en zijn handelingen zich voegen naar de wil van God, heeft de mens het beeld en de gelijkenis van Zijn Schepper verworven; anders is hij het beeld en de gelijkenis van Satan. Daarom heeft Christus gezegd: “Aan hun vruchten zult gij hen kennen.”

6. Wat zijn de vruchten van de mensenwereld? Dat zijn de geestelijke eigenschappen die in de mens voorkomen. Als de mens deze eigenschappen mist, is hij als een vruchteloze boom. Iemand wiens streven verheven is en die zelfredzaamheid heeft ontwikkeld, zal niet tevreden zijn met een louter dierlijk bestaan. Hij zal het goddelijke Koninkrijk zoeken. Hij zal ernaar verlangen in de hemel te zijn, hoewel hij nog steeds in zijn materiële lichaam op aarde wandelt, en hoewel zijn uiterlijke zicht fysiek is, zal zijn gelaat van innerlijke reflectie geestelijk en hemels worden. Totdat dit niveau door de mens is bereikt, zal zijn leven volledig verstoken zijn van werkelijke resultaten. De periode van zijn bestaan zal voorbijgaan met eten, drinken en slapen, zonder eeuwige vruchten, hemelse sporen of verlichting – zonder geestelijk vermogen, eeuwig leven of de verheven verworvenheden die voor hem bestemd zijn tijdens zijn pelgrimstocht door de mensenwereld. U moet God danken dat uw inspanningen hoog en edel zijn, dat uw pogingen waardig zijn, dat uw voornemen gericht is op het Koninkrijk van God en dat uw hoogste verlangen het verwerven van eeuwige deugden is. U moet handelen in overeenstemming met deze vereisten. Een mens kan alleen in naam bahá’í zijn. Als hij in werkelijkheid een bahá’í is, zullen zijn daden en handelingen daarvan het beslissende bewijs zijn. Wat zijn de vereisten? Liefde voor de mensheid, oprechtheid jegens allen, het weerspiegelen van de eenheid van de mensenwereld, filantropie, het aanwakkeren van het vuur van de liefde voor God, het bereiken van de kennis van God en datgene wat bevorderlijk is voor het welzijn van de mens.

7. Vanavond spraken we over de vriendschap en eenheid van de Perzische bahá’ís. Zij kunnen werkelijk geliefden worden genoemd. Als bijvoorbeeld een van de vrienden van God in hun stad aankwam, zouden alle vrienden zich verheugen en samenkomen om hem te ontmoeten. Als hij ziek was, zouden zij hem verzorgen; als hij verdrietig was, zouden zij hem troosten. Zij zouden in alle opzichten voor hem zorgen en het onmiskenbare bewijs leveren dat er tussen hen een geestelijke band bestaat.

8. Vreemden en buitenstaanders staan versteld van deze liefde en stralende genegenheid onder de bahá’ís. Zij informeren ernaar. Zij zien de eenheid en overeenstemming die onder hen bestaat en zeggen: “Wat een mooie geest straalt er in hun gezichten!” Allen benijden het en wensen dat zo’n band van liefde overal te zien zou zijn. Daarom is mijn eerste vermaning aan u dit: Ga vriendelijk met iedereen om; wees als één familie; volg dezelfde weg. Laat uw voornemen één zijn dat uw liefde de harten van anderen zal doordringen en beïnvloeden, zodat zij kunnen groeien naar liefde voor elkaar en allen deze toestand van eenheid bereiken.

9. De mensenwereld is van duisternis vervuld; u bent haar stralende kaarsen. Zij is zeer arm; u moet de schatkamer van het Koninkrijk zijn. Zij is extreem vernederd; u moet de oorzaak van haar verheffing zijn. Zij is verstoken van goddelijke genaden; u moet haar stimuleren en geestelijk opwekken. Overeenkomstig de leringen van Bahá’u’lláh moet u elk individueel lid van de mensheid liefhebben en koesteren.

10. Het eerste teken van geloof is liefde. De boodschap van de heilige, goddelijke Manifestaties is liefde; de verschijnselen van de schepping zijn gebaseerd op liefde; de uitstraling van de wereld is te danken aan liefde; het welzijn en het geluk van de wereld hangen ervan af. Daarom waarschuw ik u dat u er in de mensenwereld naar moet streven het licht van liefde te verspreiden. De mensen van deze wereld denken aan oorlogvoering; u moet vredestichters zijn. De volkeren zijn op zichzelf gericht; u moet aan anderen denken in plaats van aan uzelf. Zij zijn nalatig; u moet bedachtzaam zijn. Zij slapen; u moet wakker en alert zijn. Moge ieder van u zijn als een stralende ster aan de horizon van eeuwige heerlijkheid. Dit is mijn wens voor u en mijn hoogste verlangen. Ik ben van ver gekomen zodat u deze eigenschappen en goddelijke gunsten moge verwerven. Geloofd zij God! Ik heb deze bijeenkomst bijgewoond die tot doel heeft God te gedenken.

– 108 –
25 september 1912
Second Divine Science Church
3929 West 38th Avenue, Denver, Colorado
Van stenografische aantekeningen

1. In het Oosten werd ik geïnformeerd over de verheven doelstellingen en wonderbaarlijke prestaties van het Amerikaanse volk. Toen ik in dit land aankwam, besefte ik dat de Amerikaanse volmaaktheden inderdaad zeer prijzenswaardig zijn en dat de mensen hier liefhebbers van de waarheid zijn. Zij onderzoeken de werkelijkheid en er is onder hen geen spoor van fanatisme. Vandaag de dag staan de natiën van de wereld op de rand van oorlog, beïnvloed en gedreven door vooroordelen van onwetendheid en racistisch fanatisme. Geloofd zij God! U bent vrij van dergelijke vooroordelen, want u gelooft in de eenheid en solidariteit van de mensenwereld. Het lijdt geen twijfel dat de goddelijke bekrachtigingen u zullen ondersteunen.

2. Een van de vormen van vooroordeel die de mensenwereld teisteren is religieuze onverdraagzaamheid en fanatisme. Wanneer deze haat in mensenharten brandt, wordt zij de oorzaak van revolutie, vernietiging, vernedering van de mensheid en de ontbering van de genade van God. Want de heilige Manifestaties en goddelijke Stichters van de religie waren Zelf volledig verenigd in liefde en overeenstemming, terwijl hun volgelingen worden gekenmerkt door bitter antagonisme en vijandige houdingen tegenover elkaar. God heeft voor de mensheid de uitstraling van liefde gewenst, maar door blindheid en misverstand heeft de mens zich gehuld in sluiers van onenigheid, strijd en haat. De hoogste behoefte van de mensheid is samenwerking en wederkerigheid. Hoe sterker de banden van vriendschap en solidariteit tussen de mensen, hoe groter de opbouwende kracht en de prestaties op alle vlakken van menselijke activiteit. Zonder samenwerking en wederkerigheid blijft het individuele lid van de menselijke samenleving egocentrisch, ongeïnspireerd door altruïstische doeleinden, beperkt en solitair in ontwikkeling zoals de dierlijke en plantaardige organismen van de lagere koninkrijken. De lagere wezens hebben geen behoefte aan samenwerking en wederkerigheid. Een boom kan solitair en alleen leven, maar dit is onmogelijk voor de mens zonder achteruitgang. Daarom is elke coöperatieve houding en activiteit van het menselijk leven prijzenswaardig en bedoeld door de wil van God. De eerste uitdrukking van samenwerking is de familieband, die onbetrouwbaar en onzeker is in kracht, omdat hij onderhevig is aan scheiding en de individuele leden van de mensheid niet permanent met elkaar verbindt. Er is ook een samenwerking en eenheid in afkomst of ras, die evenmin doeltreffend is, want hoewel de leden ervan het in het algemeen eens zijn, verschillen zij fundamenteel in persoonlijke en bijzondere standpunten. Raciale vereniging zal daarom de vereisten van de goddelijke relatie niet waarborgen. Er zijn andere middelen in de mensenwereld waarmee fysieke verbondenheid tot stand wordt gebracht, maar deze zijn niet in staat de harten en geesten van de mensen samen te smelten en zijn navenant inefficiënt. Daarom is het onmiskenbaar dat God religie heeft bestemd en bedoeld als oorzaak en middel van samenwerking en verwezenlijking onder de mensen. Daartoe heeft hij de Profeten van God gezonden, de heilige Manifestaties van het Woord, opdat de fundamentele werkelijkheid van religie en God de band van menselijke eenheid zou bewijzen, want de goddelijke religies die door deze heilige Boodschappers zijn geopenbaard, hebben één en dezelfde grondslag. Iedereen moet dus toegeven dat de goddelijke religies beoogd zijn het middel te zijn tot ware menselijke samenwerking, dat zij verenigd zijn in het doel de mensheid tot één familie te maken, want zij rusten op het universele fundament van de liefde, en liefde is de eerste uitstraling van goddelijkheid.

3. Elk van de goddelijke religies heeft twee soorten verordeningen ingesteld: de essentiële en de accidentele. De essentiële verordeningen rusten op de vaste, onveranderlijke, eeuwige fundamenten van het Woord zelf. Zij betreffen geestelijke waarden, trachten de zeden te stabiliseren, de geestelijke ontvankelijkheid op te wekken, de kennis van God te openbaren en de liefde voor de gehele mensheid aan te wakkeren. De bijkomstige wetten betreffen het beheer van uiterlijke menselijke handelingen en betrekkingen, en stellen regels en voorschriften vast die nodig zijn voor de wereld van de lichamen en de beheersing daarvan. Deze zijn altijd onderhevig aan verandering en vervanging naar gelang de eisen van tijd, plaats en toestand. Zo werden ten tijde van Mozes tien geboden betreffende de bestraffing van moord in Zijn Boek geopenbaard. Echtscheiding was toegestaan en polygamie tot op zekere hoogte. Als iemand diefstal pleegde, werd zijn hand afgehakt. Dit was een drastische wet en strenge straf die van toepassing was in de tijd van Mozes. Maar toen de tijd van Christus aanbrak, had het verstand zich ontwikkeld, de inzichten waren scherper en de geestelijke waarnemingen waren vooruitgegaan, zodat bepaalde wetten betreffende moord, meervoudige huwelijken en echtscheiding werden afgeschaft. Maar de essentiële verordeningen van de Mozaïsche beschikking bleven onveranderd. Dit waren de fundamentele werkelijkheden van de kennis van God en de heilige Manifestaties, de zuivering van de zeden, het ontwaken van geestelijke ontvankelijkheid – eeuwige beginselen waarin geen verandering of transformatie bestaat. Kortom, het fundament van de goddelijke religies is één eeuwig fundament, maar de wetten voor tijdelijke omstandigheden en vereisten zijn aan verandering onderhevig. Daarom zijn door het vasthouden aan deze tijdelijke wetten en het blindelings volgen en imiteren van voorouderlijke vormen, verschillen en afwijkingen ontstaan tussen volgelingen van de verschillende religies, met als gevolg verdeeldheid, strijd en haat. Blinde imitaties en dogmatische observaties bevorderen vervreemding en onenigheid. Zij leiden tot bloedvergieten en vernietiging van de grondslagen van de mensheid. Daarom moeten de religieuze mensen van de wereld deze imitaties opzijzetten en de essentiële grondslag of de werkelijkheid zelf onderzoeken, die niet onderhevig is aan verandering of transformatie. Dit is het goddelijke middel tot overeenstemming en eenwording.

4. Het oogmerk van alle goddelijke religies is het vestigen van banden van liefde en vriendschap onder de mensen, en de hemelse verschijnselen van het geopenbaarde Woord van God zijn bedoeld als bron van kennis en verlichting voor de mensheid. Zolang de mens volhardt in zijn gehechtheid aan voorouderlijke vormen en imitatie van verouderde ceremoniën, en hogere openbaringen van het goddelijke licht in de wereld ontkent, zullen strijd en twist het oogmerk van religie vernietigen en liefde en vriendschap onmogelijk maken. Elk van de heilige Manifestaties kondigde de blijde tijding van Zijn opvolger aan, en elk van Hen bevestigde de boodschap van Zijn voorganger. Daarom, aangezien Zij het eens waren en verenigd in doel en leer, is het de plicht van Hun volgelingen om evenzo verenigd te zijn in liefde en geestelijke vriendschap. Op geen enkele andere manier zullen verdeeldheid en vervreemding verdwijnen en zal de eenheid van de mensenwereld tot stand komen.

5. Nadat wij de geldigheid van de Manifestaties van het Woord van God hebben bewezen door de goddelijke leringen te onderzoeken, moeten wij met zekerheid vaststellen of zij ware Opvoeders van de mensheid zijn geweest. Onder de openbaarders van de wet van God was Mozes. Toen Hij verscheen, verwierpen alle volkeren uit die tijd Hem. Desondanks verkondigde Hij, enig en alleen, de goddelijke leringen en bevrijdde een volk uit de laagste toestand van vernedering en slavernij. Het volk van Israël was onwetend, vernederd en van zeden verstoken – een ras van slaven onder zware onderdrukking. Mozes leidde hen uit gevangenschap en bracht hen naar het Heilige Land. Hij voedde hen op en disciplineerde hen en legde onder hen de grondslagen van materiële en goddelijke beschaving. Door de opvoeding van Mozes bereikte dit onwetende volk een hoge graad van macht en aanzien, met als hoogtepunt de grootsheid van de regering van Salomo. Uit de afgrond van verdriet en slavernij werden zij verheven tot het hoogste niveau van vooruitgang en beschaving. Het is daarom onmiskenbaar dat Mozes een Opvoeder en Leraar was. Het oogmerk en de missie van de heilige, goddelijke Boodschappers is de opleiding en vooruitgang van de mensheid, het kweken van goddelijke vruchten in de tuinen van mensenharten, de reflectie van de hemelse uitstraling in de spiegels van menselijke zielen, de stimulering van het geestelijk vermogen en de toename van geestelijke ontvankelijkheid. Wanneer deze resultaten en uitkomsten worden waargenomen in de mensheid, zijn de functie en de missie van de Manifestaties onmiskenbaar. Christus, alleen en zonder helper, zonder scholing of uiterlijke vorming en opgeleid om te werken in de werkplaats van een timmerman, verscheen in de wereld op het moment dat de Joodse natie zich in de grootste vernedering bevond. Deze stralende Jongeling, zonder rijkdom, legermacht of aanzien, redde de joden die in Hem geloofden van tirannie en vernedering en tilde hen op tot het hoogste niveau van ontwikkeling en heerlijkheid. Petrus, Zijn discipel, was visser. Door de kracht van Christus liet hij licht schijnen over alle horizonnen van de wereld. Bovendien werden verschillende volkeren van de Griekse, Romeinse, Egyptische en Assyrische natiën in eenheid en overeenkomst bij elkaar gebracht. Waar oorlog en bloedvergieten hadden bestaan, kwamen nederigheid en liefde tot uiting, en werden de fundamenten van goddelijke religie gevestigd, om nooit te worden vernietigd. Dit bewijst dat Christus een hemelse Leraar en Opvoeder van de mensenwereld was, want dergelijke bewijzen zijn historisch en onweerlegbaar, niet gebaseerd op overlevering en indirecte verslagen. De kracht van Zijn Woord in het samenvoegen van deze natiën is zo duidelijk en onmiskenbaar als de zon op het middaguur. Verder bewijs is overbodig.

6. Het bewijs van de geldigheid van een Manifestatie van God is het doordringen en de kracht van Zijn Woord, het cultiveren van hemelse eigenschappen in de harten en levens van Zijn volgelingen en het schenken van goddelijk onderwijs aan de mensenwereld. Dit is een absoluut bewijs. De wereld is een school waarin er Leraren van het Woord van God moeten zijn. Het bewijs van de bekwaamheid van deze Leraren is doeltreffend onderwijs van de afgestudeerde klassen.

7. In het begin van de negentiende eeuw was de horizon van Perzië gehuld in grote duisternis en onwetendheid. Het volk van dat land verkeerde in een toestand van barbaarsheid. Haat en fanatisme heersten onder de verschillende religies; bloedvergieten en vijandigheid waren aan de orde van de dag onder sekten en geloofsovertuigingen. Er waren geen tekenen van verbondenheid en eenheid; gewelddadige vooroordelen en antagonisme beheersten de harten van de mensen. In een tijd als deze verkondigde Bahá’u’lláh het eerste beginsel van zijn missie en leer – de eenheid van de mensenwereld. Zijn tweede aankondiging was het onderzoek naar de werkelijkheid; de derde was de eenheid van de fundamenten van de goddelijke religies. Door geestelijk onderwijs leidde hij de mensen uit de duisternis en onwetendheid naar het heldere licht van waarheid, verlichtte hun harten met de pracht van kennis, legde een ware en universele basis voor religieuze leringen, kweekte de deugden van menselijkheid, verleende geestelijke ontvankelijkheid, wekte innerlijke waarnemingen en veranderde de eerloosheid van bevooroordeelde zielen in de hoogste graad van eer en bekwaamheid. Vandaag de dag vindt u in Perzië en het Oosten de volgelingen van Bahá’u’lláh verenigd in de nauwste banden van vriendschap en liefde. Zij hebben religieuze vooroordelen losgelaten en zijn als één familie geworden. Wanneer u hun bijeenkomsten binnengaat, zult u christenen, moslims, boeddhisten, zoroastriërs, joden en vertegenwoordigers van andere geloofsovertuigingen aantreffen, allen verenigd in een prachtige eenheid zonder een spoor van onverdraagzaamheid of fanatisme, en het licht van de eenheid van de mensenwereld weerspiegeld in hun gezichten. Dag na dag gaan zij vooruit en tonen steeds meer liefde voor elkaar. Hun geloof is gericht op de eenwording van de mensheid, en hun hoogste oogmerk is de eenheid van het geloof. Zij verkondigen aan de hele mensheid de beschuttende barmhartigheid en oneindige genade van God. Zij onderwijzen de verzoening van religie met wetenschap en rede. Zij tonen in woorden en daden de werkelijkheid van de liefde voor de gehele mensheid als dienaren van één God en ontvangers van Zijn universele overvloed. Dit zijn hun gedachten, hun overtuigingen, hun leidende beginselen, hun religie. Geen spoor van religieuze, raciale, patriottische of politieke vooroordelen is onder hen te vinden, want zij zijn ware dienaren van God en gehoorzaam aan Zijn wil en bevel.

8. Mijn hoogste hoop en wens is dat de sterkste en meest onverbrekelijke band tot stand komt tussen de Amerikaanse natie en het volk van het Oosten. Dit is mijn gebed tot God. Moge de dag komen waarop door goddelijke en geestelijke activiteit in de mensenwereld de religies met elkaar zullen worden verzoend en alle mensenrassen in eenheid en liefde zullen samenkomen. Vijftig jaar geleden verkondigde Bahá’u’lláh de vrede van de volkeren en de eenheid van de goddelijke religies en richtte Zijn woorden in specifieke Tafelen tot alle koningen en heersers van de wereld. Daarom is mijn hoogste verlangen de eenheid van het Oosten en het Westen, universele vrede en de eenheid van de mensenwereld.

Toespraken van ‘Abdu’l‑Bahá in Oakland, Palo Alto, San Francisco en Sacramento

7 – 26 oktober 1912
– 109 –
7 oktober 1912
Japanese Young Men’s Christian Association
Japanese Independent Church, Oakland, Californië
Aantekeningen van Bijou Straun

1. Het is een groot geluk om hier vanavond te zijn, vooral omdat de leden van deze vereniging uit het Oosten komen. Al lange tijd koester ik de wens enkele Japanse vrienden te ontmoeten. Die natie heeft in korte tijd buitengewone vooruitgang geboekt – een vooruitgang en ontwikkeling die de wereld versteld doen staan. Aangezien zij vooruit zijn gegaan in materiële beschaving, moeten zij zeker het vermogen tot geestelijke ontwikkeling bezitten. Daarom heb ik een buitengewoon verlangen om hen te ontmoeten. Geloofd zij God! Dit genoegen wordt mij nu verschaft, want hier in deze stad sta ik oog in oog met een geëerde groep Japanners. Naar verluidt zijn de mensen van de Japanse natie niet bevooroordeeld. Zij onderzoeken de werkelijkheid. Waar zij de waarheid vinden, blijken zij de liefhebbers ervan te zijn. Zij houden niet hardnekkig vast aan blinde imitaties van oude overtuigingen en dogma’s. Daarom is het mijn grote wens om met hen van gedachten te wisselen over een onderwerp dat de eenheid en vermenging van de volkeren van het Oosten en de volkeren van het Westen kan bevorderen en verwezenlijken. Op deze manier zullen religieuze, raciale en politieke vooroordelen, partijdigheid en sektarisme onder de mensen verdwijnen. Elke vorm van vooroordeel is destructief voor de samenleving.

2. Wanneer we de geschiedenis vanaf het begin van het menselijk bestaan tot het huidige tijdperk waarin we leven doornemen, is het onmiskenbaar dat alle oorlog en conflict, bloedvergieten en strijd, elke vorm van opruiing te wijten is aan een of andere vorm van vooroordeel – of dat nu religieus, raciaal of nationaal is – aan partijdigheid en zelfzuchtige vooroordelen. Zelfs vandaag zijn we getuige van een omwenteling op de Balkan, een oorlog van religieuze vooroordelen. Enkele jaren geleden, toen ik in Roemelië woonde, brak er oorlog uit tussen de religieuze gemeenschappen. Er was geen enkele houding van rechtvaardigheid of billijkheid onder hen. Ze plunderden elkaars eigendommen, verbrandden elkaars huizen en woningen, slachtten mannen, vrouwen en kinderen af en dachten dat zo’n oorlog en bloedvergieten het middel was om nader tot God te komen. Dit bewees duidelijk dat vooroordelen de fundamenten van de mensenwereld vernietigen, terwijl religie juist bedoeld was om vriendschap en overeenstemming tot stand te brengen.

3. Religie moet de oorzaak van liefde zijn. Religie moet de oorzaak zijn van rechtvaardigheid, want de wijsheid van de Manifestaties van God is gericht op het vestigen van de band van een onverbrekelijke liefde. De banden die de samenleving bijeenhouden zijn niet voldoende. Deze banden kunnen worden genoemd – bijvoorbeeld de band van het patriottisme. Deze band is onmiskenbaar niet voldoende, want hoe vaak gebeurt het niet dat mensen van hetzelfde volk onderling burgeroorlog voeren. De band van vriendschap kan van raciale aard zijn, maar de geschiedenis bewijst dat deze niet sterk genoeg is, want er zijn enorme oorlogen uitgebroken tussen volkeren van dezelfde raciale afkomst. Of, de band die mensen samenhoudt kan politiek zijn. Hoe vaak gebeurt het niet dat de diplomatie van landen de ene dag een vredesverdrag sluit en de volgende dag een oorlog verklaart! Het is historisch aantoonbaar dat deze banden in zichzelf niet voldoende zijn.

4. De ware band van integriteit heeft een religieus karakter, want religie wijst op de eenheid van de mensenwereld. Religie dient de wereld van de moraal. Religie zuivert de harten. Religie zet mensen aan tot prijzenswaardige daden. Religie wordt de aanleiding tot liefde in mensenharten, want religie is een goddelijk fundament, het fundament dat altijd bevorderlijk is voor leven. De leringen van God zijn de bron van verlichting voor de mensen in de wereld. Religie is altijd constructief, niet destructief.

5. De basis van alle goddelijke religies is één. Alle zijn gebaseerd op de werkelijkheid. De werkelijkheid laat geen meervoudigheid toe, maar toch zijn er onder de mensen verschillen ontstaan met betrekking tot de Manifestaties van God. Sommigen waren zoroastriërs, anderen boeddhisten, anderen joden, christenen, moslims enzovoorts. Dit is een bron van afwijkingen geworden, terwijl de leringen van de heilige Zielen Die de goddelijke religies hebben gesticht, één zijn in essentie en werkelijkheid. Zij allen hebben de mensenwereld gediend. Zij allen hebben de zielen opgeroepen tot vrede en eensgezindheid. Allen hebben de deugden van de mensheid verkondigd. Allen hebben zielen geleid naar het bereiken van volmaaktheden, maar onder de volkeren zijn bepaalde imitaties van voorouderlijke vormen van aanbidding ontstaan. Deze imitaties zijn niet het fundament en de essentie van de goddelijke religies. In zoverre zij verschillen van de werkelijkheid en de essentiële leringen van de Manifestaties van God, zijn er spanningen ontstaan en hebben zich vooroordelen ontwikkeld. Religieuze vooroordelen worden zo de oorzaak van oorlog en strijd.

6. Als we deze verouderde blinde imitaties achter ons laten en de werkelijkheid onderzoeken, zullen we allen verenigd worden. Er zal geen wanklank overblijven, vijandigheid zal verdwijnen. Allen zullen samenwerken in vriendschap. Allen zullen genieten van de hartelijke banden van vriendschap. Dan zal de wereld der schepping tot rust komen. De donkere en sombere wolken van blinde imitaties en dogmatische verschillen zullen worden verspreid en verdreven. De Zon van Werkelijkheid zal stralend schijnen.

7. Waarlijk, wij moeten de goddelijke Profeten als bemiddelaars beschouwen, maar de mensheid heeft Hen gebruikt als oorzaken van tweedracht en als voorwendsel voor oorlog en strijd. In werkelijkheid waren Zij de bemiddelaars van liefde en verzoening. Als Zij geen bronnen van liefde en vriendschap onder de mensen waren, dan waren Zij ongetwijfeld niet echt, want de goddelijke wijsheid en het oogmerk van het zenden van de Profeten was de manifestatie van liefde in de mensenharten. Daarom moeten wij de werkelijkheid onderzoeken. Laten wij allereerst vaststellen of deze Profeten al dan niet geldig waren door rationele bewijzen en lichtende argumenten te gebruiken, en niet door eenvoudigweg bewijzen uit de traditie aan te halen, want tradities lopen uiteen en zijn een bron van verdeeldheid.

8. Onder de heilige, goddelijke Manifestaties van God waren Mozes, Boeddha enzovoort. Het zenden van Profeten is altijd bedoeld geweest om de mensheid te onderrichten. Zij zijn de eerste Opvoeders en Opleiders. Als Mozes de samenleving heeft ontwikkeld, lijdt het geen twijfel dat hij een ware Leraar en Opvoeder was. Dit zal een bewijs en een bevestiging zijn dat Hij een Profeet was. Wij zullen nagaan hoe Hij tot de kinderen Israëls werd gezonden toen zij zich in diepe wanhoop bevonden, in de laagste graad van onwetendheid en achteloosheid, vernederd en onder omstandigheden van slavernij. Mozes redde dit vernederde volk Israël uit die staat van slavernij. Hij verhief hen uit die toestand van onwetendheid, redde hen van de barbarij en leidde hen naar het Heilige Land. Hij leidde hen op, begiftigde hen met scherpzinnige intuïties, maakte hen waardig en eervol. Hij beschaafde hen, verhief hen tot een hoger bestaansniveau totdat zij in staat waren een nationale soevereiniteit te vestigen, het grootse koninkrijk van Salomo. Dit bewijst dat Mozes een Leraar en een Opvoeder was. Hij had geen leger of heerschappij, noch bezat Hij rijkdom. Alleen door een volmaakte kracht verenigde Hij hen, wat bewijst dat Hij een Profeet van God was, een Opvoeder en Opleider.

9. Evenzo moeten wij vooroordelen opzijzetten bij het beschouwen van andere goddelijke Opvoeders door de werkelijkheid te onderzoeken. Laten we bijvoorbeeld Christus nemen. Hij behaalde grotere resultaten dan Mozes. Hij onderwees de samenleving en leidde machtige volkeren op. Er bestaat geen enkele twijfel over dat dergelijke Zielen Profeten waren, want de opdracht van het Profeetschap is onderwijs, en deze wonderbaarlijke Zielen hebben de mensheid gevormd en opgeleid.

10. Christus was een uniek Persoon, zonder helper of assistent. Eenzaam en alleen stond Hij op om grote en machtige volkeren te onderrichten; de Romeinen, Grieken, Egyptenaren, Syriërs, Chaldeeën en Assyriërs kwamen onder Zijn invloed. Hij was in staat om vele volkeren samen te binden, ze als het ware samen te smelten en in één vorm te gieten, hun vijandschap te veranderen in liefde, oorlog in vrede. Onder Zijn invloed werden duivelse zielen ware engelen, tirannieke heersers werden rechtvaardig, de menselijke morele banier werd gehesen. Dit bewijst dat Christus een Opvoeder was, een Leraar en Opleider van natiën. Als wij dit ontkennen, is dat niets anders dan onrechtvaardigheid.

11. Gezegende zielen – of het nu Mozes, Jezus, Zoroaster, Krishna, Boeddha, Confucius of Mohammed is – waren de oorzaak van de verlichting van de mensenwereld. Hoe kunnen wij zulk onweerlegbaar bewijs ontkennen? Hoe kunnen wij blind zijn voor zulk licht? Hoe kunnen wij de geldigheid van Christus betwisten? Dit is onrechtvaardigheid. Dit is een ontkenning van de werkelijkheid. De mens moet rechtvaardig zijn. Wij moeten vooroordelen en vooringenomenheid opzijzetten. We moeten de imitaties van voorouders en voorvaderen loslaten. We moeten zelf de werkelijkheid onderzoeken en eerlijk oordelen.

12. De oude staat Perzië ontkende al deze feiten en koesterde de grootste haat en vijandschap tegen andere religieuze overtuigingen dan die van henzelf. Wij hebben de werkelijkheid onderzocht en vastgesteld dat deze heilige zielen allen door God zijn gezonden. Zij hebben allen hun leven opgeofferd, beproevingen en moeilijkheden doorstaan zodat Zij ons zouden kunnen opvoeden. Hoe kan een dergelijke liefde worden vergeten? Het licht van Christus is onmiskenbaar. De kaars van Boeddha schijnt. De ster van Mozes fonkelt. De vlam van Zoroaster brandt nog steeds. Hoe kunnen wij Hen ontkennen? Dat is onrechtvaardigheid. Het is een ontkenning van het volledige bewijs. Als wij imitaties loslaten, zullen allen verenigd worden, en zullen er geen verschillen meer zijn die ons scheiden.

13. Wij koesteren geen vooroordelen tegen Mohammed. Naar buiten toe was de Arabische natie behulpzaam bij het omverwerpen van de Pársí-heerschappij, de soevereiniteit van Perzië. Daarom vertoonde de oude Pársí natie de grootste minachting voor de Arabieren. Maar wij handelen rechtvaardig en zullen de norm van rechtvaardigheid nooit opgeven. De Arabieren verkeerden in de uiterste staat van degradatie. Zij waren bloeddorstig en barbaars, zo wreed en verlaagd dat de Arabische vader vaak zijn eigen dochter levend begroef. Denk na: Kan barbaarsheid nog lager worden dan dat? De natie bestond uit strijdende, vijandige stammen die het uitgestrekte Arabische schiereiland bewoonden, en hun zaken bestonden uit vechten en elkaar plunderen, vrouwen en kinderen gevangennemen en elkaar vermoorden. Mohammed verscheen te midden van zo’n volk. Hij leidde deze barbaarse stammen op, verenigde ze en maakte een einde aan hun bloedvergieten. Door Zijn opvoeding bereikten zij zo’n hoge graad van beschaving dat zij continenten en natiën onderwierpen en bestuurden. Wat een geweldige beschaving werd er in Spanje gevestigd door de moslims! Wat een geweldige beschaving werd er in Marokko gesticht door de Moren! Wat een machtig kalifaat of opvolgerschap werd er in Bagdad gevestigd! Hoezeer heeft de islam de zaak van de wetenschap gediend en bevorderd! Waarom zouden wij Mohammed dan ontkennen? Als wij hem miskennen, wekken wij vijandschap en haat op. Door onze vooroordelen worden wij de oorzaak van oorlog en bloedvergieten, want vooroordelen waren de oorzaak van de enorme storm die dertienhonderd jaar lang door de menselijke geschiedenis raasde en nog steeds voortduurt. Zelfs nu in de Balkan is er een beroering waarneembaar die dit weerspiegelt.

14. Het aantal christenen bedraagt bijna driehonderd miljoen en het aantal moslims ongeveer hetzelfde. Het is geen geringe taak om zulke aantallen uit te roeien. En bovendien, waarom zouden zij worden vernietigd? Want zij zijn allen dienaren van de ene God. Laten we streven naar vrede tussen christenen en moslims. Is dat niet beter? Wat is het nut van oorlog? Wat is de vrucht ervan? Al dertienhonderd jaar is er oorlog en vijandigheid. Welk goed resultaat heeft dat opgeleverd? Is het geen dwaasheid? Is God er blij mee? Is Christus tevreden? Is Mohammed tevreden? Het is onmiskenbaar dat Zij dat niet zijn. De Profeten hebben elkaar tot het uiterste verheerlijkt. Mohammed verklaarde dat Christus de Geest van God is. Dit is een uitdrukkelijke tekst van de Koran. Hij verklaarde dat Christus het Woord van God was. Hij prees de discipelen van Christus tot het uiterste. Hij gaf Maria, de moeder van Christus, de hoogste lof. Christus prees Mozes evenzo. Hij verspreidde het Oude Testament, de Thora, en deed de naam van Mozes tot in Oost en West reiken. Het gaat hierom: dat de Profeten Zelf de grootste liefde jegens elkaar hebben betoond, maar dat de volkeren die in Hen geloven en Hen volgen onderling vijandig en tegenstrevend zijn.

15. De wereld verkeerde in deze toestand van duisternis toen Bahá’u’lláh aan de Perzische horizon verscheen. Hij hees de banier van de eenheid van de mensenwereld. Hij verkondigde internationale vrede. Hij vermaande de Perzische natie om de werkelijkheid te onderzoeken, kondigde aan dat religie de aanleiding moet zijn voor eenheid en liefde, dat religie het middel moet zijn om harten samen te binden, de oorzaak van leven en verlichting. Als religie de oorzaak wordt van vijandschap en bloedvergieten, dan verdient afwezigheid van religie de voorkeur, want religie is de remedie voor elke kwaal, en als een remedie de oorzaak wordt van kwalen en moeilijkheden, dan is het beter haar op te geven. Vandaag ziet u in Perzië de moslims, christenen, zoroastriërs en boeddhisten samenkomen in dezelfde bijeenkomst, levend in overeenstemming met de leer van Bahá’u’lláh, met de grootst mogelijke liefde en overeenstemming. Rancune, haat, antagonisme en geweld zijn verdwenen. Zij leven samen als één familie.

16. En u, die het volk van het Oosten bent – het Oosten dat altijd het punt van opkomst is geweest van waaruit de Zon van Werkelijkheid is verschenen en haar straling op het Westen heeft geworpen – u moet daarom de manifestaties van licht worden. U moet schitterende lampen worden. U moet schijnen als sterren die het licht van liefde uitstralen naar de gehele mensheid. Moge u de oorzaak zijn van liefde onder de volkeren. Zo kan de wereld getuigen dat het Oosten altijd het punt van verlichting is geweest, de bron van liefde en verzoening. Sluit vrede met de hele wereld. Heb iedereen lief; dien iedereen. Allen zijn dienaren van God. God heeft allen geschapen. Hij zorgt voor allen. Hij is vriendelijk voor allen. Daarom moeten wij vriendelijk zijn voor allen.

17. Ik ben zeer verheugd over deze bijeenkomst. Ik ben blij en gelukkig, want hier in deze westelijke streken vind ik oosterlingen die onderricht zoeken en die vrij zijn van vooroordelen. Moge God u bijstaan!

– 110 –
8 oktober 1912
Leland Stanford Junior University
Palo Alto, Californië
Aantekeningen van Bijou Straun

1. De grootste verworvenheid in de wereld van de mensheid is altijd wetenschappelijk van aard geweest. Het is de ontdekking van de werkelijkheid der dingen. Nu ik mij in het huis van de wetenschap bevind – want dit is een van de grote universiteiten van het land en een begrip in het buitenland – heb ik een intens gevoel van vreugde.

2. De hoogste lof is verschuldigd aan mensen die hun krachten wijden aan de wetenschap, en het edelste middelpunt is een instituut waar de wetenschappen en kunsten worden onderwezen en bestudeerd. De wetenschap streeft altijd naar de verlichting van de mensenwereld. Zij is de bron van eeuwige roem voor de mens, en haar gezag is veel groter dan dat van koningen. De heerschappij van koningen heeft een einde, de koning zelf kan onttroond worden. Maar de heerschappij van de wetenschap is eeuwig en zonder einde. Denk aan de filosofen uit vroegere tijden. Hun heerschappij is nog steeds aanwezig in de wereld. De Griekse en Romeinse koninkrijken met al hun grootsheid zijn verdwenen. De oude machten van het Oosten zijn slechts herinneringen, terwijl de macht en invloed van Plato en Aristoteles nog steeds voortduren. Zelfs nu worden in scholen en universiteiten van de wereld hun namen vereerd en herdacht, maar waar horen we dat de namen van vroegere koningen worden verheerlijkt? Zij zijn vergeten en rusten in het dal der vergetelheid. Het is onmiskenbaar dat de heerschappij van de wetenschap groter is dan die van heersers. Koningen zijn landen binnengevallen en hebben die door het vergieten van bloed veroverd, maar de wetenschapper valt door zijn weldadige prestaties de gebieden van onwetendheid binnen en verovert het rijk van geest en hart. Daarom zijn diens veroveringen eeuwig. Moge u buitengewone vooruitgang boeken in dit centrum van onderwijs. Moge u stralende lichten worden die de donkere gebieden en uithoeken van onwetendheid met verlichting overspoelen.

3. Aangezien het fundamentele beginsel van de leer van Bahá’u’lláh de eenheid van de mensenwereld is, zal ik tot u spreken over de wezenlijke eenheid van alle verschijnselen. Dit is een van de ingewikkelde onderwerpen van goddelijke filosofie.

4. In wezen doorlopen alle bestaande dingen dezelfde gradaties en fasen van ontwikkeling, en elk gegeven verschijnsel staat model voor alle andere. Een oude uitspraak van de Arabische filosofen verklaart dat alle dingen met alle dingen verbonden zijn. Het is onmiskenbaar dat elk materieel organisme een samengestelde uitdrukking is van enkelvoudige en eenvoudige elementen, en een bepaald cellulair element of atoom doorloopt verschillende en ontelbare levensfasen. Wij kunnen bijvoorbeeld stellen dat de cellulaire elementen die in de samenstelling van een menselijk organisme zijn opgenomen op een bepaald moment deel uitmaakten van het dierenrijk; op een ander moment maakten zij deel uit van het plantenrijk, en daarvoor behoorden zij tot het mineralenrijk. Zij zijn onderhevig geweest aan overdracht van de ene levenssituatie naar de andere, waarbij zij verschillende vormen en fasen hebben doorlopen en in elk bestaan speciale functies uitoefenden. Hun reizen door materiële verschijnselen zijn ononderbroken. Daarom is elk verschijnsel in zekere mate de uitdrukking van alle andere verschijnselen. Het verschil is gelegen in de opeenvolgende overgangen en de tijdsduur van het evolutieproces.

5. Dit cellulaire element in mijn hand heeft bijvoorbeeld een bepaalde tijd nodig gehad om de verschillende perioden van stofwisseling te doorlopen. In één periode was het in het minerale koninkrijk onderworpen aan veranderingen en overgangen in de minerale staat. Toen werd het overgebracht naar het plantenrijk, waar het verschillende gradaties en niveaus bereikte. Daarna kwam het op het dierlijke vlak en verscheen het in de vorm van dierlijke organismen, totdat het uiteindelijk in zijn overdrachten en veranderingen het koninkrijk van de mens bereikte. Later zal het terugkeren naar zijn oorspronkelijke elementaire staat in het minerale koninkrijk, waarbij het als het ware wordt onderworpen aan oneindige reizen van de ene gradatie van bestaan naar de andere, waarbij het elke fase van bestaan en leven doorloopt. Telkens wanneer het in een onderscheiden vorm of beeld verschijnt, heeft het zijn mogelijkheden, deugden en functies. Zoals ieder samenstellend atoom of element in de fysieke organismen van het bestaan onderhevig is aan overdracht door eindeloze vormen en niveaus, en deugden bezit die eigen zijn aan die vormen en niveaus, is het onmiskenbaar dat alle verschijnselen van het materiële bestaan fundamenteel één zijn. In het mineralenrijk bezit dit atoom of element bepaalde deugden van het mineraal; in het plantenrijk is het doordrenkt met plantaardige eigenschappen of deugden; in het dierenrijk is het begiftigd met dierlijke deugden – de zintuigen; en in het mensenrijk zijn eigenschappen aanwezig die eigen zijn aan het menselijke niveau.

6. Als dit waar is voor materiële verschijnselen, hoe onmiskenbaar en essentieel is het dan dat eenheid de mens kenmerkt in het rijk van het idealisme, dat uitsluitend zijn uitdrukking vindt in het menselijk koninkrijk. Voorwaar, de oorsprong van al het materiële leven is één en de beëindiging ervan eveneens één. Gezien deze fundamentele eenheid en overeenstemming van al het waarneembare leven, waarom zou de mens in zijn bestaansrijk dan oorlog voeren of zich overgeven aan vijandigheid en vernietigende strijd tegen zijn medemens? De mens is de edelste van alle schepselen. In zijn fysieke organisme bezit hij de deugden van het mineralenrijk. Evenzo belichaamt hij de vergrotende deugd, of groeikracht, die het plantenrijk kenmerkt. Bovendien is hij in zijn toestand van lichamelijk bestaan gekwalificeerd met functies en krachten die eigen zijn aan het dier, en daarbuiten ligt het bereik van zijn onderscheidende menselijke mentale en geestelijke begaafdheid. Gezien deze prachtige eenheid van de koninkrijken van het bestaan en hun belichaming in het hoogste en edelste schepsel, waarom zou de mens in onenigheid en conflict zijn met de mens? Is het passend en gerechtvaardigd dat hij in oorlog is, wanneer harmonie en onderlinge afhankelijkheid de koninkrijken van het waarneembare leven onder hem kenmerken? De elementen en de lagere organismen zijn gesynchroniseerd in het grote plan van het leven. Zou de mens, oneindig boven hen in rang, tegenstrijdig mogen handelen en een vernietiger van die perfectie zijn? God verhoede een dergelijke toestand!

7. Uit de gemeenschap en vermenging van de elementaire atomen vloeit leven voort. In hun harmonie en samensmelting ontstaat er altijd een nieuw bestaan. Het is uitstraling, volledigheid; het is voltooiing; het is het leven zelf. Ook nu zijn de fysieke energieën en natuurkrachten die onder onze onmiddellijke waarneming vallen allemaal in vrede. De zon heeft vrede met de aarde waarop zij schijnt. De zacht ademende winden zijn in vrede met de bomen. Alle elementen zijn in harmonie en evenwicht. Een kleine verstoring en tweespalt tussen hen zou een nieuwe San Francisco-aardbeving en -brand kunnen veroorzaken. Een fysieke schok, een beetje ruzie tussen de elementen als het ware, en een hevige natuurramp is het gevolg. Dit gebeurt in het mineralenrijk. Overweeg dan het effect van onenigheid en conflict in het rijk van de mens, dat zo verheven is boven het rijk van het levenloze bestaan. Hoe groot is de catastrofe die daarmee gepaard gaat, vooral als we beseffen dat de mens door God is begiftigd met verstand en intellect. Waarlijk, het verstand is de hoogste gave van God. Waarlijk, intellect is de uitstraling van God. Dit is duidelijk en vanzelfsprekend.

8. Want alle geschapen dingen behalve de mens zijn onderworpen aan of gevangenen van de natuur, zij kunnen niet in de geringste mate afwijken van de wet en de beheersing van de natuur. De kolossale zon, centrum van ons planetenstelsel, is de gevangene van de natuur, niet in staat tot de minste afwijking van de heersende wetmatigheden. Alle hemellichamen en grootheden in dit onmetelijke universum zijn eveneens gehoorzaam aan de regelgeving van de natuur. Onze planeet, de aarde, erkent de alomtegenwoordige soevereiniteit van de natuur. De koninkrijken van mineralen, planten en dieren beantwoorden aan de wil en het gezag van de natuur. De grote logge olifant met zijn enorme kracht heeft geen macht om de beperkingen die de natuur hem oplegt niet te gehoorzamen. Maar de mens, zwak en nietig in vergelijking, gemachtigd door de geest die een uitstorting is van het goddelijke zelf, kan de macht van de natuur weerstaan en de natuurwetten toepassen voor zijn eigen gebruik.

9. Volgens de beperkingen van zijn lichamelijke vermogens was de mens door de schepping bedoeld om op de aarde te leven, maar door de gebruikmaking van zijn geestelijke vermogens heft hij de beperking van deze wet op en zweeft hij in de lucht als een vogel. Hij dringt door tot de geheimen van de zee in onderzeeërs en bouwt vloten om naar believen over het oceaanoppervlak te varen, waarbij hij de natuurwetten beveelt zijn wil te doen. Alle wetenschappen en kunsten die wij nu genieten en gebruiken waren ooit mysteriën, en hadden volgens het mandaat van de natuur verborgen en latent moeten blijven, maar het menselijk intellect heeft de wetten eromheen doorbroken en de onderliggende werkelijkheden ontdekt. De geest van de mens heeft deze mysteriën uit het vlak van de verborgenheid gehaald en ze in het vlak van het bekende en zichtbare gebracht.

10. Zij heeft deze wetten aangepast aan menselijke behoeften en doeleinden, wat in strijd is met de wetmatigheden van de natuur. Zo was elektriciteit ooit een verborgen of latente natuurkracht. Zij zou verborgen zijn gebleven als het menselijk intellect haar niet had ontdekt. De mens heeft de wet van de verborgenheid ervan doorbroken, deze energie uit de onzichtbare schatkamer van het universum gehaald en zichtbaar gemaakt. Is het niet een buitengewone prestatie dat dit nietige schepsel, de mens, een onweerstaanbare kosmische kracht heeft opgesloten in een gloeilamp? Dit gaat de visie en de kracht van de natuur zelf te boven. Het Oosten kan in enkele minuten communiceren met het Westen. Dit is een wonder dat de natuur te boven gaat. De mens neemt de menselijke stem en slaat die op in een fonograaf. De stem zou van nature vrij en vergankelijk moeten zijn volgens de wet en het fenomeen van geluid, maar de mens legt de trillingen ervan stil en stopt ze in een doos, in weerwil van de wetten van de natuur. Alle menselijke ontdekkingen waren ooit geheimen en mysteriën die in de schoot van het materiële universum waren verzegeld en opgeborgen, totdat de geest van de mens, die de grootste goddelijke genade is, ze binnendrong en ze dienstbaar maakte aan zijn wil en doel. In die zin heeft de mens de wetten van de natuur doorbroken en haalt hij voortdurend nieuwe en wonderlijke dingen uit het laboratorium van de natuur. Niettegenstaande deze hoogste schenking van God, die de grootste macht is in de wereld van de schepping, blijft de mens oorlog voeren en vechten en doodt hij zijn medemens met de wreedheid van een wild dier. Is dit in overeenstemming met zijn verheven stand? Neen, dit is eerder in strijd met het goddelijke doel dat in zijn schepping en begiftiging tot uiting komt.

11. Als de dieren barbaars en woest zijn, is dat slechts een manier om te overleven en zich te handhaven. Zij zijn verstoken van dat verstand dat kan redeneren en onderscheid kan maken tussen goed en kwaad, rechtvaardigheid en onrecht; zij zijn gerechtvaardigd in hun daden en niet verantwoordelijk. Wanneer de mens woest en wreed is tegen zijn medemens, is dat niet om te overleven of voor zijn veiligheid. Zijn motief is zelfzuchtig voordeel en opzettelijk onrecht. Het is niet betamelijk of gepast dat zo’n nobel wezen, begiftigd met intellect en verheven gedachten, in staat tot prachtige prestaties en ontdekkingen in wetenschappen en kunsten, met potentieel tot steeds hogere inzichten en de verwezenlijking van goddelijke doelen in het leven, het bloed van zijn medemensen op het slagveld zou vergieten. De mens is de tempel van God. Hij is geen menselijke tempel. Als u een huis verwoest, zal de eigenaar van dat huis bedroefd en toornig zijn. Hoeveel groter is het onrecht als de mens een door God gepland en opgericht pand verwoest! Ongetwijfeld verdient hij het oordeel en de toorn van God.

12. God heeft de mens verheven en edel geschapen en hem tot een dominante factor in de schepping gemaakt. Hij heeft de mens gespecialiseerd met buitengewone gaven, hem verstand, inzicht, geheugen, begrip en zintuiglijke vermogens gegeven. Deze gaven van God aan de mens waren bedoeld om van hem de manifestatie van goddelijke deugden te maken, een stralend licht in de wereld van de schepping, een bron van leven en het creatieve instrument in de oneindige velden van het bestaan. Zullen wij nu dit grote bouwwerk en zijn fundament vernietigen, deze tempel van God en deze maatschappij of samenleving, ten gronde richten? Terwijl wij geen gevangenen van de natuur zijn en de macht hebben om onszelf te beheersen, moeten wij dan toch de gevangenen van de natuur worden en handelen naar haar eisen?

13. In de natuur bestaat het recht van de sterkste. Zelfs als de mens niet is opgeleid, zal deze natuurwet volgens de natuurlijke instellingen de oppermacht van de mens eisen. Het doel van scholen, hogescholen en universiteiten is de mens op te voeden en hem daarmee te redden en te verlossen van de dwangmatigheden en gebreken van de natuur en in hem het vermogen op te wekken om de rijkdommen van de natuur te beheersen en zich toe te eigenen. Als wij dit stuk grond in zijn natuurlijke toestand zouden terugbrengen, het in zijn oorspronkelijke staat zouden laten terugkeren, zou het een veld met doornen en nutteloos onkruid worden, maar door het te bewerken zal het vruchtbare grond worden, die een oogst oplevert. Zonder cultivering zouden de berghellingen jungles en bossen worden zonder vruchtbare bomen. De tuinen brengen vruchten en bloemen voort in verhouding tot de zorg en bewerking die de tuinier eraan besteedt. Daarom is het niet de bedoeling dat de wereld van de mensheid aan haar natuurlijke staat wordt overgelaten. Zij heeft behoefte aan de opvoeding die God haar biedt. De heilige, hemelse Manifestaties van God zijn de Leraren. Zij zijn de goddelijke Hoveniers die de oerwouden van de menselijke natuur veranderen in vruchtbare boomgaarden en de doornige plaatsen doen bloeien als de roos. Het is dus onmiskenbaar dat de bedoelde en bijzondere functie van de mens erin bestaat zichzelf te redden en te verlossen van de inherente gebreken van de natuur en gekwalificeerd te worden met de volmaakte deugden van goddelijkheid. Moet hij deze volmaakte deugden opofferen en deze mogelijkheden tot vooruitgang vernietigen? God heeft hem begiftigd met een macht waarmee hij zelfs de wetten en verschijnselen van de natuur kan overwinnen, het zwaard uit de hand van de natuur kan nemen en het tegen de natuur zelf kan gebruiken. Moet hij dan zijn gevangene blijven, zelfs als hij niet in aanmerking komt voor de natuurwet die de overleving van de sterkste voorschrijft? Dat wil zeggen, moet hij blijven leven op het niveau van het dierenrijk, zonder onderscheid tussen hen en hemzelf te maken in natuurlijke impulsen en wilde instincten? Er is geen lagere graad of grotere vernedering voor de mens dan deze natuurlijke toestand van dierlijkheid. Het slagveld is het toppunt van menselijke ontaarding, de oorzaak van de toorn van God, de vernietiging van het goddelijke fundament van de mens.

14. God zij geprezen! Ik bevind mij in een gezelschap waarvan de leden vredelievend zijn en voorstanders van internationale eenheid. De gedachten van alle aanwezigen zijn gericht op de eenheid van de mensenwereld, en elke ambitie is om dienstbaar te zijn aan de zaak van de verheffing en verbetering van de mensheid. Ik smeek God dat Hij u mag bevestigen en bijstaan, dat ieder van u een professor emeritus mag worden in de wereld van wetenschappelijke kennis, een trouwe vaandeldrager van vrede en banden van overeenstemming tussen de harten van de mensen.

15. Vijftig jaar geleden verklaarde Bahá’u’lláh de noodzaak van vrede tussen de volkeren en de werkelijkheid van verzoening tussen de religies van de wereld. Hij verkondigde dat de fundamentele basis van alle religie één is, dat de essentie van religie menselijke vriendschap is en dat de bestaande verschillen in geloof te wijten zijn aan dogmatisch uitleggen en blinde imitaties die in strijd zijn met de fundamenten die door de Profeten van God zijn vastgelegd. Hij verkondigde dat als de werkelijkheid die ten grondslag ligt aan de religieuze leer zou worden onderzocht, alle religies zouden worden verenigd en het doel van God, namelijk liefde en het samengaan van mensenharten, zou worden bereikt. Volgens Zijn leringen zou, als religie de oorzaak blijkt te zijn van tweedracht en verdeeldheid, de afwezigheid ervan de voorkeur verdienen; want religie was bedoeld als het goddelijke geneesmiddel en wondermiddel voor de kwalen van de mensheid, de helende balsem voor de wonden van de mensheid. Als haar misvatting en bezoedeling oorlog en bloedvergieten hebben veroorzaakt in plaats van genezing en herstel, zou de wereld er beter aan toe zijn onder niet-religieuze omstandigheden.

16. Bahá’u’lláh legde vooral de nadruk op internationale vrede. Hij verklaarde dat de hele mensheid het ene nageslacht van Adam is en de leden zijn van één grote universele familie. Als de verschillende rassen en verschillende types van de mensheid elk waren voortgekomen uit een verschillend oorspronkelijk vaderschap – met andere woorden, als wij twee of meer Adams hadden als onze menselijke vaders – zou er redelijke grond zijn voor verschil en afwijking in de huidige mensheid. Maar omdat wij tot één nageslacht en één familie behoren, zijn alle namen die trachten de mensheid op te splitsen en te onderscheiden als Italiaans, Duits, Frans, Russisch, enzovoort, zinloos en ongegrond. Wij zijn allen mensen, allen dienaren van God en allen komen uit de familie van de heer Adam. Waarom dan al die misleidende nationale en raciale onderscheidingen? Deze grenslijnen en kunstmatige barrières zijn gecreëerd door despoten en veroveraars die de heerschappij over de mensheid wilden verwerven, om zo patriottische gevoelens op te wekken en zelfzuchtige toewijding aan louter lokale regeringsnormen op te wekken. In de regel genoten zij zelf van weelde in paleizen, omgeven door omstandigheden van gemak en welvaart, terwijl legers soldaten, burgers en landarbeiders op hun bevel vochten en stierven op het slagveld, waarbij zij hun onschuldig bloed vergoten voor een waanidee als “wij zijn Duitsers”, “onze vijanden zijn Fransen”, enzovoorts, terwijl in werkelijkheid allen de mensheid zijn, allen behoren tot de ene familie en het nageslacht van Adam, de oorspronkelijke vader. Dit vooroordeel of beperkt patriottisme heerst in de hele wereld, terwijl de mens blind is voor patriottisme in de ruimere zin, die alle rassen en geboortegronden omvat. Vanuit elk reëel standpunt moet en zou er vrede moeten zijn tussen alle volkeren.

17. God schiep één aarde en één mensheid om die te bevolken. De mens heeft geen andere woonplaats, maar de mens zelf heeft denkbeeldige grenslijnen en territoriale beperkingen afgekondigd en deze Duitsland, Frankrijk, Rusland, enzovoorts genoemd. En stromen kostbaar bloed worden vergoten ter verdediging van deze verzonnen afscheidingen van onze ene menselijke woonplaats, in de waan van een ingebeeld en beperkt patriottisme.

18. Immers, een aanspraak en recht op een grondgebied of geboortegrond is slechts een aanspraak en gehechtheid aan het stof der aarde. Wij leven een paar dagen op deze aarde en rusten er dan voor altijd onder. Het is dus voor eeuwig ons graf. Moet een mens vechten voor het graf dat hem verteert, voor zijn eeuwige graf? Is er een grotere onwetendheid dan dit? Vechten om zijn graf, een ander doden voor zijn graf! Wat een achteloosheid! Wat een waanidee!

19. Ik hoop dat u als studenten aan deze universiteit nooit opgeroepen zult worden om te strijden voor het stof der aarde dat het graf en het kerkhof van de hele mensheid is, maar dat u gedurende de dagen van uw leven de meest volmaakte vriendschap met elkaar zult genieten, zelfs als één familie – als broers, zussen, vaders, moeders – die met elkaar omgaan in vrede en ware vriendschap.

– 111 –
10 oktober 1912
Open Forum
San Francisco, Californië
Aantekeningen van Bijou Straun

1. Hoewel ik mij vanavond niet goed voelde, heb ik uit liefde voor u deze bijeenkomst bijgewoond. Want ik heb gehoord dat dit een open forum is, dat de werkelijkheid onderzoekt. Dat u vrij bent van blinde imitaties, dat u tot de waarheid der dingen wilt komen en dat uw streven verheven is. Daarom vond ik het nuttig om het onderwerp filosofie te bespreken, dat zowel voor het Oosten als voor het Westen interessant is, zodat we de overeenkomsten en verschillen tussen de filosofische leer van Oost en West kunnen beschouwen.

2. In de ogen van westerse filosofen is zintuiglijke waarneming het criterium voor een beoordeling. Zij beschouwen datgene wat tastbaar of waarneembaar is voor de zintuigen als werkelijkheid en dat aan het bestaan ervan niet kan worden getwijfeld. Wij bewijzen bijvoorbeeld het bestaan van dit licht door middel van het gezichtsvermogen, wij visualiseren deze kamer, we zien de zon, de groene velden, we gebruiken ons gezichtsvermogen om ze waar te nemen. De mening van deze filosofen is dat deze waarneming werkelijkheid is, dat de zintuigen de hoogste norm zijn voor waarneming en oordeel, waarin geen twijfel of onzekerheid aanwezig is. Volgens de filosofen van het Oosten, vooral die van Griekenland en Perzië, is de maatstaf voor het oordeel het intellect. Zij zijn van mening dat het criterium van de zintuigen gebrekkig is, en hun bewijs is dat de zintuigen vaak worden misleid en zich vergissen. Wat zich kan vergissen, kan niet onfeilbaar zijn en kan geen betrouwbare beoordelingsmaatstaf zijn.

3. Van alle zintuigen is het gezichtsvermogen het meest krachtig en betrouwbaar. Dit zintuig ziet een luchtspiegeling als een watermassa en is zeker over het bestaan ervan, terwijl een luchtspiegeling niet bestaat. Het gezichtsvermogen ziet gereflecteerde beelden in een spiegel als waarheden, terwijl de rede verklaart dat ze niet bestaan. Het oog ziet de zon en de planeten om de aarde draaien, terwijl in werkelijkheid de zon op zijn centrale plek stilstaat en de aarde om haar eigen as draait. Het oog ziet de aarde als een plat vlak, terwijl het verstand ontdekt dat de aarde bolvormig is. Het oog ziet de hemellichamen in de grenzeloze ruimte als klein en onbeduidend, terwijl de rede verklaart dat het kolossale zonnen zijn. Het gezichtsvermogen ziet een wervelende vuurvonk als een cirkel van licht en twijfelt daar niet aan, terwijl zo’n cirkel niet bestaat. Een mens die op een schip vaart, ziet de oevers aan weerszijden alsof ze bewegen, terwijl het schip beweegt. Kortom, er zijn vele gevallen en bewijzen die de bewering ontkrachten dat tastbaarheden en zintuiglijke indrukken zekerheden zijn, want de zintuigen zijn misleidend en vergissen zich vaak. Hoe kunnen wij dan met recht verklaren dat zij de werkelijkheid bewijzen, wanneer de maatstaf of het criterium zelf gebrekkig is?

4. De filosofen van het Oosten beschouwen de rede of het intellect als het volmaakte criterium en volgens die norm kan de werkelijkheid van alle voorwerpen worden bewezen. Zij zeggen dat de norm van de rede en het intellect volmaakt is en dat alles wat door de rede bewezen kan worden waarachtig is. Daarom beschouwen deze filosofen alle filosofische gevolgtrekkingen als juist wanneer zij worden gewogen volgens de norm van de rede en verklaren zij dat de zintuigen de hulpmiddelen en instrumenten van de rede zijn. Verder verklaren zij dat hoewel het onderzoek van de werkelijkheid door de zintuigen kan worden uitgevoerd, de norm van het kennen en beoordelen de rede zelf is. Op deze manier verschillen de filosofen van Oost en West van mening. De materialistische filosofen van het Westen verklaren dat de mens tot het dierenrijk behoort, terwijl de filosofen van het Oosten waaronder Plato, Aristoteles en de Perzen, de wereld van het bestaan of de verschijnselen van het leven in twee algemene categorieën of koninkrijken verdelen. Namelijk het dierenrijk, of de wereld van de natuur en het andere de mensenwereld, of de wereld van het verstand.

5. De mens onderscheidt zich van de dieren door zijn verstand. De waarnemingen van de mens zijn van tweeërlei aard: tastbaar, of zintuiglijk, en verstandelijk, terwijl de waarnemingen van de dieren zich beperken tot de zintuigen en het tastbare. De tastbare waarnemingen kunnen worden vergeleken met deze kaars, de verstandelijke waarnemingen met het licht. Berekeningen van wiskundige problemen en het bepalen van de bolvorm van de aarde gebeuren via de verstandelijke waarnemingen. Het middelpunt van de zwaartekracht is een hypothese van het verstand. Het verstand zelf is niet tastbaar of waarneembaar voor de zintuigen. Het verstand is een intellectuele waarheid of werkelijkheid. Alle eigenschappen zijn ideële werkelijkheden en geen tastbare werkelijkheden. Wij zeggen bijvoorbeeld dat deze persoon een geleerde is. Kennis is een ideële verworvenheid die niet waarneembaar is voor de zintuigen. Wanneer u deze geleerde persoon ziet, ziet uw oog zijn kennis niet, uw oor kan zijn wetenschap niet horen, noch kunt u het proeven. Het is geen tastbare waarheid. De wetenschap zelf is een ideële werkelijkheid. Het is daarom onmiskenbaar dat de waarnemingen van de mens tweeledig zijn: het verstandelijke en het tastbare, of zintuiglijke.

6. Het dier is slechts begiftigd met zintuiglijke waarneming en mist de verstandelijke waarneming. Het kan geen ideële werkelijkheid bevatten. Het dier kan zich de aarde niet voorstellen als een bol. De intelligentie van een dier in Europa zou de ontdekking van het Amerikaanse continent nooit hebben kunnen plannen. Het dierenrijk is niet in staat om de latente mysteries van de natuur, zoals elektriciteit, te ontdekken en ze vanuit het onzichtbare naar het zichtbare vlak te brengen. Het is onmiskenbaar dat de ontdekkingen en uitvindingen de dierlijke intelligentie te boven gaan. Het dier kan niet doordringen tot de geheimen van het ontstaan en de schepping. Zijn geest is niet in staat de waarheid van de ether te begrijpen. Het kan de geheimen van het magnetisme niet kennen, omdat de gaven van abstracte rede en intellect ontbreken. Dat wil zeggen, het dier is in zijn schepping een gevangene van de zintuigen. Buiten de tastbaarheden en indrukken van de zintuigen kan het niets aanvaarden. Het ontkent alles. Het is niet in staat tot ideële waarneming en daarom een gevangene van de zintuigen.

7. De deugd, of volmaaktheid, behoort toe aan de mens, die zowel het vermogen van de zintuigen als ideële waarneming bezit. Astronomische ontdekkingen zijn bijvoorbeeld prestaties van de mens. Hij heeft deze kennis niet verkregen door zijn zintuigen. Het grootste deel ervan is bereikt door het intellect, door de ideële zintuigen. De uitvindingen van de mens zijn verschenen via de weg van zijn verstandelijke vermogens. Al zijn wetenschappelijke verworvenheden komen voort uit het verstand. Kortom, de bewijzen van het intellect of het verstand zijn onmiskenbaar aanwezig in de mens. Daardoor onderscheidt hij zich van het dier. Daarom is het dierenrijk verschillend en ondergeschikt aan het mensenrijk. Desondanks hebben de filosofen van het Westen bepaalde syllogismen of uiteenzettingen, waarmee zij trachten te bewijzen dat de mens zijn oorsprong had in het dierenrijk. Hoewel hij nu een gewerveld dier is, leefde hij oorspronkelijk in de zee en is vandaar overgegaan naar het land en werd gewerveld. Geleidelijk zijn voeten en handen in zijn anatomische ontwikkeling verschenen en begon hij op handen en voeten te lopen waarna hij een menselijke gestalte bereikte door rechtop te lopen. Zij zijn van mening dat zijn anatomie opeenvolgende veranderingen heeft ondergaan en uiteindelijk de menselijke vorm heeft aangenomen, en dat deze tussenvormen of veranderingen als schakels met elkaar verbonden zijn. Tussen de mens en de aap ontbreekt echter één schakel, en tot op heden hebben wetenschappers die niet kunnen ontdekken. Daarom is het grootste bewijs van deze westerse theorie van de menselijke evolutie anatomisch van aard, door te redeneren dat er bij de mens bepaalde overblijfselen van organen worden gevonden die eigen zijn aan de aap en aan lagere dieren. Daarmee wordt de conclusie getrokken dat de mens op een bepaald moment in zijn opwaartse ontwikkeling deze organen heeft bezeten die nu niet meer functioneren, maar nu slechts als rudimenten en overblijfselen verschijnen.

8. De slang heeft bijvoorbeeld een bepaald lichaamsdeel dat aangeeft dat hij ooit lange ledematen bezat, maar toen dit schepsel zijn onderkomen vond in de holen van de aarde, kwijnden ze weg en verschrompelden, zodat er slechts een overblijfsel of aanhangsel overbleef als bewijs van de tijd dat ze nog lang en nuttig waren. Evenzo stelt men dat de mens een bepaald lichaamsdeel had dat aantoont dat er een tijd was dat zijn anatomische structuur anders was dan zijn huidige organisme en dat er een overeenkomstige transformatie of verandering in die structuur heeft plaatsgevonden. Het stuitbeen, of uiteinde van de menselijke wervelkolom, wordt gezien als het overblijfsel van een staart die de mens vroeger bezat, maar die geleidelijk verdween toen hij rechtop ging lopen en het nut ervan verviel. Deze verklaringen en uiteenzettingen drukken de kern uit van de westerse filosofie over het vraagstuk van de menselijke evolutie.

9. De filosofen van het Oosten zeggen in antwoord op die van de westerse wereld: Laten we aannemen dat de menselijke anatomie oorspronkelijk anders was dan haar huidige vorm, dat zij geleidelijk van het ene stadium naar het andere is getransformeerd totdat zij haar huidige uiterlijk bereikte, dat zij ooit leek op een vis, later op een ongewerveld dier en ten slotte op de mens. Deze anatomische evolutie of progressie verandert of beïnvloedt niet de verklaring dat de ontwikkeling van de mens altijd menselijk van aard en biologisch van voortgang is geweest. Want het menselijk embryo is bij microscopisch onderzoek aanvankelijk niet meer dan een kiem of worm. Geleidelijk aan, terwijl het zich ontwikkelt, vertoont het bepaalde verdelingen; er verschijnen beginselen van handen en voeten, dat wil zeggen dat een bovenste en onderste deel onderscheiden kunnen worden. Daarna ondergaat het bepaalde veranderingen totdat het uiteindelijk zijn menselijke vorm bereikt en in deze mensenwereld wordt geboren. Maar te allen tijde, zelfs toen het embryo op een worm leek, was het menselijk in potentie en karakter, niet dierlijk. De vormen die het menselijk embryo in zijn opeenvolgende veranderingen aanneemt, bewijzen niet dat het in wezen dierlijk is. Gedurende deze hele ontwikkeling is er een overdracht van type, een behoud van soort. Dit realiserend kunnen wij het feit aanvaarden dat de mens eens een bewoner van de zee was, in een andere periode een ongewerveld dier, vervolgens een gewerveld dier en tenslotte een rechtopstaand mens. Hoewel wij deze veranderingen erkennen, kunnen wij niet zeggen dat de mens een dier is. In elk van deze stadia zijn tekenen en bewijzen van zijn menselijk bestaan en bestemming. Het bewijs hiervan ligt in het feit dat de mens in het embryo nog op een worm lijkt. Dit embryo gaat nog steeds van de ene staat naar de andere en neemt verschillende vormen aan totdat datgene wat er in aanleg in zat, namelijk het mensbeeld, verschijnt. Daarom is de mens in het protoplasma de mens. Het behoud van de soorten vereist dit.

10. De ontbrekende schakel van de Darwinistische theorie is zelf een bewijs dat de mens geen dier is. Hoe is het mogelijk dat alle schakels aanwezig zijn en die belangrijke schakel ontbreekt? De afwezigheid ervan is een aanwijzing dat de mens nooit een dier is geweest. Hij zal nooit gevonden worden.

11. De betekenis is deze: dat de mensenwereld verschilt van het dierenrijk. Dit is de leer van de filosofen van het Oosten. Zij hebben er een bewijs voor. Het bewijs is dat de dieren gevangenen zijn van de natuur. Alle bestaan en verschijnselen van de lagere koninkrijken zijn gevangenen van de natuur. De machtige zon, de ontelbare sterren, de koninkrijken van het plantaardige en minerale, geen hiervan kan ook maar een haarbreed afwijken van de beperking van de natuurwetten. Zij zijn als het ware in de greep van de natuurkrachten. Maar de mens doorbreekt de natuurwetten en maakt ze dienstbaar aan zijn doeleinden. Zo is de mens een levend aards wezen, net als de dieren. De noodzaak van de natuur eist dat hij beperkt blijft tot de aarde. Maar door de wetten van de natuur te breken, vliegt hij in de atmosfeer hoog erboven. Door de toepassing van zijn verstand overwint hij de natuurwetten en duikt hij onder water in onderzeeërs of vaart hij eroverheen in schepen. Hij weet een machtige natuurkracht als elektriciteit op te sluiten in een gloeilamp. Volgens de natuurwet zou hij moeten kunnen communiceren op een afstand van bijvoorbeeld duizend voet. Maar door zijn uitvindingen en ontdekkingen communiceert hij in enkele ogenblikken met het Oosten en met het Westen. Dit is het breken van de natuurwetten. De mens neemt de menselijke stem op en reproduceert die in een fonograaf. Zijn stem zou hoogstens een paar honderd meter verderop te horen moeten zijn, maar hij vindt een instrument uit dat deze duizend mijl ver uitzendt. Kortom, alle huidige kunsten en wetenschappen, uitvindingen en ontdekkingen die de mens heeft voortgebracht, waren ooit mysteriën waarvan de natuur had bepaald dat ze verborgen en latent moesten blijven, maar de mens heeft ze uit het onzichtbare gehaald en in het zichtbare gebracht. Dit is in strijd met de wetten van de natuur. Elektriciteit zou een verborgen mysterie moeten zijn, maar de mens ontdekt het en maakt het tot zijn dienaar. Hij rukt het zwaard uit de hand van de natuur en gebruikt het tegen de natuur, waarmee hij bewijst dat er in hem een kracht schuilt die de natuur te boven gaat, want die is in staat de natuurwetten te breken en te onderwerpen. Als deze macht niet bovennatuurlijk en buitengewoon was, zouden de verworvenheden van de mens niet mogelijk zijn geweest.

12. Verder is het onmiskenbaar dat in de wereld van de natuur bewuste kennis ontbreekt. De natuur is zonder kennis, terwijl de mens bewust is. De natuur is verstoken van geheugen; de mens bezit geheugen. De natuur is zonder inzicht en wil; de mens bezit beide. Het is onmiskenbaar dat de mens eigenschappen bezit die in de wereld van de natuur niet aanwezig zijn. Dit is vanuit elk standpunt te bewijzen.

13. Als men stelt dat de intellectuele werkelijkheid van de mens behoort tot de wereld van de natuur – dat het een deel is van het geheel – dan vragen wij: is het mogelijk dat het deel eigenschappen bevat die het geheel niet bezit? Is het bijvoorbeeld mogelijk dat de druppel eigenschappen bevat die het geheel van de zee niet bezit? Is het mogelijk dat een blad is doortrokken met eigenschappen die in de hele boom ontbreken? Is het mogelijk dat het buitengewone verstandsvermogen van de mens een dierlijk karakter en kwaliteit heeft? Aan de andere kant is het onmiskenbaar en waar, hoewel hoogst verbazingwekkend, dat in de mens deze bovennatuurlijke kracht of dit bovennatuurlijke vermogen aanwezig is, dat de werkelijkheid van de dingen ontdekt en het vermogen tot verbeelding of intelligentie bezit. Het is in staat wetenschappelijke wetten te ontdekken, en wetenschap is, zoals wij weten, geen tastbare werkelijkheid. Wetenschap bestaat in de geest van de mens als een ideële werkelijkheid. De geest zelf, de rede, is een ideële werkelijkheid en niet tastbaar.

14. Desondanks verklaren sommige wijze mensen: Wij hebben de hoogste graad van kennis bereikt. Wij zijn doorgedrongen tot het laboratorium van de natuur en hebben wetenschappen en kunsten bestudeerd. Wij hebben het hoogste niveau van kennis in de mensenwereld bereikt. Wij hebben de feiten onderzocht zoals ze zijn en zijn tot de conclusie gekomen dat niets terecht aanvaardbaar is behalve het tastbare, dat als enige werkelijkheid het geloven waard is. Alles wat niet tastbaar is, is verbeelding en onzin.

15. Het is inderdaad vreemd dat de mens na twintig jaar vorming aan hogescholen en universiteiten zo’n niveau bereikt waarin hij het bestaan van het ideële of van datgene wat niet voor de zintuigen waarneembaar is, ontkent. Hebt u er ooit bij stilgestaan dat het dier al is afgestudeerd aan zo’n universiteit? Heeft u zich ooit gerealiseerd dat de koe al een professor emeritus van die universiteit is? Want de koe is zonder noeste arbeid en studie al een filosoof van de opperste graad in de school van de natuur. De koe ontkent alles wat niet tastbaar is en zegt: “Ik kan zien! Ik kan eten! Daarom geloof ik alleen in dat wat tastbaar is!”

16. Waarom zouden we dan naar die colleges gaan? Dan kunnen we beter de koe bezoeken.

– 112 –
12 oktober 1912
Temple Emmanu-El
450 Sutter Street, San Francisco, Californië
Aantekeningen van Bijou Straun

1. De grootste schenking van God in de wereld van de mensheid is religie, want de goddelijke leringen van religie zijn zeker boven alle andere bronnen van onderricht en ontwikkeling voor de mens verheven. Religie verleent de mens het eeuwige leven en leidt zijn voetstappen in de wereld van de moraal. Zij opent de deuren van oneindig geluk en verleent eeuwige eer aan het menselijk koninkrijk. Het is de basis geweest van alle beschaving en vooruitgang in de geschiedenis van de mensheid.

2. Daarom zullen wij religie onderzoeken en vanuit een onbevooroordeeld standpunt trachten te ontdekken of zij de bron is van verlichting, de oorzaak van ontwikkeling en de drijvende kracht achter alle menselijke vooruitgang. Wij zullen onafhankelijk onderzoek doen, vrij van de beperkingen van dogmatische overtuigingen, blinde nabootsingen van voorouderlijke vormen en de invloed van louter menselijke meningen; want als wij deze kwestie aangaan, zullen wij sommigen vinden die verklaren dat religie een oorzaak is van verheffing en verbetering in de wereld, terwijl anderen even stellig beweren dat zij schadelijk is en een bron van achteruitgang voor de mensheid. Wij moeten deze vragen grondig en onpartijdig overwegen, zodat daarover geen twijfel of onzekerheid in onze gedachten blijft hangen.

3. Hoe kunnen we vaststellen of religie de oorzaak is geweest van de vooruitgang of achteruitgang van de mensheid?

4. Eerst zullen wij de grondleggers van de verschillende religies – de Profeten – beschouwen, het verhaal van Hun leven doornemen en de omstandigheden vóór Hun verschijnen vergelijken met die na Hun vertrek, op basis van historische verslagen en onweerlegbare feiten in plaats van te vertrouwen op overleveringen die zowel aanvaard als ontkend kunnen worden.

5. Onder de grote Profeten was Abraham, die als beeldenstormer en heraut van de eenheid van God uit zijn geboorteland werd verbannen. Hij stichtte een familie waarop de zegen van God neerdaalde, en het was dankzij deze religieuze basis en dit bestel dat het Huis van Abraham zich ontwikkelde en vooruitging. Door de goddelijke zegen kwamen uit Zijn geslacht opmerkelijke en lichtende profeten voort waaronder Izaäk, Ismaël, Jacob, Jozef, Mozes, Aäron, David en Salomo. Het Heilige Land werd veroverd door de kracht van het verbond van God met Abraham, en de luister van de wijsheid en soevereiniteit van Salomo werd zichtbaar. Dit alles was te danken aan de religie van God die dit gezegende geslacht vestigde en in stand hield. Het is onmiskenbaar dat in de gehele geschiedenis van Abraham en zijn nageslacht dit de bron was van hun eer, vooruitgang en beschaving. Zelfs vandaag zijn de afstammelingen van Zijn familie en geslacht over de hele wereld te vinden.

6. Er is nog een ander en belangrijker aspect aan deze religieuze impuls en drijfveer. De kinderen van Israël waren vierhonderd jaar in slavernij en gevangenschap in het land Egypte. Zij bevonden zich in een extreme staat van vernedering en slavernij onder de tirannie en onderdrukking van de Egyptenaren. Terwijl zij zich in een toestand van bittere armoede bevonden, in de laagste staat van vernedering, onwetendheid en dwangarbeid, verscheen Mozes plotseling onder hen. Hoewel Hij slechts een herder was, waren in Hem door de kracht van religie zoveel majesteit, grootsheid en daadkracht aanwezig, dat Zijn invloed tot op de dag van vandaag voortduurt. Zijn Profeetschap werd gevestigd in het hele land, en de wet van Zijn Woord werd het fundament van de wetten van de volkeren. Deze unieke Persoonlijkheid redde, alleen en zonder helper, de kinderen Israëls uit de slavernij door de kracht van religieuze vorming en discipline. Hij leidde hen naar het Heilige Land en stichtte daar een grote beschaving die blijvend en vermaard is geworden en waaronder dit volk de hoogste graad van eer en glorie bereikte. Hij bevrijdde hen van slavernij en gevangenschap. Hij doordrong hen met eigenschappen van vooruitstrevendheid en bekwaamheid. Zij bleken een beschavend volk te zijn met aanleg voor onderwijs en scholing. Hun filosofie werd vermaard; hun ondernemingen werden geroemd in alle landen. Op alle terreinen van vooruitgang die kenmerkend zijn voor een vooruitstrevend volk bereikten zij aanzien. In de luister van de regering van Salomo gingen hun wetenschappen en kunsten zo ver vooruit dat zelfs de Griekse filosofen naar Jeruzalem reisden om aan de voeten van de Hebreeuwse wijzen te zitten en zich de basis van de Israëlische wet eigen te maken. Volgens de oosterse geschiedenis is dit een vaststaand feit. Zelfs Socrates bezocht de Joodse artsen in het Heilige Land, ging met hen om en besprak de beginselen en de basis van hun religieus geloof. Na zijn terugkeer in Griekenland formuleerde hij zijn filosofische leer van de goddelijke eenheid en bevorderde hij zijn geloof in de onsterfelijkheid van de ziel na de ontbinding van het lichaam. Zonder twijfel nam Socrates deze waarheden over van de wijze Joodse mensen met wie hij in contact kwam. Hippocrates en andere filosofen van de Grieken bezochten eveneens Palestina en verwierven wijsheid van de Joodse profeten, bestudeerden de basis van ethiek en moraal en keerden terug naar hun land met bijdragen die Griekenland beroemd hebben gemaakt.

7. Wanneer een fundamenteel religieuze beweging een zwakke natie sterk maakt, een onbetekenend stammenvolk verandert in een machtige en krachtige beschaving, hen redt uit gevangenschap en hen verheft tot soevereiniteit, hun onwetendheid verandert in kennis en hen begiftigt met een impuls van vooruitgang in alle stadia van ontwikkeling (dit is geen theorie, maar een historisch feit), wordt het onmiskenbaar dat religie de oorzaak is van het bereiken van eer en verhevenheid van de mens.

8. Maar wanneer wij over religie spreken, bedoelen wij de essentiële grondslag of werkelijkheid van religie, niet de dogma’s en blinde imitaties die haar geleidelijk aan hebben ingekapseld en die de oorzaak zijn van het verval en de verdwijning van een natie. Deze zijn onvermijdelijk destructief en een bedreiging en belemmering voor het bestaan van een volk, net zoals het in de Thora staat opgetekend en in de geschiedenis is bekrachtigd dat toen de joden zich lieten meeslepen door lege vormen en imitaties, de toorn van God zichtbaar werd. Toen zij de grondslagen van de wet van God verloochenden, kwam Nebukadnezar II en veroverde het Heilige Land. Hij doodde en nam het volk Israël gevangen, verwoestte het land en de dichtbevolkte steden en verbrandde de dorpen. Zeventigduizend joden werden als gevangen weggevoerd naar Babylon. Hij verwoestte Jeruzalem, plunderde de grote Tempel, ontheiligde het Heilige der Heiligen en verbrandde de Thora, het hemelse boek der Geschriften. Daarom leren we dat trouw aan de essentiële grondslag van de goddelijke religies altijd de oorzaak is van ontwikkeling en vooruitgang, terwijl het opgeven en verduisteren van die essentiële werkelijkheid door blinde navolging en het vasthouden aan dogmatische overtuigingen de oorzaken zijn van de degradatie en het verval van een volk. Na hun verovering door de Babyloniërs werden de Joden achtereenvolgens onderworpen door de Grieken en de Romeinen. Onder de Romeinse generaal Titus in 70 na Christus werd het Heilige Land leeggeplunderd, Jeruzalem met de grond gelijkgemaakt en de Israëlieten over de hele wereld verstrooid. Hun verspreiding was zo compleet dat zij tot op de dag van vandaag zonder eigen land en regering zijn gebleven.

9. Uit dit overzicht van de geschiedenis van het Joodse volk leren wij dat het fundament van de religie van God, gelegd door Mozes, de oorzaak was van hun eeuwige roem en nationale prestige, de bezielende impuls van hun vooruitgang en raciale suprematie en de bron van die voortreffelijkheid die altijd het respect en de eerbied zal afdwingen van hen die hun bijzondere bestemming en ontwikkeling begrijpen. De dogma’s en blinde nabootsingen die geleidelijk de werkelijkheid van de religie van God verduisterden, bleken de vernietigende invloeden van Israël te zijn, en veroorzaakten de verdrijving van dit uitverkoren volk uit het Heilige Land van hun Verbond en belofte.

10. Wat is dan de opdracht van de goddelijke Profeten? Hun opdracht is de opvoeding en verbetering van de mensenwereld. Zij zijn de ware Leraren en Opvoeders, de universele Onderrichters van de mensheid. Als wij willen ontdekken of een van deze grote Zielen of Boodschappers in werkelijkheid een Profeet van God was, moeten wij de feiten rond Zijn leven en geschiedenis onderzoeken, en het eerste punt van ons onderzoek zal het onderricht zijn dat Hij de mensheid heeft gegeven. Als Hij een Opvoeder is geweest, als Hij werkelijk een natie of volk heeft opgeleid, waardoor het van de laagste diepten van onwetendheid is opgeklommen tot het hoogste niveau van kennis, dan weten wij zeker dat Hij een Profeet was. Dit is een duidelijke en heldere werkwijze en leidt tot onweerlegbaar bewijs. Wij hoeven geen andere bewijzen te zoeken. Wij behoeven geen wonderen te vermelden en te zeggen dat er water uit een rots ontsprong, want zulke wonderen en verklaringen kunnen door degenen die ze horen worden ontkend en afgewezen. De daden van Mozes zijn onmiskenbare bewijzen van Zijn Profeetschap. Als iemand eerlijk, onbevooroordeeld en bereid is de werkelijkheid te onderzoeken, zal hij ongetwijfeld getuigen dat Mozes inderdaad een man van God was en een groot Persoon.

11. Bij de verdere overweging van dit onderwerp wens ik dat u eerlijk en redelijk bent in uw oordeel en alle religieuze vooroordelen terzijde schuift. Wij moeten serieus zoeken en de werkelijkheid grondig bestuderen en erkennen dat het doel van de religie van God de opvoeding, de eenheid en verbondenheid van de mensheid is. Verder zullen wij vaststellen dat de fundamenten van de religies van God één fundament zijn. Dit fundament is niet meervoudig, want het is de werkelijkheid zelf. De werkelijkheid laat geen veelvoud toe, hoewel elk van de goddelijke religies te scheiden is in twee delen. Het ene betreft de wereld van de moraal en de ethische vorming van de menselijke natuur. Zij is gericht op de vooruitgang van de mensenwereld in het algemeen; zij openbaart en onderwijst de kennis van God en maakt de ontdekking van de waarheden van het leven mogelijk. Dit is ideëel en geestelijk onderricht, de essentiële eigenschap van goddelijke religie, en niet onderhevig aan verandering of hervorming. Het is het enige fundament van alle religies van God. Daarom zijn de religies in wezen één en dezelfde.

12. De tweede classificatie of indeling omvat sociale wetten en regels die van toepassing zijn op het menselijk gedrag. Dit is niet de essentiële geestelijke eigenschap van religie. Zij is onderhevig aan verandering en transformatie naargelang de eisen en behoeften van tijd en plaats. In de tijd van Noach bijvoorbeeld maakten bepaalde eisen het noodzakelijk dat alle zeevruchten toelaatbaar of gewettigd waren. In de tijd van het Profeetschap van Abraham werd het vanwege een bepaalde noodzaak geoorloofd geacht dat een man met zijn tante trouwde, zoals Sara de zuster van Abrahams moeder was. Tijdens de cyclus van Adam was het geoorloofd en nuttig dat een man met zijn eigen zuster trouwde, zoals Abel, Kaïn en Seth, de zonen van Adam, met hun zusters trouwden. Maar in de wet van de Pentateuch, geopenbaard door Mozes, werden deze huwelijken verboden en hun gebruik en goedkeuring afgeschaft. Andere vroeger geldende wetten werden in de tijd van Mozes nietig verklaard. Zo was het bijvoorbeeld in de cyclus van Abraham geoorloofd om kamelenvlees te eten, maar in de tijd van Jacob werd dit verboden. Dergelijke veranderingen en transformaties in de leer van de religie zijn van toepassing op de gewone levensomstandigheden, maar ze zijn niet belangrijk of essentieel. Mozes leefde in de wildernis van de Sinaï, waar misdaad directe bestraffing vereiste. Er waren geen strafinrichtingen of gevangenisstraffen. Daarom was het, overeenkomstig de urgentie van die tijd en plaats, een wet van God dat oog om oog en tand om tand gegeven moest worden. Het zou niet praktisch zijn om deze wet in de huidige tijd te handhaven, bijvoorbeeld om een man die u per ongeluk blind gemaakt heeft, blind te maken. In de Thora staan veel geboden over de bestraffing van een moordenaar. Het zou niet toelaatbaar of mogelijk zijn om deze voorschriften vandaag de dag uit te voeren. De menselijke omstandigheden en noden zijn nu zo dat zelfs de kwestie van de doodstraf – de enige straf die de meeste natiën voor moord zijn blijven opleggen – ter discussie staat onder wijze mensen die de wenselijkheid ervan bespreken. In feite zijn wetten voor de gewone omstandigheden van het leven slechts tijdelijk geldig. De omstandigheden in de tijd van Mozes rechtvaardigden het afhakken van iemands hand voor diefstal, maar zo’n straf is nu niet toegestaan. De tijd verandert omstandigheden, en de wetten veranderen om zich aan te passen aan deze omstandigheden. Wij moeten bedenken dat deze veranderende wetten niet de essentie zijn; zij zijn de bijkomstigheden van religie. De essentiële verordeningen die door een Manifestatie van God zijn ingesteld, zijn geestelijk; zij betreffen zedelijkheden, de ethische ontwikkeling van de mens en het geloof in God. Zij zijn volmaakt en noodzakelijkerwijs blijvend, zij zijn uitdrukkingen van het ene fundament en niet vatbaar voor verandering of omvorming. Daarom is de fundamentele basis van de geopenbaarde religie van God door de eeuwen heen onveranderlijk, ongewijzigd en niet onderworpen aan de wisselende omstandigheden van de mensenwereld.

13. Christus bekrachtigde en verkondigde het grondbeginsel van de wet van Mozes. Mohammed en alle Profeten hebben datzelfde grondbeginsel van de werkelijkheid opnieuw verkondigd. Daarom zijn de doelstellingen en de verrichtingen van de goddelijke Boodschappers één en dezelfde. Zij waren de bron van vooruitgang voor de samenleving en de bron van eer en goddelijke beschaving van de mensheid, waarvan het fundament in elke beschikking hetzelfde is. Het is dus onmiskenbaar dat de bewijzen van de geldigheid en inspiratie van een Profeet van God de daden van weldadige verrichtingen en grootheid zijn die van Hem uitgaan. Als Hij een instrument blijkt te zijn in de verheffing en verbetering van de mensheid, is Hij ongetwijfeld een ware en hemelse Boodschapper.

14. Ik hoop dat u redelijk en rechtvaardig bent in uw overweging van de volgende verklaringen:

15. In de tijd dat de Israëlieten waren verstrooid door de macht van het Romeinse Rijk en het nationale leven van het Hebreeuwse volk was weggevaagd door hun veroveraars, de wet van God schijnbaar van hen was heengegaan en het fundament van Gods religie schijnbaar was vernietigd, verscheen Jezus Christus. Toen Hij onder de joden opkwam, was het eerste wat Hij deed de geldigheid van de Manifestatie van Mozes verkondigen. Hij verklaarde dat de Thora, het Oude Testament, het Boek van God was en dat alle profeten van Israël waar en geldig waren. Hij prees de zending van Mozes aan, en door Zijn proclamatie werd de naam van Mozes over de hele wereld verspreid. Door het christendom werd de grootheid van Mozes bekend onder alle volkeren. Het is een feit dat vóór de verschijning van Christus de naam van Mozes in Perzië niet bekend was. In India had men geen kennis van het jodendom, en het was pas door de kerstening van Europa dat de leer van het Oude Testament in dat gebied werd verspreid. In heel Europa was er geen exemplaar van het Oude Testament. Overweeg dit echter zorgvuldig en beoordeel het goed: Door toedoen van Christus, door de vertaling van het Nieuwe Testament, het kleine boekdeel van het Evangelie, is het Oude Testament, de Thora, in zeshonderd talen vertaald en overal ter wereld verspreid. De namen van de Hebreeuwse profeten werden een begrip onder de volkeren, die geloofden dat de kinderen van Israël waarlijk het uitverkoren volk van God waren, een heilige natie onder de bijzondere zegen en bescherming van God, en dat daarom de profeten die in Israël waren opgestaan de dageraad van openbaring waren, en schitterende sterren aan de hemel van de wil van God.

16. Daarom verkondigde Christus werkelijk het jodendom, omdat Hij zelf een jood was en zich niet keerde tegen de joden. Hij ontkende niet het Profeetschap van Mozes, integendeel, Hij verkondigde en bekrachtigde het. Hij ontkende de Thora niet, maar verspreidde de leer ervan. Het deel van de verordeningen van Mozes dat betrekking had op verrichtingen en minder belangrijke voorwaarden werd gewijzigd, maar de essentiële leer van Mozes werd door Christus ongewijzigd opnieuw uitgesproken en bekrachtigd. Hij liet niets onvoltooid of onvolledig. Evenzo verenigde Hij door de kracht van het Woord van God de meeste volken van het Oosten en het Westen. Dit werd bereikt in een tijd waarin deze volkeren in vijandigheid en strijd tegenover elkaar stonden. Hij leidde hen onder de beschermende tent van de eenheid van de mensheid. Hij leidde hen op totdat zij verenigd en eensgezind werden, en door Zijn geest van verzoening werden de Romeinse, Griekse, Chaldeeuwse en Egyptische volkeren bijeengebracht tot een samengestelde beschaving. Deze wonderbaarlijke kracht en buitengewone werkzaamheid van het Woord bewijzen onomstotelijk de geldigheid van Christus. Bedenk hoe Zijn hemelse soevereiniteit nog steeds permanent en blijvend is. Voorwaar, dit is overtuigend en onmiskenbaar bewijs.

17. Vanuit een andere horizon zien we Mohammed, de Profeet van Arabië, verschijnen. Misschien weet u niet dat de eerste toespraak van Mohammed tot Zijn stam de verklaring was: “Voorwaar, Mozes was een Profeet van God en de Thora is een Boek van God. Voorwaar, o volk, u moet in de Thora, in Mozes en de profeten geloven. U moet alle profeten van Israël als geldig aanvaarden.” In de Koran, de islamitische Bijbel, staan zeven verklaringen of herhalingen van het Mozaïsche verhaal, en in alle historische verslagen wordt Mozes geprezen. Mohammed verkondigt dat Mozes de grootste Profeet van God was, dat God Hem leidde in de woestijn van de Sinaï, dat Mozes door het licht van leiding gehoor gaf aan de oproep van God, dat Hij de Gesprekspartner van God was en de drager van de Tafel van de Tien Geboden, dat alle hedendaagse volkeren van de wereld tegen Hem opstonden en dat Mozes hen uiteindelijk overwon, want onwaarheid en dwaling worden altijd door de waarheid overwonnen. Er zijn vele andere gevallen van Mohammeds bekrachtiging van Mozes. Ik noem er slechts enkele. Bedenk dat Mohammed werd geboren onder de wilde en barbaarse stammen van Arabië, onder hen leefde en uiterlijk gezien ongeletterd was en niet op de hoogte van de Heilige Boeken van God. Het Arabische volk verkeerde in de grootste onwetendheid en barbaarsheid. Zij begroeven hun jonge dochters levend en beschouwden dit als een bewijs van een dappere en verheven aard. Zij leefden in slavernij en horigheid onder de Perzische en Romeinse regeringen en waren verstrooid over de woestijn, verwikkeld in voortdurende strijd en bloedvergieten. Toen het licht van Mohammed aanbrak, werd de duisternis van onwetendheid verdreven uit de woestijnen van Arabië. In korte tijd bereikten deze barbaarse volkeren een buitengewone graad van beschaving die, met Bagdad als middelpunt, zich uitstrekte tot in het westen van Spanje en daarna het grootste deel van Europa beïnvloedde. Welk bewijs van Profeetschap kan groter zijn dan dit, tenzij wij onze ogen sluiten voor rechtvaardigheid en ons halsstarrig blijven verzetten tegen het verstand?

18. Tegenwoordig geloven de christenen in Mozes, aanvaarden Hem als Profeet van God en prijzen Hem zeer hoog. De moslims geloven eveneens in Mozes, aanvaarden de geldigheid van Zijn Profeetschap en geloven tegelijkertijd in Christus. Kan men zeggen dat het aanvaarden van Mozes door de christenen en moslims schadelijk en nadelig is geweest voor deze mensen? Integendeel, het is gunstig voor hen geweest en het bewijst dat zij rechtvaardig en billijk zijn geweest. Welk nadeel kan het joodse volk dan ondervinden, als het op Zijn beurt Christus aanvaardt en het Profeetschap van Muḥammad? Door deze aanvaarding en lofwaardige houding zouden de vijandschap en haat die de mensheid zovele eeuwen hebben geteisterd worden verdreven, fanatisme en bloedvergieten verdwijnen en de wereld worden gezegend door eenheid en overeenstemming. Christenen en moslims geloven en geven toe dat Mozes de Gesprekspartner van God was. Waarom zegt u niet dat Christus het Woord van God was? Waarom spreekt u niet deze paar woorden die al deze moeilijkheden zullen wegnemen? Dan zal er geen haat en fanatisme meer zijn, geen oorlog en bloedvergieten in het Beloofde Land. Dan zal er voor altijd vrede onder u zijn.

19. Voorwaar, ik verklaar u nu dat Mozes de Gesprekspartner van God was en een zeer opmerkelijk Profeet, dat Mozes de fundamentele wet van God openbaarde en de werkelijke ethische basis van de beschaving en de vooruitgang van de mensheid stichtte. Wat voor kwaad kan dit? Heb ik ook maar iets verloren door dit tegen u te zeggen en het als bahá’í te geloven? Integendeel, het komt mij ten goede en Bahá’u’lláh, de Stichter van de Bahá’í-beweging, bekrachtigt mij door te zeggen: “U bent eerlijk en rechtvaardig geweest in uw oordeel, u hebt de waarheid onpartijdig onderzocht en bent tot een ware conclusie gekomen. U heeft uw geloof in Mozes, een Profeet van God, bekendgemaakt en de Thora, het Boek van God, aanvaard.” Als het voor mij mogelijk is om alle tekenen van vooroordelen weg te vegen door zo’n vrije en universele geloofsverklaring, waarom kunt u dan niet hetzelfde doen? Waarom geen einde maken aan deze religieuze strijd en een band scheppen tussen de harten van de mensen? Waarom zouden de volgelingen van de ene religie niet de Stichter of Leraar van de andere mogen loven? De andere religieuzen roemen de grootheid van Mozes en geven toe dat Hij de Stichter van het jodendom was. Waarom weigeren de Hebreeën de andere grote Boodschappers die in de wereld zijn verschenen te prijzen en te aanvaarden? Wat voor kwaad kan dit? Welk rechtmatig bezwaar? Geen enkel. U zou door deze handeling en verklaring niets verliezen. Integendeel, u zou bijdragen aan het welzijn van de mensheid. U zou bijdragen aan het geluk van de mensenwereld. De eeuwige roem van de mens hangt af van het liberalisme van deze moderne tijd. Aangezien onze God één God is en de Schepper van de gehele mensheid, voorziet en beschermt Hij allen. Wij aanvaarden Hem als een God van goedheid, rechtvaardigheid en genade. Waarom zouden wij, Zijn kinderen en volgelingen, dan oorlog voeren en vechten, en verdriet en smart in elkaars hart brengen? God is liefdevol en genadevol. Zijn voornemen met religie is altijd de band van eenheid en verbondenheid onder de mensheid geweest.

20. Geloofd zij God! De middeleeuwse tijden van duisternis zijn voorbij en deze stralende eeuw is aangebroken, deze eeuw waarin de werkelijkheid van de dingen duidelijk wordt, waarin de wetenschap doordringt tot de mysteriën van het universum, de eenheid van de mensenwereld wordt vastgesteld en dienstbaarheid aan de mensheid de belangrijkste drijfveer van alle bestaan is. Moeten wij blijven steken in ons fanatisme en vasthouden aan onze vooroordelen? Is het passend dat wij nog steeds gebonden en beperkt zijn door oude fabels en bijgeloof uit het verleden, gehandicapt zijn door verouderde overtuigingen en de onwetendheid van de middeleeuwen, godsdienstoorlogen voeren, vechten en bloed vergieten, elkaar schuwen en verdoemen? Gaat dit het worden? Is het niet beter dat wij liefdevol en attent zijn voor elkaar? Is het niet beter om vriendschap en eenheid te genieten, ons aan te sluiten bij lofliederen op de allerhoogste God en al Zijn Profeten te prijzen in een geest van aanvaarding en ware visie? Dan zal deze wereld inderdaad een paradijs worden en zal de beloofde Dag van God aanbreken. Dan zullen, volgens de profetie van Jesaja, de wolf en het lam uit dezelfde beek drinken, de uil en de gier zullen samen nestelen in dezelfde takken, en de leeuw en het kalf zullen grazen in dezelfde weide. Wat betekent dit? Het betekent dat felle en strijdende religies, vijandige geloofsovertuigingen en uiteenlopende overtuigingen zich zullen verzoenen en verenigen, ondanks hun vroegere haat en vijandigheid. Door de vrijzinnigheid van de menselijke houding die in deze stralende eeuw wordt geëist, zullen zij zich verenigen in volmaakte vriendschap en liefde. Dit is de geest en de betekenis van Jesaja’s woorden. Er zal nooit een dag komen waarop deze profetie letterlijk zal uitkomen, want deze dieren kunnen zich door hun aard niet vermengen en verenigen in vriendelijkheid en liefde. Daarom symboliseert deze profetie de eenheid en overeenstemming van rassen, natiën en volkeren die zullen samenkomen in een sfeer van intelligentie, verlichting en spiritualiteit.

21. Het tijdperk is aangebroken waarin menselijke vriendschap werkelijkheid zal worden.

22. De eeuw is aangebroken waarin alle religies verenigd zullen zijn.

23. De beschikking is nabij waarin alle natiën de zegeningen van internationale vrede zullen genieten.

24. De cyclus is aangebroken waarin rassenvooroordelen door de stammen en volkeren van de wereld zullen worden opgegeven.

25. Het tijdperk is aangebroken waarin alle landen van geboorte verenigd zullen zijn in één grote menselijke familie.

26. Want de gehele mensheid zal in vrede en veiligheid wonen onder de beschutting van het grote tabernakel van de ene levende God.

– 113 –
25 oktober 1912
Hotel Sacramento
Sacramento, Californië
Aantekeningen van Bijou Straun

1. Toen Christus verscheen, volgden bepaalde gezegende zielen Zijn voorbeeld. Zij waren bij hun Meester en observeerden nauwkeurig Zijn gedrag, bewegingen en gedachten. Zij waren getuige van de vervolgingen die over Hem werden uitgestort en waren op de hoogte van alle gebeurtenissen die verband hielden met dat wonderbaarlijke leven en daarbij ontvangers van Zijn goedheid en gunsten. Na de hemelvaart van Christus haastten zij zich naar verschillende streken van de wereld en verspreidden de leringen en voorschriften die Hij hun had gegeven. Dankzij hun toewijding en inspanningen werden andere plaatsen en verre volkeren op de hoogte gebracht van de door Hem geopenbaarde beginselen.

2. Door hun toedoen werd het Oosten verlicht, en het licht dat het Oosten overspoelde, overspoelde het Westen. Door dit licht werden grote groepen mensen geleid. Het bleek in veel gevallen een preventief middel tegen oorlog te zijn. Dit is herkenbaar in de eenwording en toenadering van verschillende volkeren die elkaar voorheen vijandig gezind waren, zoals de Grieken, Romeinen, Egyptenaren, Syriërs, Chaldeeën en Assyriërs. Door Christus kreeg de eenheid van de mensenwereld gestalte en bleek Hij de oorzaak van geestelijke verlichting voor de mensheid te zijn. De ademtochten van de Heilige Geest werden werkzaam in de harten van de mensen.

3. Nu zijn wij eveneens uit het Oosten gekomen om de verschijning van Bahá’u’lláh aan te kondigen, die aan de horizon van het Oosten heeft geschenen. Wij hebben Zijn leven waargenomen en Zijn daden aanschouwd. Wij zijn getuigen geweest van Zijn beproevingen en lijden, getuigen van Zijn gevangenschap en ballingschap. Wij zijn volledig bekend met de vervolgingen die Zijn gezegende Persoonlijkheid ten deel vielen. Daarom zijn wij, Zijn discipelen, over de hele wereld verspreid, opdat Zijn leringen wijd zullen worden verspreid en door ieder oor zullen worden gehoord. Zo mag de mensheid de blijde tijding ontvangen van de dageraad van Zijn grote beschikking, zich bewust worden van de goddelijke bewijzen die in Hem aanwezig zijn, op de hoogte worden gesteld van de wonderlijke episoden van Zijn wonderbaarlijke leven, de grootheid van Zijn macht in het weerstaan van de koningen van het Oosten, de macht van Zijn geest in het onder alle omstandigheden hooghouden van het vaandel van de eenheid van de wereld van de mensheid. Misschien heeft u over Hem gehoord of gelezen. Ik zal u een kort overzicht geven van Zijn leven, zodat u op de hoogte bent van de geschiedenis van Zijn grote beweging en Zijn leringen kent.

4. Bahá’u’lláh was een Perzische persoonlijkheid die afstamde van een vooraanstaand geslacht. Tijdens zijn jonge jaren verscheen in Perzië een jongeling die ‘Alí-Muḥammad heette. Hij kreeg de titel de Báb, wat deur of poort betekent. De drager van deze titel was een grote Ziel bij wie onmiskenbaar geestelijke tekenen en bewijzen aanwezig waren. Hij doorstond de beproevingen van de tijd en leefde in strijd met de gewoonten en gebruiken van Perzië. Hij openbaarde een nieuw geloofssysteem dat in strijd was met de overtuigingen in Zijn land en verkondigde bepaalde beginselen die in strijd waren met de gedachten van het volk. Hiervoor werd die opmerkelijke Persoonlijkheid gevangengezet door de Perzische regering. Uiteindelijk werd Hij op bevel van de regering terechtgesteld. Het verslag van dit martelaarschap, in het kort, is als volgt: Hij werd op een plein als doelwit opgehangen en doodgeschoten. Deze vereerde Persoon voorspelde de komst van een andere Ziel, van wie Hij zei: “Wanneer Hij komt, zal Hij u grotere dingen openbaren.”

5. Dus, na het martelaarschap van de Báb, verscheen Bahá’u’lláh. De regering kwam tegen Hem in opstand. De geestelijkheid in Perzië verzette zich tegen Hem en onderwierp Hem aan zware vervolging. Zijn bezittingen werden in beslag genomen, Zijn familieleden en vrienden werden gedood en Hij werd in een kerker gezet. Lange tijd was Hij gevangen, geketend en onderworpen aan het zwaarste lijden. Daarna werd Hij verbannen naar Irak, ofwel Mesopotamië, vandaar naar Constantinopel, vervolgens naar Adrianopel en tenslotte naar ‘Akká in Syrië. Hij bracht vierentwintig jaar door in de gevangenis van ‘Akká, waar Hij de zwaarste beproevingen en ontberingen onderging, zonder een dag of nacht van ontspanning en rust. Niettegenstaande deze gevangenschap en dit lijden, manifesteerde Hij de grootste geestelijke kracht en waardigheid. Hoewel Hij gevangen zat, weerstond Hij twee tirannieke koningen en overwon hen uiteindelijk beiden.

6. Kort na Zijn gevangenzetting richtte Hij brieven, of Tafelen, aan alle koningen en heersers van de wereld, waarin Hij hen opriep tot universele vrede, tot eenheid en internationale broederschap. Eén van deze vorsten was de Sjah van Perzië, door wiens toedoen Hij in eerste instantie gevangen was gezet. In Zijn brief aan die heerser berispte Hij hem streng en voorspelde zijn ondergang, zeggende: “U bent een tiran, uw land zal worden verwoest en uw familie vernederd en onteerd.” In soortgelijke bewoordingen schreef Hij aan de Sultan van Turkije: “Uw heerschappij zal van u heengaan.” De brieven aan de koningen en heersers die hen oproepen tot internationale vrede werden vijftig jaar geleden door Bahá’u’lláh geschreven. Alles wat Hij schreef is uitgekomen. Deze brieven werden dertig jaar geleden in Bombay gepubliceerd en worden nu over de hele wereld verspreid. Kortom, Bahá’u’lláh heeft veertig jaar van tegenspoed, beproevingen en ontberingen doorstaan met het doel Zijn leringen te verspreiden, die als volgt kunnen worden beschreven:

7. De eerste lering is dat de mens de werkelijkheid moet onderzoeken, want de werkelijkheid is in strijd met dogmatische interpretaties en imitaties van voorouderlijke geloofsvormen waaraan alle natiën en volkeren zo hardnekkig vasthouden. Deze blinde imitaties zijn in strijd met de fundamentele basis van de goddelijke religies, want de goddelijke religies zijn in hun centrale en essentiële leer gebaseerd op eenheid, liefde en vrede, terwijl deze varianten en imitaties altijd oorlog, opruiing en strijd hebben voortgebracht. Daarom moeten alle zielen het als hun plicht beschouwen de werkelijkheid te onderzoeken. De werkelijkheid is één en wanneer zij wordt gevonden zal zij de gehele mensheid verenigen. De werkelijkheid is de liefde van God. De werkelijkheid is de kennis van God. De werkelijkheid is rechtvaardigheid. De werkelijkheid is de eenheid of solidariteit van de mensheid. De werkelijkheid is internationale vrede. Werkelijkheid is de kennis van waarheden. De werkelijkheid verenigt de mensheid.

8. Kort gezegd was Zijn thema dat de werkelijkheid ten grondslag ligt aan alle grote religieuze systemen van de wereld. Hij riep de natiën en volkeren van de wereld hiertoe op. Vijandige natiën werden door het aanvaarden van de werkelijkheid van Zijn woorden verenigd. Twist, onenigheid en geschillen onder hen verdwenen en zij bereikten een niveau van uiterste liefde. Thans zijn in Azië degenen die Zijn leer hebben aanvaard en Zijn voorbeeld hebben gevolgd, hoewel zij vroeger zeer vijandig en bitter tegenover elkaar stonden, nu verenigd in vriendschap en verbondenheid. De strijd en oorlog onder hen van vroeger tijden zijn opgehouden. Joden, zoroastriërs, christenen, moslims en anderen hebben een buitengewone staat van liefde en overeenstemming bereikt door Bahá’u’lláh. Zij leven nu samen als één familie. Zij hebben de werkelijkheid onderzocht. De werkelijkheid aanvaardt geen veelheid, noch is zij onderworpen aan deelbaarheid. Deze onverzoenlijke volkeren zijn verenigd en eensgezind geworden.

9. De tweede lering van Bahá’u’lláh is het principe van de eenheid van de mensenwereld. God is één en zo ook Zijn dienaren. God heeft allen geschapen en hij is vriendelijk voor allen. Aangezien Hij zo’n tedere Vader is voor iedereen, waarom zouden Zijn kinderen het dan oneens zijn? Waarom zouden zij oorlog voeren en vechten? Zoals de hemelse Vader moeten wij in liefde en eenheid leven. De mens is de tempel van God, het beeld en de gelijkenis van de Heer. Als iemand de tempel van God vernietigt, zal hij het ongenoegen van de Schepper op zich laden. Daarom moeten wij in vriendschap en liefde samenleven. Bahá’u’lláh heeft zich tot de mensenwereld gericht met de woorden: “Voorwaar, u bent de vruchten van één boom en de bladeren van één tak.” Dit betekent dat de hele mensenwereld één boom is. De verschillende natiën en volkeren zijn de takken van die boom. De individuele leden van de mensheid worden voorgesteld als de twijgen en bloesems. Waarom zouden deze delen van dezelfde boom in strijd en onenigheid tegenover elkaar staan?

10. De derde lering van Bahá’u’lláh betreft universele vrede tussen de verschillende volkeren, religies, rassen en landen. Hij heeft verklaard dat zolang vooroordelen, hetzij religieus, raciaal, patriottisch, politiek of sektarisch, onder de mensheid blijven bestaan, universele vrede geen werkelijkheid kan worden in de wereld. Vanaf de vroegste geschiedenis van de mens tot op heden werden alle oorlogen en bloedvergieten veroorzaakt door religieuze, raciale, politieke of sektarische vooroordelen. Daarom is het onmiskenbaar dat zolang deze vooroordelen voortduren, de mensenwereld geen vrede en rust kan bereiken.

11. Een van de leringen van Bahá’u’lláh is Zijn verklaring dat religie de oorzaak moet zijn van liefde en vriendschap en de bron van eenheid in de harten van mensen. Als religie een oorzaak wordt van vijandschap en haat, is het evident dat de afschaffing van religie te verkiezen is boven de verspreiding ervan, want religie is een remedie voor menselijke kwalen. Als een geneesmiddel een ziekte veroorzaakt, is het zeker raadzaam het af te schaffen.

12. Verder verkondigen de leringen van Bahá’u’lláh dat religie in overeenstemming moet zijn met wetenschap en het verstand, anders is het bijgeloof. Wetenschap en logica zijn namelijk werkelijkheden, en religie zelf is de goddelijke werkelijkheid waaraan ware wetenschap en logica zich moeten conformeren. God heeft de mens de gave van het verstand geschonken, zodat hij elk feit of elke waarheid die hem wordt voorgelegd, kan wegen en beoordelen of deze redelijk is. Wat overeenstemt met zijn verstand, kan hij als waar aanvaarden, terwijl dat wat het verstand en de wetenschap niet kunnen goedkeuren, kan worden afgedaan als verbeelding en bijgeloof, als een schim en geen werkelijkheid. Aangezien de blinde imitaties of dogmatische interpretaties die onder de mensen gangbaar zijn, niet stroken met de grondbeginselen van de rede, en het verstand en het wetenschappelijk onderzoek zich er niet bij kunnen neerleggen, mijden en verloochenen vele zielen in de huidige mensenwereld religie. Dat wil zeggen dat imitaties, wanneer ze worden gewogen in de weegschaal van het verstand, niet voldoen aan de norm en de vereiste ervan. Daarom ontkennen deze zielen religie en worden zij ongelovig, terwijl als de werkelijkheid van de goddelijke religies voor hen duidelijk is en de grondslag van de hemelse leer wordt geopenbaard, samenvallend met feiten en onmiskenbare waarheden, in overeenstemming met wetenschappelijke kennis en redelijk bewijs, dan kunnen allen deze aanvaarden en zal ongelovigheid ophouden te bestaan. Op deze wijze kan de gehele mensheid tot de grondslag van religie worden gebracht, want de werkelijkheid is de ware rede en wetenschap, terwijl alles wat daarmee niet in overeenstemming is, louter bijgeloof is.

13. De leringen van Bahá’u’lláh verkondigen ook gelijkwaardigheid tussen man en vrouw, want Hij heeft verklaard dat allen de dienaren van God zijn en begiftigd met vermogen tot het bereiken van deugden en gaven. Allen zijn de manifestaties van de genade van de Heer. In de schepping van God wordt geen onderscheid gemaakt. Allen zijn Zijn dienaren. In de ogen van God is er geen geslacht. Degene wiens daden waardiger zijn, wiens uitspraken beter zijn, wiens verdiensten nuttiger zijn, is in Gods ogen het meest nabij en het dierbaarst, of het nu man of vrouw is. Wanneer wij naar de schepping kijken, vinden wij het mannelijke en vrouwelijke principe aanwezig in alle verschijnselen van het bestaan. In het plantenrijk vinden we de mannelijke en vrouwelijke vijgenboom, de mannelijke en vrouwelijke palm, de moerbeiboom enzovoort. Al het plantenleven wordt gekenmerkt door dit verschil in geslacht, maar er is geen onderscheid of voorkeur zichtbaar. Integendeel, er is volmaakte gelijkwaardigheid. Ook in het dierenrijk bestaat het geslacht; we hebben mannetjes en vrouwtjes, maar geen onderscheid of voorkeur. Volkomen gelijkwaardigheid is aanwezig. Het dier, verstoken van de mate van menselijk verstand en begrip, is niet in staat om de kwesties van het kiesrecht te waarderen, noch maakt het aanspraak op dit voorrecht. De mens, begiftigd met zijn hoger intellect, volmaakt in verworvenheden en de werkelijkheid der dingen begrijpend, zal zeker niet willen toestaan dat een groot deel van de mensheid gebrekkig of achtergesteld blijft. Dat zou het grootste onrecht zijn. De mensenwereld heeft twee vleugels: de mannelijke en de vrouwelijke. Zolang deze twee vleugels niet even sterk zijn, kan de vogel niet vliegen. Zolang vrouwen niet hetzelfde niveau bereiken als mannen, zolang zij niet dezelfde activiteiten kunnen ontplooien, zal er geen buitengewone vervolmaking voor de mensheid worden gerealiseerd; de mensheid kan niet stijgen naar de hoogten van werkelijke vervolmaking. Wanneer beide vleugels of delen even sterk worden en dezelfde voorrechten genieten, zal de vlucht van de mens uitzonderlijk verheven en buitengewoon zijn. Daarom moet de vrouw dezelfde opleiding krijgen als de man en moet alle ongelijkheid worden aangepast. Zo zal de vrouw, doordrenkt met dezelfde deugden als de man, opklimmend door alle gradaties van menselijk vermogen, de gelijke van de man worden, en zolang deze gelijkwaardigheid niet is bereikt, zal ware vooruitgang en verwezenlijking voor het menselijk ras niet mogelijk zijn.

14. De onmiskenbare redenen hiervoor zijn de volgende: De vrouw is van nature tegen oorlog; zij is een voorstander van vrede. Kinderen worden opgevoed en grootgebracht door moeders die hen de eerste beginselen van de opvoeding bijbrengen en ijverig voor hen werken. Denk bijvoorbeeld aan een moeder die twintig jaar lang een zoon teder heeft opgevoed tot hij volwassen is. Zij zal zeker niet toestaan dat die zoon wordt verscheurd en gedood op het slagveld. Daarom zal, naarmate de vrouw in macht en voorrecht opklimt tot de rang van de man, met stemrecht en zeggenschap in de menselijke samenleving, oorlog zeker verdwijnen; want de vrouw is van nature de meest toegewijde en trouwe voorstander van internationale vrede.

15. Bahá’u’lláh leert dat materiële beschaving onvolledig en ontoereikend is en dat goddelijke beschaving tot stand moet worden gebracht. Materiële beschaving betreft de wereld van materie of lichamen, maar goddelijke beschaving is het rijk van ethiek en moraal. Totdat de morele graad van de volkeren gevorderd is en de menselijke deugden een verheven niveau bereiken, is geluk voor de mensheid onmogelijk. De filosofen hebben de materiële beschaving gevestigd. De Profeten hebben de goddelijke beschaving gevestigd. Christus was de grondlegger van hemelse beschaving. De mensheid ontvangt van de hemelse Profeten zowel de gaven van de materiële als van de goddelijke beschaving. Het vermogen tot buitengewone en prijzenswaardige vooruitgang wordt door Hen geschonken door de ademtochten van de Heilige Geest, en op andere wijze kan de hemelse beschaving niet worden bereikt of verwezenlijkt. Dit toont aan dat de mensheid behoefte heeft aan hemelse gaven, en zolang deze hemelse gaven niet zijn ontvangen, kan het eeuwige geluk niet worden verwezenlijkt.

16. In het kort komt het hierop neer: De leringen van Bahá’u’lláh zijn grenzeloos, ontelbaar; de tijd staat ons niet toe ze in detail te noemen. De basis van vooruitgang en ware welvaart in de mensenwereld is de werkelijkheid, want de werkelijkheid is de goddelijke norm en het geschenk van God. De werkelijkheid is redelijkheid, en redelijkheid is altijd bevorderlijk voor de eervolle rang van de mens. De werkelijkheid is de leiding van God. De werkelijkheid is de oorzaak van de verlichting van de mensheid. Werkelijkheid is liefde, altijd werkzaam voor het welzijn van de mensheid. Werkelijkheid is de band die harten verbindt. Dit verheft de mens altijd naar hogere stadia van vooruitgang en verworvenheid. De werkelijkheid is de eenheid van de mensheid, die eeuwig leven schenkt. De werkelijkheid is volmaakte gelijkwaardigheid, het fundament van overeenstemming tussen de natiën, de eerste stap naar internationale vrede.

– 114 –
26 oktober 1912
Assembly Hall, Hotel Sacramento
Sacramento, Californië
Aantekeningen van Bijou Straun

1. Ik heb uw Capitool en zijn tuinen bezocht. Geen enkel ander Capitool heeft zo’n mooie omgeving. Zoals het imposant en gedistingeerd is boven alle andere, mogen zo de inwoners van Californië de meest verheven en perfecte altruïsten van de wereld worden. Californië is echt een gezegend land. Het klimaat is gematigd, de zon schijnt altijd, de vruchten zijn er in overvloed en heerlijk. Alle uiterlijke zegeningen zijn hier evident. De Californiërs zijn een nobel volk, daarom hoop ik dat zij buitengewone vooruitgang mogen boeken en bekend mogen staan om hun deugden.

2. De kwestie van het allergrootste belang in de wereld van vandaag is internationale vrede. Het Europese continent is net een arsenaal, een opslagplaats met explosieven klaar om ontstoken te worden, waarbij één vonk heel Europa in vuur en vlam zal zetten, vooral nu de Balkankwestie de wereld bezighoudt. Zelfs nu woedt er op sommige plaatsen hevige oorlog, het bloed van onschuldige mensen wordt vergoten, kinderen worden gevangengenomen, vrouwen zitten zonder steun en huizen worden verwoest. Daarom is de grootste behoefte in de wereld van vandaag internationale vrede. De tijd is rijp. Het is tijd voor de afschaffing van oorlogsvoering en de vereniging van natiën en regeringen. Het is tijd voor liefde. Het is tijd om Oost en West met elkaar te verbinden.

3. Aangezien de Californiërs vredelievend lijken en beschikken over grote waardigheid en capaciteit, hoop ik dat het aantal voorstanders van vrede onder hen dagelijks zal toenemen totdat de gehele bevolking zich zal inzetten voor dat heilzame resultaat. Mogen de zakenlieden in deze democratie de banier van internationale verzoening handhaven. Mogen dan altruïstische doelstellingen en gedachten vanuit dit middelpunt uitstralen naar alle andere gebieden op aarde, en moge de luister van deze prestatie voor altijd de geschiedenis van dit land sieren. Moge de eerste vlag van internationale vrede in deze staat worden gehesen. Moge de eerste verlichting van de werkelijkheid stralend op deze grond schijnen. Mogen dit middelpunt en deze hoofdstad zich onderscheiden in alle gradaties van verwezenlijking, want de deugden van de mensheid en de mogelijkheden van menselijke vooruitgang zijn grenzeloos. Welke graad de mensheid ook bereikt, er is geen einde aan, altijd zijn er graden daarboven. Er is geen verworvenheid in het vergankelijke rijk waarvan gezegd kan worden: “Boven deze staat van zijn en volmaaktheid is er geen andere,” of “Dit heeft de hoogste gradatie bereikt.” Hoe volmaakt het ook lijkt, er is altijd een hogere graad van verwezenlijking te bereiken. Daarom zijn er, hoeveel de mensheid ook vooruitgaat, steeds hogere niveaus te bereiken, omdat deugden onbeperkt zijn. Er is een voltooiing voor alles behalve voor deugden, en hoewel dit land buitengewone vooruitgang heeft geboekt, hoop ik dat het nog onmetelijk veel meer zal bereiken, want de goddelijke gaven zijn oneindig en onbeperkt.

4. Er zijn mensen die geloven dat de goddelijke gunsten onderhevig zijn aan beëindiging. Zij denken bijvoorbeeld dat de openbaring van God, de uitstraling van God en de gunsten van God zijn geëindigd. Dit is vanzelfsprekend een verkeerde opvatting, want geen daarvan is onderhevig aan beëindiging. De werkelijkheid van het goddelijke is als de zon, en de openbaring is als de stralen daarvan. Als wij zouden beweren dat de genadegaven van God niet eeuwig zijn, zijn wij gedwongen te geloven dat aan de goddelijkheid een einde kan komen, terwijl de werkelijkheid van de goddelijkheid alle deugden omvat en door deze genadegaven volmaakt is. Als het niet al deze volmaaktheden of deugden bezat, zou het geen goddelijkheid kunnen zijn. De zon is de zon vanwege haar stralen, licht en warmte. Indien zij daarvan verstoken zou zijn, zou zij de zon niet zijn. Daarom, als wij beweren dat de goddelijkheid of de soevereiniteit van God accidenteel is en onderhevig aan beëindiging, dan denken wij ook dat de goddelijkheid zelf accidenteel is, zonder fundament en niet essentieel.

5. God is de Schepper. Het woord schepper veronderstelt of duidt op een schepping. God is de Voorziener. Het woord voorziener duidt op ontvangers van voorzieningen. Een andere naam voor de Schepper is de Opwekker, die het bestaan van schepselen vereist om te worden opgewekt. Als Hij niet de Voorziener is, hoe zouden wij ons dan schepselen moeten voorstellen om Zijn overvloed te ontvangen? Als hij niet de Heer is, hoe moeten wij ons dan onderdanen voorstellen? En als Hij niet de Kenner is, hoe kunnen wij ons dan het gekende voorstellen? Indien wij zouden zeggen, dat er in vroegere tijden een moment was, waarin God niet over Zijn schepping beschikte, of dat er een begin van de wereld was, zou dit een ontkenning van de schepping en de Schepper zijn. Of als wij zouden verklaren dat er een tijd kan komen waarin er een einde komt aan de goddelijke genade, zouden wij het bestaan van het goddelijke praktisch ontkennen. Het is alsof de mens zich een koning voorstelt zonder land, leger, schatkist en alles wat deel uitmaakt van soevereiniteit of een koninkrijk. Is het mogelijk je zo’n vorst voor te stellen? Een koning moet beschikken over grondgebied, een leger en alles wat bij soevereiniteit hoort om zijn soevereiniteit werkelijkheid te laten zijn. Zo is het ook met de werkelijkheid van het goddelijke, dat alle deugden omvat. De soevereiniteit daarvan is eeuwig, en de schepping daarvan is zonder begin en zonder einde.

6. Een van de gaven van God is openbaring. Daarom is openbaring voortschrijdend en voortdurend. Zij houdt nooit op. Het is noodzakelijk dat de werkelijkheid van het goddelijke met al zijn volmaaktheden en eigenschappen tot uiting komt in de mensenwereld. De werkelijkheid van het goddelijke is als een eindeloze oceaan. Openbaring kan worden vergeleken met de regen. Kunt u zich voorstellen dat de regen stopt? Op de aardbodem stort altijd wel ergens regen neer. Kortom, de wereld van het bestaan is voortschrijdend. Zij is onderhevig aan ontwikkeling en groei. Bedenk hoe groot de vooruitgang is geweest in deze stralende eeuw. De beschaving heeft zich ontplooid. Natiën hebben zich ontwikkeld. De industrialisatie en de jurisprudentie hebben zich uitgebreid. Wetenschappen, uitvindingen en ontdekkingen zijn toegenomen. Dit alles toont aan dat de wereld van het bestaan zich voortdurend ontwikkelt; en daarom moeten de deugden die de volwassenheid van de mens kenmerken ook uitbreiden en toenemen.

7. De grootste schenking van God aan de mens is het vermogen om menselijke deugden te verwerven. Daarom moeten de leringen van religie worden aangepast en vernieuwd, omdat de leringen uit het verleden niet passend zijn voor de huidige tijd. Zo zijn bijvoorbeeld de wetenschappen van voorbije eeuwen niet geschikt voor het heden, omdat er herzieningen van de wetenschappen hebben plaatsgevonden. De industrialisatie van het verleden zal de huidige efficiëntie niet evenaren omdat de industrialisatie vooruit is gegaan. De wetten van het verleden zijn achterhaald omdat ze niet meer van toepassing zijn op deze tijd. Alle materiële omstandigheden in de mensenwereld zijn veranderd en ontwikkeld, en de instituten uit het verleden zijn niet meer te vergelijken met die van deze tijd. De wetten en instellingen van vroegere regeringen kunnen vandaag de dag niet actueel zijn, want de wetgeving moet in overeenstemming zijn met de behoeften en eisen van de huidige samenleving.

8. Dit was ook het geval met de religieuze leringen die zo lang in tempels en kerken werden uiteengezet, omdat zij niet gebaseerd waren op de grondbeginselen van de religies van God. Met andere woorden, het grondbeginsel van de goddelijke religies was vertroebeld en er werd vastgehouden aan niet-essentiële zaken van vorm en ceremonie, dat wil zeggen, de kern van religie was kennelijk verdwenen en alleen het omhulsel bleef over. Bijgevolg was het nodig de fundamentele basis van alle religieuze leer te herstellen, dat de Zon van Werkelijkheid die was ondergegaan weer zou opgaan, dat de lente die de arena van het leven in voorbije eeuwen had verfrist opnieuw zou verschijnen, dat de regen die was opgehouden zou neerdalen, dat de wind die was verstomd opnieuw zou waaien.

9. Daarom verscheen Bahá’u’lláh aan de horizon van het Oosten en herstelde de essentiële basis van de religieuze leer van de wereld. De versleten traditionele overtuigingen die onder de mensen gangbaar waren, werden verwijderd. Hij zorgde ervoor dat er broederschap en overeenstemming bestond tussen de vertegenwoordigers van verschillende gezindtes, zodat de liefde tussen de rivaliserende religies zichtbaar werd. Hij schiep een toestand van harmonie tussen vijandige sekten en hield de banier van de eenheid van de mensenwereld hoog. Hij legde de basis voor internationale vrede, zorgde ervoor dat de harten van natiën met elkaar verbonden werden en gaf nieuw leven aan de verschillende volkeren van het Oosten. Onder degenen die de leer van Bahá’u’lláh hebben gevolgd zegt niemand: “Ik ben een Pers,” “Ik ben een Turk,” “Ik ben een Fransman,” of “Ik ben een Engelsman”. Niemand zegt: “Ik ben een moslim, die de enige ware religie aanhangt”, “Ik ben een christen, trouw aan mijn traditionele en geërfde geloof,” “Ik ben een jood, die de talmoedische uitleg volgt,” of “Ik ben een zoroastriër en gekant tegen alle andere religies.” Integendeel, allen zijn gered van religieuze, raciale, politieke en patriottische vooroordelen en gaan nu in vriendschap en liefde zo met elkaar om, dat als u een van hun bijeenkomsten zou bijwonen, u geen onderscheid meer zou kunnen zien tussen christen en moslim, jood en zoroastriër, Pers en Turk, Arabier en Europeaan. Want hun bijeenkomsten zijn gebaseerd op de essentiële grondslagen van religie, en er is ware eenheid onder hen tot stand gebracht. De vroegere tegenstellingen zijn vervlogen. De eeuwen van sektarische haat zijn ten einde. De periode van afkeer is vervlogen en de middeleeuwse omstandigheden van onwetendheid hebben opgehouden te bestaan.

10. Voorwaar, de stralende eeuw is aangebroken, het denken gaat vooruit, de waarneming wordt breder, de constatering van de menselijke mogelijkheden wordt universeel, de ontvankelijkheid ontwikkelt zich, de ontdekking van de werkelijkheid vordert. Daarom is het noodzakelijk dat wij alle vooroordelen uit onwetendheid terzijde schuiven, het geloof in verouderde tradities van voorbije eeuwen overboord gooien en de banier van internationale overeenstemming hijsen. Laten wij in liefde samenwerken en door geestelijke wederkerigheid eeuwig geluk en vrede genieten.

Toespraken van ‘Abdu’l-Bahá in Chicago
31 oktober – 1 november 1912
– 115 –
31 oktober 1912
Hotel Plaza
Chicago, Illinois
Aantekeningen van Gertrude Buikema

1. In Los Angeles en San Francisco bestond grote belangstelling voor de leringen van Bahá’u’lláh in de kranten, universiteiten en kerken. Onze toespraken waren lang, de boodschap van de Zaak werd verkondigd en er werden argumenten en bewijzen aangevoerd. Er was geen verschil van mening. Iedereen hoorde de blijde boodschap met volledige instemming, en de lof was unaniem, zelfs met inbegrip van de predikanten.

2. De vrienden in Los Angeles en San Francisco zijn zeer standvastig in het Verbond. Als zij de minste schending van iemand bespeuren, mijden zij hem volledig. Want zij weten dat zo iemand bezig is de lampen van het geloof, ontstoken door het licht van het Verbond, te doven en daarmee zwakheid en onverschilligheid in de goddelijke Zaak te veroorzaken. Bijvoorbeeld, de standvastigen onderwijzen iemand. Dan gaan de overtreders naar hem toe en boezemen hem argwaan in totdat hij lauw wordt. Er zijn hier in Chicago al twintig jaar overtreders. Wat hebben ze gedaan? Niets. Hebben ze iemand kunnen onderrichten? Hebben zij in kerken kunnen spreken of elders publiek kunnen toespreken? Hebben zij iemand kunnen overtuigen van de Zaak? Zij doen niets anders dan de lampen die wij aansteken doven. De vrienden in San Francisco zijn buitengewoon standvastig. Zij ontvangen geen overtreders in hun huizen. Onlangs ging een overtreder naar die stad. De bahá’í-vrienden wezen hem af en zeiden: “Je hoort niet bij ons. Waarom probeer je onder ons te komen?” Vandaag is het belangrijkste principe van het geloof standvastigheid in het Verbond, omdat standvastigheid in het Verbond verschillen afwendt. Daarom moet u standvastig zijn als bergen.

3. Na het heengaan van Christus verschenen er velen die facties, scheuringen en discussies veroorzaakten. Het werd moeilijk om te weten wie de juiste weg volgde. Een van deze verstoorders was Nestorius, een Syriër, die verkondigde dat Christus geen Profeet van God was. Hierdoor ontstond een splitsing en een sekte die de nestorianen werden genoemd. De katholieken verklaarden dat Jezus Christus de Zoon van God was, en verklaarden zelfs dat Hij de Godheid zelf was. De protestanten verkondigden de leer dat Christus twee elementen belichaamde: het menselijke en het goddelijke. Kortom, er ontstond verdeeldheid in de religie van God, en men wist niet welke de juiste weg was, omdat er geen aangesteld middelpunt was waarnaar Christus iedereen verwees, geen opvolger wiens woord een poort naar de waarheid was. Als Christus een verbond met een of andere ziel had geopenbaard, en iedereen had opgedragen zich aan zijn woord en uitleg als juist vast te klampen, zou het onmiskenbaar zijn geweest welk geloof en welke verklaring geldig en waar was.

4. Aangezien er geen aangewezen uitlegger van het Boek van Christus was, maakte iedereen aanspraak op gezag door te zeggen: “Dit is de ware weg en andere zijn dat niet.” Om meningsverschillen als deze af te wenden en te voorkomen dat iemand verdeeldheid of een sekte zou creëren, stelde de Gezegende Volmaaktheid, Bahá’u’lláh, een centraal gezaghebbend Persoon aan en benoemde Hem tot de uitlegger van het Boek. Dit houdt in dat de mensen in het algemeen de betekenissen van het Boek niet begrijpen, maar deze aangewezen Persoon wel. Daarom zei Bahá’u’lláh: “Hij is de uitlegger van Mijn Boek en het Middelpunt van Mijn Testament.” In de laatste verzen van het Boek worden voorschriften geopenbaard, die verklaren dat u zich, “Na Mij,” tot een speciaal Persoon moet wenden en “wat Hij zegt juist is.” In het Boek van het Verbond verklaart Bahá’u’lláh dat met deze twee verzen deze Persoonlijkheid wordt bedoeld. In al Zijn Boeken en Tafelen heeft Hij degenen die standvastig zijn in het Verbond geprezen en degenen die dat niet zijn, berispt. Hij zei: “Voorwaar, schuw hen die in het Verbond wankelen. Voorwaar, God is de Bevestiger van de standvastigen.” In Zijn gebeden heeft Hij gezegd: “O God! Maak hen die standvastig zijn in het Verbond gezegend en verneder hen die dat niet zijn. O God! Wees de Beschermer van hem die Hem beschermt en bevestig hem die het Middelpunt van het Verbond bekrachtigt.” Vele uitspraken zijn gericht tegen de overtreders van het Verbond, met als beoogd doel dat er geen tweedracht ontstaat in de gezegende Zaak. Dat niemand zegt: “Mijn mening is dit” en dat allen weten Wie de gezaghebbende uitlegger is en dat wat Hij zegt juist is. Bahá’u’lláh heeft geen enkele ruimte gelaten voor verdeeldheid. Natuurlijk zijn er sommigen die vijandig zijn, sommigen die aanhangers zijn van zelfzucht, anderen die vasthouden aan hun eigen ideeën en weer anderen die tweedracht willen zaaien in de Zaak. Judas Iskariot bijvoorbeeld was een van de discipelen, maar toch verraadde hij Christus. Zoiets is in het verleden gebeurd, maar in deze tijd heeft de Gezegende Volmaaktheid verklaard: “Deze persoon is de uitlegger van Mijn Boek en allen moeten zich tot Hem wenden.” Het doel is om verdeeldheid en geschillen onder Zijn volgelingen af te wenden. Ondanks deze waarborg en voorziening tegen onenigheid, zijn er bepaalde zielen hier in Amerika en een paar in ‘Akká die dit uitdrukkelijke gebod hebben geschonden. Twintig jaar lang hebben deze overtreders niets bereikt. Hebben zij iets bereikt in Chicago? De vrienden hier moeten zijn zoals de vrienden in San Francisco. Telkens wanneer zij de minste overtreding van iemand voelen, moeten zij zeggen: “Verdwijn! U zult zich niet met ons inlaten.”

– 116 –
1 november 1912
Het huis van mevrouw Corinne True
5338 Kenmore Avenue, Chicago, Illinois
Aantekeningen van Gertrude Buikema

1. Ik ben blij met iedereen die hier vanavond aanwezig is en ik ben blij de vrienden van God en de dienaressen van de Genadevolle te ontmoeten. Geloofd zij God! De gezichten stralen en de harten worden aangetrokken tot het Koninkrijk van Abhá. Het geloof is onmiskenbaar op de gezichten van allen te lezen, en dit is een bron van vreugde. De Gezegende Volmaaktheid, Bahá’u’lláh, heeft bijna vijftig jaar ontberingen en tegenslagen doorstaan. Er was geen beproeving of moeilijkheid die Hij niet onderging, en toch verdroeg Hij alles in volmaakte vreugde en geluk.

2. Zij die Hem aanschouwden waren verzekerd van Zijn grote geluk, want geen spoor van droefheid of verdriet was ooit zichtbaar op Zijn gelaat. Zelfs in de gevangenis was Hij als een koning getroond in majesteit en grootheid, en Hij gedroeg Zich altijd volkomen zelfverzekerd en waardig. Wanneer de officieren en hooggeplaatsten van de regering aan Hem werden voorgesteld, werden zij onmiddellijk respectvol. Zijn verhevenheid en waardigheid waren ontzagwekkend. Vergeet niet: Hij was een gevangene en zat daadwerkelijk in de gevangenis. Hij doorstond beproevingen en calamiteiten met als enig doel ons te verlichten en opdat onze harten aangetrokken zouden worden tot het Koninkrijk van God, onze gezichten zouden stralen met de blijde boodschap van God; opdat wij ondergedompeld zouden worden in de oceaan van licht en als schitterende en stralende kaarsen de donkere nissen zouden verlichten en de streken zouden overspoelen met helderheid. Als ik nu rondkijk, zie ik dat uw gezichten – geloofd zij God! – stralen, uw harten zijn vervuld van de liefde van God en u denkt aan dienstbaarheid aan de Zaak van God. Daarom ben ik zeer gelukkig hier te zijn, en ik hoop dat dit geluk altijd met u zal zijn – een eeuwige toestand.

3. Wij bezochten San Francisco en gingen van daaruit naar Los Angeles. In deze plaatsen vonden wij de meest toegewijde vrienden. Echt ijverig en vol vuur van de liefde van God, is hun enige doel steeds het Koninkrijk van Abhá te dienen. Ik hoop dat u nog trouwer mag dienen en alle andere vrienden voorgaat. Moge het vuur van de liefde van God in Chicago zo ontvlammen dat alle steden in Amerika worden aangestoken. Dit is mijn hoop.

4. Mijn derde bezoek hier drukt de mate van mijn verlangen om u te zien uit en de mate van mijn liefde. Men dacht dat ik rechtstreeks van San Francisco naar New York zou gaan en vandaar naar het Oosten, echter gedreven door buitensporige liefde heb ik Chicago opnieuw bezocht om met u in verbondenheid en aantrekkingskracht samen te zijn. Ik hoop dat deze drie bezoeken de meeste vruchtbare toekomstige resultaten zullen opleveren. Moge u allen tekenen van eenheid worden, moge ieder een vaandel van Bahá’u’lláh zijn, ieder schitteren als een ster, ieder kostbaar en waardig worden in het Koninkrijk van God. Moge u een zodanige staat van geestelijkheid bereiken dat de mensen verbijsterd zullen zijn en zullen zeggen: “Voorwaar, deze zielen zijn op zichzelf een bewijs van de waarheid van Bahá’u’lláh, want door Zijn vorming zijn zij volledig geregenereerd. Deze zielen zijn weergaloos. Zij zijn werkelijk de mensen van het Koninkrijk en onderscheiden zich dan ook boven de mensen om hen heen. Dit is in werkelijkheid een bewijs van Bahá’u’lláh. Zie hoe opgeleid en verlicht zij zijn geworden.”

5. Toen deze Zaak in het Oosten verscheen, offerden de vrienden en volgelingen zich tot het uiterste op en gaven alles op. Het is een veelzeggend en prachtig feit dat, hoewel het kostbaarste op aarde het leven is, toch twintigduizend mensen zich vrijwillig op de weg van het martelaarschap hebben opgeofferd. Onlangs werden in Yazd tweehonderd bahá’í-vrienden op wrede wijze vermoord. Zij gingen naar de plaats van het martelaarschap in de grootste vervoering van aantrekkingskracht, glimlachend van vreugde en met dankbaarheid naar hun vervolgers. Sommigen van hen boden hun beulen zoetigheden aan en zeiden: “Proef hiervan, opdat u ons met zoetheid en genoegen de gezegende beker van het martelaarschap schenkt.” Onder deze geliefden en verheerlijkten waren een aantal vrouwen die op de meest wrede wijze werden terechtgesteld. Sommigen werden in stukken gehakt. Hun beulen, niet tevreden met deze slachting, staken anderen in brand en hun lichamen werden verteerd. Tijdens deze verschrikkelijke beproevingen was er geen enkele ziel onder de bahá’í-vrienden die zich verzette of terugkrabbelde. Zij boden geen weerstand, hoewel de bahá’ís in die stad zeer moedig en sterk waren. Qua fysieke kracht en standvastigheid had één van deze bahá’ís veel van hun vijanden kunnen weerstaan, maar zij aanvaardden het martelaarschap in de geest van volledige berusting en onverzettelijkheid. Velen van hen stierven terwijl zij uitriepen: “O Heer! Vergeef hun, zij weten niet wat zij doen. Als zij het wisten, zouden zij dit kwaad niet begaan.” In de greep van het martelaarschap offerden zij gewillig alles wat zij in dit leven bezaten.

6. In bepaalde profetieën staat dat wanneer het vaandel van God in het Oosten verschijnt, de tekenen ervan in het Westen zichtbaar zullen worden. Dit is werkelijk goed nieuws en een blijde boodschap voor u. Ik hoop dat deze belofte in u mag worden vervuld en dat allen mogen getuigen van de geest en de waarheid van de profetische aankondiging, die zegt: “Voorwaar, het vaandel van God is verschenen in het Oosten, en zijn tekenen zijn in het Westen tot bloei gekomen.” Deze constatering zal een bron van grote vreugde zijn voor alle vrienden in het Oosten die het goede nieuws verwachten en wachten op de blijde boodschap uit het Westen. Zij verheugen zich erop te horen dat de vrienden in het Westen standvastig en vastberaden zijn geworden, dat zij zich hebben onderscheiden door de eenheid van de mensenwereld tot stand te brengen, dat zij zelfs hun leven offeren voor de fundamenten van de internationale vrede, dat zij de lichten van het Koninkrijk zijn geworden en hebben bewezen de manifestaties van goddelijke barmhartigheid te zijn, dat de vrienden in het Westen de uitdrukking zijn van de gunsten van de Gezegende Volmaaktheid, de sterren van de schenking van God, gezegende bomen en bloemen in de tuin van Zijn zuiverheid en heiligheid. Elk goed nieuws van het Westen is de oorzaak van vreugde in het Oosten en een bron van diepe dankbaarheid voor hen. Zij vieren feest en loven God voor de gezegende tijding. Als de gelegenheid zich voordoet, zouden zij zonder de minste aarzeling hun leven voor u geven. De vrienden in het Oosten zijn allen verenigd en eensgezind.

7. Er is niemand die wankelt in het Oosten, niemand die zich verzet tegen het Verbond van God. Er is geen enkele ziel onder de bahá’ís in Perzië die zich verzet tegen het Verbond. Zij zijn allen standvastig. Als een ziel in deze Zaak wil spreken, zullen zij vragen: “Is dit een woord van uzelf, of is het op gezag van het Middelpunt van het Verbond? Als u het gezag heeft van het Middelpunt van het Verbond, toon het dan. Waar is de brief van Hem? Waar is Zijn handtekening?” Als hij de brief overlegt, zullen zij hem aanvaarden. Als hij dat niet doet, zeggen zij: “Wij kunnen uw woorden niet aanvaarden omdat zij slechts van u uitgaan en tot u terugkeren. Wij hebben geen opdracht van de Gezegende Volmaaktheid, Bahá’u’lláh, u te gehoorzamen. Hij heeft een Boek geopenbaard waarin Hij met ons een Verbond heeft gesloten om een aangesteld Middelpunt van het Verbond te gehoorzamen. Hij heeft niet met ons een verbond gesloten om u te gehoorzamen. Daarom wordt uw verklaring verworpen. U moet bewijs leveren van uw autoriteit en bekrachtiging. Het is ons bevolen ons tot één Middelpunt te wenden. Wij gehoorzamen niet aan verschillende middelpunten. De Gezegende Volmaaktheid heeft een Verbond met ons gesloten, en wij houden ons aan dit Verbond en Testament. Wij luisteren niet naar iets anders, want er kunnen mensen opstaan die hun eigen woorden spreken en het is ons bevolen geen aandacht aan hen te schenken.”

8. Dat was niet zo in vroegere beschikkingen. Christus heeft bijvoorbeeld geen middelpunt van gezag en uitleg aangewezen. Hij zei niet tegen Zijn volgelingen: “Gehoorzaam degene die Ik heb uitgekozen.” Bij een gelegenheid vroeg Hij Zijn discipelen: “Wie zegt u dat Ik ben?” Simon Petrus antwoordde en zei: “U bent de Christus, de Zoon van de levende God.” Christus, die het geloof van Petrus wilde bevestigen, zei: “U bent Petrus, en op deze rots zal Ik mijn kerk bouwen,” wat betekent dat het geloof van Petrus het ware geloof was. Het was een bekrachtiging van het geloof van Petrus. Hij zei niet dat allen zich tot Petrus moesten wenden. Hij zei niet: “Hij is de tak die zich uitstrekt van mijn oude wortel.” Hij zei niet: “O God! Zegen allen die Petrus dienen. O God! Degradeer hen die hem niet gehoorzamen. Mijd hem die het Verbond schendt. O God! U weet dat ik allen liefheb die standvastig zijn in het Verbond.” Dit is echter in alle Boeken, Geschriften en Brieven van Bahá’u’lláh geopenbaard met betrekking tot het aangewezen Middelpunt van het Verbond in deze beschikking. Daarom onderscheidt de Bahá’í-beschikking zich op dit punt van alle andere, omdat het doel van Bahá’u’lláh was dat er niemand kon opstaan om geschillen en verdeeldheid te veroorzaken. Na het vertrek van Christus ontstonden er verschillende sekten en gezindtes, die elk beweerden het ware kanaal van het christendom te zijn, maar geen van hen bezat een geschreven autoriteit van Christus. Geen van hen kon een bewijs van Hem overleggen, toch maakten zij allen aanspraak op Zijn steun en goedkeuring. Bahá’u’lláh heeft met Zijn eigen pen een Verbond en Testament geschreven, waarin wordt verklaard dat allen zich moeten wenden tot Degene die Hij heeft aangewezen als het Middelpunt van het Verbond en hem gehoorzamen. Dank daarom God dat Bahá’u’lláh de weg recht heeft gemaakt. Hij heeft alle dingen duidelijk uitgelegd en elke deur geopend voor vooruitstrevende zielen. Er is geen reden voor aarzeling door wie dan ook. Het doel van het Verbond was eenvoudigweg om geschillen en verdeeldheid af te wenden, zodat niemand zou kunnen zeggen: “Mijn mening is de ware en geldige.”

9. Elke mening die door het Middelpunt van het Verbond wordt uitgesproken is juist en er is geen reden voor ongehoorzaamheid door wie dan ook. Wees waakzaam, want misschien zijn er onder u overtreders (náqiḍín) van het Verbond. Luister niet naar hen. Lees het Boek van het Verbond. Allen is bevolen het Verbond te gehoorzamen, en de eerste vermaning is gericht aan de zonen van Bahá’u’lláh, de Takken: “U moet zich wenden tot het aangewezen Middelpunt, Hij is de uitlegger van het Boek.”

10. Mocht iemand dit gebod overduidelijk schenden en niet gehoorzamen, kan hij dan nog zeggen dat hij bahá’í is? Als iemand niet gehoorzaamt aan het uitdrukkelijke gebod van Christus, kan hij dan naar waarheid zeggen dat hij een christen is?

11. Ter afsluiting wil ik zeggen dat ik zeer verheugd ben over deze bijeenkomst. Ik zal voor u bidden en de bekrachtiging vragen van de Gezegende Volmaaktheid. Geloofd zij God! U moet dankbaar zijn dat Hij u uit de mensen van de wereld heeft gekozen, dat zo’n glorieuze schenking en zulke eindeloze genaden en gunsten voor u zijn bestemd. U moet niet kijken naar de huidige verworvenheden, want dit is slechts het begin zoals ten tijde van Christus. Binnenkort zult u zien dat u zich onder alle mensen zult onderscheiden. In elk opzicht zal de goddelijke bekrachtiging u ondersteunen, en de uitstraling van het Koninkrijk van Bahá’u’lláh zal uw gelaat verlichten. Wees werkelijk dankbaar voor al deze zegeningen. Ik hoop dat ik altijd goed nieuws van u mag horen, waaruit blijkt dat de vrienden in Chicago bezig zijn met dienstbaarheid aan de goddelijke Zaak, vervuld van de vreugde van het bevorderen van het Woord van God, bezig met het verspreiden van de leringen van Bahá’u’lláh en het betonen van liefde en vriendelijkheid aan de hele mensheid. Dit is mijn hoop en verwachting. Ik weet zeker dat u zich zult inspannen om dit te bereiken, zodat de vrienden in Perzië en ik het geluk van goede tijdingen mogen ervaren. Moge u voor ons een bron van vreugde en geluk zijn, een bron van rust en kalmte.

Toespraak van ‘Abdu’l-Bahá in Cincinnati
5 november 1912
– 117 –
5 november 1912
Grand Hotel
Cincinnati, Ohio
Van stenografische aantekeningen

1. Aangezien wij in Cincinnati zijn, de woonplaats van President Taft, die zulke nobele diensten heeft bewezen in de zaak van de vrede, zal ik een verklaring afleggen voor de mensen van Cincinnati en Amerika in het algemeen. In het Oosten werd mij meegedeeld dat er in Amerika veel voorstanders van vrede zijn. Daarom heb ik mijn geboorteland verlaten om mij hier te verenigen met hen die de vaandeldragers zijn van internationale verzoening en overeenstemming. Nu ik van kust tot kust heb gereisd, vind ik de Verenigde Staten van Amerika uitgestrekt en vooruitstrevend, de regering rechtvaardig en billijk, de natie nobel en onafhankelijk. Ik heb vele bijeenkomsten bijgewoond waar internationale vrede werd besproken en ben altijd zeer verheugd om de resultaten van dergelijke bijeenkomsten te zien, want een van de belangrijkste beginselen van Bahá’u’lláh’s leringen is de totstandbrenging van overeenstemming tussen de volkeren van de wereld. Hij heeft dit beginsel vijftig jaar geleden in het Oosten gevestigd en onderricht. Hij verkondigde de internationale eenheid, riep de religies van de wereld op tot harmonie en verzoening en bracht vriendschappen tot stand tussen vele rassen, sekten en gemeenschappen. In die tijd schreef Hij brieven aan de koningen en heersers van de wereld, waarin Hij hen opriep om op te staan en met Hem samen te werken aan het verspreiden van deze beginselen, zeggende dat de stabiliteit en vooruitgang van de mensheid alleen verwezenlijkt kon worden door de eenheid van natiën. Door Zijn inspanningen werd dit principe van universele harmonie en overeenstemming praktisch gedemonstreerd in Perzië en andere landen. Vandaag de dag zijn er in Perzië bijvoorbeeld veel mensen van verschillende rassen en religies die de aansporingen van Bahá’u’lláh hebben opgevolgd en in liefde en vriendschap samenleven zonder religieuze, patriottische of raciale vooroordelen – moslims, joden, christenen, boeddhisten, zoroastriërs en vele anderen.

2. Amerika is opgestaan om de leer van vrede te verspreiden, de verlichting van de mensheid te vergroten en geluk en voorspoed te schenken aan de mensenkinderen. Dit zijn de beginselen en bewijzen van goddelijke beschaving. Amerika is een nobele natie, de vaandeldrager van vrede in de hele wereld en werpt licht op alle gebieden. Andere natiën zijn niet onbelemmerd en vrij van intriges en complicaties zoals de Verenigde Staten, daarom zijn zij niet in staat om universele harmonie tot stand te brengen. Maar Amerika – geloofd zij God! – is in vrede met de hele wereld en is het waard de vlag van broederschap en internationale overeenstemming te hijsen. Wanneer dit gebeurt, zal de rest van de wereld dit aanvaarden. Alle natiën zullen zich aansluiten bij het aannemen van de leer van Bahá’u’lláh die meer dan vijftig jaar geleden werd geopenbaard. In Zijn brieven vroeg Hij de parlementen van de wereld om hun wijste en beste mensen naar een internationale wereldconferentie te sturen die over alle kwesties tussen de volkeren zou moeten beslissen en universele vrede zou moeten vestigen. Dit zou het hoogste hof van beroep zijn. Het parlement van de mensheid waarvan dichters en idealisten zo lang hebben gedroomd, zou werkelijkheid worden. De verwezenlijking ervan zou verstrekkender zijn dan het tribunaal van Den Haag.

3. Ik ben president Taft zeer dankbaar dat hij zijn invloed heeft aangewend om universele vrede tot stand te brengen. Wat hij heeft bereikt bij het sluiten van verdragen met verschillende natiën is zeer goed, maar wanneer we een interparlementair orgaan hebben, bestaande uit afgevaardigden van alle natiën van de wereld en gericht op het handhaven van overeenstemming en goede wil, zal de utopische droom van wijzen en dichters, het parlement van de mensheid, verwezenlijkt worden.

Toespraken van ‘Abdu’l-Bahá in Washington, D.C.
6 – 10 november 1912
– 118 –
6 november 1912
Universalist Church
13th and L Streets NW, Washington, D.C.
Aantekeningen van Joseph H. Hannen

1. Geloofd zij God! Het vaandel van vrijheid wordt hooggehouden in dit land. U geniet politieke vrijheid. U geniet vrijheid van denken en spreken, religieuze vrijheid, raciale en persoonlijke vrijheid. Dit is zeker waardering en dankbaarheid waard. Laat mij in dit verband de vrijheid, gastvrijheid en universele ontvangst noemen die mij tijdens mijn recente reizen door Amerika ten deel vielen. Ook wil ik graag ten volle een antwoord geven op de hartelijke ontvangst en de vriendelijke houding van de eerwaarde doctor, pastor van deze kerk, wiens liefdevolle en levendige ontvankelijkheid in het bijzonder waardering verdient. Mensen die leiders in het denken zijn, moeten zeker een voorbeeld nemen aan zijn vriendelijkheid en welwillendheid. Vrijzinnigheid is essentieel in deze tijd – rechtvaardigheid en billijkheid ten aanzien van alle natiën en volkeren. De menselijke houding mag niet beperkt zijn, want God is onbeperkt, en wie de dienaar is aan de drempel van God moet ook vrij zijn van beperkingen. De wereld van het bestaan is een emanatie van de genadevolle eigenschap van God. God heeft de waarneembare wereld verlicht door Zijn uitstorting van barmhartigheid, en Hij is genadig en vriendelijk voor Zijn hele schepping. Daarom moet de mensenwereld altijd de ontvanger zijn van de gaven van Zijn majesteit, de eeuwige Heer, zoals Christus heeft verklaard: “Wees daarom volmaakt, zoals uw Vader die in de hemel is, volmaakt is.” Want Zijn overvloed daalt, zoals het licht en de warmte van de zon in de materiële hemel, gelijkelijk neer op alle mensen. Bijgevolg moet de mens de les van vriendelijkheid en weldadigheid van God zelf leren. Zoals God vriendelijk is voor de gehele mensheid, moet ook de mens vriendelijk zijn voor zijn medeschepselen. Als zijn houding rechtvaardig en liefdevol is ten opzichte van zijn medemensen en de hele schepping, dan is hij het inderdaad waard om het beeld en de gelijkenis van God te worden genoemd.

2. Verbondenheid en vriendschap is van verschillende aard. Het kan een familievereniging zijn, de intieme relatie van het huishouden. Deze is beperkt en onderhevig aan verandering en verstoring. Hoe vaak gebeurt het niet dat in een gezin liefde en overeenstemming veranderen in vijandschap en tegenstand. Een andere vorm van verbondenheid komt tot uiting in patriottisme. De mens houdt van zijn medemensen omdat ze tot hetzelfde geboorteland behoren. Dit is ook beperkt en onderhevig aan verandering en desintegratie, zoals bijvoorbeeld wanneer zonen van hetzelfde vaderland tegenover elkaar staan in oorlog, bloedvergieten en strijd. Nog een andere verbondenheid of vriendschap komt voort uit raciale eenheid, de eenheid van raciale afkomst, die banden van verwantschap en vereniging voortbrengt. Ook deze heeft haar beperkingen en is vatbaar voor verandering, want vaak is er oorlog en dodelijke strijd geweest tussen mensen en natiën van dezelfde raciale afkomst. Er is een vierde soort verbondenheid, de houding van de mens tegenover de mensheid zelf, de onbaatzuchtige liefde voor de mensheid en de erkenning van de fundamentele menselijke band. Hoewel deze onbeperkt is, is zij toch vatbaar voor verandering en teloorgang. Zelfs van deze universele vriendschappelijke band komt het beoogde resultaat niet. Wat is dan wel het beoogde resultaat? Liefdevolle vriendschap tussen alle menselijke schepselen en een vaste, onverwoestbare verbondenheid die alle goddelijke mogelijkheden en betekenissen in de mensheid omvat. Daarom is het onmiskenbaar dat verbondenheid, liefde en vriendelijkheid gebaseerd op familie, geboorteland, ras of een houding van altruïsme noch voldoende noch blijvend zijn, omdat ze allemaal beperkt zijn, beperkt en onderhevig aan verandering en verstoring. Want in de familie heerst onenigheid en vervreemding. Tussen zonen van hetzelfde vaderland heerst strijd en burgeroorlog. Tussen mensen van een bepaald ras heerst vaak vijandigheid en haat en zelfs onder de altruïsten bieden uiteenlopende meningen en een gebrek aan onbaatzuchtige toewijding weinig hoop op een blijvende en onverwoestbare eenheid onder de mensen.

3. Daarom heeft de Heer der mensheid Zijn heilige, goddelijke Manifestaties in de wereld laten komen. Hij heeft Zijn hemelse Boeken geopenbaard om geestelijke verbondenheid tot stand te brengen en door de kracht van de Heilige Geest heeft hij het mogelijk gemaakt dat volmaakte vriendschap onder de mensheid wordt verwezenlijkt. En wanneer door de ademtochten van de Heilige Geest deze volmaakte verbinding en overeenstemming onder de mensen tot stand worden gebracht – deze verbondenheid en liefde die geestelijk zijn van aard, deze liefdevolle vriendelijkheid die hemels is, deze verbindende banden die goddelijk zijn – verschijnt er een eenheid die onverbrekelijk en onveranderlijk is en nooit aan verandering onderhevig. Zij is en blijft altijd gelijk. Denk bijvoorbeeld aan de grondslag van de verbondenheid die Christus heeft gelegd. Merk op hoe die verbinding bevorderlijk was voor eenheid en overeenstemming en hoe zij verschillende zielen op een vlak van uniforme verworvenheden bracht, waar zij bereid waren hun leven voor elkaar op te offeren. Zij waren tevreden om afstand te doen van bezittingen en bereid om met vreugde het leven zelf op te offeren. Zij leefden samen in zoveel liefde en vriendschap dat zelfs Galenus, de beroemde Griekse filosoof die geen christen was, in zijn werk getiteld “De vooruitgang der volkeren” zei dat religieuze overtuigingen in hoge mate bijdragen aan het fundament van ware beschaving. Als bewijs daarvoor zei hij: “Een bepaalde groep mensen uit onze tijd staat bekend als christenen. Deze genieten de overtreffende trap van morele beschaving. Elk van hen is als een groot filosoof omdat zij in de grootste liefde en vriendschap samenleven. Zij offeren hun leven op voor elkaar. Zij offeren wereldse bezittingen voor elkaar op. Van het christelijke volk kun je zeggen dat ze als één persoon zijn. Er is een band tussen hen die onverbrekelijk is in karakter.”

4. Het is daarom evident dat de basis van ware verbondenheid, de oorzaak van liefdevolle samenwerking en wederkerigheid en de bron van ware vriendelijkheid en onbaatzuchtige toewijding niets anders is dan de ademtochten van de Heilige Geest. Zonder deze invloed en bezieling is het onmogelijk. Wij kunnen misschien door andere motieven enkele niveaus van verbondenheid verwezenlijken, maar dit zijn beperkte banden en aan verandering onderhevig. Wanneer menselijke vriendschap gegrondvest is op de Heilige Geest, is zij eeuwig, onveranderlijk, onbeperkt.

5. In verschillende delen van het Oosten was er een tijd waarin verbondenheid, liefdevolle genegenheid en alle prijzenswaardige eigenschappen van de mensheid leken te zijn verdwenen. Er was geen sprake van patriottische, religieuze of raciale broederschap. In plaats daarvan heersten er onverdraagzaamheid, haat en vooroordelen. De aanhangers van elke religie waren gewelddadige vijanden van de andere, vervuld van vijandigheid en gretig om bloed te vergieten. De huidige oorlog op de Balkan is een parallel van deze omstandigheden. Kijk eens naar het bloedvergieten, de wreedheid en de onderdrukking die daar zelfs in deze verlichte eeuw aanwezig zijn en dat allemaal gebaseerd op religieuze vooroordelen en onenigheid. Want de betrokken volken behoren tot dezelfde rassen en landen van geboorte, niettemin zijn zij wreed en genadeloos tegen elkaar. Vergelijkbare betreurenswaardige omstandigheden heersten in Perzië in de negentiende eeuw. Duisternis en onwetend fanatisme waren wijdverbreid en er was geen spoor van vriendschap of verbondenheid onder de rassen. Integendeel, mensenharten waren vervuld van woede en haat, duisternis en somberheid waren overal aanwezig in de levens en omstandigheden van mensen. Op zo’n moment verscheen Bahá’u’lláh aan de goddelijke horizon, ja, als de heerlijkheid van de zon, en in die grove duisternis en hopeloosheid van de mensenwereld scheen een groot licht. Hij vestigde de eenheid van de mensenwereld en verklaarde dat alle mensen als schapen zijn en dat God de werkelijke en ware Herder is. De Herder is één, en alle mensen behoren tot Zijn kudde.

6. De mensenwereld is één en God is voor iedereen even vriendelijk. Wat is dan de bron van onvriendelijkheid en haat in de mensenwereld? Deze ware Herder houdt van al Zijn schapen. Hij leidt ze in groene weiden. Hij brengt ze groot en beschermt ze. Wat is dan de bron van vijandschap en vervreemding onder de mensen? Vanwaar dit conflict en deze strijd? De echte grondoorzaak is het gebrek aan religieuze eenheid en verbondenheid, want in elk van de grote religies vinden we bijgeloof. Blinde imitatie van geloofsbelijdenissen, en theologische formules worden aangehangen in plaats van de goddelijke grondbeginselen. Hierdoor ontstaan verschillen en afwijkingen tussen mensen in plaats van overeenstemming en vriendschap. Bijgevolg is er strijd, haat en oorlog ontstaan, gebaseerd op deze afwijkingen en scheidingen. Als wij de grondslagen van de goddelijke religies onderzoeken, zien wij dat zij één zijn, absoluut onveranderlijk en nooit aan verandering onderhevig. Zo bevat elk van de goddelijke religies twee soorten wetten of verordeningen. De ene soort betreft de wereld van de moraal en de ethische instellingen. Dit zijn de essentiële verordeningen. Zij brengen en wekken de kennis en liefde van God, de liefde voor de mensheid, de deugden van de mensenwereld, de eigenschappen van het goddelijke Koninkrijk, de wedergeboorte en de opstanding uit het koninkrijk der natuur. Deze vormen een aard van goddelijke wet die voor iedereen geldt en nooit aan verandering onderhevig is. Vanaf het begin van de cyclus van Adam tot op heden is deze fundamentele wet van God onveranderlijk gebleven. Dit is het fundament van goddelijke religie.

7. De tweede categorie omvat wetten en instellingen die voorzien in menselijke behoeften en omstandigheden naargelang de omstandigheden van tijd en plaats. Deze zijn accidenteel, van geen wezenlijk belang en hadden nooit tot oorzaak en bron van menselijke twisten gemaakt mogen worden. In de tijd van Mozes bijvoorbeeld – vrede zij met Hem! – volgens de vereisten van die periode, was echtscheiding toegestaan. Tijdens de cyclus van Christus, voor zover echtscheiding niet in overeenstemming was met de tijd en de omstandigheden, heeft Jezus Christus deze afgeschaft. In de cyclus van Mozes was het toegestaan meerdere vrouwen te hebben. Maar in de tijd van Christus bestond de noodzaak die dit toestond niet en was daarom verboden. Mozes leefde in de wildernis en de woestijn van de Sinaï, daarom waren Zijn verordeningen en geboden in overeenstemming met die omstandigheden. De straf voor diefstal was het afhakken van iemands hand. Een dergelijke verordening was in overeenstemming met het woestijnleven, maar is niet verenigbaar met de huidige omstandigheden. Dergelijke verordeningen vormen daarom het tweede of niet-essentiële deel van de goddelijke religies en zijn niet van belang, omdat zij betrekking hebben op menselijke handelingen die steeds veranderen overeenkomstig de eisen van tijd en plaats. Daarom zijn de wezenlijke grondslagen van de goddelijke religies één. Als dit waar is, waarom zou er dan vijandigheid en strijd tussen hen bestaan? Waarom moeten deze haat en oorlog, wreedheid en bloedvergieten voortduren? Is dit toegestaan en gerechtvaardigd? God verhoede het!

8. Een essentieel principe van Bahá’u’lláh’s leer is dat religie de oorzaak moet zijn van eenheid en liefde onder de mensen, dat zij de hoogste uitdrukking van goddelijkheid is, de aanmoediging tot leven, de bron van eer en het eeuwige bestaan. Het is niet de bedoeling dat religie vijandschap en haat opwekt of de bron wordt van tirannie en onrechtvaardigheid. Mocht zij de oorzaak blijken te zijn van vijandigheid, tweedracht en vervreemding van de mensheid, dan is de afwezigheid van religie zeker te verkiezen. Religieuze leringen zijn zoals een kuur die tot doel heeft de mensheid te behandelen en te genezen. Als het enige resultaat van een behandeling louter een diagnose en een vruchteloze discussie over de symptomen zou zijn, zou het beter zijn haar op te geven en af te schaffen. In die zin zou de afwezigheid van religie ten minste enige vooruitgang naar eenheid betekenen. Bovendien moet religie in overeenstemming zijn met het verstand en met de conclusies van de wetenschap. Want religie, rede en wetenschap zijn werkelijkheden. Daarom moeten deze drie, als werkelijkheden, overeenstemmen en met elkaar in overeenstemming worden gebracht. Een vraag of beginsel dat religieus van aard is, moet door de wetenschap worden bekrachtigd. De wetenschap moet het geldig verklaren en de rede moet het bekrachtigen, zodat het vertrouwen kan wekken. Als de religieuze leer echter in strijd is met de wetenschap en het verstand, dan is het ongetwijfeld bijgeloof. De Heer der mensheid heeft ons verstand geschonken waarmee wij de werkelijkheid kunnen onderscheiden. Hoe kan de mens dan met recht een stelling aanvaarden die niet in overeenstemming is met de processen van de rede en de beginselen van de wetenschap? Een dergelijke koers kan de mens zeker niet inspireren tot vertrouwen en waar geloof.

9. De leringen van Bahá’u’lláh belichamen vele beginselen, ik geef u slechts een samenvatting. Een van deze beginselen betreft de gelijkwaardigheid van mannen en vrouwen. Hij verklaarde dat, aangezien allen zijn geschapen naar het beeld en de gelijkenis van de ene God, er in de ogen van God geen onderscheid naar geslacht bestaat. Hij die het zuiverst van hart is, wiens kennis groter is en die uitblinkt in vriendelijkheid jegens de dienaren van God, staat het dichtst bij de Heer, onze Schepper, ongeacht zijn geslacht. In de lagere rijken, de dierlijke en plantaardige, vinden wij geslachtsonderscheid in functie en organisme. Alle planten, bomen en dieren zijn door de schepping aan dat onderscheid onderworpen, maar onder elkaar is er absolute gelijkwaardigheid zonder verder onderscheid naar geslacht. Waarom zou de mens dan een onderscheid maken dat de lagere schepselen niet in acht nemen? Vooral als wij beseffen dat allen tot hetzelfde koninkrijk en dezelfde soort behoren en dat allen de bladeren van één boom zijn, de golven van één zee? De enige redelijke verklaring is dat de vrouw niet dezelfde opleidingsmogelijkheden heeft gekregen als de man. Want als zij dezelfde mogelijkheden voor vorming en ontwikkeling had gekregen als de man, zou zij ongetwijfeld hetzelfde niveau hebben bereikt. In de ogen van God bestaat er geen onderscheid, beiden zijn als één en beschikken over gelijke mogelijkheden. Daarom zal de vrouw door gelijke kansen en ontwikkeling dezelfde voorrechten verdienen en bereiken. Toen Jezus Christus aan het kruis stierf, waren de discipelen die getuige waren van Zijn kruisiging, verontrust en geschokt. Zelfs Petrus, een van de grootste van Zijn volgelingen, verloochende Hem driemaal. Maria Magdalena bracht hen bijeen en bekrachtigde hun geloof door te zeggen: “Waarom twijfelt u? Waarom vreest u? O Petrus! Waarom heeft u Hem verloochend? Want Christus is niet gekruisigd. De werkelijkheid van Christus is altijd levend, immerdurend en eeuwig. Voor die goddelijke werkelijkheid is er geen begin en geen einde, daarom kan er geen dood zijn. Hooguit het lichaam van Jezus heeft de dood ondergaan.” Kortom, deze vrouw heeft, alleen en zonder helper, de discipelen veranderd en standvastig gemaakt. Dit is een bewijs van buitengewone kracht en voortreffelijke eigenschappen, een bewijs dat de vrouw het equivalent van en complementair aan de man is. Degene die beter getraind en opgeleid is, wiens bekwaamheid groter is en wiens volmaaktheid hoger is, is het meest onderscheiden en waardig – of het nu een man of een vrouw is.

11. Door de leringen van Bahá’u’lláh werd de horizon van het Oosten stralend en luisterrijk gemaakt. Zielen die naar Zijn woorden hebben geluisterd en Zijn boodschap hebben aanvaard, leven vandaag samen in volledige vriendschap en liefde. Zij offeren zelfs hun leven voor elkaar op. Zij doen afstand van wereldse bezittingen voor elkaar en geven elkaar de voorkeur boven zichzelf. Dit is te danken aan de verklaring en de vestiging van de eenheid van de mensenwereld. Vandaag de dag zijn er in Perzië bijeenkomsten en vergaderingen waar zielen die verlicht zijn door de leringen van Bahá’u’lláh – vertegenwoordigers van moslims, christenen, joden, zoroastriërs, boeddhisten en van de verschillende gezindtes van elk – zich verenigen in volmaakte vriendschap en absolute overeenstemming. Onder hen is een prachtige broederschap en liefde ontstaan, en allen zijn verenigd in geest en dienstbaarheid aan internationale vrede. Meer dan twintigduizend bahá’ís hebben hun leven gegeven in het martelaarschap voor de Zaak van God. De regeringen van het Oosten kwamen tegen hen in opstand, vastbesloten om hen uit te roeien. Zij werden meedogenloos gedood, maar dag na dag nam hun aantal toe, dag na dag vermenigvuldigden zij hun kracht en werden zij welsprekender. Zij zijn gesterkt door de werkzaamheid van een wonderbaarlijke geestelijke kracht. Hoe primitief en angstaanjagend is de wreedheid van de mens tegen zijn medemens! Kijk toch eens wat er nu in de Balkan gebeurt, wat een bloedvergieten er plaatsvindt. Zelfs de wilde dieren en roofdieren begaan zulke daden niet. De meest meedogenloze wolf doodt slechts één schaap per dag en dat zelfs voor zijn voedsel. Maar nu vernietigt één man in de Balkan wel tien medemensen. De bevelhebbers van legers beroemen zich erop tienduizend mensen te hebben gedood, niet voor voedsel, maar eerder voor militaire overheersing, territoriale hebzucht, roem en bezit van het stof der aarde. Zij doden voor nationale verrijking, hoewel deze aardbol slechts een donkere wereld van grove materie is. Het is een wereld van verdriet en smart, een wereld van teleurstelling en ongeluk, een wereld van de dood. Want per slot van rekening is de aarde slechts het eeuwige graf, de grote, universele begraafplaats van de gehele mensheid. En toch vechten de mensen om dit kerkhof, voeren oorlog en strijd en doden elkaar. Wat een onwetendheid! Hoe ruim is de aarde met ruimte in overvloed voor iedereen! Hoe attent is de voorzienigheid die zo heeft toegewezen dat ieder mens er zijn levensonderhoud aan kan ontlenen! De Heer, onze Schepper, bepaalt niet dat iemand moet verhongeren of in armoede moet leven. Allen zijn bedoeld om deel te nemen aan de gezegende en overvloedige gaven van onze God. In wezen zijn alle oorlog en bloedvergieten in de mensenwereld te wijten aan het gebrek aan eenheid tussen religies, die door bijgeloof en het aanhangen van theologische dogma’s de ene werkelijkheid, die de bron en de basis van alle religies is, hebben verduisterd.

12. Wat het Amerikaanse volk betreft: Deze nobele natie, intelligent, bedachtzaam en nadenkend, wordt niet gedreven door motieven van territoriale verrijking en zucht naar heerschappij. Haar grenzen zijn afgebakend en geografisch gescheiden van andere natiën. Hier vinden we een eenheid van belang en eenheid van nationaal beleid. Dit zijn inderdaad Verenigde Staten. Daarom bezit deze natie het vermogen en de capaciteit om de banier van de internationale vrede hoog te houden. Moge dit nobele volk de oorzaak zijn van de vereniging van de mensheid. Mogen zij de hemelse beschaving en verlichting verspreiden, de oorzaak worden van de verspreiding van de liefde van God, de solidariteit van de mensheid verkondigen en de oorzaak zijn van de leiding van het menselijk ras. Daarom vraag ik u om deze uiterst belangrijke kwestie met de grootste aandacht en inspanning te bestuderen. Moge de mensenwereld vrede en kalmte vinden en deze donkere aarde veranderen in een rijk van straling. Mogen Oost en West elkaar de hand reiken. Moge de eenheid van God weerspiegeld en volledig geopenbaard worden in de harten van de mensheid en moge de hele mensheid de manifestaties van de gunsten van God blijken te zijn.

13. Uiteraard zijn er onder de mensen ook een aantal die gebreken hebben, maar het is onze taak om hen door middel van vriendelijke begeleiding en onderwijs in staat te stellen om te helen. Sommigen zullen moreel ziek blijken te zijn, zij moeten zo behandeld worden dat zij kunnen genezen. Anderen zijn onvolwassen en als kinderen, zij moeten worden opgeleid en getraind, zodat zij wijs en volwassen worden. Zij die slapen moeten worden gewekt. De onverschilligen moeten bewust en opmerkzaam worden. Maar dit alles moet geschieden in een sfeer van vriendelijkheid en liefde en niet door ruzie, vijandschap of haat, want dat is in strijd met het welbehagen van God. Wat in de ogen van God aanvaardbaar is, is liefde. Liefde is in werkelijkheid de belangrijkste uitstraling van het goddelijke en de grootste schittering van God.

14. O Gij meedogend Heer, Gij die vrijgevig en bekwaam zijt! Wij zijn Uw dienaren die door Uw voorzienigheid worden beschut. Laat Uw blik van genegenheid op ons rusten. Schenk onze ogen licht, onze oren gehoor, en ons hart begrip en liefde. Breng onze ziel vreugde en geluk met Uw blijde tijdingen. O Heer! Wijs ons het pad naar Uw koninkrijk en doe ons allen herleven met de adem van de Heilige Geest. Verleen ons eeuwig leven en bekleed ons met oneindige eer. Verenig het mensdom en verlicht de wereld der mensheid. Mogen wij allen Uw pad volgen, naar Uw goedertierenheid verlangen en naar de mysteriën van Uw koninkrijk zoeken. O God! Verenig ons en verbind onze harten met Uw onverbrekelijke band. Waarlijk, Gij zijt de Gever, Gij zijt de Vriendelijke en Gij zijt de Almachtige.

– 119 –
7 november 1912
Het huis van de heer en mevrouw Arthur J. Parsons
1700 18th Street NW, Washington, D.C.
Aantekeningen van Joseph H. Hannen

1. Denk aan de huidige gebeurtenissen op de Balkan, waar een grote oorlogsbrand woedt en er veel bloed vergoten wordt. Vrijwel de gehele mensenwereld rouwt en klaagt vanwege de heropleving van deze rampzalige omstandigheden. Regeringen bevinden zich in een proces van verandering en transformatie. De soevereiniteit van de oosterse natiën wankelt, de uitkomsten zijn uiterst onzeker. Daarom wil ik over dit onderwerp tot u spreken.

2. Ik zal uw aandacht in het bijzonder vestigen op de aspecten van deze oorlog die Bahá’u’lláh veertig jaar geleden volledig en uitvoerig heeft voorspeld. Tijdens Zijn ballingschap en terwijl Hij onder bewaking stond in de gevangenis van ‘Akká richtte Hij een brief aan de Sultan van Turkije. Hij stuurde ook brieven aan Napoleon III en aan de Sjah van Perzië. Al Zijn brieven aan de koningen en heersers der aarde werden gebundeld in een boek dat 35 jaar geleden in Bombay, India, werd gepubliceerd. Er kwamen verschillende edities van dit boek uit.

3. Ik heb een exemplaar bij me van een uitgave die tweeëntwintig jaar geleden is verschenen. In 1891 schreef professor E.G. Browne van de Universiteit van Cambridge, Engeland, een boek waarin hij zijn bezoek aan ‘Akká in detail beschreef. Dit werd opgevolgd door een tweede deel waarin hij fragmenten citeerde uit Bahá’u’lláh’s brieven aan de koningen en heersers. Er zijn ook vertalingen van enkele van deze brieven in uw bibliotheken. Wanneer u ze krijgt, zult u de opmerkelijke uitspraken van Bahá’u’lláh lezen.

4. Ik zal u uit de Arabische tekst de woorden voorlezen die Bahá’u’lláh heeft geschreven in Zijn Brief aan de Sultán van Turkije. Zij zullen voor u worden vertaald terwijl ik lees. “O Koning! U heeft datgene begaan waardoor Mohammed, de Profeet van God, weeklaagt in de hoogste hemel. Voorwaar, de wereld heeft u trots gemaakt, zodat u zich heeft afgekeerd van het aangezicht van Hem door Wiens licht de leden van het hemelse gezelschap zijn verlicht; en u zich weldra in duidelijk verlies zult bevinden. U heeft zich met de Perzische leider tegen Mij verenigd, nadat Ik van de verheven plaats van grootheid en macht tot u ben gekomen met een zaak die de ogen van hen die dicht bij God staan heeft vertroost. Voorwaar, dit is een dag waarop het Vuur door alle dingen spreekt, verkondigend dat de Geliefde van de twee werelden is gekomen, en uit alles een Bemiddelaar is opgestaan om te luisteren naar het Woord van uw Heer, de Kostbare, de Wetende. Denkt u dat u het vuur kunt doven dat God aan de horizon heeft ontstoken? Nee! Bij Hemzelf, de Ware, indien u zou behoren tot hen die weten. Integendeel, door hetgeen u heeft gedaan is zijn vuur toegenomen en zijn vlammenzee vergroot. Het zal de aarde en al wie zich daarop bevindt omvatten. Aldus is de zaak beschikt, en wie zich ook in de hemelen en op de aarde bevindt, kan Zijn bevel niet weerstaan.

5. De dag nadert waarop het Land van Mysterie (Adrianopel) en wat zich ernaast bevindt, zal worden veranderd en uit de handen van de koning zal gaan, en oproer zal ontstaan, en de stem van klaagzang zal worden aangeheven, en de bewijzen van onheil aan alle kanten zullen worden geopenbaard, en verwarring zal zich verspreiden vanwege wat deze gevangenen is overkomen door toedoen van de legers van onderdrukking. De loop der dingen zal veranderd worden, en de omstandigheden zullen zo smartelijk worden, dat zelfs het zand op de verlaten heuvels zal weeklagen, en de bomen op de bergen zullen wenen, en bloed zal vloeien uit alle dingen. Dan zult u het volk in grote nood zien. Was de Farao in staat om God te verhinderen door zijn heerschappij uit te oefenen toen hij op de aarde rebelleerde en tot de ongehoorzamen behoorde? Waarlijk, wij hebben de Bemiddelaar (Mozes) uit zijn huis doen komen, ondanks zijn wil; waarlijk, wij waren daartoe in staat. En gedenk, toen Nimrod het vuur van polytheïsme aanstak, waarmee hij Gods vriend [Abraham] wilde verbranden. Voorwaar, wij doofden het vuur door de waarheid en deden Nimrod duidelijk verdriet. Voorwaar, de onderdrukker [koning van Perzië] doodde de Geliefde der Werelden [de Báb] opdat hij daardoor het licht van God onder Zijn schepselen zou doven en de mensheid zou beroven van het zuivere levenswater in de dagen van zijn Heer, de Machtige, de Vriendelijke. Wij hebben de zaak openbaar gemaakt in het land en Zijn vermelding verheven onder de belijders van Gods Eenheid. Waarlijk, de Dienaar is zeker gekomen om de wereld tot leven te wekken en harmonie te brengen onder al wie zich op de gehele aarde bevindt. Wat God wil, zal zegevieren en u zult de aarde zien als de tuin van Abhá. Aldus is het geschreven door de pen van bevel in een onherroepelijk Tafel.”

6. Er staan nog veel meer profetieën in dit boek, vooral in de brief aan de Sjah van Perzië, die allemaal zijn uitgekomen. Omdat ze lang zijn, hebben we geen tijd om ze te citeren.

7. Het doel van deze citaten is om aan te tonen dat Bahá’u’lláh’s grote onderneming in het Oosten was om de mensheid te verenigen, om hen tot overeenstemming en verzoening te brengen, om zo de eenheid van de mensenwereld te openbaren, de weg te bereiden voor internationale vrede en de fundamenten te leggen voor geluk en welzijn. Maar de natiën hebben niet naar Zijn oproep en boodschap geluisterd. De Perzische en Turkse regeringen kwamen in opstand tegen Zijn Zaak, en het resultaat is dat deze beide regeringen uiteengevallen en verslagen zijn. Als zij aandacht hadden gehad voor Zijn bevelen en Zijn vermaningen hadden aanvaard, zouden zij beschermd zijn geweest. Zij zouden geluk en voorspoed hebben genoten. Zij zouden met elkaar verbonden zijn geweest in banden van vriendschap en broederschap, gebruikmakend van de bijzondere weldaden van liefde en eenheid en wonend in het betoverende paradijs van het goddelijke Koninkrijk. Maar helaas, de bevelen en leiding van de Gezegende zijn verzaakt en genegeerd. Dag na dag hebben zij hun eigen plannen en verbeeldingen gevolgd, totdat nu het vuur van oorlog hevig woedt.

– 120 –
7 november 1912
Het huis van de heer en mevrouw Arthur J. Parsons
1700 18th Street NW, Washington, D.C.
Aantekeningen van Joseph H. Hannen

1. In de natuur zien we onder levende organismen een onophoudelijke strijd om het bestaan. Overal worden we geconfronteerd met bewijzen van het fysieke overleven van de sterkste. Dit is precies de bron van fouten en misverstanden in de meningen en theorieën van mensen die niet beseffen dat de wereld van de natuur inherent gebreken vertoont in oorzaak en gevolg en dat de gebreken daarin moeten worden weggenomen door educatie. Neem bijvoorbeeld de mens zelf. Als we menselijke wezens bestuderen, zoals de inheemse stammen van Centraal-Afrika, die zijn grootgebracht in volledige onderwerping aan de heerschappij van de natuur, zullen we hen zeker gebrekkig vinden. Zij hebben geen religieuze opvoeding en evenmin geven zij blijk van enige vooruitgang in de richting van beschaving. Zij zijn eenvoudigweg opgegroeid en ontwikkeld op het natuurlijke niveau van barbarisme. Wij vinden hen bloeddorstig, immoreel en dierlijk van aard, zozeer zelfs dat zij elkaar doden en opeten. Het is daarom onmiskenbaar dat de wereld van de natuur zonder hulp onvolmaakt is, omdat het een vlak is waarop de strijd om het fysieke bestaan zich uitdrukt.

2. Als een stuk grond in zijn natuurlijke staat wordt gelaten, zullen er wilde onkruiden, doornen en bomen van de wildernis op groeien. Maar als we datzelfde stuk grond bewerken, zal het resultaat zijn dat het zich ontdoet van natuurlijke onvolkomenheden en verandert in een prachtige rozentuin of een boomgaard met vruchtbare bomen. Dit is het bewijs dat de wereld van de natuur gebrekkig is. Het stichten van scholen en het opzetten van onderwijssystemen in de wereld zijn bedoeld om de gebreken van de natuur te vervangen door deugden en volmaaktheden. Als er geen gebreken waren, zou er geen behoefte zijn aan vorming, cultuur en onderwijs, maar aangezien we merken dat kinderen vorming en scholing nodig hebben is dat een overtuigend bewijs dat de wereld van de natuur ontwikkeld moet worden. Veel dingen tonen dit duidelijk aan. Een van de fundamentele aanwijzingen is het overleven van de sterksten in het dierenrijk, hun onwetendheid, zinnelijkheid en ongebreidelde instincten en driften. Daarom is er in de natuurlijke wereld behoefte aan een Opvoeder en Leraar voor de mensheid. Hij moet universeel zijn in Zijn vermogens en verworvenheden. Leraren zijn er in twee soorten: universele en bijzondere. De universele Leraren zijn de Profeten van God, en de bijzondere leraren zijn de filosofen. De filosofen zijn in staat een beperkte kring van menselijke zielen op te leiden en te trainen, terwijl de heilige, goddelijke Manifestaties van God de mensheid een algemene opvoeding geven. Zij staan op om universele morele vorming te geven. Mozes bijvoorbeeld was een universele Leraar. Hij vormde en disciplineerde het volk Israël, stelde hen in staat zich te redden uit de diepste afgrond van wanhoop en onwetendheid en zorgde ervoor dat zij een hoge graad van kennis en ontwikkeling bereikten. Zij waren gevangenen en in slavernij en door Hem werden zij vrij. Hij leidde hen uit Egypte naar het Heilige Land en opende de deuren van hun vooruitgang naar een hogere beschaving. Door Zijn vorming vestigde dit onderdrukte en vertrapte volk, slaven en gevangenen van de Farao’s, de luister van de soevereiniteit van Salomo. Dit is een voorbeeld van een universele Leraar, een universele Opvoeder. En, denk aan Christus: hoe die wonderbaarlijke uitdrukking van eenheid de Romeinse, Griekse, Egyptische, Syrische en Assyrische volken opleidde en ethische vorming gaf en hen samenbond in een volk met een blijvende en onverbrekelijke band. Deze bevolkingsgroepen waren voorheen in vijandschap en in een staat van voortdurende vijandigheid en strijd. Hij verbond hen, bracht hen tot overeenstemming, schonk de mensheid rust en legde de grondslag voor het menselijk welzijn in de hele wereld. Daarom was Hij een ware Opvoeder, de Leraar van de werkelijkheid.

3. Wanneer wij de toestand in het Oosten vóór de opkomst van de Profeet van Arabië nagaan, stellen wij vast dat op het gehele Arabische schiereiland intense geestelijke duisternis en de grootste onwetendheid heersten onder de inwoners. Deze stammen voerden voortdurend oorlog, moordden en vergoten bloed, verbrandden en plunderden elkaars huizen en leefden in omstandigheden van grootse vernedering en zedeloosheid. Zij waren lager en wreder dan de dieren. Mohammed verscheen als Profeet te midden van zo’n volk. Hij voedde deze barbaarse stammen op, bevrijdde hen uit hun onwetendheid en wreedheid en maakte een einde aan de voortdurende strijd en haat die onder hen hadden bestaan. Hij bracht overeenstemming en verzoening onder hen tot stand, verenigde hen en leerde hun elkaar als broeders te beschouwen. Door Zijn vorming gingen zij snel vooruit in aanzien en beschaving. Zij waren voorheen onwetend, zij werden wijs. Zij waren barbaars, zij bereikten verfijning en cultuur. Zij waren vernederd en veracht, hun beschaving en bekendheid verspreidden zich over de hele wereld. Dit is het perfecte bewijs dat Mohammed een Opvoeder en Leraar was.

4. In de negentiende eeuw heersten er onrust en vijandschap tussen de volkeren van het Oosten. Apathie en onwetendheid kenmerkten de volkeren. Ze waren somber en duister, negeerden God en waren onderhevig aan de lagere instincten en hartstochten van de mens. De strijd om het bestaan was intens en universeel. Op zo’n moment verscheen Bahá’u’lláh onder hen als een lichtende ster aan het firmament en overspoelde het Oosten met Zijn licht. Hij verkondigde nieuwe beginselen en leringen. Hij legde een basis voor nieuwe instellingen die de geest zelf zijn van het modernisme, het licht van de wereld, de ontwikkeling van de samenleving en blijvende eer. De zielen die luisterden naar deze leringen onder de verschillende oosterse volkeren, deden onmiddellijk afstand van de geest van strijd en vijandigheid en begonnen zich te verenigen in goede wil en vriendschap. Vanuit de uitersten van vijandigheid bereikten zij het toppunt van liefde en broederschap. Zij hadden oorlog gevoerd en ruzie gemaakt, nu zijn zij liefdevol en leven samen in volledige eenheid en overeenstemming. Onder hen vindt u vandaag geen religieuze, politieke of patriottische vooroordelen. Zij zijn vriendelijk, liefdevol en verenigen zich in het grootste geluk. Zij nemen geen deel aan de oorlog en de strijd die in het Oosten plaatsvindt. Hun houding tegenover alle mensen is die van goede wil en liefdevolle vriendelijkheid. Onder hen is een vaandel van universele vrede ontvouwd. Het licht van leiding heeft hun zielen vervuld. Het is licht op licht, liefde op liefde. Dit is de opvoeding en vorming van Bahá’u’lláh. Hij heeft deze zielen naar deze norm geleid en hen leringen gegeven die eeuwige verlichting verzekeren. Iedereen die goed op de hoogte is van Zijn leringen zal zeggen: “Voorwaar, ik verklaar dat deze woorden de verlichting van de mensheid vormen, dat dit de eeuwige eer is, dat dit hemelse voorschriften zijn en de oorzaak van eeuwig leven onder de mensen.”

– 121 –
8 november 1912
Eighth Street Temple, Synagogue
Washington, D.C.
Aantekeningen van Joseph H. Hannen

1. God is één, de luister van God is één, en de mensheid bestaat uit de dienaren van die ene God. God is vriendelijk voor allen. Hij schept allen en zorgt voor allen, en allen staan onder Zijn zorg en bescherming. De Zon van Waarheid, het Woord van God, schijnt op de gehele mensheid. De goddelijke wolk stort haar kostbare regen neer. De zachte luchtwervelingen van Zijn barmhartigheid waaien, en de gehele mensheid is ondergedompeld in de oceaan van Zijn eeuwige rechtvaardigheid en liefdevolle genegenheid. God heeft de mensheid uit hetzelfde geslacht geschapen, opdat zij in goede vriendschap met elkaar omgaan, elkaar liefhebben en in eenheid en broederschap samenleven.

2. Maar wij hebben gehandeld in strijd met de wil en het welbehagen van God. Wij zijn de oorzaak geweest van vijandschap en verdeeldheid. Wij hebben ons van elkaar afgescheiden en zijn tegen elkaar in verzet en strijd gekomen. Hoeveel oorlogen zijn er niet geweest tussen volkeren en natiën! Wat een bloedvergieten! Talloos zijn de steden en huizen die zijn verwoest. Dit alles was in strijd met het welbehagen van God, want Hij wil liefde voor de mensheid zien. Hij is genadig en barmhartig voor al Zijn schepselen. Hij heeft vriendschap en gemeenschap onder de mensen verordend.

3. De toestand van verschil en verscheidenheid die wij onder elkaar hebben veroorzaakt in naam van religie is het meest betreurenswaardig van alles, waarbij verbeeld wordt dat vervreemding en verwijdering een eerste plicht is in ons religieus geloof, dat wij elkaar moeten mijden en elkaar moeten beschouwen als besmet met dwaling en ontrouw. In werkelijkheid zijn de grondslagen van de goddelijke religies één en dezelfde. De verschillen die tussen ons zijn ontstaan, zijn te wijten aan blinde imitaties van dogmatische overtuigingen en het vasthouden aan voorouderlijke vormen van aanbidding. Abraham was de stichter van de werkelijkheid. Mozes, Christus en Mohammed waren de manifestaties van de werkelijkheid. Bahá’u’lláh was de heerlijkheid van de werkelijkheid. Dit is niet zomaar een bewering; het zal worden bewezen.

4. Laat mij uw aandacht vragen voor dit onderwerp. De goddelijke religies belichamen twee soorten verordeningen. Ten eerste zijn er de essentiële, of geestelijke, leringen van het Woord van God. Dit zijn het geloof in God, het verwerven van deugden die volmaakte menselijkheid kenmerken, prijzenswaardige moraal, het verwerven van de gunsten en gaven die van de goddelijke luister uitgaan – kortom, de verordeningen die betrekking hebben op het gebied van zeden en ethiek. Dit is het fundamentele aspect van de religie van God, en dit is van het grootste belang omdat kennis van God de fundamentele vereiste van de mens is. De mens moet de eenheid van het goddelijke begrijpen. Hij moet de voorschriften van God leren kennen en aanvaarden en de zekerheid beseffen dat de ethische ontwikkeling van de mensheid afhankelijk is van religie. Hij moet zich ontdoen van alle gebreken en streven naar het bereiken van hemelse deugden, opdat hij kan bewijzen het beeld en de gelijkenis van God te zijn. In de Bijbel staat dat God zei: “Laat ons de mens maken naar ons beeld, naar onze gelijkenis.” Het is vanzelfsprekend dat het genoemde beeld en de gelijkenis niet van toepassing zijn op de vorm en de gestalte van een mens, omdat de werkelijkheid van het goddelijke niet beperkt is tot enige vorm of gestalte. Nee, eerder worden de eigenschappen en kenmerken van God bedoeld. Zoals God rechtvaardig is verklaard, zo moet ook de mens rechtvaardig zijn. Zoals God liefdevol en vriendelijk is voor alle mensen, zo moet de mens ook liefdevolle vriendelijkheid betonen aan de gehele mensheid. Zoals God trouw en waarachtig is, moet de mens dezelfde eigenschappen tonen in de mensenwereld. Zoals God barmhartig is voor iedereen, zo moet de mens bewijzen dat hij de manifestatie van barmhartigheid is. Kortom: het beeld en de gelijkenis van God vormen de eigenschappen van God, en het is de bedoeling dat de mens de ontvanger wordt van de stralen van de goddelijke eigenschappen. Dit is de essentiële grondslag van alle goddelijke religies, de werkelijkheid zelf, op allen van toepassing. Abraham verkondigde en Mozes proclameerde dit. Christus en alle Profeten hebben dit vaandel en dit aspect van de goddelijke religie hooggehouden.

5. Ten tweede zijn er wetten en verordeningen die tijdelijk en niet-essentieel zijn. Deze betreffen menselijke betrekkingen en relaties. Zij zijn van accidentele aard en onderhevig aan verandering naargelang de eisen van tijd en plaats. Deze verordeningen zijn noch permanent noch fundamenteel. Zo was het in de tijd van Noach opportuun om [het eten van] zeevruchten als wettig te beschouwen. Daarom gebood God Noach om zich tegoed te doen aan alle zeedieren. In de tijd van Mozes was dit niet in overeenstemming met de bestaansmogelijkheden van Israël. Daarom werd een tweede gebod geopenbaard, dat de wet op voedsel uit de zee gedeeltelijk introk. In de tijd van Abraham – vrede zij met Hem! – werd kamelenmelk beschouwd als wettig en aanvaardbaar voedsel, evenals het vlees van de kameel. Maar in de tijd van Jacob, vanwege een bepaalde gelofte die hij aflegde, werd dit onwettig. Dit zijn niet-essentiële, tijdelijke wetten. In de Bijbel staan bepaalde geboden die de tijdgeest kenmerkten van die periode en het licht waren van die tijd. Volgens de wet van de Thora werd bijvoorbeeld de hand afgehakt van iemand die een bepaald bedrag had gestolen. Is het in deze tijd praktisch en redelijk om iemands hand af te hakken voor de diefstal van een dollar? In de Thora staan tien verordeningen betreffende moord. Zouden deze vandaag de dag van kracht kunnen worden? Ongetwijfeld niet. De tijden zijn veranderd. Volgens de uitdrukkelijke tekst van de Bijbel moet iemand die de wet van de sabbat verandert of overtreedt, of die op de sabbat vuur aanraakt, gedood worden. Vandaag de dag is een dergelijke wet afgeschaft. De Thora verklaart dat als iemand een respectloos woord spreekt tegen zijn vader, hij de doodstraf moet krijgen. Kan dit nu worden afgedwongen? Nee, de menselijke omstandigheden zijn veranderd. Evenzo werden in de tijd van Christus bepaalde ondergeschikte verordeningen gehandhaafd die in overeenstemming waren met die tijd.

6. Het is dus onomstotelijk aangetoond dat het grondbeginsel van de religie van God blijvend en onveranderlijk is. Het is dat vaste grondbeginsel dat de vooruitgang en de stabiliteit van de samenleving en de verlichting van de mensheid verzekert. Het is altijd de oorzaak geweest van liefde en rechtvaardigheid onder de mensen. Het werkt aan de ware verbondenheid en vereniging van de hele mensheid, want het verandert nooit en is niet aan vervanging onderhevig. De accidentele, of niet-essentiële, wetten die de omgang in de maatschappij en de dagelijkse gang van zaken regelen, zijn veranderlijk en kunnen worden ingetrokken.

7. Nu mijn vraag: Wat is het doel van het Profeetschap? Waarom heeft God de Profeten gezonden? Het spreekt vanzelf dat de Profeten de Opvoeders en de Leraren van de mensheid zijn. Zij komen om de mensheid universeel onderwijs te geven, om de mensheid op te leiden, om de mensheid uit de afgrond van wanhoop en verlatenheid te verheffen en om de mens in staat te stellen het hoogtepunt van vooruitgang en heerlijkheid te bereiken. Mensen verkeren in duisternis; de Profeten brengen hen in het rijk van het licht. Zij verkeren in een staat van volstrekte onvolmaaktheid; de Profeten geven hun volmaaktheden. Het doel van de profetische opdracht is niets anders dan de opvoeding en begeleiding van mensen. Daarom moeten wij acht slaan op en uitzien naar de mens die aldus bekwaam is – dat wil zeggen, iedere ziel die zich bewijst als de Opvoeder van de mensheid en de Leraar van het menselijk ras, is ongetwijfeld de Profeet van Zijn tijd.

8. Laten wij bijvoorbeeld de gebeurtenissen bespreken uit de geschiedenis van Mozes – op Hem ruste vrede! Hij verbleef in Midian in een tijd dat de kinderen Israëls in gevangenschap en slavernij verkeerden in het land Egypte, onderworpen aan iedere vorm van tirannie en ernstige onderdrukking. Zij waren ongeletterd en onwetend en ondergingen wrede beproevingen en ervaringen. Zij bevonden zich in zo’n staat van hulpeloosheid en onmacht dat het spreekwoordelijk was om te stellen dat één Egyptenaar tien Israëlieten kon verslaan. Op zo’n moment en onder zulke barre omstandigheden verscheen Mozes en schitterde met hemelse glans. Hij redde Israël uit de slavernij van Farao en bevrijdde hen uit gevangenschap. Hij leidde hen uit het land Egypte en naar het Heilige Land. Zij waren verstrooid en gebroken; Hij verenigde en disciplineerde hen, verleende hun de zegen van wijsheid en kennis. Zij waren slaven geweest; Hij maakte hen tot vorsten. Zij waren onwetend; Hij maakte hen geleerd. Zij waren onvolmaakt; Hij stelde hen in staat volmaaktheid te bereiken. Kortom, Hij leidde hen uit hun toestand van hopeloosheid en bracht hen doeltreffend vooruit op het vlak van vertrouwen en moed. Zij werden beroemd in de oudheid, totdat uiteindelijk in het hoogtepunt en de pracht van hun nieuwe beschaving de heerlijkheid van de soevereiniteit van Salomo werd bereikt. Door de leiding en vorming van Mozes werden deze slaven en gevangenen het leidende volk onder de natiën. Niet alleen in fysieke en militaire superioriteit waren zij vermaard, maar in alle gradaties van kunst, letterkunde en verfijning was hun roem wijdverbreid. Zelfs de beroemde filosofen van Griekenland reisden naar Jeruzalem om bij de Israëlitische wijzen te studeren, waar zij vele lessen in filosofie en wijsheid ontvingen. Onder deze filosofen was de beroemde Socrates. Hij bezocht het Heilige Land en studeerde met de profeten van Israël en verwierf de beginselen van hun filosofische leringen en kennis van hun geavanceerde kunsten en wetenschappen. Na zijn terugkeer in Griekenland vestigde hij de leer die bekend staat als de eenheid van God. Het Griekse volk kwam tegen hem in opstand, en uiteindelijk werd hij vergiftigd in tegenwoordigheid van de koning. Hippocrates en vele andere Griekse filosofen zaten aan de voeten van de geleerde Israëlitische artsen en namen hun uiteenzettingen over wijsheid en innerlijke waarheid in zich op.

9. Aangezien Mozes door de invloed van zijn grootse missie de Israëlieten uit een lage staat van ontluistering en vernedering heeft bevrijd, hen op een niveau van aanzien en verheerlijking heeft gebracht, hen heeft gedisciplineerd en opgeleid, is het noodzakelijk dat wij tot een eerlijk en rechtvaardig oordeel komen over zo’n wonderbaarlijke Leraar. Want in deze grootse prestatie stond Hij er alleen voor. Zou Hij zonder de steun en hulp van een hemelse macht een dergelijke verandering en toestand onder dit volk tot stand hebben kunnen brengen? Zou Hij een volk van vernedering tot heerlijkheid hebben kunnen verheffen zonder heilige en goddelijke steun?

10. Niets anders dan een goddelijke macht had dit kunnen doen. Daarin ligt het bewijs van het Profeetschap, want de opdracht van een Profeet is de opvoeding van het menselijk ras, zoals deze Persoon heeft volbracht, waardoor Hij een machtige Profeet onder de Profeten is en Zijn Boek het werkelijke Boek van God. Dit is een rationeel, direct en volmaakt bewijs.

11. Kortom, Mozes – vrede zij met Hem! – vestigde de wet van God, zuiverde de zeden van het volk Israël en gaf hun een stimulans tot nobelere en hogere verworvenheden. Maar na het vertrek van Mozes, na het verval van de luister van Salomo’s tijdperk en tijdens de regering van Jerobeam kwam er een grote verandering in dit volk. De hoge ethische normen en geestelijke volmaaktheden hielden op te bestaan. De omstandigheden en de zeden raakten verdorven, de religie werd ontluisterd en de volmaakte beginselen van de Mozaïsche wet werden verduisterd door bijgeloof en polytheïsme. Er ontstond oorlog en strijd tussen de stammen, en hun eenheid werd vernietigd. De volgelingen van Jerobeam I verklaarden zichzelf als de rechtmatige en geldige erfgenamen in koninklijke opvolging, en de aanhangers van Rechabeam maakten dezelfde aanspraak. Uiteindelijk werden de stammen verscheurd door vijandigheid en haat, de glorie van Israël werd verduisterd, en de verloedering was zo volledig dat in de stad Tyrus een gouden kalf werd opgericht als een voorwerp van aanbidding. Daarop zond God de profeet Elia, die het volk verloste, de wet van God vernieuwde en een tijdperk van nieuw leven voor Israël inluidde. De geschiedenis laat een nog latere verandering en transformatie zien toen deze eenheid en solidariteit werden gevolgd door een herhaalde versplintering van de stammen. Nebukadnezar, koning van Babylon, viel het Heilige Land binnen en voerde zeventigduizend Israëlieten gevangen naar Chaldea, waar de grootste tegenslagen, beproevingen en lijden dit ongelukkige volk troffen. Toen hervormden en herstelden de profeten van God opnieuw de wet van God, en in hun vernedering volgde het volk die opnieuw. Dit resulteerde in hun bevrijding, en onder het edict van Cyrus, koning van Perzië, was er een terugkeer naar de Heilige Stad. Jeruzalem en de tempel van Salomo werden herbouwd, en de luister van Israël werd hersteld. Dit duurde slechts een korte tijd; de moraal van het volk ging achteruit, en de omstandigheden bereikten een extreme toestand totdat de Romeinse generaal Titus Jeruzalem innam en het met de grond gelijk maakte. Plundering en verovering maakten de verwoesting compleet; Palestina werd een woestenij en een wildernis, en de Joden vluchtten uit het Heilige Land van hun voorouders. De oorzaak van deze desintegratie en versplintering was het feit dat Israël was afgeweken van het fundament van de wet van God die door Mozes was geopenbaard – namelijk het verwerven van goddelijke deugden, moraal, liefde, de ontwikkeling van kunsten en wetenschappen en de geest van de eenheid van de mensheid.

12. Ik wil nu dat u bepaalde feiten en uitspraken onderzoekt die het overwegen waard zijn. Het is mijn doel en voornemen om de religieuze vijandschap en haat, die mensen in de greep houdt, uit hun harten te wissen en alle religies tot overeenstemming en eenheid te brengen. Aangezien deze haat en vijandschap, deze onverdraagzaamheid en intolerantie voortkomen uit misverstanden, zal de werkelijkheid van religieuze eenheid zichtbaar worden wanneer deze misverstanden worden weggenomen. Want het grondbeginsel van de goddelijke religies is één fundament. Dit is de eenheid van openbaring of leringen. Maar helaas hebben wij ons van dat fundament afgekeerd door hardnekkig vast te houden aan verschillende dogmatische vormen en blinde navolging van voorouderlijke overtuigingen. Dit is de werkelijke oorzaak van vijandschap, haat en bloedvergieten in de wereld – de reden van verwijdering en vervreemding tussen de mensen. Daarom wens ik dat u uiterst rechtvaardig en eerlijk zult zijn in uw oordeel over de volgende uitspraken.

13. In de tijd dat het volk Israël werd geteisterd door de omstandigheden die ik heb genoemd, verscheen Jezus Christus onder hen. Jezus van Nazareth was een Jood. Hij was alleen en zonder hulp, alleen en uniek. Hij had geen helper. De joden verklaarden Hem onmiddellijk tot vijand van Mozes. Zij verklaarden dat Hij de vernietiger was van de Mozaïsche wetten en verordeningen. Laten we de feiten onderzoeken zoals ze zijn, de waarheid en werkelijkheid onderzoeken om tot een waar oordeel en conclusie te komen. Voor een volkomen eerlijke mening over deze kwestie moeten wij alles wat wij hebben opzij leggen en onafhankelijk onderzoeken. Deze Persoon, Jezus Christus, verklaarde dat Mozes de Profeet van God was en verklaarde dat alle profeten van Israël door God waren gezonden. Hij riep de Thora uit tot het werkelijke Boek van God en riep allen op zich te voegen naar de voorschriften ervan en de leringen van God te volgen. Het is een historisch feit dat de koningen van Israël gedurende een periode van vijftienhonderd jaar niet in staat waren de religie van het jodendom uit te dragen. In feite waren gedurende die periode de naam en de geschiedenis van Mozes beperkt tot de grenzen van Palestina en was de Thora een boek dat alleen in dat land bekend was. Maar door Christus, door de zegening van het Nieuwe Testament van Jezus Christus, werd het Oude Testament, de Thora, vertaald in zeshonderd verschillende talen en verspreid over de hele wereld. Het was door het christendom dat de Thora Perzië bereikte. Voor die tijd was er in dat land geen kennis van een dergelijk boek, maar Christus zorgde voor de verspreiding en aanvaarding ervan. Door Hem werd de naam van Mozes verheven en vereerd. Hij maakte de naam en de grootheid van de Israëlitische profeten bekend, en hij bewees de wereld dat de Israëlieten het volk van God waren. Wie van de koningen van Israël had dit kunnen bereiken? Zou zonder Jezus Christus de Bijbel, de Thora dit land van Amerika hebben bereikt? Zou de naam van Mozes over de hele wereld verspreid zijn? Zie de geschiedenis. Iedereen weet dat toen het christendom werd verspreid, er tegelijkertijd een verspreiding plaatsvond van de kennis van het jodendom en de Thora. In heel Perzië was er geen enkel deel van het Oude Testament, totdat de religie van Jezus Christus ervoor zorgde dat het overal verscheen, zodat vandaag de dag de Bijbel een standaardwerk is in dat land. Het is dus onmiskenbaar dat Christus een vriend van Mozes was, dat Hij Mozes liefhad en in Hem geloofde. Anders zou Hij Zijn naam en Profeetschap niet hebben herdacht. Dit is onmiskenbaar. Daarom zouden christenen en joden de grootste liefde voor elkaar moeten hebben, omdat de grondleggers van deze twee grote religies het in Boek en leringen volkomen met elkaar eens waren. Hun volgelingen zouden dat ook moeten zijn.

14. Wij hebben reeds de geldige bewijzen van het Profeetschap genoemd. Wij vinden dat het bewijs van de geldigheid van Mozes werd bevestigd en herhaald in Christus. Christus was ook een unieke en enige Persoon, geboren uit het geslacht van Israël. Door de kracht van Zijn Woord was Hij in staat mensen van de Romeinse, Griekse, Chaldeeuwse, Egyptische en Assyrische natiën te verenigen. Terwijl zij wreed, bloeddorstig en vijandig waren geweest, elkaar doodden, plunderden en gevangen namen, bracht Hij hen samen in een perfecte band van eenheid en liefde. Hij bracht hen tot overeenstemming en verzoening. Zulke machtige effecten waren het resultaat van de manifestatie van één enkele Ziel. Dit bewijst onomstotelijk dat Christus door God werd bijgestaan. Vandaag de dag erkennen en geloven alle christenen dat Mozes een Profeet van God was. Zij verklaren dat Zijn Boek het Boek van God was, dat de profeten van Israël echt en geldig waren en dat het volk Israël het volk van God vormde. Welk kwaad is hieruit voortgekomen? Welke schade kan er ontstaan door een verklaring van de joden dat Jezus ook een Manifestatie van het Woord van God was? Hebben de christenen geleden voor hun geloof in Mozes? Hebben zij enig verlies van religieus enthousiasme ervaren of zijn zij getuige geweest van enige nederlaag in hun religieuze geloof door te verklaren dat Mozes een Profeet van God was, dat de Thora een Boek van God was en dat alle profeten van Israël profeten van God waren? Het is onmiskenbaar dat hier geen verlies uit voortvloeit. En nu is het tijd voor de joden om te verklaren dat Christus het Woord van God was, en dan zal deze vijandschap tussen twee grote religies verdwijnen. Tweeduizend jaar lang hebben deze vijandschap en religieuze vooroordelen voortgeduurd. Er is bloed vergoten, er zijn beproevingen ondergaan. Deze paar woorden zullen het probleem oplossen en twee grote religies verenigen. Wat voor kwaad kan dit: dat zoals de christenen de naam van Mozes verheerlijken en prijzen, zo ook de joden de naam van Christus gedenken, Hem verklaren als het Woord van God en Hem beschouwen als een van de uitverkoren Boodschappers van God?

15. Een paar woorden over de Koran en de moslims. Toen Mohammed verscheen, sprak Hij over Mozes als een voornaam Man van God. In de Koran verwijst Hij op zeven verschillende plaatsen naar de uitspraken van Mozes, roept Hem uit tot Profeet en bezitter van een Boek, de Grondlegger van de wet en de Geest van God. Hij zegt: “Wie in Hem gelooft is aanvaardbaar in de ogen van God, en wie Hem of een van de profeten afwijst wordt door God verworpen.” Zelfs ter afsluiting roept Hij Zijn eigen verwanten op en zegt: “Waarom heeft u Mozes gemeden en niet geloofd? Waarom heeft u de Thora niet aanvaard? Waarom heeft u niet geloofd in de joodse profeten?” In een bepaalde soera van de Koran noemt Hij de namen van achtentwintig profeten van Israël en prijst hen allen. In die mate heeft Hij de profeten en de religie van Israël bekrachtigd en geprezen. De strekking is deze: dat Mohammed Mozes prees en verheerlijkte en het jodendom bekrachtigde. Hij verklaarde dat wie Mozes verloochent, besmet is en zelfs als hij berouw heeft, zal zijn berouw niet worden aanvaard. Hij verklaarde Zijn eigen familieleden ongelovig en onrein omdat zij de Profeten hadden verloochend. Hij zei: “Omdat jullie niet in Christus hebben geloofd, omdat jullie niet in Mozes hebben geloofd, omdat jullie niet in de Evangeliën hebben geloofd, zijn jullie ongelovig en besmet.” Op deze manier heeft Mohammed de Thora, Mozes, Christus en de profeten uit het verleden geprezen. Hij verscheen onder de Arabieren, die een nomadisch en ongeletterd volk waren, barbaars van aard en bloeddorstig. Hij leidde en vormde hen totdat zij een hoge graad van ontwikkeling bereikten. Door Zijn opvoeding en discipline stegen zij van de laagste niveaus van onwetendheid tot de hoogten van kennis en werden zij meesters in geleerdheid en filosofie. Wij zien daarom dat de bewijzen die van toepassing zijn op de ene Profeet evenzeer van toepassing zijn op de andere.

16. Ten slotte, aangezien de Profeten zelf, de Stichters, elkaar hebben liefgehad, geprezen en van elkaar hebben getuigd, waarom zouden wij dan van mening verschillen en vervreemd zijn? God is één. Hij is de Herder van allen. Wij zijn Zijn schapen en moeten daarom in liefde en eenheid samenleven. Wij moeten de geest van rechtvaardigheid en welwillendheid tegenover elkaar uitstralen. Zullen wij dit doen, of zullen wij afkeuring en een banvloek uitspreken, onszelf prijzen en alle anderen veroordelen? Wat voor goeds kan er uit een dergelijke houding en daad voortkomen? Integendeel, er kan alleen maar vijandschap en haat, onrecht en onmenselijkheid uit voortkomen. Is dit niet de grootste oorzaak geweest van bloedvergieten, ellende en verdrukking in het verleden?

17. Geloofd zij God! U leeft in een land van vrijheid. U bent gezegend met geleerde mensen, mensen die goed thuis zijn in de vergelijkende studie van religies. U beseft de noodzaak van eenheid en kent de grote schade die voortkomt uit vooroordelen en bijgeloof. Ik vraag u: is vriendschap en broederschap niet te verkiezen boven vijandschap en haat in de samenleving en de gemeenschap? Het antwoord is vanzelfsprekend. Liefde en vriendschap zijn absoluut noodzakelijk om het welbehagen van God te winnen, wat het doel is van alle menselijke verworvenheden. Wij moeten verenigd zijn. Wij moeten elkaar liefhebben. Wij moeten elkaar altijd prijzen. Wij moeten alle mensen loven en zo de verdeeldheid en haat die de vervreemding tussen de mensen hebben veroorzaakt, wegnemen. Anders zullen de toestanden van het verleden voortduren, waarbij wij onszelf prijzen en anderen veroordelen; aan godsdienstoorlogen zal geen einde komen, en religieuze vooroordelen, de voornaamste oorzaak van deze verwoesting en verdrukking, zullen toenemen. Hiervan moet worden afgezien, en de manier om dat te doen is de werkelijkheid te onderzoeken die aan alle religies ten grondslag ligt. Deze onderliggende werkelijkheid is de liefde voor de mensheid. Want God is één en de mensheid is één, en het enige credo van de profeten is liefde en eenheid.

– 122 –
9 november 1912
Het huis van de heer en mevrouw Arthur J. Parsons
1700 18th Street NW, Washington, D.C.
Aantekeningen van Joseph H. Hannen

1. De toespraak van gisteravond in de joodse synagoge heeft ongetwijfeld een aantal mensen verontrust, waaronder de eerbiedwaardige rabbijn die mij vanmiddag heeft bezocht. Samen hebben we de grondslagen nog eens doorgenomen, die ik nu ten behoeve van u zal doornemen.

2. Het was gisteravond niet mogelijk om het onderwerp helemaal duidelijk te maken aan de rabbijn, omdat hij erg in tijdnood was, maar vandaag was er voldoende gelegenheid om de uitspraken nog eens in detail te bekijken. Ik wens dat u ze grondig begrijpt en ze uit het hoofd leert, zodat u met de joden kunt spreken en hen zo misschien op het rechte pad kunt brengen.

3. De kern van ons onderwerp was dit: Wat is de opdracht van de Profeet en wat is het oogmerk van een goddelijke wet? Als antwoord stelden wij: Het lijdt geen twijfel dat het doel van een goddelijke wet de opvoeding van het mensenras is, de vorming van de mensheid. De gehele mensheid kan worden beschouwd als leerlingen of kinderen die behoefte hebben aan een goddelijke Opvoeder, een ware Leraar. De wezenlijke vereiste en kwalificatie van het Profeetschap is de vorming en leiding van het volk. Daarom zullen wij eerst de doeltreffendheid overwegen van de leringen van hen die zijn gevolgd en aanvaard als de Profeten van God. De vraag die beantwoord moet worden is: Hebben Zij de mensheid onderricht? Hebben Zij bewezen efficiënte Opvoeders te zijn?

4. Eén van hen was Mozes. Hij verscheen als leider van de kinderen Israëls gedurende een periode van hun gevangenschap. Zij bevonden zich in een toestand van extreme vernedering, onwetendheid en achteloosheid, en leefden op een zeer nederige manier in Egypte onder levensomstandigheden die erger waren dan de dood. Stelt u zich een onwetend volk voor, vertrapt en onderdrukt, onnadenkend, onachtzaam en geestelijk verduisterd, onderworpen als slaven. Mozes was aangesteld voor hun bevrijding en vorming. Hij leidde hen, begeleidde hen uit de slavernij naar het Heilige Land, verhief hen uit onwetendheid en wanhoop, vormde hen zodat zij van een toestand van nederigheid en onderworpenheid opklommen tot een van eer en betekenis, en stelde hen in staat een hoge graad van volmaaktheid te bereiken. Zij werden bekwaam in wetenschappen en kunsten, bereikten een hoog beschavingsniveau, eerbaar en gerespecteerd onder de volkeren, terwijl zij voorheen laag en veracht waren. Zij waren onwetend; zij werden intelligent, en bereikten uiteindelijk die periode van superioriteit en macht waarvan de soevereiniteit van Salomo getuigt. Hun naam verspreidde zich over de hele wereld, en zij werden gewaardeerd om hun bijzondere deugden. Zelfs de filosofen van Griekenland gingen naar Palestina om uit de fonteinen van hun wijsheid te drinken en aan de voeten van hun wijzen te zitten. Al deze feiten bewijzen dat Mozes een Profeet en een Leraar was.

5. Wat Christus betreft: Hij was een enkel, uniek en nederig persoon die in een tijd verscheen waarin de Israëlitische natie van de hoogten van haar glorie was vervallen tot de laagste toestand van onderworpenheid en verachting, onderhevig aan de tirannie van het Romeinse Rijk, levend onder een juk van vernedering, onwetend en onachtzaam van God. De historische verslagen van de Heilige Boeken bevestigen deze verklaringen. Christus – deze enige en unieke Persoon – verscheen onder dit verachte en vernederde volk, met een goddelijke macht en de kracht van de Heilige Geest. Hij verenigde de verschillende volkeren en natiën van de wereld, bracht hen samen in vriendschap en eensgezindheid en verzamelde hen onder de beschuttende bescherming van één Woord. Zijn aanzien en vermelding waren niet beperkt tot de kinderen van Israël alleen, die in die tijd slechts een klein volk vormden, maar Zijn geestelijke macht doordrong en verenigde grote invloedrijke natiën die oorlogszuchtig en vijandig waren geweest, zoals de Romeinen, Grieken, Egyptenaren, Chaldeeën, Syriërs en Assyriërs. Hij verdreef hun vijandigheid, genas hun haat, maakte hen tot een verenigd volk en schiep door Zijn Woord de grootste liefde onder hen, zodat zij onmetelijk vooruitgingen in de gradaties van opvoeding en menselijke volmaaktheid, waardoor zij een nooit eindigende glorie bereikten.

6. De Joden waren verstrooid en wijdverspreid. Deze ene unieke Persoon overwon de hele toen bekende wereld en vestigde een eeuwige soevereiniteit, een machtige natie. Zo’n resultaat bewees dat Hij een groot man was, de eerste Opvoeder van Zijn tijd, de eerste Leraar van Zijn periode. Welke bewijzen zouden groter kunnen zijn dan deze? Wat zou overtuigender zijn dan dit bewijs, dat één enkel individu zoveel natiën en volkeren nieuw leven heeft ingeblazen, zoveel stammen en sekten heeft verenigd, zoveel oorlog en haat heeft weggenomen? Ongetwijfeld kon een dergelijke prestatie alleen worden geleverd door de kracht van God en niet door louter menselijke inspanning, die volstrekt niet in staat is deze indrukwekkende resultaten voort te brengen.

7. Toen Christus verscheen, verklaarden de joden Hem tot vijand van Mozes. Farizeïsche rabbijnen uit die tijd verklaarden Hem als de vernietiger van de Mozaïsche wet en de instellingen van de Thora. Zij verkondigden dat Hij het volk Israël groot onheil zou brengen en beschouwden Hem als de overtreder van de heilige Sabbat en de vernietiger van de Tempel van Salomo. Daarom keerden zij zich van Hem af. Laten wij dit onderzoeken en ontdekken of dergelijke beschuldigingen waar of onwaar waren. Wij zullen ontdekken dat Christus in werkelijkheid de naam en het aanzien van Mozes heeft verspreid. Door Zijn inspanningen en leringen werd het Boek van Mozes, de Bijbel, overal bekend. In vijftienhonderd jaar was er slechts één vertaling geweest van het Oude Testament, de Thora, die was gemaakt van het Hebreeuws naar het Grieks. Maar door toedoen van de boodschap en leringen van Christus werd het vertaald in zeshonderd talen en verspreid naar elk deel van de wereld. Alle koningen en profeten van Israël waren niet in staat om de leringen van het jodendom en de naam van Mozes buiten de grenzen van Palestina te verspreiden, terwijl door Christus het jodendom een gevestigde religie werd in Azië, Afrika, Europa en de wereld in het algemeen. Door de boodschap van Christus werd Mozes overal uitgeroepen tot Profeet van God en Zijn Boek tot Het Boek van God. Moeten wij deze Persoon dan als vijand of als vriend van Mozes beschouwen?

8. Rechtvaardigheid is nodig. Wij moeten een eerlijk oordeel vellen over deze kwestie. Als Hij een vijand was geweest, zou Hij niet hebben toegestaan dat de naam en de leringen van Mozes in de wereld verspreid werden. Hij zou de wet en de beginselen van de Thora niet hebben verspreid. Zou er enige vermelding van Mozes zijn geweest in Amerika? Zou zelfs de naam van het jodendom dit deel van de wereld hebben bereikt door een ander instrument? Ongetwijfeld was het aan de gezegende werking en invloed van het christendom te danken dat het jodendom zich in deze westerse wereld vestigde. Mozes had geen betere vriend en sympathisant dan Christus. Bedenk hoe de ongeletterden onder de Israëlieten de werkelijkheid van deze feiten verbergen en de waan voortzetten dat Christus een vijand van Mozes was. Alle christenen geloven in Mozes. Zij verklaren dat Hij een Man van God was, de Spreekbuis en Profeet van God, dat Zijn Boek het Boek van God was, dat het volk Israël het volk van God was en dat alle profeten van Israël geldig en waarachtig waren. Zij bieden onbeperkte lof, oprechte lofprijzing en manifesteren onbeperkte liefde voor de religie van Mozes. Welk kwaad komt hieruit voort? En als de joden zouden zeggen dat Christus ook het Woord van God was, de Geest van God, welk kwaad zou dan uit deze uitspraak kunnen volgen? Slechts deze paar woorden zouden de oorzaak van de verzoening tussen de christenen en de joden zijn. De christenen aanvaarden Mozes en Zijn Boek. Welke schade hebben zij geleden door dit geloof? Hebben zij daardoor iets verloren?

9. Op al deze vragen antwoordde de rabbijn: “Nee.”

10. Wij vervolgden: Wat voor kwaad zou het kunnen als de joden in een soortgelijke houding tegenover het christendom zouden staan en zouden verklaren dat Christus het Woord van God was, dat het Evangelie het Boek van God is? Een dergelijke houding zou de vijandschap van vele eeuwen doen verdwijnen. Als wij verklaren dat Mozes de Profeet van God was en dat zijn Boek de wet van God was, schaadt dat dan ons religieus standpunt? Helemaal niet. Bovendien is elke natie trots op haar vooraanstaande figuren en helden, ook al waren die grootheden misschien atheïsten of agnosten. Tegenwoordig verheerlijkt Frankrijk Napoleon Bonaparte door te zeggen: “Hij was een Frans militair genie”, terwijl hij in werkelijkheid een tiran was. Ze zeggen: “Voltaire was van ons,” hoewel Voltaire een atheïst was. “Rousseau was een groot man van deze natie,” en toch was Rousseau onkerkelijk. Frankrijk is trots op deze vooraanstaande figuren. Er worden feesten gehouden om hen te herdenken, hun namen worden vereeuwigd op speciale dagen, hun herinneringen worden gekoesterd op prominente plaatsen, en er is muziek en feest ter ere van hen. De natie is trots op hen. En nu, acht u deze vooraanstaande figuren van Frankrijk groter dan Jezus van Nazareth? Het is onmiskenbaar dat zij in vergelijking met Jezus Christus als niets zijn. Beschouw de grootsheid en majesteit van Jezus in vergelijking met zo’n mens als wij hebben genoemd. Beschouw Hem vanuit het standpunt van roem en bekendheid. Wat is het niveau van Christus en wat is hun niveau? Hoe groot is de vergelijking? In werkelijkheid is Christus onvergelijkbaar. Wat voor kwaad kan het dan dat u verklaart dat Jezus van Nazareth een groot man van Israëlitische afkomst was en dat wij Hem daarom liefhebben? Dat wij de wereld inderdaad een groot man hebben gegeven? Dat deze machtige Persoon, Wiens Woord zich over de wereld heeft verspreid, Die Oost en West heeft veroverd, een Israëliet was? Moet u niet trots op Hem zijn? Wanneer u de nagedachtenis van Christus verheerlijkt en eert, wees er dan van verzekerd dat de christenen uw handen in ware vriendschap zullen nemen. Alle moeilijkheden, aarzelingen en terughoudendheid zullen verdwijnen. Denk aan de moeilijkheden en vervolgingen die u in Rusland over zich heen krijgt vanwege uw fanatieke ongeloof. En u moet niet denken dat dit is afgelopen.

11. Deze vernedering zal eeuwig duren. De tijd kan komen dat men in Europa zelf tegen de joden zal opstaan. Maar uw verklaring dat Christus het Woord van God was, zal een einde maken aan al deze moeilijkheden. Mijn advies is dat u bereid moet zijn uw geloof in Christus, het Woord van God, bekend te maken teneinde eervol, beschermd en veilig te kunnen zijn onder de volkeren van de wereld en de christenen het Israëlitische volk kunnen liefhebben en beschermen. Dit is een volledige verklaring, meer is er niet. Zijn het niet ondoordachte en misplaatste vooroordelen die u ervan weerhouden dit te doen? Verklaar dat, voorwaar, het Woord van God in Hem is verwezenlijkt, en alles zal in orde komen.

12. De rabbijn zei nadenkend: “Ik geloof dat wat u hebt gezegd volkomen waar is, maar ik moet u één ding vragen. Wilt u de christenen niet zeggen dat ze wat meer van ons moeten houden?”

13. Wij antwoordden: “Wij hebben hen geadviseerd en zullen dat blijven doen.”

– 123 –
9 november 1912
Het huis van de heer en mevrouw Arthur J. Parsons
1700 18th Street NW, Washington, D.C.
Aantekeningen van Joseph H. Hannen

1. Elke samenstelling is noodzakelijkerwijs onderhevig aan vernietiging of desintegratie. Deze bloem bijvoorbeeld is een samenstelling van verschillende elementen; haar ontbinding is onvermijdelijk. Wanneer deze samengestelde vorm ontbinding ondergaat – met andere woorden, wanneer deze elementen zich scheiden en uiteenvallen – dan noemen wij dat de dood van de bloem. Want voor zover zij is samengesteld uit afzonderlijke elementen, de groepering van vele cellen en atomen, is zij onderhevig aan desintegratie. Dit is de sterfelijkheid van de bloem. Evenzo is het lichaam van de mens samengesteld uit verschillende elementen. Deze samenstelling van de elementen is leven gegeven. Wanneer deze elementen uiteenvallen, verdwijnt het leven, en dat is de dood. Bestaan in de verschillende niveaus, of koninkrijken, impliceert samenstelling; en niet-bestaan, of dood, is ontbinding.

2. Maar de innerlijke en essentiële werkelijkheid van de mens bestaat niet uit elementen en kan daarom niet worden ontbonden. Zij is geen elementaire samenstelling die onderhevig is aan desintegratie of dood. Een waar en fundamenteel grondbeginsel van de wetenschap is dat een element zelf nooit sterft en niet kan worden vernietigd omdat het enkelvoudig en niet samengesteld is. Daarom is het niet onderhevig aan ontbinding.

3. Nog een ander bewijs voor de onverwoestbaarheid van de werkelijkheid van de mens is dat deze niet wordt beïnvloed door de veranderingen van het fysieke lichaam. Deze veranderende omstandigheden van de lichamelijke samenstelling zijn een voortdurende zekerheid. Nu eens is ze normaal, dan weer abnormaal. Nu is ze zwak, dan weer sterk. Ze lijdt verwondingen, een hand kan worden geamputeerd, een ledemaat gebroken, een oog vernield, een oor doof of een defect in een bepaald orgaan, maar deze veranderingen hebben geen invloed op de menselijke geest, de ziel van de mens. Als het lichaam dik of dun, aftands of sterk wordt, dan wordt de geest of ziel daardoor niet aangetast. Als een deel van het lichamelijke organisme wordt vernietigd, zelfs als het helemaal in stukken wordt gesneden, blijft de ziel functioneren, waaruit blijkt dat geen enkele verandering van het lichaam de werking ervan beïnvloedt. Wij hebben gezien dat dood en sterfelijkheid synoniem zijn met verandering en desintegratie. Aangezien de ziel niet beïnvloed wordt door deze verandering en desintegratie van het lichaam, bewijzen wij dat zij onsterfelijk is. Want wat veranderlijk is, is bijkomstig en niet-essentieel.

4. Bovendien is deze onsterfelijke menselijke ziel begiftigd met twee middelen van waarneming: Het ene wordt bewerkstelligd door instrumentaliteit, het andere zelfstandig. Bijvoorbeeld, de ziel ziet door middel van het oog, hoort met het oor, ruikt door de neusgaten en grijpt voorwerpen vast met de handen. Dit zijn de handelingen of operaties van de ziel door middel van instrumenten. Maar in de wereld van de dromen ziet de ziel wanneer de ogen gesloten zijn. De mens is schijnbaar dood, ligt daar als dood; de oren horen niet, toch hoort hij. Het lichaam ligt daar, maar hij – dat is de ziel – reist, ziet en observeert. Alle instrumenten van het lichaam zijn inactief, alle functies schijnbaar nutteloos. Desondanks is er een onmiddellijke en levendige waarneming door de ziel. Er wordt opwinding ervaren. De ziel reist, neemt waar, voelt. Het gebeurt vaak dat een mens in waaktoestand een probleem niet heeft kunnen oplossen, en wanneer hij gaat slapen, bereikt hij die oplossing in een droom. Hoe vaak is het gebeurd dat hij, net als de profeten, over de toekomst heeft gedroomd; en de gebeurtenissen die aldus zijn voorzegd, letterlijk zijn uitgekomen.

5. Daarom leren wij dat de onsterfelijkheid van de ziel, of geest, niet afhankelijk is van de zogenaamde onsterfelijkheid van het lichaam, omdat het lichaam in de rusttoestand, in tijd van slaap, als dood, onbewust, gevoelloos kan zijn. Maar de ziel, of geest, in het bezit van waarnemingen, gewaarwordingen, beweging en ontdekking is. Zelfs inspiratie en openbaring worden erdoor verkregen. Hoe talrijk waren de profeten die wonderbaarlijke visioenen over de toekomst hadden terwijl zij in die toestand verkeerden! De geest, of menselijke ziel, is de ruiter, en het lichaam is slechts het rijdier. Als iets het ros aantast, wordt de ruiter er niet door aangetast. De geest kan worden vergeleken met het licht in de lantaarn. Het lichaam is slechts het uitwendige van de lantaarn. Als de lantaarn zou breken, blijft het licht hetzelfde, omdat het licht ook zonder lantaarn kan schijnen. De geest kan zijn zaken regelen zonder het lichaam. In de wereld van de dromen is het precies zoals dit licht zonder het schouwglas. Het kan schijnen zonder het glas. De menselijke ziel kan door middel van dit lichaam haar handelingen verrichten, en zonder het lichaam kan zij eveneens haar controle uitoefenen. Daarom, als het lichaam onderhevig is aan desintegratie, wordt de geest niet beïnvloed door deze veranderingen of transformaties.

6. Het is een onmiskenbaar feit dat het lichaam verstandelijke processen of gedachtevorming niet leidt. Het is slechts het medium van de grofste gewaarwordingen. Dit menselijk lichaam is puur dierlijk van aard en is, zoals het dier, alleen onderworpen aan de grovere gevoeligheden. Het is volledig verstoken van ideevorming of intelligentie, volledig onbekwaam voor de processen van het verstand. Het dier neemt waar wat het oog ziet en oordeelt over wat het oor hoort. Het neemt waar op grond van zijn dierlijke zintuigen, de geur van het neusgat, de smaak van de tong. Het begrijpt niet verder dan zijn zintuiglijke waarnemingen. Het dier is beperkt tot zijn gevoelens en gevoeligheden, een gevangene van de zintuigen. Verder dan deze, in de fijnere hogere processen van het redeneren, kan het dier niet gaan. Het dier kan zich bijvoorbeeld de aarde waarop het staat niet voorstellen als een bolvormig object, omdat de bolvorm van de aarde een kwestie is van bewuste redenering. Het is geen kwestie van zintuiglijke waarneming. Een dier in Europa zou de ontdekking van Amerika niet kunnen voorzien en daarvoor een plan maken zoals Columbus deed. Het kon niet de wereldkaart van de aarde nemen en de verschillende continenten aftasten en zeggen: “Dit is het oostelijk halfrond; er moet nog een ander zijn, het westelijk halfrond.” Geen enkel dier zou deze dingen kunnen weten, omdat ze aan intelligentie zijn toe te schrijven. Het dier kan zich niet bewust worden van het feit dat de aarde draait en de zon stilstaat. Alleen redeneerprocessen kunnen tot deze conclusie komen. Het uiterlijke oog ziet de zon als draaiend. Het ziet de sterren en de planeten als bewegend rond de aarde. Maar de rede bepaalt hun baan, weet dat de aarde beweegt en de andere werelden vaststaan, weet dat de zon het middelpunt van het zonnestelsel is en altijd dezelfde plaats inneemt, bewijst dat het de aarde is die eromheen draait. Dergelijke conclusies zijn geheel intellectueel, niet volgens de zintuigen.

7. Wij weten dus dat er in het menselijk organisme een middelpunt van intelligentie is, een intellectueel vermogen dat de werkelijkheid van de dingen ontdekt. Dit vermogen kan de mysteriën van de verschijnselen ontrafelen. Het kan alles begrijpen wat kenbaar is, niet alleen het zintuiglijke. Alle uitvindingen zijn haar producten. Want dit zijn allemaal de mysteriën van de natuur. Er was een tijd dat de energie van elektriciteit een mysterie van de natuur was, maar de collectieve werkelijkheid die zich manifesteert in de mens ontdekte dit mysterie van de natuur, deze latente kracht. Toen de mens deze ontdekte, bracht hij haar in het zichtbare vlak. Alle wetenschappen die wij nu gebruiken zijn de producten van die wonderbaarlijke werkelijkheid. Maar het dier is verstoken van zijn werking. De kunsten waarvan wij nu genieten zijn de uitdrukkingen van die wonderbaarlijke werkelijkheid. Het dier is daarvan verstoken omdat deze wetenswaardigheden eigen zijn aan de menselijke geest. Alle vruchten zijn het resultaat van de volmaakte eigenschappen die de werkelijkheid kunnen bevatten. Het dier is hiervan verstoken.

8. Zulke bewijzen bevestigen onomstotelijk dat de mens als het ware in het bezit is van twee werkelijkheden: een met de zintuigen verbonden werkelijkheid die gemeenschappelijk is met het dier, en een andere werkelijkheid die bewust en ideëel van aard is. Deze laatste is de collectieve werkelijkheid en de ontdekker van mysteriën. Dat wat de werkelijkheid van de dingen ontdekt, behoort ongetwijfeld niet tot de elementaire stoffen. Het staat er los van. Want sterfelijkheid en desintegratie zijn eigenschappen die inherent zijn aan samenstellingen en hebben betrekking tot dingen die onderworpen zijn aan zintuiglijke waarnemingen, maar de collectieve werkelijkheid in de mens, die niet zo onderworpen is, is de ontdekker van dingen. Daarom is zij echt, eeuwig en hoeft zij geen veranderingen en transformaties te ondergaan.

9. Er zijn vele andere bewijzen betreffende dit essentiële onderwerp, maar ik besluit met de woorden van Jezus Christus: “Wat uit de Geest geboren is, is geest” en is aanvaardbaar in het Koninkrijk van God. Dit betekent dat, zoals bij de eerste geboorte de foetus uit de baarmoeder van de moeder voortkomt in de omstandigheden van het menselijk koninkrijk, zo moet ook de geest van de mens geboren worden uit de baarmoeder van het naturalisme, uit de lagere natuur, opdat hij de grote dingen van het Koninkrijk Gods kan begrijpen. Hij moet geboren worden uit moeder aarde om het eeuwige leven te vinden. En deze collectieve werkelijkheid, of geest, van de mens, geboren uit de wereld van de natuur, die de eigenschappen van God bezit, zal voor altijd blijven leven in het eeuwige rijk.

– 124 –
9 november 1912
Bahá’í-banket
Rauscher’s Hall, Washington, D.C.
Aantekeningen van Joseph H. Hannen

1. Ik heb een sterk gevoel van vreugde dat ik vanavond bij dit banket aanwezig ben, want – geloofd zij God! – voor mij zie ik stralende gezichten, oren die afgestemd zijn op de melodieën van de Allerhoogste Schare, harten die gloeien van het vuur van de liefde van God, geesten die opgewekt zijn door de blijde tijdingen van God, zielen die beschut zijn onder de overschaduwende kracht van het Koninkrijk van Abhá. Ik zie voor mij een verzameling zielen die behoren tot de uitverkorenen en niet tot de velen die geroepen zijn. En het is mijn hoop dat door de gunsten van Bahá’u’lláh, Hij u zal blijven aantrekken tot Zijn Koninkrijk en u zegevierend en triomfantelijk zal maken in uw dienstbaarheid aan de eenheid en solidariteit van de mensheid. Moge Hij allen bijstaan die vastberaden zijn om de eenheid van de bewoners van deze aarde tot stand te brengen. Moge u allen daardoor mijn partners en medestanders in dienstbaarheid worden.

2. O Heer! Bevestig en help deze bijeenkomst. Bekrachtig deze zielen door de ademtochten van Uw Heilige Geest. Verlicht de ogen door de aanblik van deze stralende lichten en maak de oren blij door de hymnen van Uw oproep tot dienstbaarheid. O God! Voorwaar, wij zijn hier bijeengekomen in de geur van Uw liefde. Wij hebben ons tot Uw Koninkrijk gewend. Wij zoeken niets anders dan U en verlangen niets anders dan Uw welbehagen. O God! Laat dit voedsel Uw manna uit de hemel zijn en geef dat deze bijeenkomst een samenkomst mag zijn van Uw meest verhevenen. Mogen zij de verkwikkende aanleiding zijn tot liefde voor de mensheid en de bron van verlichting voor het menselijk ras. Mogen zij de instrumenten zijn van Uw leiding op aarde. Voorwaar, U bent machtig. U bent de Schenker. U bent de Vergevensgezinde en U bent de Almachtige.

3. In de wereld zijn vele banketten, bijeenkomsten en vergaderingen georganiseerd, maar die bijeenkomsten hebben een commercieel, politiek, opvoedkundig of sociaal doel en motief. Er worden bijeenkomsten gehouden ter bevordering van financiële plannen of ter bevordering van kunsten en wetenschappen. Andere bijeenkomsten zijn bedoeld om landbouwindustrieën op te richten of territoriale overeenkomsten te sluiten. Ontelbare vergaderingen zijn gehouden voor overleg over onderwerpen op het gebied van onderwijs en opvoeding. Al deze bijeenkomsten hebben als doel de bevordering van de beschaving. Maar – geloofd zij God! – dit banket en deze bijeenkomst heeft geen ander doel dan liefde, om het goddelijke Koninkrijk aan te kondigen, om de onuitsprekelijke sporen van God te openbaren, om de stralen van het Koninkrijk van God te weerspiegelen, om de harten te verenigen, om de mensenwereld te dienen, om humanitaire en altruïstische werkelijkheden uit te dragen, om de internationale vrede te bevorderen en te bepleiten, om de hele wereld te verlichten. Daarom is een dergelijke bijeenkomst onvergelijkbaar en ongeëvenaard, omdat andere bijeenkomsten worden gehouden voor een beperkt doel en persoonlijk motief, terwijl deze bijeenkomst voor God en God alleen is, voor Zijn liefde en doel. Ze is voor de liefde van de mensenharten en de eenheid van de mensenwereld. Daarom moeten wij God danken, want Hij heeft ons bekrachtigd in het bereiken van het geluk van deze gelegenheid. Hij heeft ons aangesteld als dienaren van de mensenwereld, voorvechters van vrede en eenheid onder de religies, herauten van universele overeenstemming onder de rassen en natiën, grondleggers van goddelijke verzoening onder alle volkeren.

4. Het is mijn innige en vurige hoop door de gunst van God dat deze huidige bijeenkomst mag bijdragen tot het inluiden van de dag waarop het vaandel van de eenheid van de mensenwereld in Amerika hoog geheven zal worden. Moge het de eerste echte stichting van internationale vrede zijn, met als doel universele dienstbaarheid aan de mens. Moge het goddelijke filantropie zijn zonder onderscheid of differentiatie tussen mensen. Moge u alle religies beschouwen als instrumenten van God en alle rassen als kanalen van goddelijke manifestatie. Moge u de mensheid beschouwen als de schapen van God en zeker weten dat Hij de echte Herder is. Bedenk hoe deze vriendelijke en tedere Herder voor Zijn kudde zorgt. Hoe Hij hen leidt in groene weiden en aan stille wateren. Hoe goed beschermt Hij hen! Voorwaar, deze Herder maakt geen enkel onderscheid. Voor alle schapen is Hij even vriendelijk. Daarom moeten wij het voorbeeld van God volgen en streven naar goede wil jegens de hele mensheid. Mogen wij ons met hart en ziel inspannen om de religies op aarde te verzoenen, de volkeren en rassen te herenigen en de natiën in volmaakte solidariteit te versmelten. Mogen wij de vlag van internationale overeenstemming hooghouden en een licht ontsteken dat alle gebieden zal verlichten met de stralen van eenheid. Mogen onze bedoelingen zich centraliseren in het oprechte verlangen om het welbehagen van God te bereiken, en mogen onze hoogste krachten gericht zijn op het samensmeden van de menselijke samenleving. Laten wij onze eigen capaciteiten niet in ogenschouw nemen, maar voor altijd de gunsten en gaven van God. De druppel moet zijn eigen beperkte capaciteit niet inschatten. Hij moet het volume en de toereikendheid van de oceaan beseffen, die de druppel altijd verheerlijkt. Het tere en eenvoudige zaadje, hoe eenzaam het ook is, moet niet kijken naar zijn eigen gebrek aan macht. Nee, zijn aandacht moet juist altijd gericht zijn op de zon, in de stralen waarvan het leven en levenskracht vindt. En het moet altijd vertrouwen op de stortbui uit de wolk van genade. Want de overvloed van de wolk, de gloed en warmte van de zon en de ademtocht van de lentewind kunnen het kleine zaadje veranderen en tot een machtige boom ontwikkelen. En moge u beseffen dat een enkel oneindig klein atoom in de zonnestraal, in een stralenbundel zonne-energie verheerlijkt en stralend wordt.

5. Laten we daarom altijd op God vertrouwen en bekrachtiging en bijstand van Hem vragen. Laten wij volmaakt en absoluut vertrouwen hebben in de overvloed van het Koninkrijk. Bezie de gebeurtenissen rond de zielen van voorbije tijden in het begin van hun dagen; en beschouw hen opnieuw toen zij door de hulp en bijstand van God de machtigen van God bleken te zijn. Bedenk dat Petrus een visser was, maar door de overvloed van het Koninkrijk werd hij de grootse apostel. Maria Magdalena was een dorpeling van laag allooi, maar diezelfde Maria werd omgevormd en werd het middel waardoor de bekrachtiging van God op de discipelen neerdaalde. Voorwaar, zij diende het Koninkrijk van God met zo’n doeltreffendheid dat zij bekend werd en vaak genoemd door de tongen der mensen. Zelfs vandaag straalt zij aan de horizon van eeuwige majesteit. Bedenk hoe oneindig de genade van God is dat een vrouw als Maria Magdalena door God is uitgekozen om het kanaal van bekrachtiging te worden voor de discipelen en een licht van nabijheid in Zijn Koninkrijk. Vertrouw daarom op de gulheid en genade van God, en vertrouw op de gaven van Zijn eeuwige uitstorting. Ik hoop dat ieder van u een stralend licht mag worden, zoals deze elektrische lampen nu schitteren in volle intensiteit. Nee, moge ieder van u een lichtpunt zijn als een fonkelende ster aan de hemel van de goddelijke Wil. Dit is mijn smeekbede aan de troon van God. Dit is mijn hoop door de gunsten van Bahá’u’lláh. Ik zeg dit gebed voor u allen en smeek met een oprecht hart dat u mag worden bijgestaan en verheerlijkt met een eeuwigdurende schenking.

– 125 –
10 november 1912
Het huis van de heer en mevrouw Arthur J. Parsons
1700 18th Street NW, Washington, D.C.
Aantekeningen van Joseph H. Hannen

1. Wat is de werkelijkheid van het goddelijke, of wat verstaan wij onder God?

2. Wanneer wij de wereld van het bestaan beschouwen, stellen wij vast dat de essentiële werkelijkheid die aan een bepaald verschijnsel ten grondslag ligt, onbekend is. Waarneembare, of geschapen, dingen zijn ons alleen bekend door hun eigenschappen. De mens ziet alleen verschijningsvormen, of kenmerken van objecten, terwijl de identiteit, of werkelijkheid, verborgen blijft. Wij noemen dit voorwerp bijvoorbeeld een bloem. Wat verstaan wij onder deze naam en titel? Wij begrijpen dat de eigenschappen van dit organisme voor ons waarneembaar zijn, maar de intrinsieke elementaire werkelijkheid, of identiteit, blijft onbekend. Het uiterlijk en de zichtbare eigenschappen zijn kenbaar, maar het innerlijke wezen, de onderliggende werkelijkheid of intrinsieke identiteit, ligt nog steeds buiten het bereik en de waarneming van onze menselijke vermogens. Voor zover de werkelijkheid van materiële verschijnselen ondoordringbaar en onkenbaar is en alleen kan worden begrepen door hun eigenschappen of kenmerken, hoeveel te meer geldt dit dan voor de werkelijkheid van het goddelijke, die heilige essentiële werkelijkheid die het niveau en het begrip van het verstand en de mens te boven gaat? Dat wat binnen het begrip van de mens komt is eindig, en in relatie daarmee zijn wij oneindig omdat we het kunnen bevatten. Zeker, het eindige is kleiner dan het oneindige. Het oneindige is altijd groter. Als de werkelijkheid van het goddelijke binnen het bereik van de menselijke geest zou kunnen worden gebracht, zou het immers slechts een intellectueel bestaan hebben – een louter intellectueel concept zonder bijkomstig bestaan, een beeld of gelijkenis dat binnen het bereik van het eindige intellect is gekomen. De geest van de mens zou erboven uitstijgen. Hoe zou het mogelijk zijn dat een beeld dat alleen een intellectueel bestaan heeft, de werkelijkheid is van het goddelijke, dat oneindig is? Daarom ligt de werkelijkheid van de goddelijke identiteit buiten het bereik van de menselijke intelligentie, omdat de menselijke geest, het menselijk intellect, het menselijk denken beperkt zijn, terwijl de werkelijkheid van het goddelijke onbeperkt is. Hoe kan het beperkte het onbeperkte bevatten en overstijgen? Onmogelijk. Het onbeperkte omvat altijd het beperkte. Het beperkte kan het onbeperkte nooit bevatten, omringen of in zich opnemen. Daarom is elk begrip van goddelijkheid dat binnen de intelligentie van een mens is gekomen, eindig, of beperkt, en een puur product van verbeelding, terwijl de werkelijkheid van goddelijkheid heilig is en boven al dergelijke begrippen uitstijgt.

3. De vraag kan echter worden gesteld: Hoe kunnen wij God kennen? Wij kennen Hem door Zijn eigenschappen. Wij kennen Hem door Zijn tekenen. Wij kennen Hem door Zijn namen. Wij weten niet wat de werkelijkheid van de zon is, maar wij kennen de zon aan de straling, aan de warmte, aan haar doeltreffendheid en haar doordringing. Wij herkennen de zon aan haar overvloed en uitstraling, maar wat de werkelijkheid van de zonne-energie is, dat weten wij niet. De eigenschappen die de zon kenmerken zijn echter wel kenbaar. Als wij in contact willen komen met de werkelijkheid van het goddelijke, doen wij dat door haar verschijnselen, haar eigenschappen en sporen, die in het universum wijdverbreid zijn, te herkennen. Alle dingen in de wereld der verschijnselen zijn uitdrukking van die ene werkelijkheid. Haar stralen schijnen, haar warmte is voelbaar, haar kracht is beeldend, en haar opvoeding, of vorming, schittert overal. Welk bewijs is er groter dan dat van zijn werking of zijn eigenschappen die zichtbaar zijn? We vragen ons af: bestaat deze plant of bloem of niet? Kan deze plant of deze bloem de werkelijkheid van de mens bevatten? Kan zij zichzelf in contact brengen met het menselijk bestaan of de werkelijkheid? Kennelijk niet. Zij is totaal niet afgestemd op het menselijk koninkrijk. Zij bezit het vermogen niet, hoewel zowel de mens als de bloem geschapen zijn. Maar het verschil in gradatie tussen het plantaardige en het menselijke is altijd een hindernis, een obstakel. Aangezien het vermogen van deze plant inferieur is aan ons mensenrijk, is het volkomen onmogelijk voor de plant, die lager is, om de mens, die hoger is, te begrijpen, hoewel beiden accidenteel, of geschapen zijn. Wij zijn geschapen; ook deze plant bestaat, dit mineraal bestaat, dit hout bestaat. Maar kan deze vloer hier degenen begrijpen die erop staan? Niet, want zien en horen zijn eigenschappen of vermogens die behoren tot een hoger koninkrijk dan het mineraal. Het verschil tussen deze twee koninkrijken, het enorme verschil tussen het minerale koninkrijk en het menselijke koninkrijk, is een belemmering voor begrip.

4. Hoe kan de werkelijkheid van de mens, die accidenteel is, ooit de werkelijkheid van God, die eeuwig is, bevatten? Het is vanzelfsprekend een onmogelijkheid. Daarom kunnen wij de tekenen en eigenschappen van God waarnemen, die in alle verschijnselen schitteren als de zon op het middaguur, en zeker weten dat deze voortkomen uit een oneindige bron. Wij weten dat zij afkomstig zijn van een bron die daadwerkelijk oneindig is.

5. Verder is het een filosofisch principe dat het bestaan van verschijnselen samenstelling impliceert en dat sterfelijkheid, of niet-bestaan, gelijk staat aan ontbinding. Bijvoorbeeld, bepaalde elementen zijn samengekomen, en als gevolg van die samenstelling is de mens hier. Bepaalde elementen zijn opgenomen in de structuur van deze bloem. Bepaalde organische of cellulaire elementen zijn gebruikt in de samenstelling van elk dierlijk organisme. Daarom kunnen we stellen dat het bestaan samenstelling vereist, en de dood is een andere uitdrukking voor ontbinding. Wanneer deze samenstellende elementen uiteenvallen, is dat de dood; dat is sterfelijkheid. De elementen die in het lichaam van deze bloem zijn gegaan en die deze vorm en gedaante hebben gegeven, zullen uiteindelijk uiteenvallen. Dit prachtige organisme zal ontbinden. Dit noemen wij sterfelijkheid, de dood. De conclusie is dus dat leven samenstelling betekent, en dood gelijk staat aan ontbinding. Daarom zijn de materialisten van mening dat leven louter het samenvoegen is van elementaire stoffen tot ontelbare vormen. De materialist komt tot de conclusie dat leven, met andere woorden, samenstelling betekent. Dat overal waar we afzonderlijke elementen in samengevoegde vorm aantreffen, we de verschijnselen van organisch leven zien. Dat elke organische samenstelling organisch leven is. Als leven nu samenstelling van elementen betekent, dan kan de materialist tot de conclusie komen dat er geen componist nodig is, dat er geen schepper nodig is. Want samenstelling is alles wat er is, en dat wordt bereikt door hechting of samenhang. In antwoord hierop zeggen wij dat er drie soorten samenstelling nodig zijn: Eén vorm van compositie wordt filosofisch aangeduid als accidenteel, een andere als onvrijwillig, en een derde als vrijwillig. Wat betreft de eerste, of accidentele, samenstelling: Dit zou betekenen dat bepaalde elementen door inherente eigenschappen en krachten van aantrekking of affiniteit zijn samengebracht, zich hebben vermengd en zo een bepaalde vorm, wezen of organisme hebben samengesteld. Er kan worden aangetoond dat dit onjuist is; want samenstelling is een gevolg, en filosofisch gezien is geen gevolg denkbaar zonder oorzakelijk verband. Geen effect is denkbaar zonder een eerste oorzaak. Deze warmte, bijvoorbeeld, is een gevolg; maar de energie die dit warmteverschijnsel voortbrengt is de oorzaak. Dit licht is een gevolg, maar daarachter zit de energie die de oorzaak is. Is het mogelijk dat dit licht wordt gescheiden van de energie waarvan het een eigenschap is? Dat is onmogelijk en ondenkbaar. Het is vanzelfsprekend onjuist. De accidentele samenstelling is daarom een valse theorie en kan worden uitgesloten.

6. Wat betreft de tweede vorm van samenstelling – onvrijwillig: Dit betekent dat elk element in zichzelf als een inherente eigenschap het vermogen tot samenstelling heeft. Bijvoorbeeld, de inherente kwaliteit van vuur is verbranding, of hitte. Hitte is een eigenschap van vuur. Vochtigheid is de inherente aard of eigenschap van water. U kunt zich H2O, de chemische vorm van water, niet voorstellen zonder dat daar vochtigheid bij hoort. Want dat is een inherente eigenschap van water. De aantrekkingskracht heeft als functie aantrekkende, of magnetische, eigenschappen. Wij kunnen aantrekkingskracht niet scheiden van die kracht. De kracht van afstoting heeft als functie afstoten – wegdrijven. Het effect is niet te scheiden van de oorzaak. Als deze vooronderstellingen waar zijn – en ze zijn vanzelfsprekend – dan zou het onmogelijk zijn voor een samengesteld wezen, voor de elementen die deel uitmaken van de samenstelling van een samengesteld organisme, om ooit uiteen te vallen, omdat de inherente aard van elk element zou zijn om bij elkaar te blijven. Zoals vuur niet kan worden gescheiden van warmte, zo zou ook het elementaire wezen niet aan ontbinding kunnen worden onderworpen, en dit gaat niet op, want wij zien overal ontbinding. Daarom is deze theorie onwaar, aangezien wij waarnemen dat er na elke samenstelling een proces van ontbinding plaatsvindt dat haar voorgoed beëindigt. Hieruit leren wij dat de samenstelling van verschijnselen noch accidenteel, noch onvrijwillig is.

7. Wat blijft er dan over als vorm van samenstelling? Het is de vrijwillige vorm van samenstelling, wat betekent dat de samenstelling tot stand komt door een hogere wil, dat er een wil is die in dit motief of deze handeling tot uitdrukking komt. Het is dus bewezen dat het bestaan van verschijnselen tot stand komt door de eeuwige Wil, de Wil van de Levende, Eeuwige en Bij-zich-bestaande, en dit is een rationeel bewijs met betrekking tot samenstelling waarover geen twijfel of onzekerheid bestaat. Bovendien is het onmiskenbaar dat ons soort leven, onze bestaansvorm, beperkt is en dat de werkelijkheid van alle accidentele verschijnselen eveneens beperkt is. Juist het feit dat de werkelijkheid van verschijnselen beperkt is, geeft aan dat er een onbeperkte werkelijkheid moet zijn, want als er geen onbeperkte of oneindige werkelijkheid in het leven zou zijn, zou het eindig zijn van voorwerpen ondenkbaar zijn. Om het u duidelijker te maken: als er geen rijkdom in de wereld was, zou er geen armoede zijn. Als er geen licht in de wereld was, zou u zich geen duisternis kunnen voorstellen, want wij kennen de dingen filosofisch door hun tegenstellingen. Wij weten bijvoorbeeld dat armoede het gebrek aan rijkdom is. Waar geen kennis is, is ook geen onwetendheid. Wat is onwetendheid? Dat is de afwezigheid van kennis. Daarom is ons beperkte bestaan een overtuigend bewijs dat er een onbeperkte werkelijkheid bestaat, en dit is een lichtend bewijs en onmiskenbaar argument. Er zijn vele bewijzen betreffende deze zaak, maar er is geen tijd om er verder op in te gaan.

8. Dit is onze laatste avond en ik vraag God dat Zijn bekrachtigingen u mogen omvatten, dat uw harten mogen stralen, dat uw ogen verlicht worden door het aanschouwen van de tekenen van God, dat uw oren luisteren naar de hymnen van de hemel, dat uw gezichten zullen gloeien met het stralende licht van het Woord van God. Moge u allen eensgezind zijn, moge u de solidariteit van de mensheid dienen. Moge u weldoeners zijn van de gehele mensheid. Moge u helpers zijn van alle armen. Moge u verplegers zijn voor de zieken. Moge u bronnen van troost zijn voor de gebrokenen van hart. Moge u een toevlucht zijn voor de zwerver. Moge u een bron van moed zijn voor de angstige. Moge zo, door de gunst en bijstand van God, het vaandel van het geluk van de mensheid hoog worden gehouden in het midden van de wereld en het vaandel van universele overeenstemming worden ontvouwd.

– 126 –
10 november 1912
Het huis van de heer en mevrouw Joseph H. Hannen
1252 8th Street NW, Washington, D.C.
Aantekeningen van Joseph H. Hannen

1. Dit is een prachtige bijeenkomst. Ik ben erg blij dat wit en zwart samen zijn. Dat is de reden van mijn geluk, want u bent allen dienaren van één God en daarom broeders, zusters, moeders en vaders. In de ogen van God is er geen onderscheid tussen witten en zwarten; allen zijn als één. Iedereen wiens hart zuiver is, is God dierbaar – of hij nu wit of zwart, rood of geel is. Onder de dieren bestaan ook kleuren. De duiven zijn wit, zwart, rood en blauw. Niettegenstaande deze verscheidenheid van kleur komen zij samen in eenheid, geluk en vriendschap en maken zij geen onderscheid onder elkaar, want zij zijn allen duiven. De mens is intelligent en opmerkzaam, begiftigd met geestelijke vermogens. Waarom zou hij zich dan laten beïnvloeden door onderscheid van kleur of ras, aangezien allen tot één menselijke familie behoren? Er is geen schaap dat een ander schuwt alsof het zegt: “Ik ben wit en jij bent zwart.” Zij grazen samen in volledige eenheid, leven samen in vriendschap en geluk. Hoe kan de mens dan beperkt en beïnvloed worden door rassenkleuren? Het belangrijkste is te beseffen dat allen mensen zijn, allen zijn één nageslacht van Adam. Daar zij allen één familie zijn, waarom zouden zij dan van elkaar gescheiden worden?

2. Ik had een bediende die zwart was; zijn naam was Isfandíyár. Als er een volmaakt mens in de wereld te vinden was, dan was dat Isfandíyár. Hij was de essentie van liefde, stralend van heiligheid en volmaaktheid, stralend van licht. Telkens als ik aan Isfandíyár denk, word ik tot tranen toe geroerd, hoewel hij vijftig jaar geleden is overleden. Hij was de trouwe dienaar van Bahá’u’lláh en kreeg Zijn geheimen toevertrouwd. Daarom wilde de Sjah van Perzië hem hebben en informeerde hij voortdurend naar zijn verblijfplaats. Bahá’u’lláh zat in de gevangenis, maar de Sjah had vele personen bevolen om Isfandíyár te vinden. Misschien wel meer dan honderd officieren werden aangewezen om hem te zoeken. Als zij erin geslaagd waren hem te vangen, zouden zij hem niet onmiddellijk hebben gedood. Zij zouden zijn vlees in stukken hebben gesneden om hem te dwingen hen de geheimen van Bahá’u’lláh te vertellen. Maar Isfandíyár liep met de grootste waardigheid door de straten en bazaars. Op een dag kwam hij naar ons toe. Mijn moeder, mijn zuster en ik woonden in een huis in de buurt van een hoek. Omdat onze vijanden ons vaak verwondden, waren we van plan naar een plaats te gaan waar men ons niet kende. Ik was toen nog een kind. Om middernacht kwam Isfandíyár binnen. Mijn moeder zei: “O Isfandíyár, er zijn honderd politieagenten naar je op zoek. Als ze je pakken, zullen ze je niet meteen doden, maar met vuur martelen. Ze zullen je vingers afsnijden. Ze zullen je oren afsnijden. Zij zullen je ogen uitsteken om je te dwingen hen de geheimen van Bahá’u’lláh te vertellen. Ga weg! Blijf niet hier.” Hij zei: “Ik kan niet gaan omdat ik op straat en in de winkels geld schuldig ben. Hoe kan ik dan gaan? Ze zullen zeggen dat de dienaar van Bahá’u’lláh de goederen en voorraden van de winkeliers heeft gekocht en verbruikt zonder ervoor te betalen. Tenzij ik al deze verplichtingen betaal, kan ik niet gaan. Maar als zij mij pakken, maakt dat niet uit. Als zij mij straffen, kan dat geen kwaad. Als ze me doden, wees dan niet bedroefd. Maar weggaan is onmogelijk. Ik moet blijven tot ik al mijn schulden heb betaald. Dan zal ik gaan.” Een maand lang trok Isfandíyár rond in de straten en bazaars. Hij had dingen te verkopen, en van zijn opbrengsten betaalde hij geleidelijk zijn schuldeisers. In feite waren het niet zijn schulden, maar die van het gerecht, want al onze bezittingen waren in beslag genomen. Alles wat we hadden was ons afgenomen. Het enige wat overbleef waren onze schulden. Isfandíyár betaalde ze volledig, geen cent bleef onbetaald. Toen kwam hij naar ons toe, nam afscheid en vertrok. Later werd Bahá’u’lláh vrijgelaten uit de gevangenis. Wij gingen naar Bagdad, en Isfandíyár kwam daarheen. Hij wilde in hetzelfde huis blijven. Bahá’u’lláh, de Gezegende Volmaaktheid, zei tegen hem: “Toen je wegvluchtte, was er een Perzische minister die je onderdak gaf op een moment dat niemand anders je bescherming kon bieden. Omdat hij je onderdak gaf en je beschermde, moet je hem trouw zijn. Als hij het goed vindt dat je gaat, kom dan naar ons, maar als hij niet wil dat je gaat, verlaat hem dan niet.” Zijn meester zei: “Ik wil niet van Isfandíyár gescheiden worden. Waar vind ik een ander zoals hij, met zo’n oprechtheid, zo’n trouw, zo’n karakter, zo’n kracht? Waar kan ik zo iemand vinden? O Isfandíyár! Ik wil niet dat je gaat, maar als je wilt gaan, laat het dan naar je eigen wil zijn.” Maar omdat de Gezegende Volmaaktheid had gezegd: “Je moet trouw zijn,” bleef Isfandíyár bij zijn meester tot deze stierf. Hij was een lichtend voorbeeld. Hoewel zijn kleur zwart was, was zijn karakter stralend. Zijn geest was stralend. Zijn gezicht was stralend. Waarlijk, hij was een stralend licht.

3. Het is dus onmiskenbaar dat uitmuntendheid niet afhangt van kleur. Karakter is het ware criterium van menselijkheid. Wie een goed karakter heeft, wie vertrouwen heeft in God en standvastig is, wiens daden goed zijn, wiens spraak goed is – die wordt aanvaard aan de drempel van God, ongeacht welke kleur hij ook mag hebben. Kortom – geloofd zij God! – jullie zijn de dienaren van God. De liefde van Bahá’u’lláh is in uw hart. Uw zielen verheugen zich in de blijde boodschap van Bahá’u’lláh. Mijn hoop is dat de witten en de zwarten zullen worden verenigd in perfecte liefde en vriendschap, met volledige eenheid en broederschap. Ga met elkaar om, houd rekening met elkaar en wees als een rozentuin. Wie in een rozengaard komt, ziet verschillende rozen, wit, roze, geel, rood, allemaal bij elkaar groeien en vol schoonheid. De een accentueert de schoonheid van de ander. Als ze alle dezelfde kleur hadden, zou de tuin er eentonig uitzien. Als ze allemaal wit of geel of rood zouden zijn, zou de tuin variatie en aantrekkelijkheid missen; maar als de kleuren gevarieerd zijn, wit, roze, geel, rood, zal dat de grootste schoonheid opleveren. Daarom hoop ik dat u zult zijn als een rozentuin. Hoewel verschillend in kleuren, toch – geloofd zij God! – ontvangt u stralen van dezelfde zon. De regen wordt door dezelfde wolk over u uitgestort. U wordt gevormd door één Hovenier en deze is vriendelijk voor iedereen. Daarom moet u de grootst mogelijke vriendelijkheid jegens elkaar betonen, en u kunt er zeker van zijn dat wanneer u verenigd bent, de bekrachtigingen van het Koninkrijk van Abhá u zullen bereiken, de hemelse gunsten zullen neerdalen, de weldaden van God zullen worden geschonken, de Zon van Werkelijkheid zal schijnen, de wolk van barmhartigheid zal haar buien uitstorten, en de bries van goddelijke vrijgevigheid zal haar geuren over u laten waaien.

4. Ik hoop dat u doorgaat in eenheid en vriendschap. Hoe mooi om zwarten en witten samen te zien! Ik hoop, als God het wil, dat de dag komt dat ik de rode mensen, de Indianen, met u zal zien, ook Japanners en anderen. Dan zullen er witte rozen, gele rozen en rode rozen zijn en zal er een prachtige rozengaard in de wereld ontstaan.

– 127 –
10 november 1912
1901 18th Street NW, Washington, D.C.
Aantekeningen van Joseph H. Hannen

1. Ik ben zeer blij met de vrienden in Washington en ervaar waar geluk in de ontmoeting met hen. Evenzo ben ik blij met de vrienden uit Baltimore, want ik heb waargenomen dat hun harten worden aangetrokken door de liefde van Bahá’u’lláh. Hun visie is verbreed naar het Koninkrijk van Bahá. Hun geesten verheugen zich in de blijde boodschap van Bahá. Voorwaar, zij zijn dienaren van de Zaak van God. Allen zijn betrokken bij dienstbaarheid, en het hoogste verlangen is het Koninkrijk van Abhá binnen te gaan en God te naderen. Daarom ben ik zeer blij en tevreden over hen. Ik bid voor u allen. Mogen de gunsten van de Gezegende Schoonheid, Bahá’u’lláh, u omvatten, en mogen de lichten van de Zon van Werkelijkheid u verlichten. Moge u allen verenigd en bemoedigd worden. Moge u de Zaak van God dienen als één enkele, verenigde kracht. Ik geef u de blijde boodschap dat de bekrachtigingen van God op u zullen neerdalen. Wees hiervan overtuigd. U zult verlicht worden. U zult overwinnaars worden.

2. Maar na mijn vertrek kunnen er mensen in verzet komen, die u in hun verbittering vervolgen, en in de kranten kunnen artikelen tegen de Zaak worden gepubliceerd. Wees gerust in de zekerheid van standvastigheid. Wees rustig en sereen en bedenk dat dit slechts is als het onschuldige gekwetter van mussen en dat het spoedig voorbij zal gaan. Als zulke dingen niet gebeuren, zal de roem van de Zaak niet wijdverbreid worden, en zal de oproep van God niet gehoord worden. Denk aan de geschiedenis uit het verleden. Herinner u bijvoorbeeld de dagen van Christus en de gebeurtenissen die daarop volgden. Hoeveel boeken zijn er niet tegen Hem geschreven! Wat een laster werd Hem aangewreven! Hoe gewelddadig waren de uitspraken in de tempels tegen Hem! Hoeveel beschuldigingen waren er niet! Wat een haat en vervolging! Hoe bespotten zij Hem niet met hoon en minachting! Hoeveel benamingen en bijnamen gaven zij niet aan Zijn majesteit! Ze noemden Hem zelfs Beëlzebub – Satan. Ze zeiden dat Beëlzebub gevangen was genomen en gekruisigd. Zij plaatsten een doornenkroon op het hoofd van Beëlzebub en lieten Hem door de straten paraderen. Dit was de naam die de joden aan Christus gaven; het staat geschreven in het Evangelie. Er waren vele andere vormen van beschimping en vervolging, spugen in Zijn prachtige gelaat, vloeken en lasteren, met gebogen rug naar Hem toe zeggen: “Vrede zij met u, o koning der Joden!” “Vrede zij met u, o verwoester van de tempel!” “Vrede zij met u, o koning en huichelaar die de tempel in drie dagen zou herstellen!” De filosofen van die tijd, Romeinen en Grieken, schreven tegen Christus. Zelfs de koningen schreven boeken vol beledigingen, laster en minachting. Een van deze koningen was een Caesar. Hij was ook filosoof. In zijn boek zegt hij over het volk van Christus: “De meest gedegradeerde mensen zijn de christenen. De meest immorele van de mensen van deze tijd zijn de christenen. Jezus van Nazareth heeft hen op een dwaalspoor gebracht. O mensen! Als u wilt weten wie Jezus is en wat christen zijn betekent, ga dan naar zijn familie. Ga en vraag de joden die hem kennen. Zie wat een slecht mens hij is, hoe verachtelijk hij is.” Er waren veel soortgelijke verslagen. Maar vergeet niet dat deze verklaringen geen invloed hadden op de Zaak van het christendom. Integendeel, het christendom ging dagelijks vooruit in macht en kracht.

3. Dag na dag nam de majesteit van Christus toe in pracht en luister. Daarom is het mijn bedoeling u te waarschuwen en te sterken tegen beschuldigingen, kritiek, smaad en spot in krantenartikelen of andere publicaties. Wees er niet door verontrust. Zij zijn juist de bekrachtiging van de Zaak en de bron van opbouw van de Beweging. Moge God de dag vaststellen waarop een groot aantal voorgangers van kerken zal opstaan en met ontblote hoofden zo hard mogelijk uitroepen dat de bahá’ís misleid zijn. Ik zou die dag graag meemaken, want dat is de tijd waarop de Zaak van God zich zal verspreiden. Bahá’u’lláh heeft zulke mensen uitgeroepen tot de koeriers van de Zaak. Zij zullen vanaf de kansels verkondigen dat de bahá’ís dwazen zijn, dat zij goddeloze en onrechtvaardige mensen zijn, maar blijft u standvastig en onwrikbaar in de Zaak van God. Zij zullen de boodschap van Bahá’u’lláh verspreiden.

4. De edelachtbare Mírzá Abu’l-Faḍl heeft een verhandeling geschreven als antwoord op de kritiek van een Londense prediker.† Ieder van u zou een exemplaar moeten hebben. Lees het, onthoud het en denk erover na. Wanneer dan beschuldigingen en kritiek worden geuit door degenen die afwijzend staan tegenover de Zaak, zult u goed gewapend zijn.

Toespraken van ‘Abdu’l‑Bahá in New York
15 november – 5 december 1912
– 128 –
15 november 1912
Het huis van mevrouw Juliet Thompson
48 West 10th Street, New York
Aantekeningen van Hooper Harris

1. Ik heb in verschillende christelijke kerken en synagogen gesproken, en in geen enkele bijeenkomst werd er een afwijkend standpunt geuit. Allen hebben geluisterd, en allen hebben toegegeven dat de leringen van Bahá’u’lláh van uitzonderlijke aard zijn, daarbij aanvaardend dat zij de essentie of de geest van dit nieuwe tijdperk vormen en dat er geen betere weg is om de volmaaktheden ervan te bereiken. Geen enkele stem heeft bezwaar gemaakt. Er zijn hoogstens enkelen geweest die geweigerd hebben de opdracht van Bahá’u’lláh te erkennen, hoewel zelfs zij hebben toegegeven dat Hij een groot leraar was, een uiterst krachtige ziel en een zeer groot man. Sommigen, die geen ander voorwendsel konden vinden, hebben gezegd: “Deze leringen zijn niet nieuw; zij zijn oud en vertrouwd; wij hebben ze eerder gehoord.” Daarom zal ik tot u spreken over de specifieke kenmerken van de manifestatie van Bahá’u’lláh en aantonen dat Zijn Zaak zich in elk opzicht onderscheidt van alle andere manifestaties. Zij onderscheidt zich door haar didactisch karakter en methode van uiteenzetting, door haar praktische gevolgen en toepassing ervan op de huidige wereldomstandigheden, maar vooral door haar verspreiding en vooruitgang.

2. Toen Bahá’u’lláh in Perzië verscheen, kwamen alle religieuze sekten en systemen uit die tijd tegen Hem in opstand. Zijn vijanden waren koningen. De vijanden van Christus waren de joden, de Farizeeën. Maar de vijanden van Bahá’u’lláh waren heersers die het bevel konden voeren over legers en honderdduizenden soldaten in het strijdperk konden brengen. Deze koningen vertegenwoordigden ongeveer vijftig miljoen mensen, die allen onder hun invloed en heerschappij gekant waren tegen Bahá’u’lláh. Daarom weerstond Bahá’u’lláh, alleen en zonder helper, in feite vijftig miljoen tegenstanders. Toch konden deze grote aantallen, in plaats van Hem te domineren, niet op tegen Zijn wonderbaarlijke persoonlijkheid en de kracht en invloed van Zijn hemelse Zaak. Hoewel zij vastbesloten waren het licht in die meest schitterende lantaarn te doven, werden zij uiteindelijk verslagen en omvergeworpen, en dag na dag werd Zijn luister stralender. Zij deden alle moeite om Zijn grootheid te kleineren, maar Zijn aanzien en faam groeiden evenredig met hun inspanningen om deze te verminderen. Omringd door vijanden die Hem naar het leven stonden, heeft Hij zich nooit getracht te verbergen, deed Hij niets om Zich te beschermen. Integendeel, in Zijn geestelijke macht en kracht was Hij te allen tijde zichtbaar voor de ogen der mensen, gemakkelijk toegankelijk. Sereen weerstond Hij de menigte die zich tegen Hem verzette. Uiteindelijk werd Zijn banier gehesen.

3. Als we de historische gegevens bestuderen en de bladzijden van de Heilige Schrift erop nalezen, zullen we ontdekken dat geen van de Profeten uit het verleden ooit vanuit een gevangenis Zijn leringen heeft verspreid of Zijn Zaak heeft verkondigd. Maar Bahá’u’lláh hield de banier van de Zaak van God hoog terwijl Hij in een kerker zat, door vanuit zijn gevangeniscel de koningen der aarde toe te spreken en hen streng aan te klagen voor hun onderdrukking van hun onderdanen en hun misbruik van macht. De brief die Hij onder dergelijke omstandigheden aan de Sjah van Perzië stuurde, kan nu door iedereen worden gelezen. Zijn brieven aan de Sultan van Turkije, Napoleon III, keizer van Frankrijk, en aan de andere heersers van de wereld, waaronder de president van de Verenigde Staten, zijn eveneens actueel en beschikbaar. Het boek met deze Brieven aan de koningen werd ongeveer dertig jaar geleden in India gepubliceerd en staat bekend als de Súriy-i-Haykal (Súrih van de Tempel). Al wat in deze Brieven staat, is ook gebeurd. Sommige van de profetieën die erin staan, kwamen na twee jaar uit, andere na vijf, tien en twintig jaar. De belangrijkste profetieën over de gebeurtenissen op de Balkan gaan nu in vervulling, hoewel ze lang geleden zijn geschreven. In de Brief die Bahá’u’lláh aan de Sultan van Turkije richtte, bijvoorbeeld, werden de oorlog en de huidige gebeurtenissen door Hem voorspeld. Deze gebeurtenissen werden ook voorspeld in de Tafel die Hij aan de stad Constantinopel richtte, zelfs tot in de details van de gebeurtenissen die nu in die stad plaatsvinden.

4. Terwijl Hij zich tot deze machtige koningen en heersers richtte, was Hij een gevangene in een Turkse kerker. Overweeg hoe wonderbaarlijk het was voor een gevangene onder het toeziend oog en de controle van de Turken om zo vrijmoedig en streng de koning aan te klagen die verantwoordelijk was voor Zijn gevangenschap. Wat een macht is dit! Wat een grootsheid! Nergens in de geschiedenis kan het verslag van een dergelijke gebeurtenis worden gevonden. Ondanks het ijzeren bewind en de absolute heerschappij van deze koningen, was het Zijn taak om hen te weerstaan; en zo standvastig en vastberaden was Hij dat Hij het strijken van hun banier en het hijsen van Zijn eigen vaandel teweegbracht. Want vandaag liggen de banieren van zowel het Perzische als het Ottomaanse Rijk in het stof, terwijl het vaandel van Bahá’u’lláh in de wereld zowel in het Oosten als in het Westen hooggehouden wordt. Bedenk wat een geweldige macht dit is! Wat een doorslaggevend bewijs! Hoewel Hij gevangene in een vesting was, trok Hij zich van deze koningen niets aan, negeerde hun macht over leven en dood, maar sprak hen daarentegen toe in duidelijke en onverschrokken taal, waarbij Hij uitdrukkelijk aankondigde dat de tijd zou komen waarin hun soevereiniteit zou worden neergehaald en Zijn eigen heerschappij zou worden gevestigd.

5. Hij zei in wezen: “Weldra zult u uw eigen ondergang beleven. Uw heerschappijen zullen ten onder gaan. Uw rijken zullen verwoest worden tot een hoop puin. Scharen van buitenaf zullen uw landen binnenvallen en onderwerpen. Jammerklacht en treurnis zullen uit uw huizen opstijgen. Er zal geen troon zijn; er zal geen kroon zijn; er zal geen paleis zijn; er zullen geen legers zijn. Neen, veeleer zullen deze alle worden neergehaald, maar het vaandel van de Zaak van God zal hoog worden gehouden. Dan zult u zien dat menigten tot de Zaak van God zullen toetreden en dat deze machtige openbaring over de gehele wereld zal worden verspreid.” Lees de profetieën in de Súriy-i-Haykal en denk er goed over na.

6. Dit is een van de kenmerken van Bahá’u’lláh’s boodschap en leringen. Kunt u dit soort gebeurtenissen en voorvallen in enige andere profetische beschikking vinden? Zo ja, in welke cyclus hebben soortgelijke dingen plaatsgevonden? Vindt u dergelijke specifieke profetieën en expliciete uitspraken over de toekomst in de Heilige Boeken van het verleden? We zullen nu de leringen van Bahá’u’lláh vergelijken met de Heilige Woorden die in de vorige cycli zijn neergedaald.

7. De eerste van de grote beginselen die Hij heeft geopenbaard is die van het onderzoek van de werkelijkheid. Dit betekent dat ieder individueel lid van de mensheid wordt aangespoord en opgedragen om bijgelovige overtuigingen, tradities en blinde imitaties van voorouderlijke vormen in religie opzij te leggen en zelf de werkelijkheid te onderzoeken. Aangezien de fundamentele werkelijkheid één is, zullen alle religies en natiën van de wereld één worden door onderzoek van de werkelijkheid. De aankondiging van dit principe is in geen enkel heilig Boek uit het verleden te vinden.

8. Een tweede kenmerkend beginsel van de leringen van Bahá’u’lláh is de opdracht tot erkenning van de eenheid van de mensenwereld. Zich richtend tot de gehele mensheid zegt Hij: “U bent allen de bladeren van één boom.” Er bestaat geen verschil of onderscheid van ras onder u in de ogen van God. Nee, allen zijn de dienaren van God en allen zijn ondergedompeld in de oceaan van Zijn eenheid. Geen enkele ziel is daarvan uitgesloten. Integendeel, allen zijn de ontvangers van Gods genade. Elk menselijk wezen heeft een deel van Zijn gaven en een deel van de pracht van Zijn werkelijkheid. God is vriendelijk voor iedereen. De mensen zijn Zijn schapen, en Hij is hun ware Herder. Geen andere geschriften bevatten zo’n uitgebreide en universele verklaring; geen andere leringen verkondigen dit ondubbelzinnige beginsel van de solidariteit van de mensheid. Wat een eventueel onderscheid betreft, zegt Bahá’u’lláh dat hoogstens de omstandigheden onder de mensen verschillen, dat sommigen bijvoorbeeld gebrekkig zijn. Daarom moeten zulke zielen opgeleid worden om ze tot de graad van volmaaktheid te brengen. Sommigen zijn ziek en zwak. Zij moeten behandeld en verzorgd worden totdat zij genezen zijn. Sommigen slapen; zij moeten gewekt worden. Sommigen zijn onvolwassen als kinderen; zij moeten worden geholpen om volwassen te worden. Maar ze moeten allen liefgehad en gekoesterd worden. Het kind mag niet worden verafschuwd omdat het een kind is. Nee, integendeel, het moet geduldig worden opgeleid. De zieke moet niet worden gemeden of gekleineerd alleen omdat hij ziekelijk is. Hij moet met sympathie en genegenheid worden beschouwd en behandeld totdat hij genezen is. De ziel die slaapt moet niet met minachting bekeken worden, maar gewekt en naar het licht geleid worden.

9. Bahá’u’lláh leert dat religie in overeenstemming moet zijn met wetenschap en rede. Als geloof en leringen in strijd zijn met de analyse van de rede en de beginselen van de wetenschap, zijn zij het niet waard aanvaard te worden. Dit beginsel is in geen van de vroegere Boeken van de goddelijke leringen geopenbaard.

10. Een andere fundamentele aankondiging van Bahá’u’lláh is dat religie de bron moet zijn van eenheid en vriendschap in de wereld. Als ze vijandschap, haat en onverdraagzaamheid voortbrengt, is de afwezigheid van religie te verkiezen. Dit is een nieuw openbaringsbeginsel dat alleen in de uitspraken van Bahá’u’lláh te vinden is.

11. En, Bahá’u’lláh verklaart dat alle vormen van vooroordelen onder de mensheid moeten worden losgelaten en dat zolang de bestaande vooroordelen niet volledig zijn weggenomen, de mensenwereld geen vrede, voorspoed en kalmte zal en kan bereiken. Dit beginsel kan in geen ander heilig boek worden gevonden dan in de leringen van Bahá’u’lláh.

12. Een andere lering is dat er volmaakte gelijkwaardigheid moet zijn tussen man en vrouw. Waarom zou de mens een onderscheid maken dat bij God totaal niet telt? In de koninkrijken lager dan de mens bestaan seksen, maar het onderscheid tussen mannelijk en vrouwelijk is niet onderdrukkend of beperkend. De merrie, bijvoorbeeld, is even sterk en vaak sneller dan de hengst. In het dieren- en plantenrijk is er volmaakte gelijkwaardigheid tussen de seksen. In het mensenrijk moet deze gelijkwaardigheid ook bestaan, en degene wiens hart het zuiverst is, wiens leven en karakter het hoogst en het dichtst bij de goddelijke maatstaf liggen, is het meest waardig en voortreffelijk in de ogen van God. Dit is het enige ware en werkelijke onderscheid, of men nu man of vrouw is.

13. Bahá’u’lláh heeft de noodzaak aangekondigd van een universele taal die moet dienen als een middel voor internationale communicatie en zo misverstanden en moeilijkheden moet wegnemen. Deze leringen zijn uiteengezet in de Kitáb-i-Aqdas (Het Heiligste Boek) dat vijftig jaar geleden is gepubliceerd.

14. Hij heeft ook het beginsel afgekondigd dat de hele mensheid moet worden opgeleid en dat geen analfabetisme mag blijven bestaan. Deze praktische remedie voor de nood van de wereld is in de tekst van geen enkel ander heilig Boek te vinden.

15. Hij leert dat het de plicht is van alle mensen om zich te bekwamen in een nuttig vak, ambacht of beroep waarmee men in zijn levensonderhoud kan voorzien, en dit leren en uitoefenen moet worden beschouwd als een daad van aanbidding.

16. De leringen van Bahá’u’lláh zijn onbegrensd en zonder einde in hun verreikende voordeel voor de mensheid. Het punt en het doel van onze verklaring van vandaag is dat zij nieuw zijn en dat zij in geen van de religieuze Boeken uit het verleden te vinden zijn. Dit is een antwoord op de vraag: “Wat heeft Bahá’u’lláh gebracht dat wij niet eerder hebben gehoord?” Daarom is het overtuigend en onmiskenbaar dat de Manifestatie van God in deze tijd zich onderscheidt van alle vroegere verschijningen en openbaringen door Zijn majesteit, Zijn macht en de doeltreffendheid en de toepassing van Zijn Woord.

17. Alle Profeten van God werden geminacht en vervolgd. Denk aan Mozes. Het volk noemde Hem een moordenaar. Zij zeiden: “U hebt een man gedood en bent voor de straf en vergelding gevlucht. Is het na uw vroegere daden mogelijk, dat u een Profeet hebt kunnen worden?”

18. Van de heilige, goddelijke Boodschappers zijn vele soortgelijke ervaringen opgetekend. Hoe bitter en zwaar was de vervolging waaraan zij werden onderworpen! Bedenk hoe zij trachtten Christus uit te bannen en te kleineren. Zij plaatsten een doornenkroon op Zijn hoofd en voerden Hem spottend door de straten en bazaars, roepend: “Vrede zij met u, koning der Joden!” Sommigen bogen zich met hun rug naar Hem toe en zeiden op minachtende toon: “O koning der Joden!” of “Heer der heren, vrede zij met u!” Weer anderen bespuwden Zijn gezegend gelaat. Kortom, de vervolgingen die Christus onderging in de tijd van Zijn openbaring worden vermeld in de boeken van de oude cyclus, Joods, Romeins of Grieks. Geen enkele lof werd Hem toegezwaaid. De enige erkenning en aanvaarding die Hem werd aangeboden was van Zijn gelovigen en volgelingen. Petrus bijvoorbeeld was iemand die Hem prees; en de andere discipelen spraken namens Hem. Er werden talloze boeken tegen Hem geschreven. In de geschiedenis van de Kerk vindt u verslagen van de haat en de tegenstand van de Romeinse, Griekse en Egyptische filosofen, die Hem lasteren en onvolmaaktheid toeschrijven.

19. Maar in de dagen van de manifestatie van Bahá’u’lláh, vanaf de dag van Zijn verschijning tot het tijdstip van Zijn heengaan, hebben mensen van alle natiën Zijn grootheid aanvaard, en zelfs zij die Zijn bitterste vijanden waren, hebben over Hem gezegd: “Deze man was waarlijk groots; zijn invloed was machtig en wonderbaarlijk. Deze persoonlijkheid was glorieus; zijn macht was ontzagwekkend, hij was zeer welbespraakt; maar helaas, hij misleidde het volk.” Dit was de essentie van hun lof, lofprijzing en ontkenning. Het is onmiskenbaar dat de auteurs van dergelijke verklaringen, hoewel Zijn vijanden, diep onder de indruk waren van Zijn grootheid en majesteit. Sommige van Zijn vijanden hebben zelfs gedichten over Hem geschreven, die, hoewel bedoeld als satire en sarcastische toespeling, in werkelijkheid lof waren. Zo heeft een bepaalde dichter, die tegen Zijn Zaak was, gezegd: “Hoed u! Hoed u, dat u deze persoon niet nadert, want hij heeft zoveel macht en een zo welsprekende tong dat hij een tovenaar is. Hij charmeert de mensen, hij verdooft hen. Hij is een hypnotiseur. Hoed u! Hoed u, dat u zijn boek niet leest, zijn voorbeeld niet volgt en u niet met zijn volgelingen omgaat, want zij zijn de bezitters van enorme macht en zij zijn misleiders.” Dat wil zeggen, deze dichter gebruikte dergelijke karakteriseringen, in de veronderstelling dat het kleinerende en geringschattende termen waren, niet beseffend dat het in werkelijkheid lofprijzingen waren, want een wijs man zou na het lezen van zo’n waarschuwing zeggen: “De macht van deze man moet ongetwijfeld zeer groot zijn als zelfs zijn vijanden die aanvaarden. Ongetwijfeld is zo’n macht hemels van aard.” Dit was een van de redenen waarom zovelen tot onderzoek werden bewogen. Hoe meer Zijn vijanden tegen Hem schreven, hoe meer de mensen werden aangetrokken en hoe groter het aantal dat kwam om naar de waarheid te informeren. Zij zeiden: “Dit is opmerkelijk. Dit is een groot man, en we moeten het onderzoeken. Wij moeten deze zaak onderzoeken om te weten te komen wat het allemaal betekent, om zijn bedoeling te ontdekken, zijn bewijzen te onderzoeken en zelf te leren wat het betekent.” Op deze manier zorgden de kwaadaardige en sinistere verklaringen van Zijn vijanden ervoor dat de mensen vriendelijk werden en de Zaak naderden. In Perzië gingen de mullahs zo ver dat zij vanaf de kansels tegen de Zaak van Bahá’u’lláh protesteerden door hun tulbanden op de grond te gooien – een teken van grote opwinding – en uit te roepen: “O mensen! Deze Bahá’u’lláh is een magiër die u wil betoveren; hij vervreemdt u van uw eigen religie en maakt u tot zijn eigen volgelingen. Hoed u! Lees zijn boek niet. Hoed u! Ga niet met zijn vrienden om.”

20. Sprekend over degenen die Hem aanvielen en beschimpten zei Bahá’u’lláh: “Zij zijn Mijn herauten; zij zijn degenen die Mijn boodschap verkondigen en Mijn Woord verspreiden. Bid dat zij vermenigvuldigd worden, bid dat hun aantal mag toenemen en dat zij luider mogen roepen. Hoe meer zij Mij door hun woorden beledigen en hoe groter hun opwinding, hoe krachtiger en machtiger de werkzaamheid van de Zaak van God zal zijn, hoe helderder het licht van het Woord en hoe groter de uitstraling van de goddelijke Zon. En uiteindelijk zal de sombere duisternis van de wereld verdwijnen, en het licht der werkelijkheid zal schijnen totdat de hele aarde zal stralen van haar heerlijkheid.”

– 129 –
16 november 1912
309 West 78th Street, New York
Aantekeningen van Edna McKinney

1. Waar de naam Bahá’u’lláh wordt genoemd, daar is het paradijs van Abhá. Waar gelouterde, gezuiverde en verlichte zielen worden gevonden, daar is het paradijs van Bahá. Teheran is het paradijs van Bahá’u’lláh, want daar worden zielen gevonden die je niet menselijk kunt noemen; het zijn engelen. In werkelijkheid behoren de bahá’í-vrienden in die stad tot de hemelse heerscharen. Telkens als ik aan hen denk, word ik gelukkig.

2. De Gezegende Volmaaktheid heeft ontelbare beproevingen en rampen ondergaan, maar tijdens Zijn leven leidde hij in alle streken vele zielen op die weergaloos werden. Het doel van de verschijning van de Manifestaties van God is de vorming van mensen. Dat is het eigenlijke resultaat van Hun opdracht, het werkelijke resultaat. Het resultaat van het hele leven van Jezus was de vorming van elf discipelen en twee vrouwen. Waarom onderging Hij moeilijkheden, beproevingen en rampen? Voor de vorming van deze paar volgelingen. Dat was het resultaat van Zijn leven. Het resultaat van het leven van Christus waren niet de kerken, maar de verlichte zielen van hen die in Hem geloofden. Daarna verspreidden zij Zijn leringen.

3. Ik hoop dat u allen het product wordt van het leven van Bahá’u’lláh en het resultaat van Zijn hemelse vorming. Wanneer de mensen u vragen “Wat heeft Bahá’u’lláh bereikt?” zeg dan tegen hen: “Hij heeft deze zielen geschapen. Hij heeft ons gevormd.”

– 130 –
17 november 1912
Genealogical Hall
252 West 58th Street, New York
Aantekeningen van Edna McKinney

1. Dit is een gezegende bijeenkomst, want deze geëerde zielen zijn in volledige eenheid en met een intelligent doel bijeengekomen. Het is voor mij een gelegenheid van grote vreugde. Voor mij zie ik gezichten die stralen van de blijde boodschap van God, harten die gloeien van het vuur van de liefde van God, oren die afgestemd zijn op de melodieën van het Koninkrijk en ogen die verlicht zijn door de tekenen en bewijzen van het goddelijke.

2. Alle geschapen dingen hebben hun gradatie of stadium van volwassenheid. De periode van volwassenheid in het leven van een boom is de tijd dat hij vrucht draagt. De volwassenheid van een plant is de tijd dat hij bloesems en bloemen heeft. Het dier bereikt een stadium van volledige groei en volgroeidheid, en in het menselijk koninkrijk bereikt de mens zijn volwassenheid wanneer de lichten van intelligentie hun grootste kracht en ontwikkeling hebben.

3. Van het begin tot het einde van zijn leven doorloopt de mens bepaalde perioden of stadia, die elk op hun beurt gekenmerkt worden door bepaalde omstandigheden. Zo zijn in de kindertijd de omstandigheden en behoeften kenmerkend voor die mate van intelligentie en capaciteit. Na verloop van tijd komt hij in de periode van de jeugd, waarin zijn vroegere omstandigheden en behoeften plaatsmaken voor nieuwe eisen die van toepassing zijn op de vooruitgang in zijn levensfase. Zijn waarnemingsvermogen wordt verbreed en verdiept; zijn verstandelijke vermogens worden gevormd en gewekt; de beperkingen en de omgeving van de kindertijd beperken niet langer zijn krachten en resultaten. Uiteindelijk verlaat hij de periode van de jeugd en betreedt hij het stadium, of het niveau, van volwassenheid, wat een nieuwe transformatie en een overeenkomstige vooruitgang in zijn levensactiviteit vereist. Nieuwe krachten en inzichten bekleden hem, leringen en vorming in overeenstemming met zijn vooruitgang houden zijn geest bezig, speciale gaven en gunsten dalen neer in verhouding tot zijn toegenomen capaciteiten, en zijn vroegere periode van jeugd en de voorwaarden ervan zullen niet langer voldoen aan zijn gerijpte kijk en visie.

4. Evenzo zijn er perioden en stadia in het leven van de mensheid als geheel, die nu eens haar kindertijd, dan weer haar jeugd heeft moeten doormaken, maar nu haar langverwachte periode van volwassenheid is ingegaan, waarvan de bewijzen overal duidelijk zichtbaar zijn. Daarom zijn de eisen en voorwaarden van vroegere perioden veranderd en opgegaan in de dringende eisen die het huidige tijdperk van de mensenwereld duidelijk kenmerken. Dat wat tijdens de vroege geschiedenis van de mens van toepassing was op de menselijke behoeften, kan niet voldoen aan de eisen van deze dag en deze periode van vernieuwing en voltooiing. De mensheid heeft haar vroegere gradaties van beperking en voorafgaande vorming achter zich gelaten. De mens moet nu worden toegerust met nieuwe deugden en krachten, een nieuwe moraal en nieuwe bekwaamheden. Nieuwe gunsten, gaven en volmaaktheden wachten op hem en dalen reeds op hem neer. De gaven en genadegaven van de periode van de jeugd, hoewel gepast en voldoende voor de adolescentie van de wereld van de mensheid, zijn nu niet in staat te voldoen aan de eisen van haar volwassenheid. De speeltjes van de kindertijd en jeugd bevredigen of interesseren de volwassen geest niet langer.

5. Vanuit elk gezichtspunt ondergaat de mensenwereld een vernieuwing. De wetten van vroegere regeringen en beschavingen worden herzien; wetenschappelijke denkbeelden en theorieën ontwikkelen zich en komen tegemoet aan een nieuw scala van verschijnselen; uitvindingen en ontdekkingen dringen door in de tot nu toe onbekende gebieden en onthullen nieuwe wonderen en verborgen geheimen van het materiële universum; industrieën hebben een veel grotere reikwijdte en productie; overal is de wereld van de mensheid in de greep van evolutionaire activiteit die wijst op het voorbijgaan van de oude omstandigheden en de komst van het nieuwe tijdperk van hervorming. Oude bomen leveren geen vruchten op; oude denkbeelden en methoden zijn nu verouderd en waardeloos. Oude ethische normen, morele codes en levenswijzen uit het verleden zullen niet volstaan voor het huidige tijdperk van vooruitgang.

6. Dit is ook de cyclus van volwassenheid en vernieuwing in religie. Dogmatische imitaties van voorouderlijke overtuigingen gaan voorbij. Zij waren de as waaromheen de religie draaide, maar zijn nu niet langer vruchtbaar; integendeel, in deze tijd zijn zij de oorzaak geworden van menselijke aftakeling en belemmering. Onverdraagzaamheid en dogmatisch vasthouden aan oude overtuigingen zijn de centrale en fundamentele bron van vijandigheid tussen mensen geworden, de hinderpaal voor menselijke vooruitgang, de oorzaak van oorlog en strijd, de vernietiger van vrede, kalmte en welzijn in de wereld. Denk aan de huidige situatie in de Balkan: vaders, moeders en kinderen in verdriet en treurnis, de grondslagen van het leven omvergeworpen, steden verwoest en vruchtbare gronden verlaten door de verwoestingen van oorlog. Deze omstandigheden zijn het resultaat van vijandigheid en haat tussen natiën en religieuze volkeren die vormen nabootsen en aanhangen en de geest en werkelijkheid van de goddelijke religies schenden.

7. Hoewel dit waar en onmiskenbaar is, is het eveneens onmiskenbaar dat de Heer der mensheid de wereld in deze eeuw van volwassenheid en voltooiing oneindig veel gaven heeft geschonken. De oceaan van goddelijke genade zwelt aan, de lentebuien dalen neer, de Zon van Werkelijkheid schijnt glorieus. Hemelse leringen die van toepassing zijn op de vooruitgang van de menselijke omstandigheden zijn in dit genadevolle tijdperk geopenbaard. Deze hervorming en vernieuwing van de essentiële werkelijkheid van religie vormen de ware en uitwerkende geest van het modernisme, het onmiskenbare licht van de wereld, de manifeste uitstraling van het Woord van God, de goddelijke remedie voor alle menselijke kwalen en de overvloed van het eeuwige leven voor de gehele mensheid.

8. Bahá’u’lláh, de Zon van Waarheid, is aan de horizon van het Oosten verschenen en overspoelt alle streken met het licht en het leven dat nooit zal vergaan. Zijn leringen, die de goddelijke tijdgeest belichamen en van toepassing zijn op deze periode van volwassenheid in het leven van de mensenwereld, zijn:

9. De eenheid van de mensenwereld

10. De bescherming en leiding van de Heilige Geest

11. De grondslag van alle religie is één

12. Religie moet de oorzaak zijn van eenheid

13. Religie moet in overeenstemming zijn met wetenschap en rede

14. Onafhankelijk onderzoek naar de waarheid

15. Gelijkwaardigheid van mannen en vrouwen

16. Het opgeven van alle vooroordelen onder de mensheid

17. Universele vrede
18. Universeel onderwijs
19. Een universele taal

20. Oplossing van het economisch probleem

21. Een internationaal tribunaal.

22. Iedereen die oprecht zoekt en goed nadenkt zal toegeven dat de leringen van de huidige tijd, afkomstig van louter menselijke bronnen en autoriteit, de oorzaak zijn van moeilijkheden en onenigheid onder de mensheid, de feitelijke vernietigers van de mensheid, terwijl de leringen van Bahá’u’lláh de genezing zijn van de zieke wereld, de remedie voor elke behoefte en kwaal. Daarin kan de verwezenlijking van elk verlangen en streven worden gevonden, de bron van het geluk van de mensenwereld, de stimulans en verlichting van de denkwijze, de drijfveer voor vooruitgang en verheffing, de basis van eenheid voor alle volkeren, de bron van liefde onder de mensheid, het middelpunt van overeenstemming, het middel tot vrede en harmonie, de enige band die Oost en West zal verenigen.

23. Na elke nacht is er een morgen. In de opperste wijsheid van God is verordend dat wanneer de diepe duisternis van religieuze haat en vijandigheid, de duisternis van religieuze onwetendheid, bijgeloof en blinde navolging de wereld bedekken, de Zon van Waarheid zal opgaan en de geest van de werkelijkheid zich zal openbaren en weerspiegeld zal worden in de mensenharten. Op zo’n moment verscheen Bahá’u’lláh aan de horizon van het Oosten. Vijftig jaar lang doorstond Hij de grootste ontberingen en beproevingen, steeds strevend om de duisternis van religieuze omstandigheden te verdrijven, om de oorzaak van vijandschap en rancune weg te nemen, om de mensenwereld te wekken uit het bed van nalatigheid en achteloosheid door het flitsend licht van de glorierijke blijde boodschap en het trompetgeschal van de hemelse oproep. Voor de verspreiding van deze boodschap offerde Hij Zijn leven en verdroeg elke tegenslag… Hij stond altijd onder de dreiging en het gevaar van het zwaard, maar toch hief Hij het vaandel van de goddelijke leringen en overspoelde de wereld van het Oosten met licht. Vandaag is in het Oosten het licht van de hemelse blijde boodschap overal zichtbaar, de goddelijke oproep wordt gehoord, de uitstraling van de Zon van Werkelijkheid schijnt, de kostbare regen daalt neer uit de wolken van barmhartigheid en de ademtochten van de Heilige Geest schenken nieuw leven aan de harten van mensen. Binnenkort zal de duisternis geheel verdwijnen, en de gebieden van het Oosten zullen volledig verlicht worden. Vijandschap, haat, onwetendheid en onverdraagzaamheid zullen niet langer blijven bestaan. De duivelse machten die menselijke gelijkwaardigheid en religieuze eenheid vernietigen, zullen worden onttroond, en de natiën zullen in vrede en harmonie vertoeven onder de wapperende banier van de eenheid van de mensheid. Daarom smeken wij de Heer onze God met zuiver en oprecht hart om hulp en bijstand bij de verwezenlijking van dit machtige doel: dat de volkeren verenigd zullen worden in het Woord van God; dat oorlog, vijandschap en haat tussen rassen, religies, landen en gezindtes zullen verdwijnen en voorgoed onbekend zullen zijn; en dat volkeren en natiën elkaar geestelijk zullen omhelzen in de onverbrekelijke band en kracht van de liefde van God. Dan zal de mensenwereld stralen en zal de mensheid ten volle de gunsten van de goddelijke gaven genieten. Zolang religieuze verdeeldheid en vijandschap onder de mensheid voortduren, zal de mensenwereld geen geluk, rust of kalmte vinden.

24. Bid dat God helpt bij deze hemelse onderneming, dat de mensenwereld wordt gered van de beproevingen van onwetendheid, blindheid en geestelijke dood. Dan zult u licht op licht zien, vreugde op vreugde, absoluut geluk dat overal heerst, mensen van verschillende religies die samenkomen in aantrekking en gelukzaligheid. Deze wereld zal in haar volwassenheid de weerspiegeling worden van het eeuwige Koninkrijk en deze aardse verblijfplaats van de mens het ware paradijs van God. Bid hiervoor! Bid hiervoor!

25. O mijn God! O mijn God! Voorwaar, U ziet degenen die hier aanwezig zijn zich tot U wenden, op U vertrouwen. O mijn Heer! O mijn Heer! Verlicht hun ogen met het licht van liefde en verblijd hun harten met de stralen die uit de hemel van de Allerhoogste heerscharen komen. Laat hen de tekenen worden van Uw gaven onder de mensen en de banieren van Uw genade onder de mensheid. O Heer! Maak hen die hier zijn de heerscharen van de hemel en onderwerp door hun diensten en inzet de harten van de mensheid. Laat Uw overvloedige genade op hen neerdalen en laat al Uw vrienden zegevieren. Leid hen, dat zij zich naar Uw Koninkrijk van barmhartigheid keren en Uw naam onder het volk verkondigen. Mogen zij de mensen leiden naar de genade van Uw allergrootste leiding.

26. O Heer! O Heer! Werp de blik van Uw genade op hen allen.

27. O Heer! O Heer! Verorden voor hen de schoonheid van Uw heiligheid in Uw Koninkrijk van eeuwigheid.

28. O Heer! O Heer! Bescherm hen in elke beproeving, maak elke voet standvastig op het pad van Uw liefde en help hen om als machtige bergen te zijn in Uw Zaak, zodat hun geloof niet wankelt, hun zicht niet wordt verzwakt noch wordt belemmerd in het aanschouwen van de lichten die uitgaan van Uw hoogste Koninkrijk. Voorwaar, U bent de Vrijgevige. U bent de Almachtige. Voorwaar, U bent de Barmhartige, de Genadevolle.

– 131 –
18 november 1912
Het huis van de heer en mevrouw Frank K. Moxey
575 Riverside Drive, New York
Aantekeningen van Esther Foster

1. Ik dank God voor deze ontmoeting met u. Van buitenaf gezien zijn dergelijke ontmoetingen ondenkbaar, want wij zijn oosterlingen, terwijl u westerlingen bent. Tussen ons bestaat geen patriottische, taalkundige, raciale, commerciële of politieke relatie. Tussen ons bestaat geen enkele wereldse band of verbinding die een dergelijke bijeenkomst als deze zou rechtvaardigen. De liefde van God heeft ons samengebracht, en dit is het beste middel en motief. Elke andere vriendschapsband is beperkt in doeltreffendheid, maar vriendschap gebaseerd op de liefde van God is onbeperkt, eeuwig, goddelijk en stralend. Daarom moeten wij God dankbaar zijn dat Hij ons in liefde en overeenstemming heeft verenigd, Hem loven dat Hij zo’n affiniteit tussen ons heeft geschapen dat degenen uit het verre Oosten met de geliefden uit het Westen kunnen omgaan in het grootste welbehagen.

2. Zonder twijfel is er voor alles een alwetende wijsheid, vooral voor de grote en belangrijke zaken van het leven. Het hoogste en belangrijkste gebeuren in de mensenwereld is de Manifestatie van God en de neerdaling van de wet van God. De heilige, goddelijke Manifestaties openbaarden zich niet om een natie, sekte of factie te stichten. Zij verschenen niet opdat een bepaald aantal Hun Profeetschap zou aanvaarden. Zij verklaarden hun hemelse missie en boodschap niet om de basis te leggen voor een religieuze overtuiging. Zelfs Christus is niet verschenen opdat wij slechts in Hem als de Christus zouden geloven, Hem zouden volgen en Zijn naam zouden aanbidden. Dit alles is beperkt in omvang en vereisten, terwijl de werkelijkheid van Christus een onbeperkte essentie is. De oneindige en onbeperkte Werkelijkheid kan door geen enkele beperking worden begrensd. Christus verscheen veeleer om de mensenwereld te verlichten, om de aardse wereld hemels te maken, om het mensenrijk tot een engelenrijk te maken, om de mensenharten te verenigen, om het licht van liefde in de mensenzielen te ontsteken, zodat die zielen onafhankelijk worden, volledige eenheid en vriendschap bereiken, zich tot God wenden, het goddelijk Koninkrijk binnengaan, de gunsten en gaven van God ontvangen en zouden delen in het manna uit de hemel genieten. Door Christus waren zij bedoeld om gedoopt te worden door de Heilige Geest, een nieuwe geest te verkrijgen en het eeuwige leven te verwerven. Alle heilige voorschriften en aankondigingen van profetische wetten waren voor deze verschillende en hemelse doeleinden bestemd. Hoewel er geen aardse relatie tussen ons bestaat, danken wij God – geprezen zij God! – dat volmaakte en goddelijke banden ons toch verenigen. Wij zijn hier in deze vergadering bijeengekomen, reikhalzend uitziend naar het openbaar maken van de goddelijke gaven.

3. In de afgelopen eeuwen hebben de volkeren van de wereld gedacht dat de wet van God een blinde imitatie van voorouderlijke vormen van geloof en aanbidding vereiste. De joden bijvoorbeeld waren gevangenen van overgeleverde raciale religieuze voorschriften. De moslims zijn eveneens gebonden aan traditionele vormen en ceremoniën. Ook de christenen zijn impliciete volgelingen geweest van oude tradities en overgeleverde leringen. Tegelijkertijd is de basis van de religie van God, die altijd het beginsel van liefde, eenheid en vriendschap van de mensheid was, verlaten en terzijde geschoven, waarbij elk religieus systeem hardnekkig vasthield aan imitaties van voorouderlijke vormen als het allerbelangrijkste. Daarom zijn in de wereld haat en vijandigheid verschenen in plaats van de goddelijke vrucht van eenheid en liefde. Hierdoor was het voor de volgelingen van verschillende religies onmogelijk om in vriendschap en overeenstemming samen te komen. Zelfs contact en communicatie werden als besmettelijk beschouwd, met als resultaat een toestand van volledige vervreemding en wederzijdse onverdraagzaamheid. Er is geen onderzoek gedaan naar de essentiële onderliggende basis van de werkelijkheid. Iemand wiens vader een jood was, bleek steevast een jood te zijn, een moslim werd geboren uit een moslim, een boeddhist was een boeddhist vanwege het geloof van zijn vader vóór hem, enzovoort. Kortom, religie was een erfenis die van vader op zoon, van voorgeslacht op nageslacht werd overgedragen, zonder onderzoek naar de fundamentele werkelijkheid. Bijgevolg waren alle religieuze mensen versluierd, verduisterd en in strijd met elkaar.

4. Geprezen zij God! Wij leven in deze meest stralende eeuw, waarin de menselijke perceptie zich heeft ontwikkeld en onderzoek naar ware grondslagen de mensheid kenmerkt. Individueel en collectief bewijst en doordringt de mens de werkelijkheid van uiterlijke en innerlijke omstandigheden. Hierdoor is het zover gekomen dat wij alles wat naar blinde imitatie riekt afzweren en onpartijdig en onafhankelijk de waarheid onderzoeken. We moeten de werkelijkheid van de goddelijke religies begrijpen. Als een christen traditionele vormen en blinde imitatie van ceremoniën terzijde schuift en de werkelijkheid van de Evangeliën onderzoekt, zal hij ontdekken dat de grondbeginselen van de leringen van Christus bestaan uit barmhartigheid, liefde, vriendschap, welwillendheid, altruïsme, de schitteringen of de stralen van goddelijke gaven, het verkrijgen van de ademtochten van de Heilige Geest en de eenheid met God. Verder zal hij leren dat Christus verklaarde dat de Vader “zijn zon laat opgaan over de kwaden en over de goeden, en regen zendt over de rechtvaardigen en over de onrechtvaardigen.” De betekenis van deze verklaring is dat de barmhartigheid van God de hele mensheid omvat, dat geen enkel individu verstoken blijft van de barmhartigheid van God, en dat geen enkele ziel de schitterende gaven van God wordt onthouden. De hele mensheid is ondergedompeld in de zee van barmhartigheid van de Heer, en wij zijn allen de schapen van de ene goddelijke Herder. Welke tekortkomingen er ook onder ons bestaan, ze moeten worden verholpen. Zo moeten onwetenden worden opgeleid om wijs te worden; zieken moeten worden behandeld totdat zij genezen; onvolwassen mensen moeten worden gevormd om volwassen te worden; zij die slapen moeten worden gewekt. Dit alles moet worden bereikt door liefde en niet door haat en vijandigheid. Bovendien sprak Jezus Christus, verwijzend naar de profetie van Jesaja, over hen die ogen hebben en niet zien, oren hebben en niet horen, harten hebben en niet begrijpen; dat zij toch genezen moeten worden. Daarom is het onmiskenbaar dat het de genade van Christus was die het blinde oog veranderde in een ziend oog, het oor dat voorheen doof was, opmerkzaam maakte, en het harde, gevoelloze hart teder en gevoelig maakte. Met andere woorden is de betekenis dat, hoewel mensen uitwendige ogen bezitten, het inzicht, of de waarneming, van de ziel blind is; hoewel het uitwendige oor hoort, is het geestelijk gehoor doof; hoewel zij bewuste harten bezitten, zijn zij zonder verlichting; en zijn het de gunsten van Christus die de zielen uit deze toestand redden. Het is dus onmiskenbaar dat de manifestatie van de Messias synoniem was met universele genade. Zijn voorzienigheid was universeel, en Zijn leringen waren voor allen. Zijn lichten waren niet beperkt tot enkelen. Elke Christus is naar de wereld van de mensheid gekomen. Daarom moeten wij de grondslag van de goddelijke religie onderzoeken, haar werkelijkheid ontdekken, haar opnieuw vestigen en haar boodschap over de hele wereld verspreiden, zodat zij de bron van opheldering en verlichting voor de mensheid wordt, de geestelijk doden levend worden, de geestelijk blinden zicht krijgen en zij die onachtzaam zijn voor God wakker worden.

5. De leringen en verordeningen van de goddelijke religies zijn van tweeërlei aard. De eerste zijn geestelijk en essentieel – zoals het geloof in God, het geloof in Christus, het geloof in Mozes, het geloof in Abraham, het geloof in Mohammed, de liefde tot God en de eenheid van de mensheid. Deze goddelijke beginselen zullen over de hele wereld worden verspreid. Strijd en vijandschap zullen verdwijnen, onwetendheid, haat en vijandigheid zullen ophouden en de hele mensheid zal worden verenigd. De tweede soort verordeningen en leringen heeft betrekking op de uiterlijke omstandigheden en verrichtingen van de wereld der mensheid. Het zijn de niet-essentiële, toevallige of tijdelijke wetten van menselijke aangelegenheden, die onderhevig zijn aan verandering en hervorming naar gelang de eisen van tijd en plaats. Zo was in de tijd van Mozes echtscheiding toegestaan, maar in de tijd van Christus werd zij onwettig verklaard. In de Thora staan tien geboden over vergelding voor moord, die in de huidige tijd en onder de huidige omstandigheden van de wereld niet kunnen worden opgelegd. Daarom worden deze niet-essentiële, tijdelijke wetten vervangen en afgeschaft om te voldoen aan de eisen van opeenvolgende perioden.

6. Maar de volgelingen van de goddelijke religies hebben zich afgekeerd van de grondbeginselen en verordeningen die essentieel en onveranderlijk zijn in het Woord van God. Zij hebben die grondbeginselen verlaten die te maken hebben met het leven van de mensenwereld en het eeuwige leven. Denk hierbij aan de liefde van God, geloof in God, filantropie, kennis, geestelijk inzicht en goddelijke leiding. Zij beschouwen deze als toevallig en niet-essentieel, terwijl ze ruziën en van mening verschillen over vragen rondom de wettigheid van echtscheiding of dat de naleving van een kleine wet rechtzinnig en waar is. De joden vinden echtscheiding wettig; de katholieke christenen vinden het onwettig; het resultaat is tweedracht en vijandschap tussen hen. Als zij de ene fundamentele werkelijkheid zouden onderzoeken die ten grondslag ligt aan de door Mozes en Christus geopenbaarde wetten, zou deze toestand van haat en onbegrip worden weggenomen en de goddelijke eenheid overheersen.

7. Christus gebood dat als we op de rechterwang worden geslagen, we ook de andere wang moeten toekeren. Denk aan wat er nu in de Balkan gebeurt. Welke overeenstemming met de leringen van Christus zien we in dat betreurenswaardige beeld? Heeft de mens het goddelijke gebod van Christus niet totaal vergeten en losgelaten? In feite zijn dergelijke tweedracht en oorlogvoering het bewijs van onenigheid over de niet-essentiële voorschriften en wetten van het geloof. Alleen onderzoek naar de ene fundamentele werkelijkheid en trouw aan de essentiële onveranderlijke principes van het Woord van God kunnen eenheid en liefde in mensenharten tot stand brengen.

8. In het hele Oosten heerste in de negentiende eeuw geestelijke duisternis, en de religies waren ondergedompeld in de oceaan van blinde imitaties en het aanhangen van overgeleverde vormen. Er was geen spoor van de essentiële grondslag van goddelijke openbaring. Hierdoor werd de mensheid beheerst door vijandigheid en haat; tweedracht, rancune en oorlogsvoering teisterden de mensheid; bloed overspoelde de horizon van de oosterse wereld. In plaats van vriendschap en overeenstemming was religie de bron van haat geworden; in plaats van eenheid bracht zij tweedracht, vijandschap en strijd voort. De omstandigheden waren vergelijkbaar met die op de Balkan van vandaag, waar het lijkt alsof de grondslag van de goddelijke religies oorlog en conflict is, waarbij de aanhangers van de ene religie de andere willen uitroeien en vernietigen, en de aanhangers van beide doordrongen zijn van de fanatieke drang om te doden. Zij beschouwen de weg naar het welbehagen van God als een weg van bloed, en hoe meer een religieus mens doodt, hoe dichter hij tot God komt. Dit zijn de resultaten van blinde imitaties. Hoe somber en vernietigend voor de mensheid is zo’n uitkomst! Als dit de grondslag is van goddelijke religie, is de afwezigheid ervan te verkiezen; want zelfs de ongelovigen vergieten geen bloed op deze manier, noch staan zij vijandig tegenover elkaar. De krachten van vijandigheid en strijd zijn de hedendaagse religies van vandaag, en wat had moeten bijdragen tot de verlichting en verbetering van de wereld is verworden tot een bron van grote duisternis en verloedering.

9. Samengevat: bedenk hoe soortgelijke blinde imitaties de duisternis in het Oosten alomvattend hadden gemaakt. Op zo’n moment verscheen Bahá’u’lláh aan de oostelijke horizon als de glorie van de zon. Hij vernieuwde de basis van de religies van God, vernietigde het blindelings vasthouden aan voorouderlijke vormen en vestigde in hun plaats liefde en geestelijke vriendschap, zodat er geen strijd, onenigheid of vijandigheid overbleef. Deze verzoening van uiteenlopende sekten is zichtbaar en onmiskenbaar. Zij leven nu samen in liefde en eenheid. Als u een van hun bijeenkomsten zou binnengaan, zou u zich realiseren dat zij zijn geworden als één ras, één vaderland, één religie; dat zij samen optrekken in broederschap en overeenstemming. Geloofd zij God! Deze blinde imitaties en deze duisternis hebben opgehouden te bestaan, en de werkelijkheid van de eenheid van de mensheid is praktisch bewezen.

10. Ik beschouw het Amerikaanse volk als een zeer beschaafde en intelligente natie, een natie die waarheid en werkelijkheid onderzoekt. Het is mijn hoop dat door de inspanningen van deze nobele natie de solidariteit van de mensheid voortdurend wordt bevorderd, dat de verlichting van de mensenwereld wijdverspreid wordt, dat de banier van universele vrede hoog wordt gehouden, de lamp van de eenheid van de mensenwereld wordt ontstoken en de harten van Oost en West met elkaar verbonden worden. Dan zal de werkelijkheid van de goddelijke religies schitteren en opnieuw tot leven komen, wat er op wijst dat ze bedoeld waren om de oorzaak te zijn van eenheid en liefde en dat door hun toedoen hemelse gaven altijd licht hebben geschonken aan de menselijke wereld.

– 132 –
23 november 1912
Banket in het Great Northern Hotel
118 West 57th Street, New York
Aantekeningen van Edna McKinney

1. In de hele wereld zijn er ontelbare vergaderingen en bijeenkomsten, meer of minder belangrijk naar gelang van hun bijdrage aan de verbetering van de mensheid, maar in hun doel en objectief beperkt tot materiële kwesties en resultaten. Zij hebben een politiek, commercieel of educatief karakter; zij trachten economische vooruitgang te bevorderen, landbouwdoeleinden te stimuleren, wetenschappelijk onderzoek aan te moedigen en ontdekkingen te ondersteunen; zij voorzien in de oprichting van nieuwe instellingen, ontwerpen financiële maatregelen en bereiken overeenstemming over wetten inzake burgerlijke en sociale controle. Dergelijke bijeenkomsten zijn nuttig, maar hun invloed en voornemen reiken niet verder dan het materiële welzijn en het bestuur van de mensheid. Dat wil zeggen, zij dienen de materiële beschaving.

2. Deze bijeenkomst van u vanavond heeft een heel ander karakter. Het is een universele bijeenkomst; zij heeft een hemels en goddelijk doel omdat zij de eenheid van de mensenwereld dient en de internationale vrede bevordert. Zij is gewijd aan de solidariteit en broederschap van het menselijk ras, het geestelijk welzijn van de mensheid, de eenheid van het religieuze geloof door kennis van God en de verzoening van religieuze leringen met de beginselen van wetenschap en rede. Zij bevordert liefde en broederschap onder de gehele mensheid, tracht de barrières die de menselijke familie scheiden op te heffen en te vernietigen, verkondigt de gelijkwaardigheid van man en vrouw, brengt goddelijke voorschriften en zeden bij, verlicht en bezielt de geest met hemelse waarneming, trekt de oneindige weldaden van God aan, neemt raciale, nationale en religieuze vooroordelen weg en vestigt de grondslag van het hemelse Koninkrijk in de harten van alle natiën en volkeren. Het effect van een bijeenkomst als deze is bevorderlijk voor de goddelijke vriendschap en versterking van de band die de harten bekrachtigt en verenigt. Dit is de onverwoestbare band van de geest die Oost en West verbindt. Hierdoor worden de fundamenten van rassenvooroordelen ontworteld en vernietigd, wordt de vlag van geestelijke democratie gehesen, wordt de religieuze wereld gezuiverd van verouderde overtuigingen en overgeleverde imitaties van vormen, en wordt de eenheid van de werkelijkheid die aan alle religies ten grondslag ligt, onthuld en openbaar gemaakt. Want zo’n ontmoeting is gevestigd op het fundament zelf van de wetten van God. Daarom verenigt zij in haar bindende geestelijke band alle religies en verzoent zij alle sekten, gezindtes en facties in vriendelijkheid en liefde jegens elkaar. Op deze wijze en door de werking van een dergelijke bijeenkomst worden de oorzaken van vijandigheid, haat en onverdraagzaamheid weggenomen, en verdwijnen vijandschap en onenigheid volledig. Elke beperkende en begrenzende beweging of bijeenkomst van louter persoonlijk belang is menselijk van aard. Elke universele beweging die onbeperkt is in reikwijdte en doel is goddelijk. De Zaak van God wordt bevorderd wanneer en waar een universele ontmoeting tussen de mensen tot stand komt.

3. Streef er daarom naar dat uw houding en voornemens hier vanavond universeel en altruïstisch van aard zijn. Wijd uzelf aan het verbeteren en dienen van het hele menselijke ras. Laat er geen barrière van slechte gevoelens of persoonlijke vooroordelen bestaan tussen deze zielen, want als uw motieven universeel zijn en uw voornemens hemels van aard, als uw streven gericht is op het Koninkrijk, bestaat er geen enkele twijfel dat u de ontvangers zult worden van de vrijgevigheid en het welbehagen van God.

4. Deze bijeenkomst is waarlijk de edelste en meest waardige van alle bijeenkomsten in de wereld vanwege deze onderliggende geestelijke en universele doeleinden. Zo’n banket en zo een bijeenkomst vereisen de oprechte toewijding van alle aanwezigen en trekken een stortvloed van Gods zegeningen aan. Wees daarom verzekerd en vol vertrouwen dat de bekrachtigingen van God op u neerdalen, de bijstand van God u zal worden gegeven, de ademtochten van de Heilige Geest u met een nieuw leven zal verkwikken, de Zon van Werkelijkheid glorieus op u zal schijnen en de geurige bries van de rozentuinen van goddelijke barmhartigheid door de vensters van uw zielen zal waaien. Wees vol vertrouwen en standvastig; uw diensten worden bekrachtigd door de krachten van de hemel, want uw voornemens zijn verheven, uw doeleinden zuiver en waardevol. God is de helper van die zielen wier doel het is de mensheid te dienen en van wie de inspanningen en het streven gewijd zijn aan het welzijn en de verbetering van de gehele mensheid.

– 133 –
29 november 1912
Het huis van de heer en mevrouw Edward B. Kinney
780 West End Avenue, New York
Aantekeningen van Esther Foster

1. Vanavond wil ik tot u spreken over het mysterie van opoffering. Er zijn twee soorten opoffering: de fysieke en de geestelijke. De uitleg die de kerken hierover geven is in werkelijkheid bijgeloof. In het Evangelie staat bijvoorbeeld dat Christus zei: “Ik ben het levende brood dat uit de hemel is neergedaald; als iemand van dit brood eet, zal hij eeuwig leven.” Hij zei ook: “Deze [wijn] is mijn bloed … dat voor velen is vergoten ter vergeving van hun zonden.” Deze verzen zijn door de kerken op zo’n bijgelovige manier uitgelegd dat het menselijk verstand de uitleg ervan onmogelijk kan begrijpen of aanvaarden.

2. Zij zeggen dat Adam niet gehoorzaamde aan het gebod van God en van de vrucht van de verboden boom at en daardoor een zonde beging die als een erfenis op zijn nageslacht werd overgedragen. Zij prediken dat door Adams zonde al zijn nakomelingen ook overtredingen hebben begaan en door overerving verantwoordelijk zijn geworden; dat daarom de hele mensheid straf verdient en vergelding moet ondergaan; en dat God Zijn Zoon als offer heeft gezonden opdat de mens vergeving zou krijgen en het menselijk geslacht zou worden verlost van de gevolgen van Adams overtreding.

3. Wij willen deze uitspraken vanuit het standpunt van de rede beschouwen. Kunnen wij ons voorstellen dat de God, die de Rechtvaardigheid zelf is, het nageslacht van Adam straft voor Adams eigen zonde en ongehoorzaamheid? Zelfs als we een gouverneur zouden zien, een aardse heerser die een zoon straft voor de wandaad van zijn vader, zouden we die heerser als een onrechtvaardig man beschouwen. Als de vader een fout heeft begaan, wat is dan de fout van de zoon? Er is geen verband tussen de twee. De zonde van Adam was niet de zonde van zijn nageslacht, vooral omdat Adam duizend generaties terug is van de mens van vandaag. Als de vader van duizend generaties een zonde beging, is het dan rechtvaardig om te eisen dat de huidige generatie de gevolgen daarvan moet ondergaan?

4. Er zijn nog andere vragen en bewijzen te overwegen. Abraham was een Manifestatie van God en een afstammeling van Adam; evenzo behoorden Ismaël, Isaak, Jeremia en de hele rij profeten, onder wie David, Salomo en Aäron, tot Zijn nageslacht. Waren al deze heilige mannen veroordeeld tot een wereld van straf vanwege een daad van de eerste vader, vanwege een fout die hun wederzijdse en verre voorvader Adam zou hebben gemaakt? Er wordt uitgelegd dat toen Christus kwam en Zich opofferde, alle heilige Profeten die aan Hem voorafgingen vrij werden van zonde en straf. Zelfs een kind kan een dergelijke bewering niet rechtvaardigen. Deze uitleggingen en verklaringen zijn te wijten aan een verkeerd begrip van de betekenis van de Bijbel.

5. Laten we, om de werkelijkheid van het offer te begrijpen, de kruisiging en de dood van Jezus Christus in ogenschouw nemen. Het is waar dat Hij zich voor ons heeft opgeofferd. Wat is de betekenis hiervan? Toen Christus verscheen, wist Hij dat Hij Zichzelf moest bekendmaken tegenover alle natiën en volkeren op aarde. Hij wist dat de mensen tegen Hem zouden opstaan en Hem allerlei beproevingen zouden aandoen. Het lijdt geen twijfel dat iemand die een zodanige aanspraak maakt als Christus heeft verkondigd, de vijandschap van de wereld zou oproepen en aan persoonlijke smaad zou worden blootgesteld. Hij besefte dat Zijn bloed zou worden vergoten en Zijn lichaam door geweld zou worden verscheurd. Ondanks Zijn kennis van wat Hem zou overkomen, stond Hij op om Zijn boodschap te verkondigen, onderging alle beproevingen en ontberingen van de mensen en offerde uiteindelijk Zijn leven op om de mensheid te verlichten – gaf Zijn bloed om de mensenwereld te leiden. Hij aanvaardde elk onheil en lijden om de mensen naar de waarheid te leiden. Indien Hij Zijn eigen leven had willen redden, en indien Hij zichzelf niet had willen opofferen, dan had Hij geen enkele ziel kunnen leiden. Het lijdt geen twijfel dat Zijn gezegend bloed zou worden vergoten en Zijn lichaam gebroken. Toch aanvaardde die Heilige Ziel onheil en dood in Zijn liefde voor de mensheid. Dit is een van de betekenissen van het offer.

6. Wat de tweede betekenis betreft zei Hij: “Ik ben het brood des levens dat uit de hemel is neergedaald.” Het was niet het lichaam van Christus dat uit de hemel kwam. Zijn lichaam kwam uit de schoot van Maria, maar de volmaaktheden van Christus daalden neer uit de hemel; de werkelijkheid van Christus daalde neer uit de hemel. De Geest van Christus en niet het lichaam daalde neer uit de hemel. Het lichaam van Christus was slechts menselijk. Het staat buiten kijf dat het fysieke lichaam uit de schoot van Maria werd geboren. Maar de werkelijkheid van Christus, de Geest van Christus, de volmaaktheden van Christus kwamen allemaal uit de hemel. Door te zeggen dat Hij het brood was dat uit de hemel kwam, bedoelde Hij dus dat de volmaaktheden die Hij toonde goddelijke volmaaktheden waren, dat de zegeningen in Hem hemelse gaven en gunsten waren, dat Zijn licht het licht van de Werkelijkheid was. Hij zei: “Als iemand van dit brood eet, zal hij eeuwig leven.” Dat wil zeggen: wie deze goddelijke volmaaktheden die in mij zijn opneemt, zal nooit sterven; wie deelheeft en deelneemt aan deze hemelse gaven die ik belichaam, zal eeuwig leven vinden; wie deze goddelijke lichten tot zich neemt, zal eeuwig leven vinden. Hoe duidelijk is de betekenis! Hoe onmiskenbaar! Want de ziel die goddelijke volmaaktheden verwerft en hemelse verlichting zoekt uit de leringen van Christus, zal ongetwijfeld eeuwig leven. Dit is ook een van de mysteries van het offer.

7. In werkelijkheid offerde Abraham zichzelf op, want Hij bracht hemelse leringen naar de wereld en schonk de mensheid hemels voedsel.

8. De derde betekenis van het offer is deze: Als je een zaadje in de grond plant, zal uit dat zaadje een boom ontstaan. Het zaad offert zich op aan de boom die eruit zal voortkomen. Het zaad gaat uiterlijk verloren, wordt vernietigd; maar hetzelfde zaad dat wordt opgeofferd zal worden opgenomen en belichaamd in de boom, zijn bloesems, vruchten en takken. Als de identiteit van dat zaad niet was opgeofferd aan de boom die eruit voortkomt, zouden er geen takken, bloesems of vruchten zijn gekomen. Christus verdween uiterlijk. Zijn persoonlijke identiteit werd voor de ogen verborgen, net zoals de identiteit van het zaad verdween; maar de zegeningen, goddelijke eigenschappen en volmaaktheden van Christus werden openbaar in de christelijke gemeenschap die Christus stichtte door Zichzelf op te offeren. Wanneer u naar de boom kijkt, zult u zich realiseren dat de volmaaktheden, zegeningen, eigenschappen en schoonheid van het zaadje zichtbaar zijn geworden in de takken, twijgen, bloesems en vruchten; bijgevolg heeft het zaadje zich opgeofferd aan de boom. Had het dat niet gedaan, dan was de boom niet ontstaan. Christus heeft zich, net als het zaad, opgeofferd voor de boom van het christendom. Daarom werden Zijn volmaaktheden, genadegaven, gunsten, lichten en genaden openbaar in de christelijke gemeenschap, voor de komst waarvan Hij Zich heeft opgeofferd.

9. Wat betreft de vierde betekenis van opoffering: Het is het principe dat een werkelijkheid haar eigen kenmerken opoffert. De mens moet zich losmaken van de invloeden van de wereld van de materie, van de wereld van de natuur en haar wetten; want de materiële wereld is de wereld van corruptie en dood. Het is de wereld van kwaad en duisternis, van dierlijkheid en wreedheid, bloeddorstigheid, ambitie en gierigheid, van zelfverering, egoïsme en hartstocht; het is de wereld van de natuur. De mens moet zich ontdoen van al deze onvolkomenheden, moet deze neigingen opofferen die eigen zijn aan de uiterlijke en materiële wereld van het bestaan.

10. Anderzijds moet de mens hemelse eigenschappen vergaren en goddelijke eigenschappen verwerven. Hij moet het beeld en de gelijkenis van God worden. Hij moet de genade van het eeuwige zoeken, het zinnebeeld van de liefde van God worden, het licht van leiding, de boom des levens en de bewaarplaats van de genade van God. Dat wil zeggen dat de mens de eigenschappen en kenmerken van de wereld van de natuur moet opofferen voor de eigenschappen en kenmerken van de wereld van God. Neem bijvoorbeeld de stof die wij ijzer noemen. Let op zijn eigenschappen: het is massief, zwart, koud. Dit zijn de eigenschappen van ijzer. Wanneer ditzelfde ijzer de hitte opneemt van het vuur, offert het zijn eigenschap van massiviteit op voor de eigenschap van vloeibaarheid. Het offert zijn eigenschap van duisternis op voor de eigenschap van licht, wat een eigenschap van het vuur is. Het offert zijn eigenschap van koude op voor de eigenschap van warmte die het vuur bezit, zodat er in het ijzer geen massiviteit, duisternis of koude overblijft. Het wordt verlicht en getransformeerd, omdat het zijn eigenschappen heeft opgeofferd voor de eigenschappen en kenmerken van het vuur.

11. Evenzo offert de mens, wanneer gescheiden en losgemaakt van de eigenschappen van de wereld van de natuur, de eigenschappen en vereisten van dat sterfelijke rijk op en vertoont hij de volmaaktheden van het Koninkrijk, zoals de eigenschappen van het ijzer verdwenen en de eigenschappen van het vuur in hun plaats verschenen.

12. Ieder mens die door de leer van God wordt gevormd en door het licht van Zijn leiding wordt verlicht, die in God en Zijn tekenen gelooft en met het vuur van de liefde van God wordt aangestoken, offert de onvolkomenheden van de natuur op ter wille van de goddelijke volmaaktheden. Bijgevolg verkeert ieder volmaakt mens, ieder verlicht, hemels individu in de staat van opoffering. Het is mijn hoop dat u door de hulp en de voorzienigheid van God en door de weldaden van het Koninkrijk van Abhá geheel mag loskomen van de onvolkomenheden van de wereld der natuur, gezuiverd van zelfzuchtige, menselijke verlangens, leven ontvangend van het Koninkrijk van Abhá en hemelse genaden bereikend. Moge het goddelijk licht uw gelaat verlichten, de geur van heiligheid uw neus verfrissen en de ademtocht van de Heilige Geest u met het eeuwige Leven verkwikken.

– 134 –
2 december 1912
Het huis van de heer en mevrouw Edward B. Kinney
780 West End Avenue, New York
Aantekeningen van Edna McKinney

1. Dit zijn de dagen van mijn afscheid van u, want ik vertrek op de vijfde van de maand. Waar ik ook kwam in dit land, ik keerde altijd terug naar New York City. Dit is mijn vierde of vijfde bezoek hier, en nu ga ik weg naar de Oriënt. Het zal moeilijk voor mij zijn om dit land nogmaals te bezoeken, tenzij het de wil van God is. Daarom moet ik u vandaag mijn richtlijnen en aansporingen geven, en deze zijn niets anders dan de leringen van Bahá’u’lláh.

2. U moet volkomen liefde en genegenheid tonen voor de gehele mensheid. Verhef u niet boven anderen, maar beschouw allen als uw gelijken en erken hen als dienaren van één God. Weet dat God mededogen heeft met allen; heb daarom allen lief uit het diepst van uw hart, stel allen die geloven boven uzelf, wees vervuld van liefde voor elk ras en wees vriendelijk jegens de mensen van alle nationaliteiten. Spreek nooit kleinerend over anderen, maar prijs zonder onderscheid. Bezoedel uw tong niet door kwaad te spreken over een ander. Beschouw uw vijanden als uw vrienden, en beschouw hen die u kwaad toewensen als de goedwillenden. U moet kwaad niet als kwaad zien en dan een compromis sluiten met uw mening, want iemand die u als kwaadaardig of als vijand beschouwt op een milde, vriendelijke manier behandelen is huichelarij, en dat is onwaardig en ongeoorloofd. U moet uw vijanden als uw vrienden beschouwen, mensen die u kwaad toewensen als welwillend zien en hen dienovereenkomstig behandelen. Gedraag u op zo’n manier dat uw hart vrij is van haat. Wees niet beledigd door wie dan ook. Als iemand een fout en onrechtvaardigheid jegens u begaat, moet u hem onmiddellijk vergeven. Klaag niet over anderen. Berisp hen niet, en als u een vermaning of raad wilt geven, doe dat dan op een manier die de toehoorder niet belast. Richt al uw gedachten op het brengen van vreugde in het hart. Pas op! Pas op dat u geen hart krenkt. Help de wereld van de mensheid zoveel mogelijk. Wees de bron van troost voor elke bedroefde, sta elke zwakke bij, wees behulpzaam voor elke behoeftige, zorg voor elke zieke, wees de oorzaak van verheerlijking voor elke nederige, en beschut hen die beheerst worden door angst.

3. Kortom, laat ieder van u zijn als een lamp die straalt met de deugden van de wereld der mensheid. Wees betrouwbaar, oprecht, liefdevol en volkomen zuiver. Wees verlicht, wees geestelijk, wees goddelijk, wees verheven, wees tot leven gewekt door God. Wees een bahá’í.

– 135 –
2 december 1912
Het huis van de heer en mevrouw Edward B. Kinney
780 West End Avenue, New York
Aantekeningen van Esther Foster

1. U bent allen welkom. Dit is een goede bijeenkomst. Geloofd zij God! De harten zijn gericht op het Koninkrijk van Abhá, en de zielen zijn verblijd door de blijde tijdingen van God.

2. Ik zal tot u spreken over de bijzondere leringen van Bahá’u’lláh. Alle goddelijke beginselen die door de tong van de Profeten uit het verleden zijn verkondigd, zijn te vinden in de woorden van Bahá’u’lláh; maar daarnaast heeft Hij bepaalde nieuwe leringen geopenbaard die in geen van de Heilige Boeken uit vroegere tijden te vinden zijn. Ik zal er enkele noemen; de andere, die talrijk zijn, kunnen worden gevonden in de Boeken, Tafelen en Brieven die Bahá’u’lláh heeft geschreven, zoals de Verborgen Woorden, de Blijde Tijdingen, de Woorden van het Paradijs, Tajallíyát, Ṭarázát en andere. Evenzo bevat de Kitáb-i-Aqdas nieuwe leringen die in geen van de vroegere Boeken of Epistels van de Profeten te vinden zijn.

3. Een fundamentele lering van Bahá’u’lláh is de eenheid van de mensenwereld. Hij richt zich tot de mensheid en zegt: “U bent allen bladeren van één boom en vruchten van één tak.” Hiermee wordt bedoeld dat de mensenwereld is als een boom, de natiën of volkeren zijn de verschillende ledematen of takken van die boom, en de individuele menselijke wezens zijn als de vruchten en bloesems daarvan. Op deze wijze bracht Bahá’u’lláh de eenheid van de mensheid tot uitdrukking, terwijl in alle religieuze leringen uit het verleden de mensenwereld werd voorgesteld als verdeeld in twee delen: het ene bekend als de mensen van het Boek van God, of de zuivere boom, en het andere de mensen van ontrouw en dwaling, of de kwade boom. De eersten werden beschouwd als behorend tot de gelovigen, en de anderen tot de scharen van de niet-religieuze mensen en ongelovigen – het ene deel van de mensheid de ontvangers van goddelijke genade, en het andere het voorwerp van de toorn van hun Schepper. Bahá’u’lláh nam dit weg door de eenheid van de mensenwereld te verkondigen, en dit beginsel is een specifiek kenmerk van Zijn leringen, want Hij heeft de hele mensheid ondergedompeld in de zee van goddelijke vrijgevigheid. Sommigen slapen; zij moeten worden gewekt. Sommigen zijn ziek; zij moeten worden genezen. Sommigen zijn zo onvolwassen als kinderen; zij moeten worden gevormd. Maar allen zijn ontvangers van de vrijgevigheid en gaven van God.

4. Een ander nieuw principe dat Bahá’u’lláh heeft geopenbaard is het gebod om de waarheid te onderzoeken – dat wil zeggen dat geen mens blindelings zijn voorouders en voorvaderen moet volgen. Nee, ieder moet met zijn eigen ogen zien, met zijn eigen oren horen en de waarheid zelf onderzoeken zodat hij de waarheid kan volgen in plaats van blinde berusting en nabootsing van voorouderlijke overtuigingen.

5. Bahá’u’lláh heeft aangekondigd dat het fundament van alle religies van God één is, dat eenheid waarheid is en dat waarheid eenheid is die geen meervoudigheid toelaat. Deze leer is nieuw en uniek voor deze Manifestatie.

6. Hij zet een nieuw beginsel voor deze dag uiteen in de aankondiging dat religie de bron moet zijn van eenheid, harmonie en overeenstemming onder de mensheid. Als zij de oorzaak is van tweedracht en vijandigheid, als zij tot scheiding leidt en conflicten veroorzaakt, zou de afwezigheid van religie in de wereld de voorkeur verdienen.

7. Bovendien verkondigt Hij dat religie in harmonie moet zijn met de wetenschap en het verstand. Als het niet in overeenstemming is met de wetenschap en het verstand, dan is het bijgeloof. Tot op de dag van vandaag is het gebruikelijk geweest dat de mens een religieuze leer accepteerde, ook al was deze niet in overeenstemming met het menselijk verstand en beoordelingsvermogen. De harmonie van religieus geloof met het verstand is een nieuw perspectief dat Bahá’u’lláh voor de ziel van de mens heeft ontsloten.

8. Hij stelt de gelijkwaardigheid van man en vrouw vast. Dit is eigen aan de leringen van Bahá’u’lláh, want alle andere religies hebben de man boven de vrouw geplaatst.

9. Een nieuw religieus principe is dat vooroordelen en fanatisme – hetzij sektarisch, confessioneel, patriottisch of politiek – verwoestend zijn voor het fundament van menselijke solidariteit. Daarom moet de mens zich bevrijden van zulke banden, zodat de eenheid van de mensenwereld werkelijkheid kan worden.

10. Universele vrede wordt door Bahá’u’lláh gegarandeerd als een fundamentele verwezenlijking van de religie van God. Dat vrede zal heersen onder natiën, regeringen en volkeren, onder religies, rassen en alle omstandigheden van de mensheid. Dit is een van de bijzondere kenmerken van het Woord van God dat in deze Manifestatie is geopenbaard.

11. Bahá’u’lláh verklaart dat de hele mensheid kennis moet verwerven en onderwijs moet volgen. Dit is een noodzakelijk uitgangspunt van religieuze overtuiging en naleving, karakteristiek nieuw in deze Beschikking.

12. Hij heeft de oplossing uiteengezet en de remedie verschaft voor het economische vraagstuk. Geen enkel religieus Boek van de vroegere Profeten spreekt over dit belangrijke menselijke probleem.

13. Hij heeft het Huis van Gerechtigheid verordend en ingesteld, dat bekleed is met zowel een staatkundige als een religieuze functie, de volmaakte vereniging en vermenging van kerk en staat. Deze instelling staat onder de beschermende macht van Bahá’u’lláh Zelf. Er zal ook een universeel of internationaal Huis van Gerechtigheid worden opgericht, waarvan de besluiten in overeenstemming zullen zijn met de geboden en leringen van Bahá’u’lláh, en wat het Universele Huis van Gerechtigheid beschikt zal door de gehele mensheid worden gehoorzaamd. Dit internationale Huis van Gerechtigheid zal worden ingesteld en georganiseerd uit de Huizen van Gerechtigheid van de hele wereld, en de hele wereld zal onder zijn bestuur komen.

14. Wat betreft het meest verheven kenmerk van de Openbaring van Bahá’u’lláh, een specifieke lering die door geen der Profeten uit het verleden werd gegeven: het is de bepaling en benoeming van het Middelpunt van het Verbond. Door deze benoeming en voorziening heeft Hij de religie van God behoed voor en beschermd tegen geschillen en schisma’s, waardoor het voor niemand mogelijk is een nieuwe sekte of afsplitsing te stichten. Om eenheid en overeenstemming te verzekeren heeft Hij een Verbond gesloten met alle mensen van de wereld, waarin Hij de vertolker en uitlegger van Zijn leringen aanwijst, zodat niemand de religie van God volgens zijn eigen opvatting of mening kan interpreteren of uitleggen en zo een sekte kan stichten die gebaseerd is op zijn persoonlijke begrip van de Goddelijke woorden. Het Boek van het Verbond of Testament van Bahá’u’lláh is het middel om een dergelijke mogelijkheid te voorkomen, want wie alleen vanuit het gezag van zichzelf zal spreken, zal vernederd worden. Wees hiervan op de hoogte. Hoed u ervoor dat iemand dit heimelijk in twijfel trekt of ontkent. Er zijn mensen met een eigen wil en begeerte die hun voornemens niet in duidelijke taal aan u meedelen. Zij verhullen hun bedoelingen in bedekte uitspraken en insinuaties. Zij prijzen bijvoorbeeld een bepaald individu, zeggen dat hij wijs en geleerd is, dat hij in de tegenwoordigheid van Bahá’u’lláh is geprezen, en brengen dit op een slinkse manier of door insinuaties aan u over. Wees u hiervan bewust! Wees waakzaam en verlicht! Want Christus heeft gezegd dat niemand de lamp onder een korenmaat verbergt. De strekking van mijn waarschuwing is dat bepaalde mensen zullen trachten u te beïnvloeden in de richting van hun eigen persoonlijke opvattingen en meningen. Wees daarom op uw hoede, zodat niemand de eenheid en integriteit van Bahá’u’lláh’s Zaak kan aanvallen. Geloofd zij God! Bahá’u’lláh liet niets onuitgesproken. Hij legde alles uit. Hij liet geen ruimte om nog meer te zeggen. Toch zijn er sommigen die omwille van persoonlijk belang en prestige zullen proberen het zaad van opruiing en ontrouw onder u te zaaien. Om de religie van God tegen deze en alle andere aanvallen te beschermen en te vrijwaren, is het Middelpunt van het Verbond benoemd en aangesteld door Bahá’u’lláh. Daarom, als iemand een verklaring zou afleggen ter lof of erkenning van een ander dan dit aangewezen Middelpunt, moet u hem vragen een schriftelijk bewijs voor te leggen van de autoriteit die hij volgt. Laat hem u een spoor tonen uit de pen van het Middelpunt van het Verbond Zelf, dat zijn lof en steun aan een ander dan de rechtmatige onderbouwt. Zeg hem dat het u niet is toegestaan de woorden van iedereen te aanvaarden. Zeg hem: “Het is mogelijk vandaag een persoon lief te hebben en te prijzen, morgen een ander te aanvaarden en te volgen en overmorgen weer een ander. Daarom kunnen wij ons niet veroorloven naar dit of dat individu te luisteren. Waar zijn uw bewijzen en geschriften? Waar is uw volmacht uit de pen van het Middelpunt van het Verbond?”

15. Het is mijn bedoeling u uit te leggen, dat het uw plicht is de religie van God te beschermen, opdat niemand haar van buiten of van binnen kan aanvallen. Als u merkt dat iemand schadelijke leringen verkondigt, wie dat ook moge zijn, ook al is hij mijn zoon, weet dan dat ik volledig van hem gescheiden ben. Als iemand tegen het Verbond spreekt, ook al zou hij mijn zoon zijn, weet dan dat ik tegen hem ben. Zij die leugens spreken, die wereldse dingen begeren en de rijkdommen van deze aarde willen vergaren, zijn niet van mij. Maar wanneer je iemand vindt die de leringen van Bahá’u’lláh naleeft, die de voorschriften van De Verborgen Woorden volgt, weet dan dat hij bij Bahá’u’lláh hoort; en voorwaar, ik verkondig dat hij van mij is. Als u daarentegen iemand ziet wiens daden en gedrag in strijd zijn met en niet in overeenstemming zijn met het welbehagen van de Gezegende Volmaaktheid en tegen de geest van De Verborgen Woorden, laat dat dan uw maatstaf en criterium zijn om over hem te oordelen, want weet dat ik volledig van hem gescheiden ben, wie hij ook moge zijn. Dit is de waarheid.

16. De leringen van Bahá’u’lláh zijn grenzeloos en onbeperkt. U heeft mij gevraagd welke nieuwe principes door Hem zijn geopenbaard. Ik heb er slechts enkele genoemd. Er zijn er nog veel meer, maar de tijd staat niet toe ze vanavond te noemen. Daarom bid ik tot God dat u gesterkt wordt in goede daden. Ik bid dat God u mag bekrachtigen, zodat u mag leven volgens de leringen van Bahá’u’lláh.

17. Op u zij Bahá’u’l-Abhá!
– 136 –
3 december 1912
Het huis van de heer en mevrouw dr. Florian Krug
830 Park Avenue, New York

1. U bent hier vanmiddag in de grootste liefde bijeengekomen, in beslag genomen door het gedenken van God. Het is mijn hoop dat deze bijeenkomst van dag tot dag groter mag worden; dat u steeds meer aangetrokken wordt, meer geestelijk, meer verlicht, van elkaar kennis krijgt van de leringen van Bahá’u’lláh en in staat bent de boodschap van waarheid te verspreiden. Moge uw harten zo aangetrokken worden dat, zodra er een vraag wordt gesteld, u in staat bent het juiste antwoord te geven en dat de waarheid van de Heilige Geest door uw tongen mag spreken. Wees behulpzaam door de voorzienigheid en de gunst van de Gezegende Volmaaktheid, want Zijn gunsten veranderen een druppel in een oceaan, doen een zaadje een boom worden en maken een atoom zo schitterend als de zon. Zijn gunsten zijn onbegrensd. De schatkamers van God zijn gevuld met gaven. God, die anderen gunsten heeft bewezen, zal u zeker gunsten bewijzen. Ik richt een smeekbede tot het Koninkrijk van Abhá en vraag om buitengewone zegeningen en bekrachtigingen voor u, opdat uw spreken vloeiend mag worden, uw hart als een heldere spiegel mag worden overgoten met de stralen van de Zon van Waarheid, uw denken verruimd en uw begrip levendiger mag worden, en dat u vooruitgang mag maken op het vlak van menselijke volmaaktheden.

2. Totdat de mens zelf volmaaktheden verwerft, zal hij niet in staat zijn volmaaktheden aan anderen te onderrichten. Tenzij de mens zelf het leven bereikt, kan hij het leven niet aan anderen overbrengen. Tenzij hij licht vindt, kan hij geen licht weerkaatsen. Daarom moeten wij ons inspannen om de volmaaktheden van de mensenwereld te bereiken, het eeuwige leven te verwerven en de goddelijke geest te zoeken, opdat wij daardoor in staat zullen zijn anderen het leven te schenken, anderen het leven in te blazen.

3. Tot het Koninkrijk van Abhá moet u uw smeekbeden richten en eeuwige gunsten van Hem vragen. U moet bidden dat uw harten vervuld mogen worden van stralende lichten, gelijk een gereinigde spiegel; dan zullen de lichten van de Zon van Waarheid daarin schijnen. U moet God elke nacht en elke dag smeken en tot Hem bidden, Zijn bijstand en hulp zoekende, zeggende:

4. O Heer! Wij zijn zwak, geef ons kracht. O God! Wij zijn onwetend; maak ons wijs. O Heer! Wij zijn arm, maak ons welvarend. O God! Wij zijn dood; maak ons levend. O Heer! Wij zijn de vernedering zelf; verheerlijk ons in Uw Koninkrijk. Als U ons bijstaat, Heer, zullen wij worden als fonkelende sterren. Als U ons niet bijstaat, worden wij lager dan de aarde. O Heer! Sterk ons. O God! Geef ons de overwinning. O God! Stel ons in staat onszelf te bedwingen en begeerte te overwinnen. O Heer! Bevrijd ons van de slavernij van de materiële wereld. O Heer! Maak ons levend door de ademtocht van de Heilige Geest, zodat wij opstaan om U te dienen, om U te aanbidden en om ons met de grootste oprechtheid in te zetten voor Uw Koninkrijk. O Heer, U bent machtig. O God, U bent vergevingsgezind. O Heer, U bent barmhartig.

– 137 –
3 december 1912
De heer Kinney’s bijbelklas
780 West End Avenue, New York
Aantekeningen van Edna McKinney

1. Mij is meegedeeld dat het doel van uw verdiepingsbijeenkomsten is de betekenis en de geheimen van de Heilige Geschriften te bestuderen en de betekenis van de goddelijke Testamenten te begrijpen. Het is voor mij een bron van grote vreugde dat u zich tot het Koninkrijk van God keert, dat u verlangt tot de tegenwoordigheid van God te naderen en geïnformeerd te worden over de werkelijkheid en de voorschriften van God. Ik hoop dat u uw uiterste best doet om dit doel te bereiken, dat u de Heilige Schrift woord voor woord onderzoekt en bestudeert, zodat u kennis krijgt van de geheimen die daarin verborgen liggen. Wees niet tevreden met woorden, maar zoek naar de geestelijke betekenissen die in het hart van de woorden verborgen liggen. De joden lazen het Oude Testament dag en nacht, leerden de woorden en teksten ervan uit het hoofd, zonder ook maar iets te begrijpen van de innerlijke betekenis, want als zij de werkelijke betekenis van het Oude Testament hadden begrepen, zouden zij in Christus zijn gaan geloven, aangezien het Oude Testament was geopenbaard om Zijn komst voor te bereiden. Aangezien de joodse doctoren en rabbijnen niet in Christus geloofden, is het onmiskenbaar dat zij onwetend waren over de werkelijke betekenis van het Oude Testament. Het is moeilijk om zelfs de woorden van een filosoof te begrijpen; hoeveel moeilijker is het om de Woorden van God te begrijpen. De goddelijke Woorden moeten niet worden opgevat naar hun letterlijke betekenis. Ze zijn symbolisch en bevatten werkelijkheden van geestelijke betekenis. In het boek van Salomons Hooglied leest u bijvoorbeeld over de bruid en de bruidegom. Het is onmiskenbaar dat deze bruid en bruidegom niet letterlijk worden bedoeld. Het zijn duidelijk symbolen die een verborgen en innerlijke betekenis overbrengen. Zo moeten ook de Openbaringen van Johannes niet letterlijk, maar geestelijk worden opgevat. Dit zijn de mysteriën van God. Het is niet het lezen van de woorden dat u baat, maar het begrijpen van hun betekenis. Bid daarom tot God dat u in staat wordt gesteld de geheimen van de goddelijke Testamenten te begrijpen.

2. Denk aan de symbolische betekenissen van de woorden en leringen van Christus. Hij zei: “Ik ben het levende brood dat uit de hemel is neergedaald; als iemand van dit brood eet, zal hij eeuwig leven.” Toen de joden dit hoorden, namen zij het letterlijk en begrepen niet de betekenis van Zijn intentie en leringen. De geestelijke waarheid die Christus hen wilde overbrengen, was dat de werkelijkheid van de goddelijkheid in Hem als een zegen was die uit de hemel was neergedaald en dat hij die van deze zegen nam, nooit zou sterven. Dat wil zeggen, het brood was het symbool van de volmaaktheden die van God op Hem waren neergedaald, en hij die van dit brood at, of zich bekleedde met de volmaaktheden van Christus, zou ongetwijfeld het eeuwige leven bereiken. De joden begrepen Hem niet, en namen de woorden letterlijk en zeiden: “Hoe kan deze man ons zijn vlees te eten geven?” Hadden zij de werkelijke betekenis van het Heilige Boek begrepen, dan waren zij gelovigen in Christus geworden.

3. Alle teksten en leringen van de heilige Testamenten hebben intrinsieke geestelijke betekenissen. Ze moeten niet letterlijk worden genomen. Daarom bid ik namens u dat u de kracht mag worden gegeven om deze innerlijke werkelijke betekenissen van de Heilige geschriften te begrijpen en dat u op de hoogte mag raken van de mysteriën die in de woorden van de Bijbel zijn neergelegd, zodat u het eeuwige leven mag bereiken en uw harten mogen worden aangetrokken tot het Koninkrijk van God. Mogen uw zielen verlicht worden door het licht van de woorden van God en moge u bewaarders worden van de mysteriën van God, want geen troost is groter en geen geluk zoeter dan het geestelijk begrijpen van de goddelijke leringen. Als een mens de ware betekenis van de verzen van een dichter begrijpt, zoals die van Shakespeare, is hij blij en verheugd. Hoeveel groter is zijn vreugde en blijdschap als hij de werkelijkheid van de Heilige Geschriften bevat en op de hoogte raakt van de mysteriën van het Koninkrijk!

4. Ik bid dat de goddelijke zegeningen van dag tot dag op u mogen neerdalen, dat uw harten mogen worden geopend om de innerlijke betekenis van het Woord van God waar te nemen. Het is niet nuttig om alleen de letters van het boek te kennen. De meeste joden kenden de teksten van het Oude Testament uit hun hoofd en herhaalden ze dag en nacht, maar omdat zij de betekenis ervan niet kenden, bleven zij verstoken van de gunsten van Christus. Ik bid dat u wordt verkwikt door de ademtochten van de Heilige Geest en verlicht door de stralen van de Zon van Waarheid. Moge u begunstigd worden met hemelse zegeningen aan de drempel van God en het eeuwige leven bereiken. Dit is mijn gebed. Moge God u zegenen en verlichten.

– 138 –
3 december 1912
Het huis van de heer en mevrouw Edward B. Kinney
780 West End Avenue, New York
Aantekeningen van Edna McKinney

1. Ik heb in New York meer bijeenkomsten bijgewoond dan in alle andere steden samen. Dag en nacht, individueel en gezamenlijk heeft u geluisterd naar de leringen en vermaningen van Bahá’u’lláh. Ik heb u de blijde tijdingen van het Koninkrijk Gods verkondigd en de wensen van de Gezegende Volmaaktheid uitgelegd. Ik heb uiteengezet wat bevorderlijk is voor de menselijke vooruitgang en u de nederigheid van dienstbaarheid getoond. De leringen van Bahá’u’lláh zijn duidelijk uitgelegd. De tijd is nu gekomen dat ik u moet verlaten; daarom zal dit onze afscheidsbijeenkomst zijn.

2. Ik ben zeer tevreden over u allen en ben blij dat u mij de uiterste vriendelijkheid en genegenheid hebt getoond. Ik hoop dat Bahá’u’lláh tevreden met u zal zijn, dat u Zijn voorschriften zult volgen en Zijn bekrachtigingen waardig zult worden. De vereisten zijn dat uw geest verlicht moet zijn, dat uw zielen verblijd moeten zijn met de blijde boodschap van God, dat u doordrongen moet zijn van geestelijke zeden, dat uw dagelijks leven blijk moet geven van geloof en zekerheid, dat uw harten geheiligd en zuiver moeten zijn en een hoge mate van liefde en aantrekkingskracht voor het Koninkrijk van Abhá moeten weerspiegelen. U moet de lampen van Bahá’u’lláh worden, zodat u kunt stralen met eeuwig licht en het bewijs en de getuigenissen van Zijn waarheid kunt zijn. Dan zullen zulke tekenen van zuiverheid en kuisheid in uw daden en handelingen zichtbaar zijn, dat de mensen de hemelse uitstraling van uw leven zullen aanschouwen en zeggen: “Voorwaar, u bent de bewijzen van Bahá’u’lláh. Voorwaar, Bahá’u’lláh is de Ware, want Hij heeft dergelijke zielen gevormd, waarvan eenieder een bewijs op zich is.” Zij zullen tegen anderen zeggen: “Kom en wees getuige van het gedrag van deze zielen; kom luisteren naar hun woorden, zie hoe hun harten verlicht zijn, zie de bewijzen van de liefde van God in hen, overweeg hun prijzenswaardige zeden en ontdek de fundamenten van de eenheid van de mensheid die stevig in hen zijn ingeplant. Welk bewijs is groter dan deze mensen, dat de boodschap van Bahá’u’lláh waarheid en werkelijkheid is?” Ik hoop dat ieder van u een heraut van God zal zijn, die de bewijzen van Zijn verschijning verkondigt, in woorden, daden en gedachten. Laat uw daden en uitspraken getuigen dat u tot het Koninkrijk van Bahá’u’lláh behoort. Dit zijn de plichten die Bahá’u’lláh u opdraagt.

3. Bahá’u’lláh doorstond de grootste ontberingen. Hij vond ’s nachts geen rust en overdag geen vrede. Hij stond voortdurend onder de druk van groot onheil – nu eens in de gevangenis, dan weer in ketenen, dan weer bedreigd door het zwaard – totdat hij uiteindelijk de kooi van gevangenschap brak, deze sterfelijke wereld verliet en opsteeg naar de hemel van God. Hij verdroeg al deze beproevingen voor ons en leed deze ontberingen opdat wij de gaven van goddelijke genade zouden ontvangen. Daarom moeten wij Hem trouw zijn en ons afkeren van onze zelfzuchtige verlangens en fantasieën, opdat wij kunnen volbrengen wat onze Heer van ons verlangt.

4. Het is mijn wens dat u opstaat om te leven volgens deze leringen en aansporingen; dat wij allen goddelijk gesterkt worden, het paradijs van het geestelijk Koninkrijk binnengaan, de lichten van de Zon van Waarheid verspreiden, de golven van deze Allergrootste Oceaan alle mensenzielen doen bereiken, zodat deze aardse wereld wordt omgevormd tot de hemelse wereld en deze verwoeste grond wordt veranderd in het Abhá-paradijs.

– 139 –
4 december 1912
Theosophical Society
2228 Broadway, New York
Aantekeningen van Esther Foster

1. Zij die niet op de hoogte zijn van de werkelijkheid, die de bestaande dingen niet begrijpen, die geen besef hebben van de innerlijke waarheid van de schepping, die de werkelijke mysteriën van de stoffelijke en geestelijke verschijnselen niet doordringen en die slechts oppervlakkig een idee hebben van het universele leven en van het bestaan, zijn slechts belichamingen van pure onwetendheid. Zij geloven alleen datgene wat zij van hun vaders en voorouders hebben gehoord. Zij hebben van zichzelf geen gehoor, geen eigen waarneming, geen rede, geen verstand, zij verlaten zich alleen op de overlevering. Zulke mensen verbeelden zich dat de heerschappij of het Koninkrijk van God een bijkomstige heerschappij is.

2. Zij geloven bijvoorbeeld dat deze bestaanswereld zes- of zevenduizend jaar geleden is geschapen, alsof God voor die tijd niet regeerde en geen schepping had. Zij denken dat goddelijkheid accidenteel is, want voor hen is goddelijkheid afhankelijk van bestaande dingen, terwijl er in werkelijkheid, zolang er een God is geweest, een schepping is geweest. Zolang er licht is geweest, zijn er ontvangers van dat licht geweest, want licht kan zich niet openbaren tenzij er dingen zijn die het waarnemen en waarderen. De wereld van het goddelijke veronderstelt de schepping, veronderstelt ontvangers van gaven, veronderstelt het bestaan van werelden. Geen goddelijkheid kan los van de schepping worden opgevat, want anders zou het zijn alsof men zich een rijk zonder volk voorstelt. Een koning moet een koninkrijk hebben, moet een leger en onderdanen hebben. Is het mogelijk een koning te zijn en geen land, geen leger, geen onderdanen te hebben? Dit is een absurditeit. Als we zeggen dat er een tijd was dat er geen land, geen leger en geen onderdanen waren, hoe kan er dan een koning en heerser zijn geweest? Want deze dingen zijn essentieel voor een koning.

3. Zoals de werkelijkheid van het goddelijke nooit een begin heeft gekend – dat wil zeggen, God is altijd een Schepper geweest, God is altijd een Voorziener geweest, God is altijd een Opwekker geweest, God is altijd een Schenker geweest – zo is er nooit een tijd geweest waarin de eigenschappen van God geen uitdrukking kenden. De zon is de zon vanwege zijn stralen, vanwege zijn warmte. Als wij ons een tijd zouden voorstellen waarin er een zon was zonder warmte en licht, dan zou dat betekenen dat er helemaal geen zon was en dat het later de zon werd. Evenzo, als wij zeggen dat er een tijd was waarin God geen schepping of geschapen wezens had, een tijd waarin er geen ontvangers van Zijn weldaden waren en dat Zijn namen en eigenschappen niet waren geopenbaard, dan zou dat gelijk staan aan een volledige ontkenning van het goddelijke, want het zou betekenen dat het goddelijke accidenteel is. Om het nog duidelijker uit te leggen: als we denken dat er vijftigduizend jaar geleden of honderdduizend jaar geleden geen schepping bestond, dat er toen geen werelden, geen mensen, geen dieren waren, zou deze gedachte van ons betekenen dat er vóór die periode geen goddelijkheid was. Als we zouden zeggen dat er een tijd was dat er een koning was, maar er waren geen onderdanen, geen leger, geen land waarover hij kon regeren, dan zou dat in feite betekenen dat er een tijd was dat er geen koning bestond en dat de koning bijkomstig is, niet essentieel. Het is daarom onmiskenbaar dat voor zover de werkelijkheid van het goddelijke zonder begin is, de schepping ook zonder begin is. Dit is zo duidelijk als de zon. Wanneer wij deze enorme machinerie van alomtegenwoordige macht aanschouwen, deze onmetelijke ruimte en haar ontelbare werelden waarnemen, zal het ons overduidelijk worden dat de levensduur van deze oneindige schepping meer dan zesduizend jaar bedraagt; nee, zij is zeer, zeer oud.

4. Desondanks lezen wij in Genesis in het Oude Testament dat de tijdsduur van de schepping slechts zesduizend jaar bedraagt. Dit heeft een innerlijke betekenis; het moet niet letterlijk worden opgevat. Zo wordt in het Oude Testament gezegd dat bepaalde dingen op de eerste dag werden geschapen. Uit het verhaal blijkt dat de zon toen nog niet geschapen was. Hoe zou men zich een dag kunnen voorstellen als er nog geen zon aan de hemel stond? Want de dag is afhankelijk van het licht van de zon. Als de zon nog niet geschapen was, hoe kon dan de eerste dag tot stand komen? Daarom hebben deze uitspraken een andere betekenis dan letterlijk.

5. In het kort: Ons doel is om aan te tonen dat de goddelijke soevereiniteit, het Koninkrijk van God, een oeroude soevereiniteit is, dat het geen accidentele soevereiniteit is, zoals een koninkrijk het bestaan veronderstelt van onderdanen, van een leger, van een land; want anders is de toestand van heerschappij, gezag en koninkrijk niet denkbaar. Als we daarom zouden denken dat de schepping accidenteel is, zouden we moeten toegeven dat de Schepper accidenteel is, terwijl de goddelijke overvloed altijd stroomt en de stralen van de Zon van Waarheid voortdurend schijnen. Er is geen einde mogelijk aan de goddelijke overvloed, zoals er geen einde mogelijk is aan de stralen van de zon. Dit is helder en duidelijk.

6. Zo zijn er vele heilige Manifestaties van God geweest. Duizend jaar geleden, tweehonderdduizend jaar geleden, een miljoen jaar geleden stroomde de overvloed van God, scheen de uitstraling van God, bestond de heerschappij van God.

7. Waarom verschijnen deze heilige Manifestaties van God? Wat is de wijsheid en het doel van Hun komst? Wat is het resultaat van Hun missie? Het is onmiskenbaar dat de menselijke persoonlijkheid in twee aspecten verschijnt: het beeld of de gelijkenis van God, en het aspect van Satan. De menselijke werkelijkheid staat tussen deze twee, het goddelijke en het satanische in. Het is duidelijk dat buiten dit materiële lichaam, de mens begiftigd is met een andere werkelijkheid, namelijk de innerlijke wereld die het geestelijke lichaam van de mens vormt. In zijn spreken zegt de mens: “Ik zag”, “Ik sprak”, “Ik ging”. Wie is deze ik? Het is duidelijk dat dit ik verschilt van dit lichaam. Het is duidelijk dat wanneer de mens denkt, het is alsof hij met een andere persoon overlegt. Met wie overlegt hij? Het is onmiskenbaar dat het een andere werkelijkheid is, of één buiten dit lichaam, met wie hij in overleg treedt. Wanneer hij denkt: “Zal ik dit werk doen of niet?” “Wat zal het resultaat zijn als ik dit doe?” Of wanneer hij de andere werkelijkheid vraagt: “Wat is het bezwaar van dit werk als ik het doe?” En dan deelt die werkelijkheid in de mens zijn mening aan hem mee over het punt in kwestie. Daarom is die werkelijkheid in de mens duidelijk en vanzelfsprekend anders dan zijn lichaam – een ego waarmee de mens in overleg treedt en wiens mening hij zoekt.

8. Vaak neemt een mens een positieve beslissing over een zaak; hij besluit bijvoorbeeld een reis te ondernemen. Dan denkt hij er nog eens over na – dat wil zeggen, hij raadpleegt zijn innerlijke werkelijkheid – en concludeert uiteindelijk dat hij van zijn reis afziet. Wat is er gebeurd? Waarom heeft hij zijn oorspronkelijke voornemen opgegeven? Het is onmiskenbaar dat hij zijn innerlijke werkelijkheid heeft geraadpleegd, die hem de nadelen van zo’n reis duidelijk maakt; daarom buigt hij voor die werkelijkheid en verandert hij zijn oorspronkelijke voornemen.

9. Ook kan de mens zien in de dromenwereld. Hij reist naar het Oosten; hij reist naar het Westen; al ligt zijn lichaam stil en is zijn lichaam hier. Het is die werkelijkheid in hem die de reis maakt terwijl het lichaam slaapt. Het lijdt geen twijfel dat er een andere werkelijkheid bestaat dan de uiterlijke, fysieke werkelijkheid. Nogmaals, bijvoorbeeld, iemand is dood, wordt begraven in de grond. Daarna zie je hem in de wereld van de dromen en spreek je met hem, hoewel zijn lichaam in de aarde begraven ligt. Wie is de persoon die je in je dromen ziet, met wie je praat en die ook met je spreekt? Dit bewijst opnieuw dat er een andere werkelijkheid is dan de lichamelijke die sterft en begraven wordt. Het is dus zeker dat er in de mens een werkelijkheid bestaat die niet het fysieke lichaam is. Soms wordt het lichaam zwak, maar die andere werkelijkheid is in zijn eigen normale staat. Het lichaam gaat slapen, wordt als een dode; maar die werkelijkheid beweegt zich voort, begrijpt de dingen, drukt ze uit en is zelfs van zichzelf bewust.

10. Deze andere, innerlijke werkelijkheid wordt het hemelse lichaam genoemd, de etherische vorm die met dit lichaam overeenkomt. Dit is de bewuste werkelijkheid die de innerlijke betekenis van de dingen ontdekt, want het uiterlijke lichaam van de mens ontdekt niets. De innerlijke etherische werkelijkheid doorgrondt de mysteriën van het bestaan, ontdekt wetenschappelijke waarheden en geeft hun praktische toepassing aan. Zij ontdekt elektriciteit, produceert de telegraaf, de telefoon en opent de deur naar de wereld van de kunsten. Als het uiterlijke stoffelijke lichaam dit zou doen, zou ook het dier wetenschappelijke en wonderbaarlijke ontdekkingen kunnen doen, want het dier deelt met de mens alle fysieke krachten en beperkingen. Wat is dan die kracht die de werkelijkheid van het bestaan doordringt en die niet in het dier te vinden is? Het is de innerlijke werkelijkheid die dingen begrijpt, licht werpt op de mysteriën van het leven en het bestaan, het hemelse Koninkrijk ontdekt, de geheimen van God ontsluiert en de mens onderscheidt van het beest. Hierover kan geen twijfel bestaan.

11. Zoals wij eerder hebben aangegeven, staat deze menselijke werkelijkheid tussen het hogere en het lagere in de mens, tussen de wereld van het dier en de wereld van het goddelijke. Wanneer de dierlijke neiging in de mens overheerst, zinkt hij nog lager dan het beest. Wanneer de hemelse krachten in zijn natuur zegevieren, wordt hij het edelste en meest superieure wezen in de wereld der schepping. Alle onvolmaaktheden van het dier worden in de mens aangetroffen. In hem is vijandigheid, haat en zelfzuchtige strijd om het bestaan; in zijn natuur schuilen jaloezie, wraak, wreedheid, sluwheid, huichelarij, hebzucht, onrechtvaardigheid en tirannie. Bij wijze van spreken is de werkelijkheid van de mens uiterlijk bekleed met een dierlijk gewaad, de kleding van de wereld van de natuur, de wereld van duisternis, onvolkomenheden en onbeperkte laagheid.

12. Anderzijds vinden wij in hem rechtvaardigheid, oprechtheid, trouw, kennis, wijsheid, verlichting, barmhartigheid en medelijden, gekoppeld aan verstand, begrip, het vermogen om de werkelijkheid te bevatten en het vermogen om de waarheden van het bestaan te doorgronden. Al deze grote volmaaktheden zijn in de mens te vinden. Daarom zeggen wij dat de mens een werkelijkheid is die staat tussen licht en duisternis. Vanuit dit gezichtspunt is zijn natuur drievoudig: dierlijk, menselijk en goddelijk. De dierlijke natuur is duisternis; de hemelse is licht in licht.

13. De heilige Manifestaties van God komen in de wereld om de duisternis van de dierlijke, ofwel fysieke natuur van de mens te verdrijven, om hem te zuiveren van zijn onvolmaaktheden opdat zijn hemelse en geestelijke natuur tot leven komt, zijn goddelijke eigenschappen ontwaken, zijn volmaaktheden zichtbaar worden, zijn potentiële krachten zich openbaren en alle deugden van de wereld der mensheid die in latent in hem aanwezig zijn, tot leven komen. Deze heilige Manifestaties van God zijn de Opvoeders en Vormers van de wereld van het bestaan, de Leraren van de mensenwereld. Zij bevrijden de mens uit de duisternis van de wereld van de natuur, verlossen hem van wanhoop, dwaling, onwetendheid, onvolkomenheden en alle slechte eigenschappen. Zij bekleden hem met het kleed van volmaaktheden en verheven deugden. De mensen zijn onwetend; de Manifestaties van God maken hen wijs. Zij zijn dierlijk; de Manifestaties maken hen menselijk. Zij zijn barbaars en hardvochtig; de Manifestaties leiden hen naar koninkrijken van licht en liefde. Zij zijn onrechtvaardig; de Manifestaties maken hen rechtvaardig. De mens is zelfzuchtig; Zij maken hem los van zelfzucht en verlangen. De mens is hoogmoedig; Zij maken hem zachtmoedig, nederig en vriendelijk. Hij is aards; Zij maken hem hemels. De mens is stoffelijk; de Manifestaties veranderen hem in goddelijke gelijkenis. Zij zijn onvolwassen kinderen; de Manifestaties ontwikkelen hen tot volwassenheid. De mens is arm; Zij begiftigen hem met rijkdom. De mens is onedel, verraderlijk en gemeen; de Manifestaties van God verheffen hem tot waardigheid, edelheid en verhevenheid.

14. Deze heilige Manifestaties bevrijden de mensenwereld van de tekortkomingen die haar belagen en doen de mensen verschijnen in de schoonheid van de hemelse volmaaktheden. Zonder de komst van deze heilige Manifestaties van God zou de hele mensheid zich op het niveau van het dier bevinden. Zij zouden verduisterd en onwetend blijven, zoals zij die geen scholing hebben gehad en die nooit een leraar of opleider hebben gehad. Zulke ongelukkigen blijven ongetwijfeld in hun toestand van behoefte en ontbering.

15. Als de bergen, heuvels en vlakten van de materiële wereld verwilderd en ongecultiveerd worden gelaten onder de heerschappij van de natuur, zullen ze een aaneengesloten wildernis blijven, waar nergens een vruchtbare boom te vinden is. Een ware Hovenier verandert dit woud en deze wildernis in een tuin, vormt de bomen om tot het voortbrengen van vruchten en laat bloemen groeien in plaats van doornen en distels. De heilige Manifestaties zijn de volmaakte Hoveniers van menselijke zielen, de goddelijke Kwekers van mensenharten. De wereld van het bestaan is slechts een jungle van wanorde en verwarring, een natuurtoestand die niets anders voortbrengt dan vruchteloze, nutteloze bomen. De volmaakte Hoveniers vormen deze wilde, ongecultiveerde menselijke bomen, laten ze vruchtbaar worden, geven ze water en cultiveren ze dag na dag, zodat ze de wereld van het bestaan sieren en blijven bloeien in de grootste schoonheid.

16. Bijgevolg kunnen wij niet zeggen dat de goddelijke genade is opgehouden, dat de glorie van het goddelijke is uitgeput of dat de Zon van Waarheid is verzonken in een eeuwige zonsondergang, in een duisternis die niet wordt opgevolgd door licht, in een nacht die niet wordt gevolgd door een zonsopgang en een dageraad, in een dood die niet wordt gevolgd door leven, in een dwaling die niet wordt gevolgd door waarheid. Is het denkbaar dat de Zon van Werkelijkheid verzinkt in een eeuwige duisternis? Nee! De zon is geschapen om de wereld te verlichten en alle koninkrijken van het bestaan te vormen. Hoe kan dan de volmaakte Zon van Waarheid, het Woord van God, voor eeuwig ondergaan? Want dat zou het einde betekenen van de goddelijke genade, en de goddelijke genade is van nature voortdurend en onophoudelijk. Zijn zon schijnt altijd; zijn wolken produceren altijd regen; zijn winden waaien altijd; zijn gunsten zijn alomvattend; zijn gaven zijn altijd volmaakt. Daarom moeten wij altijd verwachten, altijd hoopvol zijn en tot God bidden dat Hij ons Zijn heilige Manifestaties in hun meest volmaakte macht zal zenden, met de goddelijke doordringende kracht van Zijn Woord, zodat deze hemelse Wezens in elk opzicht, in elke eigenschap, boven alle andere wezens worden onderscheiden, zoals de glorierijke zon boven alle sterren wordt onderscheiden.

17. Hoewel de sterren sprankelend en schitterend zijn, is de zon in zijn lumineuze uitstraling ver boven hen verheven. Evenzo zijn en moeten deze heilige, goddelijke Manifestaties altijd boven alle andere wezens worden onderscheiden in elk attribuut van heerlijkheid en volmaaktheid, opdat bewezen kan worden dat de Manifestatie de ware Leraar en de echte Vormer is; dat Hij de Zon van Waarheid is, begiftigd met opperste pracht die de schoonheid van God weerspiegelt. Overigens is het voor ons niet mogelijk om een menselijk individu op te leiden en na zijn vorming in hem te geloven en hem te aanvaarden als de heilige Manifestatie van God. De ware Manifestatie van God moet begiftigd zijn met goddelijke kennis en niet afhankelijk zijn van op school verworven kennis. Hij moet de Onderwijzer zijn, niet de onderwezene; Zijn norm intuïtie in plaats van opgeleid. Hij moet volmaakt zijn en niet onvolmaakt, groot en glorieus in plaats van zwak en machteloos. Hij moet rijk zijn in de overvloed van de geestelijke wereld en niet behoeftig. Samengevat, de heilige, goddelijke Manifestatie van God moet in alle aspecten en kwalificaties boven alle anderen van de mensheid worden onderscheiden, opdat Hij in staat zal zijn de menselijke samenleving effectief te vormen, de duisternis die de mensenwereld omhult, uit te schakelen, de mensheid te verheffen van een lager naar een hoger koninkrijk, door de doordringende kracht van Zijn Woord de weldadige boodschap van universele vrede onder de mensen te bevorderen en te verspreiden, de vereniging van de mensheid in religieuze overtuiging tot stand te brengen door een manifeste goddelijke macht, alle sekten en gezindtes te harmoniseren en alle landen van geboorte en nationaliteiten om te vormen tot één vaderland.

18. Het is onze hoop dat de genadegaven van God ons allen zullen omvatten, dat de gaven van het goddelijke openbaar worden, dat de lichten van de Zon van Waarheid onze ogen verlichten, onze harten inspireren, aan onze zielen blijde boodschappen van God brengen, dat onze gedachten verheven worden en onze inspanningen glorierijke resultaten opleveren. In één zin, het is onze hoop dat wij datgene mogen bereiken wat het summum is van menselijke aspiraties en wensen.

19. Ik ben nu negen maanden in Amerika geweest en ben naar alle grote steden gereisd om voor verschillende groepen te spreken en hen de eenheid van de mensenwereld te verkondigen en allen op te roepen tot vereniging, harmonie en eenheid. Ik ben werkelijk zeer vriendelijk ontvangen door het Amerikaanse volk. Ik zie hen als een nobel volk, in staat tot alle volmaaktheden. Morgen vertrek ik naar Europa, en nu neem ik afscheid van u allen, terwijl ik voor u de goddelijke genade, de eeuwige heerlijkheid en het eeuwige leven zoek; en ik bid dat u het hoogste niveau van de mensheid mag bereiken. Ik ben zeer verheugd over deze bijeenkomst. Mijn geluk is groot. Ik zal u nooit vergeten. U zult altijd in mijn gedachten leven. Ik zal altijd bidden en smeken voor het Koninkrijk van God en hemelse zegeningen voor u zoeken.

– 140 –
5 december 1912
Toespraak op de dag van vertrek
Aan boord van het stoomschip Celtic, New York
Aantekeningen van Mariam Haney

1. Dit is mijn laatste ontmoeting met u, want ik ben nu op het schip, klaar om weg te varen. Dit zijn mijn laatste woorden van aansporing. Ik heb u herhaaldelijk opgeroepen tot de zaak van de eenheid van de mensenwereld en heb u meegedeeld dat alle mensen de dienaren zijn van dezelfde God, dat God de schepper is van allen; Hij de Voorziener en Levengever is; allen zijn in gelijke mate door Hem geliefd en zijn Zijn dienaren op wie Zijn genade en mededogen neerdalen. Daarom moet u de grootste vriendelijkheid en liefde betonen jegens de volkeren van de wereld, daarbij fanatisme opzij zetten en religieuze, nationale en raciale vooroordelen achter u laten.

2. De aarde is één vaderland, één thuis; en alle mensen zijn kinderen van één Vader. God heeft hen geschapen en zij zijn de ontvangers van Zijn mededogen. Daarom, als iemand een ander beledigt, beledigt hij God. Het is de wens van onze hemelse Vader dat elk hart zich verheugt en vervuld wordt van geluk, dat we samen leven in geluk en vreugde. Het obstakel voor menselijk geluk zijn raciale of religieuze vooroordelen, de concurrentiestrijd om het bestaan en de onmenselijkheid tegenover elkaar.

3. Uw ogen zijn verlicht, uw oren zijn gespitst, uw harten zijn op de hoogte. U moet vrij zijn van vooroordelen en fanatisme en geen verschillen zien tussen rassen en religies. U moet naar God kijken, want Hij is de ware Herder en alle mensen zijn Zijn schapen. God houdt van alle mensen in gelijke mate. Gezien dit zo is, zouden de schapen dan onderling ruzie moeten maken? Zij dienen erkentelijkheid en dankbaarheid jegens God te betonen, en de beste manier om God te danken is elkaar lief te hebben.

4. Hoed u, dat u geen enkel hart beledigt, dat u niet over iemand spreekt in zijn afwezigheid en dat u zich niet van Gods dienaren vervreemdt. U moet al Zijn dienaren beschouwen als uw eigen familie en verwanten. Richt al uw inspanningen op het geluk van hen die wanhopig zijn, schenk voedsel aan de hongerigen, kleed de behoeftigen en verheerlijk de nederigen. Wees een helper voor elke hulpeloze en wees vriendelijk voor uw medeschepselen, opdat u het welbehagen van God mag bereiken. Dit is bevorderlijk voor het verlichten van de mensenwereld en eeuwig geluk voor uzelf. Ik vraag God om eeuwige glorie voor u; daarom is dit mijn gebed en aansporing.

5. Denk aan wat er op de Balkan gebeurt. Menselijk bloed wordt vergoten, eigendommen worden vernietigd, bezittingen geplunderd, steden en dorpen verwoest. Een wereldbrand wakkert aan in de Balkan. God heeft de mensen geschapen om elkaar lief te hebben, maar in plaats daarvan doden zij elkaar met wreedheid en bloedvergieten. God heeft hen geschapen om samen te werken en zich te verenigen, maar in plaats daarvan verwoesten, plunderen en vernietigen zij elkaar in het bloedbad van de strijd. God heeft hen geschapen om de bron te zijn van wederzijdse vreugde en vrede, maar in plaats daarvan stijgen tweedracht, geweeklaag en angst op uit de harten van de onschuldigen en getroffenen.

6. Wat u betreft: uw inspanningen moeten verheven zijn. Span u met hart en ziel in, opdat wellicht door uw inspanningen het licht van universele vrede kan schijnen en deze duisternis van vervreemding en vijandschap onder de mensen wordt verdreven, opdat alle mensen als één familie worden en in liefde en vriendelijkheid met elkaar omgaan, opdat alle mensen als één familie worden en in liefde en vriendelijkheid met elkaar omgaan, opdat het Oosten het Westen kan bijstaan en het Westen het Oosten helpt, want allen zijn de bewoners van één planeet, de mensen van één oorspronkelijk geboorteland en de kuddes van één Herder.

7. Bedenk hoe de Profeten die zijn gezonden, de grote zielen die zijn verschenen en de wijzen die onder de mensen zijn opgestaan, de mensheid hebben aangespoord tot eenheid en liefde. Dit is de essentie geweest van hun missie en leringen. Dit is het doel van hun leiding en hun boodschap. De Profeten, heiligen, zieners en filosofen hebben hun leven opgeofferd om deze beginselen en leringen onder de mensen te vestigen. Denk aan de achteloosheid van de wereld, want ondanks de inspanningen en het lijden van de Profeten van God zijn de natiën en volkeren nog steeds verwikkeld in vijandigheid en strijd. Ondanks de hemelse geboden om elkaar lief te hebben, vergieten zij nog steeds elkaars bloed. Hoe achteloos en onwetend zijn de mensen van de wereld! Hoe afschuwelijk is de duisternis die hen omhult! Hoewel zij de kinderen zijn van een barmhartige God, blijven zij leven en handelen in strijd met Zijn wil en welbehagen. God is liefdevol en vriendelijk voor alle mensen, en toch betonen zij de grootste vijandschap en haat jegens elkaar. God is hun Voorziener van leven en toch proberen zij voortdurend het leven te vernietigen. God zegent en beschermt hun huizen; zij razen en tieren, plunderen en verwoesten elkaars huizen. Beschouw hun onwetendheid en achteloosheid!

8. Uw plicht is van een andere aard, want u bent ingelicht over de mysteriën van God. Uw ogen zijn verlicht, uw oren zijn bezield met gehoor. U moet elkaar en de mensheid met de grootste liefde en vriendelijkheid tegemoet treden. U hebt geen excuus tegenover God als u niet leeft volgens Zijn gebod, want u bent op de hoogte gebracht van wat het welbehagen van God is. U hebt Zijn geboden en voorschriften gehoord. Daarom moet u vriendelijk zijn voor alle mensen; u moet zelfs uw vijanden als uw vrienden behandelen. U moet degenen die u kwaad toewensen beschouwen als degenen die u goeds toewensen. Degenen die u niet welgevallig zijn, moet u beschouwen als degenen die u welgezind en aangenaam zijn; opdat mogelijkerwijs deze duisternis van onenigheid en conflict onder de mensen kan verdwijnen en het licht van het goddelijke zal schijnen; opdat het Oosten verlicht zal worden en het Westen vervuld van zoete geuren; ja, opdat Oost en West elkaar in liefde zullen omhelzen en met sympathie en genegenheid met elkaar zullen omgaan. Zolang de mens deze hoge positie niet bereikt, zal de wereld der mensheid geen rust vinden en zal eeuwige gelukzaligheid niet worden bereikt. Maar als de mens deze goddelijke Geboden naleeft, zal deze wereld van stof worden veranderd in de wereld van de hemel en zal deze materiële aardbol worden veranderd in een Paradijs van Heerlijkheid. Het is mijn hoop dat u succesvol zult zijn in deze hoge roeping, zodat u als schitterende lampen licht zult werpen op deze mensenwereld en als een levensgeest het lichaam van bestaan tot leven zult wekken. Dit is eeuwige heerlijkheid. Dit is eeuwige gelukzaligheid. Dit is onsterfelijk leven. Dit is hemelse verworvenheid. Dit is geschapen zijn naar het beeld en de gelijkenis van God. En hiertoe roep ik u op, biddend dat God u sterkt en zegent.

Index

A‘Abdu’l-Bahámissie vaninleiding, 6.8, 66.7rang van60.8-9Zie ook Middelpunt van het Verbond‘Akká11.12, 48.5, 80.12, 91.1, 113.5, 119.3Amerikageestelijke verlichting door1.4, 8.5, 39.5regering van20.1, 36.3, 47.10, 98.13vrede tot stand te brengen door5.7, 27.4, 36.3, 103.16, 117.2zwart en wit18.5, 23.4, 45.7BBáb, deleven van53.3-5missie van11.5, 53.2-5, 113.4Zie ook Manifestatie van GodBagdad11.7-8, 13.2, 17.5, 109.13, 112.17, 126.2Bahá’u’lláhleven van11.2-14, 113.4-6, 116.1-2, 128.2, 138.3missie van44.2, 54.4, 71.22, 128.16, 130.23rang van11.5, 53.2, 60.4, 79.1, 128.1Zie ook Manifestatie van God; Geschriften van Bahá’u’lláhbeschavinggeestelijke5.7, 8.5, 73.1kunsten en ambachten5.2, 26.7, 39.1, 94.12, 110.9, 123.7materiële5.2-5, 7.1, 44.14-15, 54.2verval van41.4-5, 112.8, 121.11vooruitgang van15.1, 50.3, 52.6, 60.5, 130.5beschikking128.6, 116.8, 112.13, 113.3, 80.1, 108.3Adam18.4, 56.2, 63.2, 79.1-6, 112.12, 133.2-4Abraham112.5, 119.5, 133.4, 133.7Zoroaster en zoroastriërs17.2, 60.16-17, 80.8, 109.12Mozes en joden59.4, 109.8, 112.6, 121.8-15, 122.1-17, 128.17Krishna en hindoes60.12-13, 109.11Boeddha en boeddhisten71.2, 71.22, 80.1, 92.15, 98.12, 109.11Christus en christenen2.3-7, 71.2-19, 75.8-13, 87.1-4, 97.5-7, 133.5-6Muḥammad en moslims17.2, 49.9, 71.20-21, 109.13, 112.17-18, 121.15de Báb zie de BábBahá’u’lláh zie Bahá’u’lláhZie ook Manifestatie van Godbestuurautocratisch71.1autoriteit94.4, 130.22constitutioneel60.11democratie14.1, 14.6, 36.3, 60.11, 71.1federaal54.2, 60.11Huis van Gerechtigheid135.13koningschap88.9, 94.4, 95.6, 110.2maatschappij48.4, 61.1, 102.3, 102.21, 114.7natie20.3, 38.7, 58.2, 80.3parlement31.1, 31.4, 102.32, 117.2-3politiek5.4, 32.8, 60.10-11, 84.1, 104.2, 135.13Cconsultatie31.2, 82.12DdeugdenZie eigenschappendienstbaarheid3.2, 36.2, 44.7, 54.5, 65.6, 132.3beschikking128.6, 116.8, 112.13, 113.3, 80.1, 108.3Eeconomie63.15arbeid66.4, 77.3, 87.7, 102.32-34arbeid als aanbidding66.4, 128.15belasting77.3, 102.15economische orde42.3, 44.9, 50.5, 63.16, 84.2-3, 102.37landbouw77.3, 102.8rijkdom en armoede13.2-4, 77.1, 77.4, 102.4-6, 102.27eigenschappen38.7-9, 63.5-6, 73.1, 96.4-5, 105.2-4, 111.7barmhartigheid16.3, 81.9, 83.7, 93.7, 131.4, 139.12begrip75.8, 90.2, 98.7, 106.9, 135.14, 137.3blijheid14.2, 75.1-3, 76.2-10, 78.1, 80.13, 85.1dankbaarheid13.2, 18.6, 21.3, 74.5, 140.3, 83.2-6geduld63.12, 68.3, 96.7, 128.8inspanning66.1, 70.1, 103.1, 124.4kennis9.1-5, 81.7-8, 90.6, 97.15, 111.12, 135.11medeleven13.2, 63.12, 72.1, 76.10, 103.5onthechting55.1-2, 71.22, 72.4, 81.6, 84.4, 86.3opoffering22.1, 45.7, 76.10, 89.13, 102.29-30, 133.1-12vergevingsgezindheid16.7, 39.4, 116.5, 134.2vriendelijkheid72.1, 82.8, 87.8, 102.6, 118.13, 140.1-4vriendschap27.1, 80.5, 92.9, 131.1vrijgevigheid84.4, 93.14wederkerigheid102.2-4, 108.2Ffilosofen35.5, 37.2-4, 85.2-3, 89.3-5, 101.7, 121.8Ggebed87.6-9Geschriften van Bahá’u’lláh57.1, 57.5, 72.3, 83.6, 135.2Boek van het Verbond, Kitáb-i-ʻAhd104.6, 115.4, 116.7, 135.14De Verborgen Woorden37.6, 55.2, 135.15De Zeven Valleien86.4Brieven aan de koningen en heersers11.11, 80.6-13, 113.6, 119.2-5, 128.3-5Kitáb-i-Aqdas, het Heiligste Boek77.4, 128.13Kitáb-i-Íqán, het Boek van Zekerheid57.6Súrat’u’l-Haykal, Tafel van de Tempel128.5Tafel van de Tak, Súriy-i-Ghuṣn104.6-7gezondheid67.1geestelijke58.4, 72.2-4, 88.9voedsel en42.3, 60.29-30, 87.8, 121.5ziekte16.2, 72.1, 88.6Godbewijzen van105.4eenheid van56.2, 57.1, 57.5, 80.11, 135.5eigenschappen van16.3, 58.8, 79.4, 125.4namen van58.7, 79.4, 93.6wil van96.9, 98.2, 104.1, 107.5, 108.2Zie ook beschikking; Manifestatie van GodKkunsten en ambachtenZie beschavingLlandbouwZie economieliefdeals bron van eenheid3.9, 6.5, 8.1, 12.6, 30.1, 64.1als goddelijke kracht6.1, 16.3, 81.5, 89.8, 89.11-12, 107.3religie als bron van82.10, 82.16, 103.6, 108.4, 118.6Zie ook eenheidMmachtmateriële versus geestelijke5.4, 24.5-6, 44.13, 55.25, 75.5Zie ook bestuurManifestatie van Godals gemeenschappelijk middelpunt27.1, 58.6, 60.1-4, 99.1bewijzen voor de10.1, 108.6, 112.10, 116.4, 121.10, 138.2eenheid van de49.4, 56.2, 60.13, 74.5, 103.3, 121.3liefde voor de mensheid89.12missie van de16.3, 24.4, 47.8, 121.7, 122.3, 140.7openbaring van de52.2, 105.4, 114.6, 128.14Verbond1.4, 104.6-7, 112.5, 112.9, 115.3, 135.14-15Zie ook Middelpunt van het VerbondMashriqu’l-Adhkár (Huis van Aanbidding)27.1-3, 30.2-3mensheidbeproevingen1.7, 19.2-4, 22.1, 77.1doel van de2.1, 49.6, 66.6, 79.9, 94.2, 132.4evolutie van de24.4, 48.6, 79.9, 97.14, 111.9glorie van de47.9, 54.3, 101.8, 102.29, 106.8, 140.8lagere natuur van de65.4, 66.2, 96.7, 97.12, 97.15, 139.11liefde voor de39.4, 68.4, 82.10, 92.7, 103.5, 107.9rang van de24.5, 55.1, 99.1, 107.6, 113.16, 140.8transformatie van de8.3-4, 44.2, 48.3vermogens van de20.6, 24.5, 29.2, 81.6, 130.4volwassenheid van de15.1, 63.21, 130.4, 139.13Middelpunt van het Verbond104.6, 115.4, 116.7-10, 135.14Zie ook ‘Abdu’l-BaháMírzá Abu’l-Faḍl57.6, 127.4Ooorlogeconomische last van47.10, 103.11oorzaken van42.5, 58.6, 62.7, 96.12, 98.6, 109.2Zie ook vredeopvoedingals grondslag voor vrede16.3, 25.1, 113.14ethiek39.1, 40.3, 63.18, 106.3gezin en familie51.3, 58.2, 60.15, 82.5, 102.4, 118.2kinderen21.1-4, 69.8-11, 75.15, 101.6, 103.10universele opvoeding33.1, 44.11, 98.7, 106.3, 112.10, 120.2Zie ook vrede; vrouwenQQurratu’l-‘Ayn (Ṭáhirih)32.3, 88.13-15, 95.9Zie ook vrouwenRrechtvaardigheidafwezigheid van102.4, 109.2, 110.11goddelijke50.4, 113.7, 121.1sociale50.6, 84.2Zie ook wetgeving; vredereligieals bron van eenheid49.9, 112.11als oorzaak van strijd12.7, 82.9, 108.4atheïsten7.3, 35.1-2, 75.6-7, 92.8, 122.10doel van41.1, 41.2, 47.3, 82.16, 118.8in harmonie met wetenschap44.8, 49.8, 62.9, 82.9, 98.4, 118.9progressieve openbaring52.2, 114.6Zie ook beschikking; wetenschaprijkmineralenrijk38.3, 89.7, 92.10, 93.2, 110.5, 96.2-4plantenrijk68.2, 85.3, 92.11-12, 96.4dierenrijk89.15, 92.12-13mensenrijk24.1, 38.5, 89.9, 92.12-14, 110.8, 111.10Koninkrijk van God46.2, 58.11, 63.2, 63.6, 81.1, 123.9Sschepping46.2, 52.1, 68.2, 114.5, 139.2-4affiniteit2.1-2, 41.5, 74.2-4, 89.8, 96.3beweging52.1-2, 96.2-4cyclus49.4, 79.1-9samenstelling en ontbinding23.2, 38.3, 100.2-4, 123.1-2, 125.5-7tegenpool35.8-9, 44.8universum7.2, 79.5-9, 93.1, 96.4-5, 110.8-10Vvolmaaktheidgoddelijke2.10, 4.3, 81.5, 97.13, 133.6menselijke5.2, 21.4, 73.1, 88.5, 103.12, 136.2vooroordeel28.3, 63.15, 96.11, 98.5, 109.2, 109.13Zie ook rechtvaardigheidvredeobstakels voor12.7, 34.1, 113.10politieke44.13, 60.10-11, 104.2, 117.3rol van gerechtigheid in102.31, 103.11rol van opvoeding in25.1, 47.1, 62.7, 98.7, 120.2universele2.8, 41.1, 47.9, 54.4, 59.6, 135.10voorwaarden voor44.11, 51.6, 95.12, 140.6Zie ook oorlogvrijheid20.7, 43.1, 71.1, 118.1geestelijke19.2, 38.8, 63.2, 99.3liberalisme112.19-20, 118.1Zie ook wetgevingvrouwen51.2-11, 60.6-7, 62.6-7, 88.13-15, 95.2-12Wwetenschap12.2, 53.1, 20.2-5, 110.1-2, 111.5, 111.13Zie ook religiewettengeestelijke71.14, 122.3materiële60.24, 77.2noodzaak van84.2, 102.4, 102.35vernieuwing van41.3, 108.3, 114.7, 121.11Zie ook bestuur; rechtvaardigheid

* De Tafel was eigenlijk door Bahá'u'lláh gericht aan de ‘Heersers van Amerika en de presidenten van de republieken daarin.’ Zie De Proclamatie van Bahá’u’lláh (Brussel: Nationaal-publicatie Comité, 1967)

† Mírzá Abu’l-Faḍl Gulpaygan, The Brilliant Proof (Chicago: Press of Bahai News Service, 1912). Het boekje werd gepubliceerd onder toezicht van ‘Abdu’l-Bahá tijdens Zijn bezoek aan Amerika.

---------------

------------------------------------------------------------

De Verkondiging van Universele Vrede Voorwoord bij de Engelse uitgave

Inhoud

5

5

‘Abdu’l-Bahá De Verkondiging van Universele Vrede

1

De Verkondiging van Universele Vrede Inhoud

5

De Verkondiging van Universele Vrede Inhoud

De Verkondiging van Universele Vrede Inleiding door Howard MacNutt

De Verkondiging van Universele Vrede Chicago, Wilmette en Evanston 30 april – 5 mei 1912

1

De Verkondiging van Universele Vrede New York en Brooklyn, 11 – 19 april 1912

De Verkondiging van Universele Vrede Washington, D.C., 20 – 25 april 1912

De Verkondiging van Universele Vrede Chicago, Wilmette en Evanston 30 april – 5 mei 1912

De Verkondiging van Universele Vrede Chicago, Wilmette en Evanston 30 april – 5 mei 1912

De Verkondiging van Universele Vrede Cleveland 6 mei 1912

De Verkondiging van Universele Vrede New York, Montclair en Jersey City 11 – 20 mei 1912

De Verkondiging van Universele Vrede Pittsburgh, 7 mei 1912

De Verkondiging van Universele Vrede New York, Montclair en Jersey City 11 – 20 mei 1912

De Verkondiging van Universele Vrede Chicago 16 september 1912

De Verkondiging van Universele Vrede Cambridge en Boston, 22 – 25 mei 1912

De Verkondiging van Universele Vrede New York en Fanwood, 26 mei – 8 juni 1912

De Verkondiging van Universele Vrede Philadelphia, 9 juni 1912

De Verkondiging van Universele Vrede New York en Brooklyn, 11 – 20 juni 1912

De Verkondiging van Universele Vrede Montclair en West Englewood, 23 – 29 juni 1912

De Verkondiging van Universele Vrede New York 1 – 15 juli 1912

De Verkondiging van Universele Vrede Boston, 23 – 25 juli 1912

De Verkondiging van Universele Vrede Dublin, 5 – 6 augustus 1912

De Verkondiging van Universele Vrede Green Acre, 16 – 17 augustus 1912

De Verkondiging van Universele Vrede Boston en Malden, 25 – 29 augustus 1912

De Verkondiging van Universele Vrede Montreal, 1 – 5 september 1912

De Verkondiging van Universele Vrede Chicago, 16 september 1912

De Verkondiging van Universele Vrede Minneapolis, 20 september 1912

De Verkondiging van Universele Vrede St. Paul, 20 september 1912

De Verkondiging van Universele Vrede Denver, 24 – 25 september 1912

De Verkondiging van Universele Vrede Oakland, Palo Alto, San Francisco en Sacramento,

7 – 26 oktober 1912

De Verkondiging van Universele Vrede Chicago, 31 oktober – 1 november 1912

De Verkondiging van Universele Vrede Cincinnati, 5 november 1912

De Verkondiging van Universele Vrede Washington, D.C., 6 – 10 november 1912

De Verkondiging van Universele Vrede New York, 15 november – 5 december1912

De Verkondiging van Universele Vrede Index

De Verkondiging van Universele Vrede Chicago 16 september 1912

This site was created by Ian Vink / Runa Ali. Contact: ianvink@gmail.com