Announcing: BahaiPrayers.net


More Books by Bahá'u'lláh

Cztery doliny
Kitab'i-Iqan Księga pewności
Klejnoty Boskich Tajemnic
Lawh-i-Aqdas (Tablica do chrześcijan)
Pokłosie
Siedem dolin
Spis i Kodyfikacja praw Kitab-i-Aqdas
Słowa mądrości
Słowa ukryte
Tablice na Urodziny Bába i Bahá'u'lláha
Tarazat - Ornamenty
Free Interfaith Software

Web - Windows - iPhone








Bahá'u'lláh : Spis i Kodyfikacja praw Kitab-i-Aqdas
PRZEGLĄG PRAW, ZARZĄDZEŃ i ZALECEŃ Kitáb-I-AQDAS
kwiecień 2013 r.
wersja elektroniczna
Od Komitetu Wydawniczego w Polsce:

Oczekując na tłumaczenie na język polski całej księgi praw Bahá'u'lláha, Narodowe Zgromadzenie Duchowe Bahaitów w Polsce podjęło decyzję o udostępnieniu przyjaciołom niniejszej publikacji, która prezentuje przegląd praw, zarządzeń i zaleceń „Kitáb-i-Aqdas”.

W szczególności, publikacja ta zawiera trzy listy od Powszechnego Domu Sprawiedliwości wymieniające prawa, które nie obowiązują jeszcze wyznawców na Zachodzie; a także te, które zostały powszechnie wprowadzone w życie. W dalszej części tej publikacji, czytelnicy znajdą tłumaczenie „Spisu i kodyfikacji praw Kitáb-i-Aqdas” i zawartych w nim przypisów wydanych w 1973 r. Dodatkowo publikacja została uzupełniona o te wybrane przypisy oraz te pytania i odpowiedzi z 1992 r., które bezpośrednio dopełniają treść przypisów z 1973 r.

W przedmowie do „Spisu i kodyfikacji praw Kitáb-i-Aqdas” z 1973 r. napisano, iż „Spis i kodyfikacja praw Kitáb-i-Aqdas” stanowi „zwięzłą i wyczerpującą prezentację praw, zarządzeń, zaleceń, a także innych tematów pojawiających się w „Kitáb-i-Aqdas” oraz w „Pytaniach i odpowiedziach”, które stanowią załącznik do tej Księgi. Nie wszystkie szczegóły zostały uwzględnione, ani też nie jest możliwe, aby odzwierciedlić w tak ograniczonej formie wrażenie wzniosłości oraz wspaniałości języka Bahá'u'lláha”.

Żywimy nadzieję, że niniejsza publikacja będzie służyć przyjaciołom do czasu, kiedy możliwe będzie przetłumaczenie oraz wydanie w języku polskim całej księgi „Kitáb-i-Aqdas”.

Komitet Wydawniczy Narodowego Zgromadzenia Duchowego Bahaitów w Polsce

SPIS TREŚCI
1. Listy od Powszechnego Domu Sprawiedliwości
• List z 9 maja 1993 r.
• List z 9 czerwca 1974 r.
• List z 28 grudnia 1999 r.

2. Wstęp z 1973 r. do „Spisu i kodyfikacji praw Kitáb-i-Aqdas”

3. „Spis i kodyfikacja praw Kitáb-i-Aqdas”
4. Przypisy:

• Wyjaśnienia do przypisów od Komitetu Wydawniczego

• „Przypisy i adnotacje” z 1973 r. do „Spisu i kodyfikacji praw Kitáb-i-Aqdas”

• Wybrane „Przypisy” z 1992 r. do „Kitáb-i-Aqdas”

• Wybrane „Pytania i odpowiedzi” z 1992 r. do „Kitáb-i-Aqdas”

POWSZECHNY DOM SPRAWIEDLIWOŚCI
Bahá’í World Centre
Departament Sekretariatu
9 maja 1993 r.
Do wszystkich Narodowych Zgromadzeń Duchowych
Drodzy Przyjaciele,
Zastosowanie praw Kitáb-i-Aqdas

We wstępie do angielskiego tłumaczenia Kitáb-i-Aqdas zawarte jest stwierdzenie, że publikacja tej księgi nie zwiększa liczby praw, które obowiązują bahaitów. Aby wspomóc tych przyjaciół, którzy mogą nie mieć pełnej znajomości sprawy, Powszechny Dom Sprawiedliwości poprosił o przesłanie załączonego listu, który został napisany do Narodowego Zgromadzenia Duchowego Bahaitów Islandii 9 lipca 1974 r., w celu wskazania tych praw, które nie były wtedy powszechnie obowiązujące. Prawo Huqúqu’lláh zostało wprowadzone powszechnie w życie podczas Ridvan 1992 r. We właściwym czasie Powszechny Dom Sprawiedliwości ogłosi obowiązywanie kolejnych praw, kiedy już przyjaciele zaznajomią się z Najświętszą Księgą i kiedy przyjdzie na to odpowiedni czas.

Narodowe Zgromadzenia Duchowe proszone są o podzielenie się tym listem oraz załącznikiem z przyjaciółmi podlegającymi ich jurysdykcji.

Z gorącymi pozdrowieniami bahaickimi,
Departament Sekretariatu
Załącznik
CC: Ręce Sprawy Bożej
Międzynarodowe Centrum Nauczania
Rada Doradców
Doradcy
Bahá’í International Community
United Nations Office, Nowy Jork i Genewa
Office of Public Information, Haifa i Nowy Jork
Office for the Advancement of Women
Office of the Environment
POWSZECHNY DOM SPRAWIEDLIWOŚCI
9 czerwca 1974 r.

Do Narodowego Zgromadzenia Duchowego Bahaitów Islandii

Drodzy Przyjaciele,

Dziękujemy za list z 4 marca 1974 roku zawierający pytanie od grupy bahaitów z miejscowości Isafjördur. Z wielu pytań otrzymanych przez naszą instytucję wynika, że wielu wyznawców nie ma pewności, które z tych praw obowiązują już bahaitów na Zachodzie. Wydaje nam się zatem, że nadszedł odpowiedni czas, aby wyjaśnić sytuację, a najprostszym sposobem będzie wymienienie tych praw zawartych w „Spisie i kodyfikacji praw Kitáb-i-Aqdas”, które w obecnym czasie nie obowiązują przyjaciół na Zachodzie. Dla ułatwienia podajemy numery poszczególnych części.

IV.A.4.c Prawo dotyczące zwolnienia z modlitwy obowiązkowej kobiet w czasie menstruacji.

IV.A.10 Prawo dotyczące ablucji, za wyjątkiem ablucji koniecznych do odmówienia Średniej Modlitwy Obowiązkowej opisanych w Rozdziale CLXXXII „Prayers and Meditations” i wymaganych do odmawiania tej modlitwy.

IV.A.12 Prawo dotyczące czynności, które należy wykonać w miejsce Modlitwy Obowiązkowej, której nie odmówiono z powodu niebezpiecznych warunków.

IV.B.5.a Definicja podróżnych dotycząca zwolnienia od postu. Zamiast stosowania się do tej definicji wyznawcy na Zachodzie powinni stosować się do następujących wskazówek przekazanych przez sekretarza ukochanego Strażnika w jego imieniu: „podróżni zwolnieni są z postu, ale jeśli chcą pościć podczas podróży, mogą to robić. Zwolnienie obowiązuje podczas całego okresu podróży, a nie tylko godzin, które spędza się w pociągu, samochodzie, etc. …”

IV.B.5.f Prawo dotyczące zwolnienia z postu dla kobiet podczas menstruacji.

IV.C.1.i Prawa regulujące okres narzeczeństwa.

IV.C.1.j Prawo dotyczące płatności wiana przez pana młodego pannie młodej z okazji zawarcia małżeństwa.

IV.C.1.l i m Prawa dotyczące podróżowania męża z dala od żony.

IV.C.1.n i o Prawa dotyczące dziewictwa żony.

IV.C.2.b Ta część prawa rozwodowego, która dotyczy kar płatnych Domowi Sprawiedliwości.

IV.C.3 Prawo spadkowe. W obecnym czasie należy stosować się do ustawowego porządku dziedziczenia w przypadku braku testamentu.

IV.D.1.a Prawo dotyczące pielgrzymki.

IV.D.1.b Prawo Huqúqu’lláh nie obowiązuje jeszcze przyjaciół z Zachodu.I

IV.D.1.d Prawo Mashriqu’l-Adhkár jest stopniowo wprowadzane w życie.

IV.D.1.f Święta bahaickie są świętowane przez wyznawców na Zachodzie podczas rocznic według kalendarza gregoriańskiego do chwili, gdy Powszechny Dom Sprawiedliwości uzna za stosowne wprowadzić dodatkowe prawa potrzebne do pełnego wprowadzenia kalendarza Badi’.

IV.D.1.j Wiek dojrzałości stosuje się na razie tylko do bahaickich obowiązków religijnych. W innych sprawach ma zastosowanie prawo cywilne każdego kraju. Wiek dojrzałości administracyjnej we wspólnocie bahaickiej został na razie ustalony na 21.

IV.D.1.k Jeśli chodzi o pochówek dla zmarłych, jedyne wymagania obowiązujące na Zachodzie to pochowanie ciała (niepoddawanie kremacji), nieprzewożenie ciała na odległość większą niż jedna godzina drogi od miejsca zgonu oraz recytacja Modlitwy za Zmarłych, jeżeli zmarły jest wyznawcą powyżej lat 15.

IV.D.1.p Prawo dziesięciny.

IV.D.1.q Prawo dotyczące odmawiania Największego Imienia 95 razy dziennie.I

IV.D.1.r Prawo dotyczące polowania na zwierzęta.

IV.D.1.t,u,v i w Prawa dotyczące znalezienia zagubionej własności, postępowania ze znalezionym skarbem, dysponowania powierzonymi przedmiotami i zadośćuczynienie za nieumyślne spowodowanie śmierci są przeznaczone dla przyszłego społeczeństwa. Te sprawy są zwykle regulowane przez ustawodawstwo każdego kraju.

IV.D.1.y. xiv, xv, xvi i xvii Podpalenie, cudzołóstwo, morderstwo i kradzież są bahaitom zakazane, lecz kary za te wykroczenia przewidziane w Kitáb-i-Aqdas są przeznaczone dla społeczeństwa w przyszłości. Takie sprawy są zwykle regulowane przez ustawodawstwo w każdym kraju.

IV.D.1.y. xxv, xxx, xxxi i xxxii Prawa zabraniające korzystania z publicznych basenów używanych niegdyś w perskich łaźniach, zanurzania dłoni w pożywieniu, golenia głowy oraz zapuszczania włosów u mężczyzny poniżej płata ucha.

Wszystkie zalecenia wyszczególnione w punkcie IV.D.3 obowiązują powszechnie w obecnych czasach, jeśli tylko jest możliwe, aby przyjaciele je stosowali; na przykład polecenie, aby nauczać własne dzieci śpiewać Święte wersety w Mashriqu’l-Adhkár może być wykonane obecnie tylko w ograniczonej formie. Niemniej jednak przyjaciele powinni nauczać swoje dzieci Świętych Pism na tyle, na ile jest to możliwe.

Z gorącymi pozdrowieniami bahaickimi,
[Podpisano: Powszechny Dom Sprawiedliwości]
POWSZECHNY DOM SPRAWIEDLIWOŚCI
28 grudnia 1999 r.
Do bahaitów świata,
Drodzy Przyjaciele,

Podczas Planu Czteroletniego dokonaliśmy przeglądu tych praw Kitáb-i-Aqdas, które nie zostały jeszcze powszechnie wprowadzone, aby zdecydować, które z nich powinny wejść w życie już teraz.

W każdym kraju widzimy nasilające się pragnienie życia duchowego i moralnej klarowności. Widoczna staje się nieskuteczność planów i programów ludzkiej poprawy, które nie są zakorzenione w duchowej świadomości i wartościach etycznych. Któż jest lepiej przysposobiony do tego, aby zaspokoić to pragnienie jak nie ci, którzy już zainspirowani są Naukami Bahá’u’lláha i wspomagani są Jego siłą?

Dlatego też postanowiliśmy, że koniecznym jest, aby wszyscy wyznawcy pogłębili swoją świadomość błogosławieństw zawartych w prawach, które bezpośrednio rozwijają życie duchowe jednostki, oraz co za tym idzie, wspólnoty. Podstawy tych praw znane są wszystkim bahaitom, lecz zdobycie głębszego wglądu w ich znaczenie wymaga wypełniania wszystkich święcie objawionych aspektów ich przestrzegania. Są to prawa dotyczące modlitwy obowiązkowej, postu oraz odmawiania Największego Imienia dziewięćdziesiąt pięć razy dziennie.

Bahá’u’lláh mówi: „Ten, kto nie spełnia ani dobrych uczynków ani nie oddaje czci Bogu jest jak drzewo, które nie rodzi owoców i jak czyn, po którym nie pozostaje ślad. Kto doświadczy świętego uniesienia wielbienia Boga nie zamieni tego aktu, bądź też oddawania chwały Bogu w jakiejkolwiek formie, na nic, co na świecie istnieje. Post i modlitwa obowiązkowa są jak dwa skrzydła ludzkiego życia. Błogosławiony niech będzie ten, kto za ich pomocą szybuje po niebie miłości Boga, Pana wszystkich światów”.

Przyjaciele od dawna zaznajomieni byli z tym, jak wielką wagę przywiązuje Bahá’u’lláh do codziennej modlitwy obowiązkowej i do przestrzegania postu, ale pewne aspekty tego prawa, a konkretnie te dotyczące ablucji, podróży i kompensaty za pominięte modlitwy, czekały na upowszechnienie. Teraz czynimy ten krok. A zatem wszystkie elementy praw dotyczących modlitwy obowiązkowej i postu stają się teraz bez żadnego wyjątku obowiązujące.

Postanowiliśmy także, że nadszedł czas, aby bahaici na całym świecie wzięli sobie do serca następujące słowa Kitáb-i-Aqdas: „Zostało nakazane, by każdy wierzący w Boga, Pana Sądu, każdego dnia, umywszy ręce, a następnie twarz, usiadł i zwracając się do Boga powtórzył ‘Alláh-u-Abhá’ dziewięćdziesiąt pięć razy. Tak zarządził Stwórca Niebios, kiedy z majestatem i potęgą, ustanowił On Siebie na tronach Swoich Imion”. Niechaj wszyscy doświadczą duchowego wzbogacenia, które przyniesie ich duszom ten prosty akt modlitewnej medytacji.

Rozwój duchowy wywołany przez indywidualną modlitwę jest spotęgowany przez pełną miłości przyjaźń pomiędzy przyjaciółmi w każdej miejscowości, przez oddawanie czci Bogu razem przez wspólnotę i przez służbę Wierze oraz innym ludziom. Te wspólnotowe aspekty pobożnego życia odnoszą się do prawa Mashriqu’l-Adhkár, które pojawia się w Kitáb-i-Aqdas. Mimo że nie nadszedł jeszcze czas na wznoszenie lokalnych Mashriqu’l-Adhkár, to organizowanie regularnych spotkań modlitewnych otwartych dla wszystkich oraz zaangażowanie wspólnot bahaickich w projekty służby humanitarnej, są wyrazem tego elementu życia bahaickiego i dalszym krokiem we wcielaniu w życie Prawa Boga.

Bahá’u’lláh napisał: „Ozdobiliśmy niebo wypowiedzi gwiazdami boskiej mądrości i świętymi zrządzeniami na znak łaski z Naszej strony. Zaprawdę, Jesteśmy Zawsze Przebaczającym, Najhojniejszym. O przyjaciele Boga we wszystkich krainach! Znajcie wartość tych dni i trzymajcie się wszystkiego, co zesłał Bóg, Największy, Najbardziej Wywyższony. Zaprawdę, On pamięta o was w Największym Więzieniu i poucza was o tym, co zbliży was do stanu, który zachwyca oczy czystych sercem. Chwała niech będzie wam oraz tym, którzy dosięgli tej żyjącej fontanny, która tryska z Mojego cudownego Pióra”.

Modlimy się u Świętego Progu, aby większa uwaga poświęcona duchowemu sercu Nauk, których wyrazem są te prawa, zwiększyła oddanie przyjaciół wobec Źródła wszelkich łask i przyciągnęła do Sprawy otwarte dusze spośród Jego duchowo spragnionych dzieci.

[Podpisano: POWSZECHNY DOM SPRAWIEDLIWOŚCI]
WSTĘP

[Wstęp z 1973 r. do „Spisu i kodyfikacji praw Kitáb-i-Aqdas”]

Sto lat temu w pokoju wychodzącym na zakurzony plac w starożytnym porcie Akká została napisana Księga, która zostanie przyjęta za statut światowej cywilizacji. Jej autor – Bahá’u’lláh – przez ponad ćwierć wieku znosił cierpienie za cierpieniem. Osoba zwiastująca Jego przyjście zginęła męczeńską śmiercią, Jego młody Syn (Najczystsza Gałąź), jakieś dwadzieścia tysięcy wyznawców, mężczyzn, kobiet i dzieci oddało życie, aby nowe Objawienie mogło żyć. On sam był torturowany, więziony, pozbawiony ziemskiego dobytku, zdradzony przez przyrodniego brata i wraz ze swoją rodziną i małą grupką wyznawców zsyłany na kolejne wygnania, aby ostatecznie zostać uwięzionym w przepełnionym nieznośnym fetorem tureckim mieście-więzieniu zwanym ‘Akká. Jego wrogowie zdeterminowani, by unicestwić Jego Sprawę, przywiódłszy do Ziemi Świętej tego, który miał ustanowić Królestwo Boga na ziemi mimowolnie sprawili, że spełnił się pradawny zamysł Boga. Wraz z Jego przybyciem nadszedł czas objawienia Praw tego Królestwa, które miało nadejść.

Okoliczności towarzyszące objawieniu tej Księgi, nazwanej przez Autora „Kitáb-i-Aqdas” („Najświętsza Księga”), przywołane zostały przez Shoghiego Effendiego w książce „God Passes By”, która zawiera historię pierwszych stu lat ery bahaickiej. Po omówieniu poruszającego świat znaczenia proklamacji Wiary przez Bahá’u’lláha , która rozpoczęła się w 1867 roku wraz z objawieniem „Súriy-i-Mulúk” („Tablica do królów”), Shoghi Effendi pisze dalej:

„Mimo swojej wyjątkowości i wspaniałości, Proklamacja ta okazała się być zaledwie preludium do znacznie potężniejszego objawienia twórczej mocy jej Autora oraz do tego, co z powodzeniem można uznać za najdoskonalszy akt Jego posłannictwa: obwieszczenia „Kitáb-i-Aqdas”. Wspomniana w „Kitáb-i-Íqán”, główna skarbnica tego Prawa, którego oczekiwał Prorok Izajasz, i które autor Apokalipsy opisał jako „niebo nowe” i „ziemię nową”, jako „Przybytek Boga”, jako „Miasto Święte”, jako „Oblubienicę”, „Jeruzalem Nowe … zstępujące … od Boga”, ta „Najświętsza Księga”, której postanowienia muszą pozostać nietknięte przez nie mniej niż tysiąc lat i której system ogarnie całą planetę, można również uznać za najjaśniejszą emanację umysłu Bahá’u’lláha, za Księgę Matkę Jego Objawienia i Statut Jego Nowego Porządku Światowego.

Objawiona wkrótce po przeniesieniu Bahá’u’lláha do domu Údíego Khammárar (około 1873r.), w czasie kiedy wciąż otoczony był trudnościami, które dotykały Go wskutek czynów popełnianych przez Jego wrogów i zdeklarowanych wyznawców Jego Wiary, ta Księga, ta skarbnica bezcennych klejnotów Jego Objawienia ze względu na zasady, które krzewi, instytucje administracyjne, które powołuje oraz funkcje, które nakłada na wyznaczonego Następcę Autora, wyróżnia się pośród innych świętych Pism jako unikalna i niezrównana. Ponieważ (....) „Kitáb-i-Aqdas”, objawiona od początku do końca przez samego Autora Objawienia, nie tylko zachowuje dla potomności podstawowe prawa i rozporządzenia, na których musi opierać się struktura Jego przyszłego Porządku Światowego, ale ustanawia, oprócz funkcji interpretowania, którą nakłada na swojego Następcę, niezbędne instytucje, wyłącznie dzięki którym integralność i jedność Jego Wiary mogą być zapewnione”.

„Prawa i rozporządzenia, które stanowią główny temat tej Księgi, Bahá’u’lláh ponadto wyraźnie określił jako ’życiodajne tchnienie dla wszystkich stworzonych rzeczy’, jako ’najpotężniejszą twierdzę’, jako ’owoce’ Jego ’Drzewa’, jako ‘najlepszy środek na utrzymanie na świecie porządku i zapewnienie jego ludom bezpieczeństwa’, jako ’lampy Jego mądrości i czułej opatrzności’, jako ’słodko pachnący zapach Jego szaty’, jako ’klucze’ Jego ’miłosierdzia’ dla Jego stworzeń. ’Ta Księga’ – jak On sam zaświadcza – ’jest niebem, które przystroiliśmy gwiazdami Naszych przykazań i zakazów’. ... ’Powiedz, O ludzie! Uchwyćcie ją dłonią poddania ... Na Moje Życie! Została ona zesłana w sposób, który wprawia w zdziwienie umysły ludzkie. Zaprawdę, jest to Moje najbardziej doniosłe świadectwo dla wszystkich ludzi i dowód Wszechmiłosiernego dla wszystkich, którzy są w niebie i dla wszystkich, którzy są na ziemi’. Oraz dalej: „Błogosławione jest podniebienie, które kosztuje jej słodkości i spostrzegawcze oko, które rozpoznaje to, co jest w niej zachowane oraz rozumiejące serce, które pojmuje jej odniesienia i tajemnice. Na Boga! Taki jest majestat tego, co tam zostało objawione i tak wspaniałe objawienie jej zawoalowanych odniesień, że lędźwie mowy drżą próbując je opisać’. I w końcu: „Kitáb-i-Aqdas została objawiona w taki sposób, że przyciąga i obejmuje wszystkie bosko powołane Objawienia ... Tak szeroka jest jej rozpiętość, że ogarnęła ona wszystkich ludzi zanim ją rozpoznali. Wkrótce jej suwerenna siła, jej przenikający wpływ i wielkość jej mocy objawią się na ziemi’”.

„Przez wiele lat” – stwierdza Bahá’u’lláh w jednej ze swoich Tablic – „usilne prośby z różnych krain dochodziły do Najświętszej Obecności błagając o prawa Boże, ale wstrzymaliśmy Pióro do czasu, aż nadejdzie wyznaczony moment. Po czym Jutrzenka praw i rozporządzeń zajaśniała nad horyzontem Woli Bożej na znak Jego łaski dla ludów świata. On zaprawdę jest Zawsze Przebaczającym, Najhojniejszym”. Dopiero 20 lat od wzmianki o Jego Objawieniu otrzymanym w Síyáh-Chál w Teheranie, Bahá’u’lláh objawił „Księgę Matkę” swojego Objawienia. W innej Tablicy zaznacza, że nawet po objawieniu „Aqdas” pozostała ona nieujawniona przez Niego przez jakiś czas, zanim została wysłana do przyjaciół w Persji.

Shoghi Effendi mówi, że

„Po sformułowaniu przez Bahá`u`lláha w Jego ‘Kitáb-i-Aqdas’ podstawowych praw Jego Objawienia, w miarę jak Jego misja zbliżała się ku końcowi, miało miejsce ogłoszenie pewnych praw i zasad, które stanowią samą istotę Jego Wiary, poprzez ponowne potwierdzenie prawd, które wcześniej głosił, poprzez opracowanie oraz wyjaśnienie niektórych praw, które już ustanowił, poprzez objawienie dalszych proroctw i ostrzeżeń oraz przez ustanowienie pomocniczych rozporządzeń Jego Najświętszej Księgi. Zostały one uwiecznione w niezliczonych Tablicach, które objawiał aż do ostatnich dni swojego ziemskiego życia. ...”.

Wśród takich prac znajdują się „Pytania i odpowiedzi”, które stanowią aneks do „Kitáb-i-Aqdas” i zawierają odpowiedzi objawione przez Bahá`u`lláha na pytania postawione przez jednego z Jego uczniów na temat praw. Pomimo obfitości swoich pism na temat praw i rozporządzeń Bahá`u`lláh – jak podkreśla Shoghi Effendi – celowo pozostawił luki, które miały zostać później uzupełnione przez Powszechny Dom Sprawiedliwości.

Odnośnie wprowadzenia w życie tych praw, Báha`u`lláh napisał w jednej ze swoich Tablic: „Zaprawdę, prawa Boga są jak ocean, a dzieci ludzkie jak ryby, oby tylko o tym wiedziały! Jednakże przestrzegając ich, trzeba zachować takt i mądrość. ... Ponieważ większość ludzi jest słaba i oddalona od bożego celu, dlatego należy zachować takt i rozwagę we wszystkich sytuacjach tak, aby nie wydarzyło się nic, co mogłoby zakłócić spokój lub wywołać niezgodę czy podnieść wrzawę pośród niebacznych. Zaprawdę Jego łaska przewyższyła cały wszechświat, a Jego dary objęły wszystkich mieszkańców ziemi. Trzeba prowadzić ludzkość do oceanu prawdziwego zrozumienia w duchu miłości i tolerancji. Sama „Kitáb-i-Aqdas” jest wymownym świadkiem czułej opatrzności Bożej”.

To bosko zamierzone opóźnienie w objawianiu podstawowych boskich praw na ten czas i dalsze stopniowe wprowadzanie ich ilustrują zasadę postępującego objawienia, które ma zastosowanie – jak wyjaśnił sam Bahá`u`lláh - nawet podczas życia każdego Objawiciela. „Wiedz z całkowitą pewnością, że w każdym Posłannictwie światło boskiego Objawienia było ludziom łaskawie dane wprost proporcjonalnie do ich zdolności duchowej. Rozważ przypadek słońca. Jak słabe są jego promyki w chwili, gdy wyłania się nad widnokręgiem. Jak potem ciepło jego i siła narastają stopniowo w miarę, jak sięga zenitu, dzięki czemu wszystkie stworzone rzeczy mają możliwość przystosowania się do rosnącego natężenia jego światła. Jak płynnie chyli się ku dołowi aż dociera do punktu swojego zajścia. Gdyby objawiło całą energię, jaka w nim drzemie, nagle i niespodziewanie, bez wątpienia ucierpiałyby od tego wszystkie stworzone rzeczy (…) Podobnie gdyby Słońce Prawdy miało nagle na najwcześniejszym etapie swojego objawienia odsłonić pełną miarę sił, jakich użyczyła mu opatrzność Wszechmogącego, ziemia ludzkiego zrozumienia zostałaby spalona i zmarniała, bowiem serca ludzi ani by nie wytrzymały intensywności Jego objawienia, ani nie były w stanie odbić Jego światła. Przerażeni i przytłoczeni, ludzie przestaliby istnieć”.

‘Abdu`l-Bahá kierował się tą zasadą i skupiał swoje wysiłki na szerokim rozpowszechnieniu nauk swojego Ojca i na wyjaśnianiu dalekosiężnych zasad, które one zawierały. Jednocześnie objawił interpretacje, które mają fundamentalne znaczenie dla zrozumienia praw „Aqdas”, co uwieńczył „Wola i testamentem”, „tym nieśmiertelnym Dokumentem, w którym przedstawił cechy Porządku Administracyjnego, który miał pojawić się po Jego odejściu i zapowiadałby ustanowienie Porządku Światowego, którego nadejście zapowiadał Báb, oraz praw i zasad, które wcześniej sformułował Bahá`u`lláh”.

Podczas trzydziestu sześciu lat służby jako Strażnik, Shoghi Effendi utrwalił ten wzór i położył fundamenty Porządku Administracyjnego Bahá`u`lláha, rozpoczął wdrażanie Boskiego Planu ‘Abdu`l-Bahá dla rozpowszechnienia Wiary na całym świecie i – w miarę jak te bliźniacze procesy administracyjnej konsolidacji i szerokiej ekspansji rozwijały się – zaczął stosować i wdrażać, stopniowo i odpowiednio do postępu Sprawy, te prawa „Kitáb-i-Aqdas”, na które w jego ocenie nadszedł czas i które możliwe były do wprowadzenia, a które nie były w bezpośredniej sprzeczności z prawem cywilnym. Na jego wniosek Narodowe Zgromadzenie Duchowe Bahaitów Egiptu przygotowało kodyfikację praw bahaickich dotyczących osobistego statusu względem małżeństwa, rozwodu i dziedziczenia.

Strażnik wyjaśnił, że niezbędnym preludium do opublikowania Najświętszej Księgi jest przygotowanie „Streszczenia i kodyfikacji” jej Praw i Zarządzeń. Po tym nastąpi, w odpowiednim czasie, pełne tłumaczenie samej Księgi, dokonane przez zespół kompetentnych ekspertów oraz obficie skomentowane szczegółowymi wyjaśnieniami. Niewątpliwie komentarze uzupełniające „Aqdas” będą musiały zawierać odniesienia do wielu Tablic Bahá`u`lláha, do interpretacji spisanych zarówno przez ‘Abdu`l-Bahá jak i Shoghiego Effendiego oraz będą musiały wyjaśniać pewne fragmenty Księgi lub rozszerzyć swoje religijne, kulturowe lub historyczne odniesienia. Jasnym jest, że taka Księga, bogata w odniesienia i nawiązująca do praw i praktyk poprzednich Objawień, może nieopatrznie łatwo zostać niezrozumiana przez każdego, dla którego obce są takie prawa i praktyki, kto niedostatecznie zaznajomiony jest z Naukami Bahá`u`lláha i niedokładnie poinformowany o Jego podstawowych celach. Podczas swojego życia Bahá`u`lláh skomentował tłumaczenie „Aqdas” wykonane przez jednego z wyznawców: „Chociaż intencja tłumacza była dobra, takie działanie w tym czasie doprowadziły do różnic i z tego względu jest ono niedopuszczalne”.

Pod koniec swojego życia Shoghi Effendi przyjął kodyfikację praw i rozporządzeń „Kitáb-i-Aqdas” za jeden z celów Dziesięcioletniej Krucjaty i osobiście pracował nad jego realizacją, pozostawiając zarys „Spisu i kodyfikacji” w języku angielskim oraz przypisów w języku perskim. Stanowiło to większą część zadania, które Powszechny Dom Sprawiedliwości włączył jako cel do Planu Dziewięcioletniego, i który to cel następnie osiągnął według wzoru, który on określił.

Liczba praw, które obecnie obowiązują bahaitów, nie zwiększa się wraz z tą publikacją. Kiedy Powszechny Dom Sprawiedliwości uzna za wskazane, poinformuje przyjaciół, które dodatkowe prawa ich obowiązują i zapewni wszelkie wskazówki i dodatkowe prawodawstwo potrzebne do ich wprowadzenia. Jednakże niektóre prawa, jak wskazał umiłowany Strażnik, „zostały sformułowne w oczekiwaniu na taki stan społeczeństwa, który wyłoni się spośród chaotycznych warunków panujących dzisiaj”.

W tej Najświętszej Księdze Bahá`u`lláh oznajmia: „Na Moje życie, gdybyście wiedzieli, czego pragniemy dla was, objawiając Nasze święte prawa, oddalibyście swoje dusze dla tej świętej, potężnej, wzniosłej Sprawy”. „Ta Księga jest niczym innym jak pradawną Lampą Boga dla całego świata i Jego niezawodna Ścieżka pośród ludzkości. Powiedz, to zaprawdę jest Brzask boskiej wiedzy, gdybyście o tym wiedzieli, i Zaranie przykazań Bożych, gdybyście tylko mogli to pojąć”. „Powiedz, oto jest duch Pism tchnięty w Pióro Chwały, sprawiający, że całe stworzenie oniemiało oprócz tych, którzy zostali poruszeni ożywiającym zapachem Mojego czułego miłosierdzia i słodką wonią Mojej łaski, która przenika wszystkie stworzone rzeczy”.

POWSZECHNY DOM SPRAWIEDLIWOŚCI
Hajfa
Ridvan 130
(kwiecień A.D. 1973)
SPIS I KODYFIKACJA PRAW Kitáb-I-AQDAS

I.WYZNACZENIE ´Abdu'l-Bahá NA NASTĘPCĘ Bahá'u'lláhA I INTERPRETATORA JEGO NAUK

A. Wiernym nakazuje się zwrócić twarze ku Temu, „którego Bóg wyznaczył, który jest gałęzią wyrosłą z tego Pradawnego Korzenia”.

B. Wiernym nakazuje się zwracać ze wszystkim, czego nie rozumieją w pismach bahaickich, ku „Temu, który wyrósł gałęzią z tego potężnego Pnia”.

II. ZAPOWIEDŹ INSTYTUCJI STRAŻNICTWA
III.INSTYTUCJA DOMU SPRAWIEDLIWOŚCI1
A. Formalne ustanowienie Domu Sprawiedliwości.
B. Określenie jego funkcji.
C. Wyznaczenie jego dochodów.
IV.PRAWA, ZARZĄDZENIA I ZALECENIA
A. Modlitwa2

1. Wyjątkowa pozycja Modlitw Obowiązkowych w Objawieniu Bahaickim.

2. Qiblih3:

a. Utożsamione przez Bába z „Tym, którego Bóg objawi”.

b. Qiblih wyznaczone przez Bába zostaje potwierdzone przez Bahá'u'lláha.

c. Bahá'u'lláh ustanawia miejsce swojego spoczynku po swym odejściu jako Qiblih.

d. Zwracanie się w kierunku Qiblih jest obowiązkowe podczas recytowania Modlitw Obowiązkowych.

3. Modlitwy Obowiązkowe obowiązują mężczyzn i kobiety po osiągnięciu przez nich wieku dojrzałości, którym określa się 15 rok życia.

4. Zwolnienie od odmawiania Modlitw Obowiązkowych zostaje udzielone:

a. tym, którzy są chorzy.
b. tym, którzy przekroczyli wiek 70 lat.

c. kobietom podczas menstruacji, pod warunkiem, że każdego dnia dokonają ablucji4 i powtórzą specjalnie objawiony werset5 95 razy.

5. Modlitwy Obowiązkowe powinny być odmawiane indywidualnie.

6. Dozwolony jest wybór jednej z trzech Modlitw Obowiązkowych6.

7. W odniesieniu do modlitw obowiązkowych pojęcia „rano”, „południe” i „wieczór” oznaczają odpowiednio: czas od wschodu słońca7 do południa, czas od południa do zachodu słońca i czas od zachodu słońca do dwóch godzin po nim.

8. Recytowanie pierwszej (długiej) Modlitwy Obowiązkowej raz na dwadzieścia cztery godziny jest wystarczające.

9. Zaleca się odmawiać trzecią (krótką) Modlitwę Obowiązkową w pozycji stojącej.

10. Ablucje4:

a. Ablucje muszą poprzedzać recytację Modlitw Obowiązkowych.

b. Przed każdą Modlitwą Obowiązkową należy wykonać nowe ablucje.

c. Jeśli dwie Modlitwy Obowiązkowe są oferowane w południe, jedna ablucja do dwóch modlitw jest wystarczająca.

d. Jeśli woda jest niedostępna lub jej użycie jest szkodliwe dla twarzy czy rąk, nakazane jest powtórzenie pięć razy specjalnie objawionego wersetu8.

e. Jeśli panuje zbyt zimna pogoda, zalecane jest użycie ciepłej wody.

f. Jeśli ablucje zostały wykonane z innego powodu, ich powtórzenie w związku z odmawianiem Modlitwy Obowiązkowej nie jest wymagane.

g. Ablucje są wymagane niezależnie od tego, czy wcześniej brano kąpiel czy nie.

11. Wyznaczanie czasu przeznaczonego na Modlitwę:

a. Dopuszczalne jest posługiwanie się zegarem w celu wyznaczenia czasu odmawiania Modlitw Obowiązkowych.

b. W krajach położonych na dalekiej północy lub południu, gdzie długość dni i nocy różni się znacznie, należy opierać się na zegarach i czasomierzach, nie bacząc na wschód czy zachód słońca.

12. W obliczu niebezpieczeństwa9, czy to podczas podróży czy też nie, w miejsce każdej pominiętej Modlitwy Obowiązkowej, należy wykonać prostrację oraz wypowiedzieć specjalny werset, po czym należy powtórzyć osiemnaście razy inny specjalny werset10.

13. Poza Modlitwą za Zmarłych, modlitwy zbiorowe2 są zakazane.

14. Odmówienie w całości Modlitwy za Zmarłych11 obowiązuje wszystkich poza tymi, którzy nie mogą czytać; im wyznaczone zostało powtórzenie sześciu specjalnych fragmentów z tej Modlitwy.

15. Modlitwa Obowiązkowa, którą należało powtarzać trzykrotnie, trzy razy dziennie, rano, w południe i wieczorem, została zastąpiona przez trzy Modlitwy Obowiązkowe objawione później12.

16. Modlitwa Znaków została anulowana, a zastąpił ją specjalnie objawiony werset. Odmawianie tego wersetu jednakże nie jest obowiązkowe13.

17. Włosy, futro z soboli, kości i tym podobne nie unieważniają odmawianej modlitwy14.

B. Post
1. Wzniosła pozycja postu w Objawieniu bahaickim.

2. Okres postu rozpoczyna się wraz z zakończeniem Dni Międzykalendarzowych, a kończy się Świętem15 Naw-Rúz.

3. Powstrzymanie się od jedzenia i picia16 od wschodu do zachodu słońca jest obowiązkowe.

4. Post obowiązuje mężczyzn i kobiety po osiągnięciu przez nich wieku dojrzałości, którym określa się 15 rok życia.

5. Zwolnienie z postu zostało udzielone:
a. Podróżującym
i. Gdy podróż trwa dłużej niż 9 godzin.

ii. Tym, którzy podróżują pieszo, gdy ich podróż trwa dłużej niż 2 godziny.

iii. Tym, którzy przerywają podróż na mniej niż 19 dni.

iv. Ci, którzy przerywają podróż podczas Postu w miejscu, gdzie mają zatrzymać się na 19 dni, zostają zwolnieni z postu tylko podczas pierwszych trzech dni od momentu przybycia.

v. Ci, którzy docierają do swojego domu podczas Postu, muszą rozpocząć post od dnia przybycia.

b. Chorym.
c. Tym, którzy przekroczyli wiek 70 lat.
d. Kobietom w ciąży.
e. Kobietom karmiącym.

f. Kobietom podczas menstruacji pod warunkiem, że każdego dnia dokonają ablucji i powtórzą specjalnie objawiony werset 95 razy5.

g. Tym, którzy zajmują się ciężką pracą, którym zaleca się okazanie szacunku prawu przez zachowanie dyskrecji i powściągliwość podczas korzystania ze zwolnienia.

6. Ślubowanie postu (w miesiącu innym niż ten wyznaczony na niego) jest dozwolone. Jednakże w oczach Boga preferowane są ślubowania, które niosą pożytek ludzkości.

C. Prawa statusu osobowego
1. Małżeństwo

a. Małżeństwo jest wysoce zalecane, lecz nie obowiązkowe.

b. Wielożeństwo jest zakazane17.

c. Zawarcie małżeństwa jest uwarunkowane osiągnięciem przez obie strony wieku dojrzałości, którym określa się 15 rok życia.

d. Zawarcie małżeństwa jest uwarunkowane zgodą obu stron oraz ich rodziców, niezależnie od tego czy kobieta jest panną czy nie.

e. Obie strony muszą wyrecytować specjalnie objawiony werset wskazujący na to, że są zadowoleni z woli Bożej18.

f. Zawarcie małżeństwa ze swoją macochą jest zakazane.

g. Wszystkie zapytania dotyczące zawierania małżeństwa z krewnymi powinny być kierowane do Domu Sprawiedliwości.

h. Małżeństwo z osobami niebędącymi bahaitami jest dopuszczalne.

i. Narzeczeństwo

i. Okres narzeczeństwa nie powinien przekraczać 95 dni.

ii. Niedozwolonym jest zaręczyć się z dziewczyną, zanim osiągnie ona wiek dojrzałości.

j. Wiano

i. Zawarcie małżeństwa uwarunkowane jest zapłaceniem wiana.

ii. Wartość wiana została określona jako 19 mithqáli19 czystego złota dla mieszkańców miast i 19 mithqáli w srebrze dla mieszkańców wsi, w zależności od stałego miejsca zamieszkania męża, a nie żony.

iii. Zakazane jest zapłacenie kwoty większej niż 95 mithqáli.

iv. Lepiej jest, gdy mężczyzna zadowoli się zapłatą 19 mithqáli w srebrze.

v. Jeśli pełna kwota wiana nie może być zapłacona, możliwe jest złożenie pisemnej obietnicy zapłaty.

k. Jeśli którakolwiek ze stron już po wyrecytowaniu specjalnie objawionego wersetu i po zapłaceniu wiana poczuje niechęć do drugiej strony, zanim małżeństwo zostanie skonsumowane, okres oczekiwania20 nie jest wymagany, żeby otrzymać rozwód. Zwrot wiana nie jest już jednak możliwy.

l. Mąż powinien podać swojej żonie czas powrotu, gdy zamierza wyruszyć w podróż. Jeśli z ważnych powodów nie może on powrócić w obiecanym czasie, powinien powiadomić ją i dążyć do powrotu do niej. Jeśli nie spełni on jednego z tych warunków, powinna ona odczekać 9 miesięcy, po których może ponownie wyjść za mąż, choć lepiej byłoby, by zaczekała dłużej. Jeśli wieści o jego śmierci czy zabójstwie dotrą do niej i wiadomość ta będzie potwierdzona w ogólnym doniesieniu lub przez 2 godnych zaufania świadków, może ona powtórnie wyjść za mąż po upływie 9 miesięcy.

m. Jeśli mąż wyjedzie bez poinformowania żony o dacie swego powrotu, a będzie świadomy prawa zapisanego w Kitáb-i-Aqdas, żona może powtórnie wyjść za mąż po upływie jednego roku. Jeśli mąż nie jest świadomy tego prawa, żona musi czekać, aż wieści o mężu do niej dotrą.

n. Jeśli mąż po zapłaceniu wiana odkryje, że żona nie jest dziewicą, może zażądać zwrotu wiana i poniesionych kosztów.

o. Jeśli zawarcie małżeństwa uwarunkowane było dziewictwem, można zażądać zwrotu wiana i poniesionych kosztów, a małżeństwo może zostać anulowane. Jednakże nieujawnienie sprawy zasługuje w oczach Boga na wielką pochwałę.

2. Rozwód:
a. Rozwód jest mocno potępiany.

b. Jeśli antypatia i niechęć zrodzą się po stronie czy to męża czy żony, rozwód jest dopuszczalny, lecz tylko po upływie pełnego roku. Początek i koniec roku oczekiwania musi być poświadczony przez dwóch lub więcej świadków. Akt rozwodu winien być zarejestrowany przez prawnika reprezentującego Dom Sprawiedliwości. Współżycie podczas okresu oczekiwania jest zakazane i ktokolwiek złamie ten przepis musi okazać skruchę i zapłacić Domowi Sprawiedliwości 19 mithqáli19 w złocie.

c. Po uzyskaniu rozwodu nie jest wymagany kolejny okres oczekiwania.

d. Żona, której niewierność jest przyczyną mającego nastąpić rozwodu, traci prawo do pokrycia wydatków podczas okresu oczekiwania.

e. Ponowne poślubienie żony, z którą wcześniej nastąpił rozwiódł, jest dopuszczalne, o ile nie wyszła ona za innego mężczyznę. Jeśli tak się stało, musi ona najpierw uzyskać rozwód, aby były mąż mógł ją ponownie poślubić.

f. Jeśli kiedykolwiek podczas okresu oczekiwania nastąpi odnowienie uczuć, więzy małżeńskie będą obowiązujące. Jeśli po tym pogodzeniu znów nastąpi oddalenie i ponownie małżonkowie zechcą się rozwieść, należy rozpocząć nowy rok oczekiwania.

g. Jeśli mąż i żona poróżnią się podczas podróży, musi on odesłać ją do domu lub powierzyć zaufanej osobie, która będzie jej tam towarzyszyć, oraz opłacić jej podróż i całoroczne wydatki.

h. Jeśli żona, nie chcąc wyemigrować do innego kraju z mężem, nalega na rozwód, rok oczekiwania winien być liczony od chwili ich rozstania, albo od czasu jego przygotowań do wyjazdu, albo od momentu samego wyjazdu.

i. Islamskie prawo dotyczące ponownego poślubienia żony, z którą wcześniej mąż się rozwiódł, zostało zniesione21.

3. Dziedziczenie*
a. Spadek dzielony jest w następujący sposób:
1. dzieci: 1080 z 2520 udziałów
2. mąż lub żona: 390 z 2520 udziałów
3. ojciec: 330 z 2520 udziałów
4. matka: 270 z 2520 udziałów
5. brat: 210 z 2520 udziałów
6. siostra: 150 z 2520 udziałów
7. nauczyciel22: 90 z 2520 udziałów

b. Udział dzieci wyznaczony przez Bába został przez Bahá'u'lláha podwojony, podczas gdy udziały pozostałych spadkobierców zostały proporcjonalnie pomniejszone o kwotę, o którą nastąpiło zwiększenie udziału dzieci.

c.

i. W przypadku gdy zmarły nie ma potomstwa, udział dzieci przypada Domowi Sprawiedliwości, który przeznacza go na potrzeby sierot i wdów oraz na to, co przynosi pożytek ludzkości.

ii. Jeśli syn zmarłego umrze i pozostawi potomstwo, odziedziczy ono udział swego ojca. W przypadku gdy córka zmarłego umrze i pozostawi potomstwo, jej udział będzie musiał być podzielony na siedem kategorii określonych w Najświętszej Księdze.

d. Jeśli zmarły pozostawi potomstwo, a nie posiada spadkobierców z niektórych lub wszystkich pozostałych kategorii, dwie trzecie ich udziałów przypada potomstwu, a jedna trzecia Domowi Sprawiedliwości.

e. W przypadku braku wyszczególnionych spadkobierców dwie trzecie spadku przechodzi na siostrzeńców, bratanków oraz siostrzenice i bratanice zmarłego. Jeśli nie ma takich spadkobierców, ten sam udział przechodzi na ciotki i wujów; jeśli i ich zabraknie, na ich synów i córki. W każdym przypadku pozostała jedna trzecia przechodzi na Dom Sprawiedliwości.

f. W przypadku gdy zmarły nie pozostawi żadnego z wyżej wymienionych spadkobierców, cały spadek przypada Domowi Sprawiedliwości.

g. Nieruchomość oraz odzież zmarłego ojca przechodzi na ręce męskich, nie żeńskich potomków23. Jeśli jest kilka nieruchomości, ta główna i najważniejsza przechodzi na męskich potomków. Pozostałe nieruchomości wraz z innym majątkiem zmarłego powinny być rozdzielone pośród spadkobierców. Jeśli brak jest męskich potomków, dwie trzecie głównej nieruchomości i odzież zmarłego ojca przechodzą na żeńskich potomków, a jedna trzecia na Dom Sprawiedliwości. W przypadku gdy zmarłą jest matka, całość jej używanej odzieży winna być równo rozdzielona pomiędzy jej córki. Jej nieużywana odzież, biżuteria i dobytek powinny być rozdzielone pomiędzy jej spadkobierców, podobnie jak jej używana odzież, w przypadku gdy nie posiada ona córki.

h. Jeśli dzieci zmarłego są nieletnie, ich udział powinien być albo przekazany zaufanej osobie albo instytucji w celach inwestycyjnych do czasu osiągnięcia przez nie wieku dojrzałości. Część osiągniętego zysku powinna być przekazana zarządcy majątku.

i. Spadek nie powinien być rozdzielony dopóty, dopóki nie zostało opłacone Huqúq'u'lláh24 (Prawo Boga), nie spłacone wszystkie długi zaciągnięte przez zmarłego oraz nie zapłacone wszelkie wydatki związane z odpowiednim pogrzebem oraz pochówkiem.

j. Jeśli brat zmarłego pochodzi od tego samego ojca, otrzymuje on całą przeznaczoną mu część. Jeśli pochodzi on od innego ojca, otrzymuje tylko dwie trzecie swej części, a pozostała jedna trzecia przypada Domowi Sprawiedliwości. Ta sama zasada odnosi się do siostry zmarłego.

k. W przypadku gdy istnieją rodzeni bracia i rodzone siostry, bracia i siostry ze strony matki nie dziedziczą.

l. Nauczyciel niebahaita nie dziedziczy. Jeśli nauczycieli jest więcej niż jeden, część przeznaczona dla nauczyciela powinna być równo rozdzielona pomiędzy nich.

m. Spadkobiercy niebahaici nie dziedziczą25.

n. Za wyjątkiem odzieży używanej należącej do żony a także prezentów w postaci biżuterii lub innych rzeczy, które – jak potwierdzają dowody – zostały podarowane jej przez męża, wszystko co mąż zakupił dla żony, powinno być traktowane jako majątek mężowski, który należy podzielić pomiędzy jego spadkobierców.

o. Każdy ma swobodę zdecydować o rozporządzeniu swoim majątkiem, o ile zadba o zapłacenie Huqúq'u'lláh i spłacenie swoich długów.

D. Rozmaite prawa, zarządzenia i zalecenia
1. Rozmaite prawa i zarządzenia:
a. Pielgrzymka26
b. Huqúq'u'lláh24
c. Darowizny
d. Mashriqul-Adhkár27
e. Czas trwania bahaickiego okresu Objawienia28
f. Bahaickie święta29
g. Święto Dziewiętnastego Dnia
h. Rok bahaicki
i. Dni Międzykalendarzowe
j. Wiek dojrzałości
k. Pochówek zmarłych30

l. Zajęcie się handlem czy też wykonywanie innego zawodu jest obowiązkowe i wyniesione do rangi wysławiania Boga31

m. Posłuszeństwo wobec rządu
n. Kształcenie dzieci
o. Spisanie testamentu
p. Dziesięcina32

q. Powtarzanie Największego Imienia 95 razy na dzień33

r. Polowanie na zwierzęta34
s. Postępowanie wobec kobiet–służących35
t. Znalezienie zagubionego mienia36
u. Postępowanie ze znalezionym skarbem
v. Dysponowanie powierzonymi37 przedmiotami
w. Nieumyślne spowodowanie śmierci38
x. Definicja rzetelnych świadków39
y. Zakazy:
i. Interpretacja Pism Świętych
ii. Handel niewolnikami
iii. Ascetyzm
iv. Monastycyzm
v. Żebractwo40
vi. Kapłaństwo
vii. Używanie kazalnic
viii. Całowanie rąk
ix. Spowiedź41
x. Wielożeństwo17
xi. Napoje odurzające
xii. Opium
xiii. Hazard
xiv. Podpalenie42
xv. Cudzołóstwo42
xvi. Morderstwo42
xvii. Kradzież42
xviii. Homoseksualizm43
xix. Modlitwa zbiorowa poza Modlitwą za Zmarłych2
xx. Okrucieństwo w stosunku do zwierząt
xxi. Próżnowanie i lenistwo
xxii. Obmawianie
xxiii. Oszczerstwo
xxiv. Noszenie broni poza przypadkami koniecznymi

xxv. Korzystanie z publicznych basenów w łaźniach perskich44

xxvi. Wchodzenie do domu bez zgody właściciela
xxvii. Uderzenie czy zranienie osoby
xxviii. Niezgoda i konflikt
xxix. Mamrotanie świętych wersetów na ulicach
xxx. Zanurzanie dłoni w pożywieniu45
xxxi. Golenie głowy

xxxii. Zapuszczanie włosów u mężczyzny na długość wychodzącą poza płatek ucha

2. Zniesienie określonych praw i zarządzeń poprzednich Objawień, które zalecały:

a. Niszczenie książek
b. Zakaz noszenia jedwabiu
c. Zakaz korzystania ze złotej i srebrnej zastawy
d. Ograniczenia w podróżowaniu

e. Ofiarowywanie drogocennych darów Założycielowi Wiary

f. Zakaz kierowania pytań do Założyciela Wiary

g. Zakaz powtórnego poślubienia żony, z którą się rozwiodło21

h. Ukaranie każdego, kto jest przyczyną smutku swego bliźniego

i. Zakaz muzyki
j. Ograniczenia dotyczące stroju i zarostu
k. Nieczystość niektórych przedmiotów i ludzi46
l. Nieczystość nasienia

m. Nieczystość niektórych przedmiotów przy wykonywaniu prostracji

3. Różne zalecenia

a. Przestawać z wyznawcami innych religii w przyjaźni

b. Szanować swoich rodziców

c. Nie życzyć innym tego, czego nie życzy się sobie samemu

d. Nauczać i propagować Wiarę po odejściu jej Założyciela

e. Pomagać tym, którzy powstali, by głosić Wiarę

f. Nie sprzeniewierzać się Pismom i nie dać się zwieść tym, którzy tak postąpili

g. Odnosić się do Pism, gdy powstaną różnice zdań
h. Zanurzyć się w studiowaniu Nauk

i. Nie podążać za próżnymi upodobaniami i pustymi wyobrażeniami

j. Recytować święte wersety rankiem i wieczorem
k. Recytować święte wersety melodyjnie

l. Nauczać własne dzieci, by śpiewały święte wersety w Mashriqul-Adhkár

m. Studiować takie sztuki i nauki, które niosą pożytek ludzkości

n. Naradzać się razem

o. Nie być powściągliwym w wypełnianiu zaleceń Boga

p. Okazywać skruchę przed Bogiem z powodu własnych grzechów

q. Wyróżniać się dobrymi uczynkami
i. Być prawdomównym
ii. Być godnym zaufania
iii. Być wiernym
iv. Być prawym i odczuwać bojaźń wobec Boga
v. Być sprawiedliwym i uczciwym
vi. Być taktownym i mądrym
vii. Być uprzejmym
viii. Być gościnnym
ix. Być wytrwałym
x. Być niezależnym
xi. Być całkowicie poddanym Woli Bożej
xii. Nie wzniecać niezgody
xiii. Nie być zakłamanym
xiv. Nie być dumnym
xv. Nie być fanatycznym
xvi. Nie przedkładać siebie nad swego bliźniego
xvii. Nie kłócić się ze swym bliźnim
xviii. Nie ulegać swoim namiętnościom
xix. Nie lamentować w nieszczęściu
xx. Nie walczyć z tymi, którzy sprawują władzę
xxi. Nie tracić panowania nad sobą
xxii. Nie powodować złości u swego bliźniego
r. Być w bliskiej jedności

s. Uzyskiwać poradę u kompetentnych lekarzy, gdy jest się chorym

t. Odpowiadać na zaproszenia

u. Okazywać życzliwość krewnym Założyciela Wiary47

v. Studiować języki w celu szerzenia Wiary

w. Pomagać w rozwoju miast i krajów dla wysławiania Wiary

x. Restaurować i chronić miejsca związane z Założycielami Wiary

y. Być esencją czystości
i. Myć stopy
ii. Perfumować się
iii. Brać kąpiel w czystej wodzie
iv. Obcinać paznokcie
v. Myć brudne rzeczy w czystej wodzie
vi. Być nieskazitelnym w ubiorze
vii. Wymieniać wyposażenie domu48
V.SZCZEGÓLNE PRZESTROGI, UPOMNIENIA I OSTRZEŻENIA
Adresowane do:
1. Całej rasy ludzkiej
2. Koronowanych głów świata49
3. Zgromadzenia duchownych50

4. Przywódców Ameryki oraz Prezydentów jej stanów51

5. Wilhelma I, Króla Prus52
6. Franciszka Józefa, Cesarza Austrii53
7. Ludu Bayánu
8. Członków parlamentów na całym świecie
VI.ROZMAITE TEMATY
1. Niezwykły charakter Objawienia Bahá'í
2. Wyniesiona pozycja Autora Wiary

3. Niezwykłe znaczenie „Kitáb-i-Aqdas” – „Najświętszej Księgi”

4. Doktryna „Najwyższej Nieomylności”54

5. Bliźniacze obowiązki rozpoznania Objawiciela i przestrzegania Jego Praw oraz ich nierozłączność55

6. Celem wszelkiej nauki jest rozpoznanie Tego, który jest Przedmiotem całej wiedzy56

7. Błogosławiony stan tych, którzy rozpoznali fundamentalną prawdę „On nie będzie pytany o swe czyny”57

8. Rewolucjonizujący wpływ „Największego Porządku”58

9. Wybranie jednego języka oraz przyjęcie wspólnego pisma do użytku wszystkich na ziemi; jeden z dwóch znaków dojrzałości rasy ludzkiej59

10. Proroctwa Bába dotyczące „Tego, którego Bóg Objawi”

11. Przepowiednia dotycząca opozycji wobec Wiary

12. Pochwała króla, który będzie wyznawał Wiarę i powstanie, by jej służyć60

13. Niestabilność ludzkich spraw61
14. Znaczenie prawdziwej wolności62

15. Wartość wszystkich czynów zależy od akceptacji przez Boga

16. Ważkość miłości Boga jako motywu posłuszeństwa Jego Prawom63

17. Ważkość używania materialnych środków
18. Pochwała uczonych pośród ludu Bahy64

19. Zapewnienie wybaczenia Mirzae Yahyá, jeśliby ten okazał skruchę65

20. Apostrofa do Teheranu66

21. Apostrofa do Konstantynopola i jego mieszkańców67

22. Apostrofa do „brzegów Renu”68

23. Potępienie tych, którzy roszczą sobie fałszywe prawo do wiedzy ezoterycznej

24. Potępienie tych, którzy pozwalają, aby duma z posiadanej wiedzy oddaliła ich od Boga

25. Proroctwa dotyczące Khurásán69
26. Proroctwa dotyczące Kirmán70

27. Odniesienie dotycząca Shaykha Ahmada-i-Ahsá’í71

28. Odniesienie do Przesiewacza Pszenicy72
29. Potępienie Hájí Muhammada-Karíma Khána73
30. Potępienie Shaykha Muhammada-Hasana74
31. Odniesienie do Napoleona III75
32. Odniesienie do Siyyida Muhammada-i-Isfahání76

33. Zapewnienie pomocy tym wszystkim, którzy powstaną, by służyć Wierze77

PRZYPISY

Wyjaśnienia do przypisów od Komitetu Wydawniczego:

„Przypisy i adnotacje”, ponumerowane od 1 do 77, są tłumaczeniem „Notes and References”, części książki „A Synopsis and Codification of the Kitáb-i-Aqdas the Most Holy Book of Bahá'u'lláh”, publikacji wydanej przez Powszechny Dom Sprawiedliwości w 1973 roku.

„Przypisy i adnotacje” z 1973 r zostały znacząco rozbudowane i zaktualizowane w pełnym wydaniu „Kitáb-i-Aqdas Najświętszej Księgi” z 1992 r.

Na końcu większości przypisów z 1973 r. podane zostały odniesienia do odpowiednich przypisów z 1992 r., dostępnych poniżej, w części „Wybrane ‘Przypisy’, 1992 r.”

Kolorem szarym zostały zaznaczone odwołania do tych publikacji lub ich części, które nie są jeszcze dostępne w tłumaczeniu na język polski.

Każdy z przypisów z 1992 r. rozpoczyna się od napisanego pogrubioną czcionką fragmentu „Kitáb-i-Aqdas”, po którym widnieje numer akapitu, w którym dany fragment występuje w „Kitáb-i-Aqdas”. Tłumaczenie praw „Kitáb-i-Aqdas” nie jest jeszcze dostępne w języku polskim. Przytoczone fragmenty są wstępnym tłumaczeniem i zostały zaznaczone kolorem szarym.

„Wybrane Pytania i odpowiedzi” pochodzą z jednej z części „Kitáb-i-Aqdas” z 1992 r. zatytułowanej „Questions and Answers”. Wybrano te „Pytania i odpowiedzi”, które nawiązują do „Przypisów” z 1973 r.

„PRZYPISY I ADNOTACJE” Z 1973 R.
DO „SPISU I KODYFIKACJI PRAW Kitáb-I-AQDAS”

1. W „Kitáb-i-Aqdas” Bahá'u'lláh ustanawia zarówno Powszechny Dom Sprawiedliwości, jak i Lokalne Domy Sprawiedliwości. W wielu prawach, które ustanowił, odnosi się On ogólnie do „Domu Sprawiedliwości”, pozostawiając do późniejszej interpretacji, do którego szczebla lub szczebli tej instytucji jako całości odnosi się poszczególne prawo. (Patrz przypis 42 z 1992 r.)

2. Modlitwa odmawiana zbiorowo, traktowana jako formalna modlitwa odmawiana zgodnie z ustalonym rytuałem jest w wierze Bahá'í zabroniona, za wyjątkiem Modlitwy za Zmarłych (patrz przypis 11). Zatem trzy Codzienne Modlitwy Obowiązkowe powinny być recytowane indywidualnie, nie zbiorowo. Nie ma określonego sposobu odmawiania innych modlitw bahaickich, a przyjaciele mają dowolność w korzystaniu z nich wedle upodobania podczas spotkań bądź indywidualnie. „Jednakże” - jak wyjaśnia Strażnik - „choć przyjaciele mogą kierować się własnym upodobaniem, … powinni dołożyć najwyższych starań, aby sposób, w jaki praktykują, nie nabrał zbyt sztywnego charakteru, przeistaczając się w ten sposób w instytucję. Przyjaciele zawsze powinni o tym pamiętać, aby nie zejść z prostej ścieżki wyznaczonej w Naukach”. (Patrz przypis 19 z 1992 r.)

3. Qiblih: Punkt Adoracji, tj. Bahjí, 'Akká. (Patrz przypis 8 z 1992 r.)

4. Ablucje: obmycie rąk i twarzy w przygotowaniu do modlitwy. (Patrz przypis nr 34 z 1992 r.)

5. Specjalnie objawiony werset, który powinien być recytowany 95 razy dziennie pomiędzy południem jednego dnia a południem następnego, brzmi: „Pochwalony niechaj będzie Bóg, Pan Wspaniałości i Piękna”. (Patrz przypis 20 z 1992 r.)

6. Te trzy Modlitwy Obowiązkowe zostały opublikowane w „Prayers and Meditations” Bahá'u'lláha, Numery CLXXXI, CLXXXII i CLXXXIII.

7. 'Abdu'l-Bahá oświadczył, że poranną Modlitwę Obowiązkową można odmawiać już od samego świtu. (Patrz przypis 5 z 1992 r.)

8. Specjalnie objawiony werset, który należy odmawiać w określonych warunkach pięć razy w miejsce ablucji, brzmi: „W Imię Boga, Najczystszego, Najczystszego”. (Patrz przypis 16 z 1992 r.)

9. W tym przypadku „niebezpieczeństwo” odnosi się do sytuacji braku bezpieczeństwa, która uniemożliwia odmówienie Modlitwy Obowiązkowej. Gdy zapytano Bahá'u'lláha, czy ten warunek oznacza, że Modlitwa Obowiązkowa powinna być całkowicie zawieszona podczas podróży, wyjaśnił, że odnosi się on wyłącznie do braku bezpieczeństwa i że jeśli znalezienie bezpiecznego miejsca jest możliwe, wówczas należy ją odmówić. (Patrz przypis 21 z 1992 r.)

10. W miejsce każdej Modlitwy Obowiązkowej, która została pominięta, wyznawca powinien uklęknąć i schylając czoło do ziemi, powiedzieć „Pochwalony niechaj będzie Bóg, Pan Potęgi i Majestatu, Łaski i Szczodrości” lub tylko „Pochwalony niechaj będzie Bóg”. Po wykonaniu wymaganej ilości prostracji niechaj usiądzie ze skrzyżowanymi nogami1 i powtórzy osiemnaście razy „Pochwalony niechaj będzie Bóg, Pan królestw ziemi i nieba”.

11. Modlitwa za Zmarłych została opublikowana w „Prayers and Meditations” Bahá'u'lláha, nr CLXVII. Jest to jedyna bahaicka modlitwa obowiązkowa, która recytowana jest zbiorowo. Powinna ona być recytowana przez jednego wyznawcę, podczas gdy wszyscy pozostali stoją w milczeniu. Nie ma obowiązku zwracania się w kierunku Qiblih w trakcie odmawiania tej modlitwy. (Patrz przypis 10 z 1992 r.)

12. Pierwotna Modlitwa Obowiązkowa, do której odnosi się ten zapis, została objawiona osobno od „Kitáb-i-Aqdas”. Trzy Modlitwy Obowiązkowe, które ją zastąpiły, to te, które są obecnie w użyciu. Wkrótce po odejściu Bahá'u'lláha tekst zastąpionej modlitwy został skradziony przez tych, którzy złamali Przymierze. (Patrz przypis 3 oraz 9 z 1992 r.)

13. W islamie ustanowiona została specjalna modlitwa na czas trwania naturalnych zjawisk, które budzą strach, takich jak na przykład trzęsienia ziemi. Została ona anulowana, a w jej miejsce bahaita może powiedzieć: „Panowanie należy do Boga, Pana tego, co widoczne i niewidoczne, Pana stworzenia”. (Patrz przypis 18 z 1992 r.)

14. Bahá'u'lláh oświadcza, że sierść, futro z soboli, kości i tym podobne nie unieważniają modlitwy i wyjaśnia, że to wierzenie zostało rozwinięte przez ulemów (islamskich przywódców religijnych) i nie było ono nauką Qur’ánu. (Patrz przypis 12 z 1992 r.)

15. Ponieważ Báb nie określił, kiedy w kalendarzu miały występować Dni Międzykalendarzowe, Bábici nie wiedzieli, jak powinni je traktować. Księga „Kitáb-i-Aqdas” rozwiązała ten problem. Więcej informacji można znaleźć w rozdziale „Kalendarz bahaicki” w każdym tomie „The Bahá'í World”. (Patrz przypis 27 z 1992 r.)

16. W jednej ze Swoich Tablic 'Abdu'l-Bahá wyjaśniając, iż przestrzeganie postu polega na powstrzymywaniu się od jedzenia i picia, stanowczo stwierdza, że palenie jest formą „napoju”. W języku arabskim czasownik „pić” odnosi się również do palenia. (Patrz przypis 32 z 1992 r.)

17. „Kitáb-i-Aqdas” utrzymuje w mocy monogamię, ale ponieważ wydaje się zezwalać na bigamię, Strażnik został poproszony o wyjaśnienie tej kwestii. Sekretarz w jego imieniu odpisał: „Odnośnie bahaickiego małżeństwa; w świetle Tablicy Mistrza wyjaśniającej postanowienie w Aqdas co do wielości żon, staje się jasne, że jedynie monogamia jest dozwolona, ponieważ, jak oświadcza 'Abdu'l-Bahá, bigamia uzależniona jest od sprawiedliwości, a ponieważ sprawiedliwość nie jest możliwa, oznacza to, że bigamia nie jest dozwolona i jedynie monogamia może być stosowana”. (Patrz przypis 89 z 1992 r.)

18. Ten specjalnie objawiony werset to „Wszyscy, zaprawdę, będziemy posłuszni Woli Bożej”. (Patrz „Pytania i odpowiedzi” 3 z 1992 r.).

19. Mithqál jest jednostką wagi określoną przez Bába, wynoszącą nieco ponad 3 ½ grama. (Patrz przypis 78 z 1992 r.)

20. Patrz punkt IV.C.(2)(b), gdzie określona została definicja okresu oczekiwania.

21. Odnosi się to do prawa islamu, które stanowiło, że pod pewnymi warunkami mężczyzna nie mógł ponownie ożenić się z żoną, z którą się wcześniej rozwiódł, jeśli nie wyszła ona za mąż za innego i nie rozwiodła się z nim. To postanowienie zostało zniesione w „Kitáb-i-Aqdas”. (Patrz przypis nr 101 z 1992 r.)

22. Kiedy Strażnik został zapytany przez wyznawcę, czy określenie „nauczyciel” w odniesieniu do jednego ze spadkobierców oznacza konkretnego nauczyciela lub nauczycieli, czy też określenie to może odnosić się ogólnie, tj. do edukacji i nauki, odpowiedział, że sposób, w jaki to prawo będzie w tym zakresie stosowane, będzie określone przez Powszechny Dom Sprawiedliwości. (Patrz przypis nr 40 z 1992 r.)

23. 'Abdu'l-Bahá wyjaśnił, że nieruchomość oraz odzież zmarłego ojca przechodzą na najstarszego syna, a jeśli syn zmarł wcześniej niż ojciec, wówczas rzeczy te przechodzą na kolejnego pod względem starszeństwa syna, i tak dalej.

24. Huqúqu'lláh (Prawo Boga). Jeśli czyjaś własność jest równa przynajmniej 19 mithqálom złota, jego duchowym obowiązkiem jest dokonać jednokrotnej zapłaty 19% od całości tej własności jako Huqúqu'lláh. Niektóre rodzaje własności, tak jak nieruchomość, zwolnione są z tej płatności. Następnie kiedykolwiek przychód po zapłaceniu wszystkich wydatków podniesie wartość jego własności przynajmniej o 19 mithqáli złota, powinien on zapłacić 19% od tego wzrostu, i tak dalej,od każdego kolejnego wzrostu wartości. (Patrz przypis nr 125 z 1992 r.)

25. W liście do Narodowego Zgromadzenia Duchowego Bahaitów Indii sekretarz Strażnika napisał w jego imieniu: „Mimo że w ‘Pytaniach i odpowiedziach’ Bahá'u'lláh wyraźnie oświadczył, że niebahaici nie mają prawa dziedziczyć po swoich bahaickich rodzicach lub krewnych, ograniczenie to ma zastosowanie jedynie w przypadku, gdy bahaita umrze bez pozostawienia testamentu i kiedy, co za tym idzie, jego własność będzie musiała być podzielona zgodnie z prawami ustanowionymi w ‘Aqdas’. W innych przypadkach bahaita ma wolność, aby pozostawić swoją własność jakiejkolwiek osobie, bez względu na jej religię, zakładając, że pozostawi testament określający jego życzenia. Jak widać zatem, bahaita zawsze ma możliwość zaspokojenia potrzeb swojej niebahaickiej żony, dzieci lub krewnych przez pozostawienie testamentu. I sprawiedliwym jest, aby tak uczynił”. (Patrz przypis nr 38.9 z 1992 r.)

26. W „Kitáb-i-Aqdas” Bahá'u'lláh wyraźnie nakazuje pielgrzymkę do Największego Domu w Bagdadzie oraz do Domu Bába w Shírázie. Szczegóły dotyczące tych pielgrzymek podane zostały w innych Tablicach. W Tablicy do indywidualnego wyznawcy 'Abdu'l-Bahá wypowiedział się ogólnie na temat odwiedzania miejsc świętych: „Zapytałeś odnośnie odwiedzania świętych miejsc oraz okazywania szczególnego szacunku wobec tych wspaniałych miejsc. Święte miejsca bez wątpienia są ośrodkami potoków Bożej łaski, ponieważ wstępując do oświeconych miejsc związanych z męczennikami oraz świętymi duszami, oraz przez okazywanie szacunku, zarówno fizycznego, jak i duchowego, serce człowieka poruszone zostaje wielką czułością. Lecz nie ma obowiązku, aby każdy odwiedzał takie miejsca poza trzema: Najświętszym Grobowcem, Błogosławionym Domem w Bagdadzie oraz otaczanym czcią Domem Bába w Shírázie. Odwiedzenie tych miejsc jest obowiązkowe, o ile można sobie na to pozwolić oraz nic nie stoi na przeszkodzie. Szczegóły podane są w Tablicach. Te trzy Święte Miejsca poświęcone są pielgrzymce. A co do innych miejsc spoczynku męczenników i świętych dusz jest to miłe i zadowalające w oczach Boga, jeśli człowiek pragnie przybliżyć się do Niego przez odwiedzanie ich; jednakże nie jest to wiążącym obowiązkiem”. (Patrz przypis nr 54 z 1992 r.)

27. Mashriqu'l-Adhkár (Miejsce Świtania Wychwalania Boga) składa się z centralnie umiejscowionego Domu Modlitwy oraz skupionych wokół niego licznych ośrodków pomocy, które według słów Shoghiego Effendiego „przyniosą ulgę cierpiącym, pożywienie biednym, schronienie wędrowcom, pocieszenie osieroconym i edukację nieuczonym”. W głównym budynku będą czytane, recytowane i śpiewane jedynie słowa Świętych Pism objawionych religii oraz hymny oparte na tych słowach. „Błogosławiony jest” napisał Bahá'u'lláh w „Kitáb-i-Aqdas” „ten, kto skieruje swoje kroki do Mashriqu'l-Adhkár w godzinie świtu, łącząc się z Nim, nastawiony na wspominanie Go, błagając o przebaczenie u Niego. Po wejściu do środka niechaj usiądzie w ciszy, aby słuchać wersetów Boga, Władcy, Wszechmocnego, Wszechwychwalanego”. (Patrz przypis 53 z 1992 r.)

28. Odnośnie czasu trwania Bahaickiego Objawienia patrz cytat nr 6 na str. 14. (Patrz przypis nr 62 z 1992 r.)

29. W „Kitáb-i-Aqdas” Bahá'u'lláh ustanawia święta Ridvan (którego pierwszy, dziewiąty i dwunasty dzień powinny być dniami wolnymi od pracy), Deklarację Bába, urodziny Bába, urodziny Bahá'u'lláha, oraz Naw-Rúz. Za życia Bahá'u'lláha Męczeństwo Bába również było upamiętniane, a ‘Abdu’l-Bahá dodał obchody odejścia Bahá’u’lláha, ustanawiając w sumie dziewięć Dni Świętych. Oprócz tych dziewięciu dni Dzień Przymierza oraz rocznica Odejścia 'Abdu'l-Bahá są upamiętniane, jednakże praca w tych dniach nie jest zawieszona. Zobacz rozdział „Kalendarz bahaicki” w każdym tomie „The Bahá'í World”.

30. Pokrótce, prawo pochówku stwierdza, że zakazane jest przenoszenie ciała dalej niż godzinę drogi od miejsca śmierci; że ciało powinno być zawinięte w całun z jedwabiu lub bawełny, na palcu zmarłego powinien być pierścień z napisem: „Pochodzę od Boga i wracam do Niego, niezależny od wszystkiego za wyjątkiem Niego, mocno trzymając się Jego Imienia, Miłosiernego, Współczującego”; oraz że trumna powinna być wykonana z kryształu, kamienia lub twardego szlachetnego drewna. Ustanowiona została specjalna Modlitwa za Zmarłych, którą należy odmówić przed pochówkiem (patrz przypis 11). 'Abdu'l-Bahá oraz Strażnik wyjaśnili, że to prawo zakazuje kremacji zmarłych. Formalna modlitwa oraz pierścień powinny być stosowane u tych, którzy osiągnęli wiek dojrzałości, tj. 15 lat. (Patrz przypis 149 z 1992 r.)

31. Jeśli ktoś nie jest w stanie zarobić na życie, obowiązkiem zamożnych i Domu Sprawiedliwości jest zadbać o niego. (Patrz przypis 56 z 1992 r.)

32. W odniesieniu do dziesięciny Bahá'u'lláh ustanowił, że należy przestrzegać tego, co zostało ustalone w Qur’ánie. Ogólnie rzecz biorąc, to prawo ustanawia obowiązek oddawania części swojego majątku na pomoc biednym, na różne dobroczynne cele oraz na pomoc Wierze Boga. Szczegóły zastosowania tego prawa zostały pozostawione do decyzji Powszechnego Domu Sprawiedliwości w przyszłości, a Strażnik zaznaczył, że w oczekiwaniu na taką legislację wyznawcy mogą, odpowiednio do swoich środków i możliwości, regularnie wspierać fundusz bahaicki. (Patrz przypis 161 z 1992 r.)

33. Wyznawca powinien wykonać ablucje (patrz przypis 4), usiąść oraz powtórzyć „Alláh-u-Abhá” dziewięćdziesiąt pięć razy. (Patrz przypis 33 z 1992 r.)

34. Bahá'u'lláh przestrzega przed polowaniem w nadmiarze oraz ustanawia prawa zakazujące spożywania dziczyzny, jeśli ta została znaleziona martwa we wnykach lub sieci. (Patrz przypis 83 z 1992 r.)

35. Bahá'u'lláh oświadcza, że mężczyzna może zatrudnić służącą do prac domowych. Nie było to dopuszczalne w muzułmańskiej praktyce szyickiej, jeśli pracodawca nie ożenił się z nią. (Patrz przypis 90 z 1992 r.)

36. Dotyczy ustanowionego orzeczenia mówiącego o odnalezieniu właściciela zagubionej własności. (Patrz „Pytania i odpowiedzi” 17 z 1992 r.)

37. Odnosi się do wymiany powierzonej własności, w celu ochrony właściciela przed stratą. (Patrz „Pytania i odpowiedzi” 96)

38. Dotyczy kwestii kompensaty na wypadek, gdy ktoś niezamierzenie zabije drugą osobę.

39. Kiedy coś ma zostać potwierdzone w oparciu o świadectwo dwóch rzetelnych świadków, kryterium wyznaczenia rzetelności świadka jest jego reputacja, bez względu na to, czy jest on bahaitą, czy też nie. (Patrz przypis 99 z 1992 r.)

40. Bahá'u'lláh zakazuje zarówno żebrania jak i dawania żebrakom datków, lecz jednocześnie wzywa zamożnych oraz Dom Sprawiedliwości, aby pomagali potrzebującym, a odnosząc się do Domu Sprawiedliwości, mówi: „Zaprawdę, uczyniliśmy go schronieniem dla biednych i potrzebujących”. (Patrz przypis nr 162 z 1992 r.)

41. Bahá'u'lláh zakazuje spowiedzi przed inną osobą oraz proszenia jej o udzielenie rozgrzeszenia i nakazuje grzesznikowi, aby, kiedy jest sam, ukorzył się przed Bogiem, ponieważ On jest tym, który przebacza. Sekretarz Strażnika napisał w jego imieniu do indywidualnego wyznawcy: „Zakazane nam jest spowiadać się z naszych grzechów i ułomności innej osobie, tak jak robią to katolicy wobec swoich księży lub czynić to publicznie, jak ma to miejsce w niektórych religijnych sektach. Jednakże, jeśli spontanicznie pragniemy przyznać, że myliliśmy się co do jakiejś kwestii lub że posiadamy pewną niedoskonałość charakteru i chcemy kogoś prosić o przebaczenie lub pojednanie, możemy to swobodnie uczynić”. (Patrz przypis 58 z 1992 r.)

42. Kary za podpalenie, cudzołóstwo, morderstwo oraz kradzież zostały określone w „Aqdas”, jednakże zostały one zamierzone dla przyszłego stanu społeczeństwa, kiedy zostaną one uzupełnione i wdrożone przez Powszechny Dom Sprawiedliwości. (Patrz przypis 86 z 1992 r.)

43. W liście napisanym w imieniu Shoghiego Effendiego do indywidualnego wyznawcy jego sekretarz pisze: „Niezależnie od tego, jak oddana i piękna jest miłość pomiędzy ludźmi tej samej płci, wyrażanie jej poprzez akty seksualne jest niewłaściwe. Każdego rodzaju niemoralność jest prawdziwie zakazana przez Bahá’u’lláha, a za taką uważa On relacje homoseksualne, poza tym, że są wbrew naturze. (Patrz przypis 134 z 1992 r.)

44. W perskich łaźniach publicznych istniał dawniej zwyczaj, że wszyscy myli się w tej samej wodzie. (Patrz przypis 131 z 1992 r.)

45. Zakaz zanurzania rąk w jedzeniu odnosi się do sposobu jedzenia. (Patrz przypis 73 z 1992 r.)

46. Patrz „God Passes By”, str. 154.

47. W„Kitáb-i-Aqdas” Bahá'u'lláh pisze, iż nakaz okazywania życzliwości wobec Jego rodziny nie daje im udziału w majątku innych ludzi. (Patrz przypis 85 z 1992 r.)

48. Bahá'u'lláh stwierdza, że nakaz dotyczący wymiany wyposażenia domu co dziewiętnaście lat ma zastosowanie wtedy, gdy można sobie na to pozwolić. 'Abdu'l-Bahá wyjaśnił, że celem tego prawa jest wymiana wyposażenia, które zestarzało się, straciło blask i budzi odrazę. Nie dotyczy to takich rzeczy jak rzadkie czy cenne przedmioty, antyki czy biżuteria. (Patrz przypis 166 z 1992 r.)

49. Brak przypisu z uwagi na brak tłumaczenia tekstu źródłowego „Kitáb-i-Aqdas”.

50. Brak przypisu z uwagi na brak tłumaczenia tekstu źródłowego „Kitáb-i-Aqdas”.

51. Brak przypisu z uwagi na brak tłumaczenia tekstu źródłowego „Kitáb-i-Aqdas”.

52. Brak przypisu z uwagi na brak tłumaczenia tekstu źródłowego „Kitáb-i-Aqdas”.

53. Brak przypisu z uwagi na brak tłumaczenia tekstu źródłowego „Kitáb-i-Aqdas”.

54. Patrz „Odpowiedzi”, ‘Abdu’l-Bahá, rodział 45 oraz „God Passes By”, str . 214.

55. Brak przypisu z uwagi na brak tłumaczenia tekstu źródłowego „Kitáb-i-Aqdas”.

56. Brak przypisu z uwagi na brak tłumaczenia tekstu źródłowego „Kitáb-i-Aqdas”.

57. Brak przypisu z uwagi na brak tłumaczenia tekstu źródłowego „Kitáb-i-Aqdas”.

58. Brak przypisu z uwagi na brak tłumaczenia tekstu źródłowego „Kitáb-i-Aqdas”.

59. Patrz „God Passes By”, str. 211. Inny znak osiągnięcia dojrzałości cytowany jest w „The Promised Day is Come”, str 72.

60. Brak przypisu z uwagi na brak tłumaczenia tekstu źródłowego „Kitáb-i-Aqdas”.

61. Brak przypisu z uwagi na brak tłumaczenia tekstu źródłowego „Kitáb-i-Aqdas”.

62. Brak przypisu z uwagi na brak tłumaczenia tekstu źródłowego „Kitáb-i-Aqdas”.

63. Brak przypisu z uwagi na brak tłumaczenia tekstu źródłowego „Kitáb-i-Aqdas”.

64. Brak przypisu z uwagi na brak tłumaczenia tekstu źródłowego „Kitáb-i-Aqdas”.

65. Patrz „God Passes By”, str. 215.

66. Brak przypisu z uwagi na brak tłumaczenia tekstu źródłowego „Kitáb-i-Aqdas”.

67. Brak przypisu z uwagi na brak tłumaczenia tekstu źródłowego „Kitáb-i-Aqdas”.

68. Brak przypisu z uwagi na brak tłumaczenia tekstu źródłowego „Kitáb-i-Aqdas”.

69. Brak przypisu z uwagi na brak tłumaczenia tekstu źródłowego „Kitáb-i-Aqdas”.

70. Brak przypisu z uwagi na brak tłumaczenia tekstu źródłowego „Kitáb-i-Aqdas”.

71. Patrz „The Dawn-Breakers”, rozdział 1 oraz str. 201 (B.P.T Wilmette, 1962).

72. Mullá Muhammad Ja'far-i-Isfáhání. Patrz „The Dawn-Breakers”, str 99.

73. Patrz „Kitáb-i-Íqán”, par. 2:102-109.

74. Shaykh Muhammad-Hasan-i-Najafí, jeden z wiodących szyickich duchownych, którzy odrzucili Bába.

75. Brak przypisu z uwagi na brak tłumaczenia tekstu źródłowego „Kitáb-i-Aqdas”.

76. Patrz „God Passes By”, ss. 164-169.

77. Brak przypisu z uwagi na brak tłumaczenia tekstu źródłowego „Kitáb-i-Aqdas”.

WYBRANE „PRZYPISY” Z 1992 R. DO „Kitáb-I-AQDAS”
3. Zaleciliśmy wam modlitwę obowiązkową # 6

W języku arabskim używa się kilku słów określających modlitwę. Słowo „salát”, które pojawia się tu w oryginale, odnosi się do szczególnej kategorii modlitw, których recytowanie zostało nakazane wyznawcom o określonych porach dnia. W celu odróżnienia tej kategorii modlitwy od innych rodzajów słowo to zostało przetłumaczone jako „modlitwa obowiązkowa”.

Bahá'u'lláh oświadcza, że „modlitwa obowiązkowa i post zajmują wyjątkową pozycję w oczach Boga” („Pytania i odpowiedzi” 93). 'Abdu'l-Bahá potwierdza, że takie modlitwy „sprzyjają pokorze i poddaniu, kierowaniu twarzy ku Bogu i wyrażaniu oddania Jemu” oraz że poprzez te modlitwy „człowiek utrzymuje łączność z Bogiem, stara się być blisko Niego, rozmawia z prawdziwie Ukochanym swego serca i osiąga duchowe poziomy”.

Modlitwa Obowiązkowa (patrz przypis nr 9), do której odnosi się ten werset, została zastąpiona przez trzy Modlitwy Obowiązkowe objawione później przez Bahá'u'lláha („Pytania i odpowiedzi” 63). Teksty trzech modlitw, które obecnie są w użyciu, wraz instrukcjami ich recytowania, można odnaleźć w tej księdze2 w części „Some Supplementary Texts”.

Kilka z „Pytań i odpowiedzi” odnosi się do aspektów trzech nowych Modlitw Obowiązkowych. Bahá'u'lláh wyjaśnia, że każdy ma możliwość wyboru jednej z trzech Modlitw Obowiązkowych („Pytania i odpowiedzi” 65). Inne instrukcje ujęte zostały w „Pytaniach i odpowiedziach” 66, 67, 81 i 82.

Szczegóły prawa dotyczącego modlitwy obowiązkowej zostały podsumowane w punktach IV.A.1-17 „Spisu i kodyfikacji praw Kitáb-i-Aqdas”.

5. w południe, rano i wieczorem # 6

Odnośnie definicji słów „rano”, „południe” i „wieczór”, pór, w których powinno się odmawiać obecnie obowiązującą średnią Modlitwę Obowiązkową, Bahá'u'lláh oświadcza, że pory te odpowiadają „wschodowi słońca, południu i zachodowi słońca („Pytania i odpowiedzi” 83). Wyjaśnia On, że „dopuszczalne pory odmawiania Modlitw Obowiązkowych są odpowiednio pomiędzy rankiem a południem, między południem a zachodem słońca oraz pomiędzy zachodem słońca aż do dwóch godzin po zachodzie słońca”. Ponadto 'Abdu'l-Bahá oświadczył, iż poranną Modlitwę Obowiązkową można odmawiać już od samego świtu. Definicja „południa” jako czasu „od południa do zachodu słońca” odnosi się do recytacji zarówno krótkiej, jak i średniej Modlitwy Obowiązkowej.

8. a kiedy Słońce Prawdy i Wypowiedzi zajdzie, zwróćcie twarze ku Miejscu, które dla was wyznaczyliśmy # 6

Bahá’u’llah ustanowił, że po Jego odejściu miejscem Jego spoczynku stanie się Qiblih. Najświętszy Grobowiec znajduje się w Bahjí, w Akce. 'Abdu'l-Bahá opisuje to Miejsce jako „świetlistą Świątynię”, „miejsce, wokół którego krążą Zastępy na Wysokościach”.

W liście napisanym w jego imieniu Shoghi Effendi, aby wyjaśnić duchowe znaczenie zwracania się w kierunku Qiblih, posługuje się analogią rośliny zwracającej się w kierunku słońca: „…tak jak roślina wyciąga się w górę w kierunku światła słonecznego, od którego otrzymuje życie i swój wzrost, tak my zwracamy nasze serca do Objawiciela Bożego, Bahá'u'lláha, w trakcie naszej modlitwy; … zwracamy twarze tam, gdzie na tej ziemi spoczywa Jego proch, na znak wewnętrznego aktu”.

9. Przedłożyliśmy szczegóły modlitwy obowiązkowej w innej Tablicy # 8

Pierwotna Modlitwa Obowiązkowa została „ze względów mądrości” objawiona przez Bahá'u'lláha w osobnej Tablicy („Pytania i odpowiedzi” 63). Zastąpiona trzema Modlitwami Obowiązkowymi, które są obecnie w użyciu, nie została ona udostępniona wyznawcom za Jego życia. Wkrótce po Odejściu Bahá'u'lláha tekst tej modlitwy, wraz z kilkoma innymi Tablicami został skradziony przez Muhammada-'Alíego, główną osobę, która złamała Jego Przymierze.

10. Modlitwa za Zmarłych # 8

Modlitwa za Zmarłych (patrz „Some Supplementary Texts” do „Kitáb-i-Aqdas”) jest jedyną bahaicką obowiązkową modlitwą, która recytowana jest zbiorowo; powinna ona być recytowana przez jednego wyznawcę, podczas gdy wszyscy pozostali stoją w milczeniu (patrz przypis 19). Bahá'u'lláh wyjaśnił, że Modlitwa za Zmarłych jest wymagana tylko wtedy, gdy zmarły był osobą dorosłą („Pytania i odpowiedzi” 70) oraz że nie ma obowiązku zwracania się w kierunku Qiblih podczas jej odmawiania („Pytania i odpowiedzi” 85). Dalsze szczegóły dotyczące Modlitwy za Zmarłych zostały streszczone w „Spisie i kodyfikacji praw Kitáb-i-Aqdas”, część IV.A.13-14.

12. Sierść nie unieważnia modlitwy ani też nic, z czego odszedł duch, czyli kości i tym podobne. Wolno wam nosić futro sobole, tak jak i bobrowe, wiewiórcze czy innych zwierząt; # 9

W niektórych wcześniejszych religijnych Objawieniach noszenie futer niektórych zwierząt lub posiadanie przy sobie niektórych innych rzeczy miało unieważnić modlitwę. Bahá'u'lláh potwierdza oświadczenie Bába w „Arabic Bayán”, że takie rzeczy nie unieważniają modlitwy modlącego.

16. Niechaj ten, kto nie znajdzie wody potrzebnej do ablucji, powtórzy pięciokrotnie słowa „W Imię Boga, Najczystszego, Najczystszego” i wówczas przystąpi do swoich modlitw. # 10

Ablucje winny być wykonywane przez wyznawcę jako przygotowanie do ofiarowania obowiązkowej modlitwy. Polegają one na umyciu rąk i twarzy. Jeśli brak jest wody, nakazane zostało pięciokrotne powtórzenie specjalnie objawionego wersetu. Zobacz przypis 34, mówiący ogólnie o ablucjach. We wcześniejszych Objawieniach zapisy dotyczące zastępczych procedur na wypadek, kiedy woda nie jest dostępna, można znaleźć w Qur’ánie oraz w księdze „Arabic Bayán”.

18. Zwolniliśmy was z obowiązku odmawiania Modlitwy Znaków # 11

Modlitwa Znaków jest szczególną formą muzułmańskiej modlitwy obowiązkowej, która została ustanowiona w celu odmawiania w trakcie trwania naturalnych zjawisk, takich jak trzęsienia ziemi, zaćmienia i inne podobne wydarzenia, które mogą budzić lęk i być uważane za znaki lub działanie Boga. Wymóg odmawiania tej modlitwy został anulowany. W jej miejsce bahaita może powiedzieć: „Panowanie należy do Boga, Pana tego, co widoczne i niewidoczne, Pana stworzenia”, lecz nie jest to obowiązkowe („Pytania i odpowiedzi” 52).

19. Za wyjątkiem Modlitwy za Zmarłych praktyka modlitwy zbiorowej została zniesiona #12

Modlitwa odmawiana zbiorowo, traktowana jako forma oficjalnej obowiązkowej modlitwy, odmawianej zgodnie z ustalonym rytuałem, tak jak na przykład ma to miejsce w islamie podczas copiątkowej modlitwy prowadzonej przez imama w meczecie, została w Objawieniu bahaickim zniesiona. Modlitwa za Zmarłych (zobacz przypis 10 z 1992 r.) jest jedyną modlitwą odmawianą zbiorowo zapisaną w prawie bahaickim. Powinna ona być recytowana przez jedną z obecnych osób, podczas gdy pozostali stoją w milczeniu. Osoba czytająca nie posiada żadnego specjalnego statusu. Zgromadzone osoby nie muszą stać zwrócone twarzą w kierunku Qiblih („Pytania i odpowiedzi” 85).

Trzy codzienne modlitwy obowiązkowe powinny być recytowane indywidualnie, nie zbiorowo. Nie ma określonego sposobu odmawiania innych bahaickich modlitw, a każdy ma dowolność w korzystaniu z tych modlitw nieobowiązkowych na spotkaniach lub indywidualnie, według upodobania. W odniesieniu do tego Shoghi Effendi mówi, że „… choć przyjaciele mogą kierować się własnym upodobaniem … powinni dołożyć najwyższych starań, aby sposób, w jaki praktykują, nie nabrał zbyt sztywnego charakteru, przeistaczając się w ten sposób w instytucję. Przyjaciele zawsze powinni o tym pamiętać, aby nie zejść z prostej ścieżki wyznaczonej w Naukach”.

20. Bóg zwolnił kobiety w trakcie menstruacji z odmawiania modlitwy obowiązkowej oraz zachowania postu # 13

Zwolnienie z modlitwy obowiązkowej oraz postu udzielone jest kobietom w okresie menstruacji. Zamiast tego powinny one dokonać ablucji (zobacz przypis 34) oraz powtórzyć 95 razy w ciągu doby, pomiędzy jednym południem a kolejnym, następujący werset „Pochwalony niechaj będzie Bóg, Pan Wspaniałości i Piękna”. To postanowienie ma swój początek w „Arabic Bayán”, gdzie udzielona została podobna dyspensa.

W niektórych wcześniejszych Objawieniach kobiety podczas menstruacji uważane były za rytualnie nieczyste i wypełnianie obowiązków modlitwy oraz postu było im zakazane. Pojęcie rytualnej nieczystości zostało zniesione przez Bahá'u'lláha (patrz przypis nr 106).

Powszechny Dom Sprawiedliwości wyjaśnił, że postanowienia „Kitáb-i-Aqdas” udzielające zwolnienia z pewnych obowiązków i powinności są, jak wskazuje samo słowo, zwolnieniem a nie zakazem. Każdy wyznawca może zatem skorzystać ze stosownego zwolnienia, jeśli tego pragnie. Jednakże Powszechny Dom Sprawiedliwości radzi wyznawcy, który podejmuje decyzję, jak postąpić, aby kierował się rozsądkiem i był świadom, że Bahá'u'lláh miał powody, aby udzielić takiej dyspensy.

Opisane zwolnienie z modlitwy obowiązkowej, początkowo odnoszące się do Modlitwy Obowiązkowej składającej się z dziewięciu rak’ah, obecnie ma zastosowanie do trzech Modlitw Obowiązkowych, które ją zastąpiły.

21. Podczas podróży, jeśli zatrzymacie się dla odpoczynku w jakimś bezpiecznym miejscu, wykonajcie – tak mężczyźni, jak i kobiety – pojedynczy skłon w miejsce każdej pominiętej Modlitwy Obowiązkowej # 14

Zwolnienie z modlitwy obowiązkowej przyznane jest tym, którzy znajdą się w tak niebezpiecznych warunkach, że powiedzenie Modlitwy Obowiązkowej nie jest możliwe. Zwolnienie z odmawiania modlitwy dotyczy zarówno podróży, jak i pobytu w domu i jest sposobem, dzięki któremu Obowiązkowe Modlitwy, które zostały pominięte z powodu tych niebezpiecznych warunków, mogą zostać uzupełnione. Bahá'u'lláh jasno wyjaśnił, że modlitwa obowiązkowa „nie jest zawieszona podczas podróży”, o ile można znaleźć „bezpieczne miejsce”, w którym można ją odmówić („Pytania i odpowiedzi” 58). „Pytania i odpowiedzi” 21, 58, 59, 60 oraz 61 szerzej omawiają to postanowienie.

27. Niechaj naddatek dni wobec miesięcy zostanie umieszczony przed miesiącem postu # 16

Kalendarz Badí oparty jest na roku słonecznym składającym się z 365 dni, 5 godzin i około 50 minut. Rok składa się z 19 miesięcy, z których każdy ma 19 dni (co daje 361 dni) z dodatkowymi czterema dniami (pięcioma w roku przestępnym). Báb nie określił, kiedy w kalendarzu miałyby występować dni międzykalendarzowe. „Kitáb-i-Aqdas” rozwiązuje tę kwestię poprzez przypisanie „naddatkowi” dni stałego miejsca w kalendarzu, bezpośrednio poprzedzającego miesiąc ‘Alá, okres postu. Dalsze szczegóły są dostępne w rozdziale „Kalendarz bahaicki” w „The Bahá’í World”, tom XVIII.

32. Powstrzymujcie się od jedzenia oraz picia od wschodu do zachodu słońca # 17

Odnosi się to do okresu postu. W jednej ze swoich Tablic 'Abdu'l-Bahá wyjaśniając, iż przestrzeganie postu polega na powstrzymywaniu się od jedzenia i picia, stanowczo mówi, że palenie jest formą „napoju”. W języku arabskim czasownik „pić” odnosi się również do palenia.

33. Zostało nakazane, by każdy wierzący w Boga … każdego dnia … powtórzył „Alláh-u-Abhá” dziewięćdziesiąt pięć razy # 18

„Alláh-u-Abhá" jest arabskim wyrażeniem oznaczającym „Bóg Najchwalebniejszy”. Jest to forma Największego Imienia Boga (patrz przypis 137). W islamie istnieje tradycja, że pośród wielu imion Boga jedno było Największe, jednakże jego tożsamość pozostawała ukryta. Bahá'u'lláh potwierdził, że Największe Imię brzmi „Bahá”. Różnorodne pochodne formy słowa „Bahá” również uważane są za Największe Imię. Sekretarz Shoghiego Effendiego, pisząc w jego imieniu, wyjaśnia, że „… Największe Imię to Imię Bahá'u'lláha”. „Yá Bahá'u'l-Abhá” jest inwokacją oznaczającą „O Ty Chwało Chwał!” „Alláh-u-Abhá” jest pozdrowieniem oznaczającym: „Bóg Najchwalebniejszy”. Obydwa odnoszą się do Bahá'u'lláha. Przez Największe Imię rozumie się, że Bahá'u'lláh ukazał się w Największym Imieniu Boga. Innymi słowy, że jest On najwyższym Objawicielem Boga.

Pozdrowienie „Alláh-u-Abhá” zostało przyjęte podczas okresu wygnania Bahá'u'lláha w Adrianopolu. Powtarzanie „Alláh-u-Abhá” dziewięćdziesiąt piąć razy powinno być poprzedzone wykonaniem ablucji (patrz przypis 34).

34. Wykonujcie …ablucje przed Modlitwą Obowiązkową # 18

Ablucje są szczególnie związane z niektórymi modlitwami. Muszą one poprzedzać odmawianie trzech Modlitw Obowiązkowych, codzienną recytację „Alláh-u-Abhá” dziewięćdziesiąt pięć razy oraz recytację wersetu ustanowionego w zastępstwie modlitwy obowiązkowej oraz postu dla kobiet podczas menstruacji (patrz przypis 20). Nakazane ablucje to umycie rąk i twarzy w przygotowaniu do modlitwy. W przypadku średniej Modlitwy Obowiązkowej ablucjom towarzyszy odmawianie określonych wersetów (patrz „Some Supplementary Texts” do „Kitáb-i-Aqdas”). To, że ablucje mają znaczenie poza samym myciem, można wywnioskować z faktu, że nawet, jeśli ktoś zakończy kąpiel tuż przed recytowaniem Modlitwy Obowiązkowej, w dalszym ciągu powinien wykonać ablucje („Pytania i odpowiedzi” 18). Kiedy brak jest wody do wykonania ablucji, należy pięć razy powtórzyć określony werset (zobacz przypis 16) i ten warunek dotyczy także tych, dla których używanie wody byłoby fizycznie szkodliwe („Pytania i odpowiedzi” 51). Szczegółowe postanowienia prawa dotyczącego ablucji wyznaczone są w „Spisie i kodyfikacji praw Kitáb-i-Aqdas”, punktach IV.A.10.a-g, a także w „Pytaniach i odpowiedziach” 51, 62, 66, 77 oraz 86.

38.9. Bahá'u'lláh oświadcza, że niebahaici nie mają prawa dziedziczyć po swoich bahaickich rodzicach i krewnych („Pytania i odpowiedzi” 34). Shoghi Effendi w liście napisanym w jego imieniu zaznacza, że to ograniczenie ma zastosowanie „jedynie w takich przypadkach, gdy bahaita umrze bez pozostawienia testamentu i kiedy, co za tym idzie, jego własność będzie musiała być podzielona zgodnie z prawami ustanowionymi w ’Aqdas’. W innych przypadkach bahaita ma wolność, aby pozostawić swoją własność jakiejkolwiek osobie, bez względu na jej religię, zakładając, że pozostawi testament określający jego życzenia”. Zatem bahaita zawsze ma możliwość zadbania o potrzeby swojego niebahaickiego partnera, dzieci lub krewnych przez pozostawienie testamentu.

40. nauczycielom # 20

W jednej z Tablic 'Abdu'l-Bahá porównuje nauczycieli, którzy zaangażowani są w duchową edukację dziecka, do „duchowego ojca”, który „obdarza swoje dziecko wiecznym życiem”. Wyjaśnia, że to jest powód, dla którego „nauczyciele wymienieni są pośród spadkobierców” według „prawa Boga”. Bahá'u'lláh określa warunki, od których uzależnione jest otrzymanie spadku przez nauczyciela i otrzymanie należnej części przez nią lub przez niego („Pytania i odpowiedzi” 33).

42. Dom Sprawiedliwości # 21

Odnosząc się do Domu Sprawiedliwości w „Kitáb-i-Aqdas”, Bahá'u'lláh nie zawsze dokonuje wyraźnego rozróżnienia pomiędzy Powszechnym a Lokalnym Domem Sprawiedliwości, dwoma instytucjami, które zostały ustanowione w tej Księdze. Zwykle wspomina On po prostu o „Domu Sprawiedliwości,” pozostawiając do późniejszej interpretacji, do którego szczebla lub szczebli tej instytucji jako całości odnosi się poszczególne prawo.

W Tablicy określającej źródła dochodów lokalnego funduszu 'Abdu'l-Bahá wymienia także spadki, które pozostały bez spadkobierców, wskazując tym samym, że Dom Sprawiedliwości, o którym mowa we fragmentach „Aqdas” odnoszących się do zasad dziedziczenia, jest instytucją lokalną.

53. Budujcie domy modlitwy we wszystkich krainach # 31

Bahaicki Dom Modlitwy dedykowany jest oddawaniu czci Bogu. Dom Modlitwy jest centralną budowlą Mashriqu'l-Adhkár (Miejsce Świtania Wychwalania Boga), kompleksu, który w miarę jak będzie się rozwijał w przyszłości, będzie składał się oprócz Domu Modlitwy z szeregu ośrodków pomocy dedykowanych społecznym, humanitarnym, edukacyjnym i naukowym inicjatywom. 'Abdu'l-Bahá opisuje Mashriqu'l-Adhkár jako „jedną z najbardziej niezbędnych instytucji świata”, a Shoghi Effendi wskazuje, że ilustruje on w namacalny sposób połączenie „bahaickiej modlitwy oraz służby”. Myśląc o przyszłym rozwoju tej instytucji, Shoghi Effendi przewiduje, że Dom Modlitwy oraz ośrodki pomocy „przyniosą ulgę cierpiącym, pożywienie biednym, schronienie wędrowcom, pocieszenie osieroconym i edukację nieuczonym”. W przyszłości bahaickie Domy Modlitwy będą budowane w każdym mieście i wiosce.

54. Pan nakazał, by ci z was, którzy mogą, odbyli pielgrzymkę do świętego Domu # 32

Dwa święte Domy objęte są tym rozporządzeniem: Dom Bába w Shírázie oraz Dom Bahá'u'lláha w Bagdadzie. Bahá'u'lláh stwierdził, że pielgrzymka do któregokolwiek z tych dwóch Domów wypełnia wymóg tego fragmentu („Pytania i odpowiedzi” 25, 29). W dwóch osobnych Tablicach znanych jako Súriy-i-Hajj („Pytania i odpowiedzi” 10) Bahá'u'lláh określił rytuały dla każdej z tych pielgrzymek. W tym znaczeniu wypełnienie obowiązku pielgrzymki jest czymś więcej niż odwiedzeniem tych dwóch Domów. Po odejściu Bahá'u'lláha 'Abdu'l-Bahá wskazał Grobowiec Bahá'u'lláha w Bahjí jako miejsce pielgrzymki. W jednej ze swoich Tablic wskazuje on, że „Najświętszy Grobowiec, Błogosławiony Dom w Bagdadzie oraz otaczany czcią Dom Bába w Shírázie” „poświęcone są pielgrzymce” oraz że odwiedzenie tych miejsc jest „obowiązkowe, o ile można sobie na to pozwolić oraz nic nie stoi na przeszkodzie”. Żadne rytuały nie zostały określone w przypadku pielgrzymki do Najświętszego Grobowca.

56. zająć się jakąś pracą # 33

Obowiązkiem mężczyzn i kobiet jest podjęcie jakiegoś zajęcia lub profesji. Bahá'u'lláh wynosi „zaangażowanie się w taką pracę” do „rangi wysławiania” Boga. Duchowe i praktyczne znaczenie tego prawa oraz wspólna odpowiedzialność jednostki i społeczeństwa za jego wprowadzenie zostały wyjaśnione w liście napisanym w imieniu Shoghiego Effendiego:

„Odnosząc się do nakazu Bahá'u'lláha, aby wyznawcy zajęli się jakimś rodzajem profesji: Nauki mówią bardzo dobitne o tej kwestii, szczególnie oświadczenie w ‘Aqdas’, które dość jasno stwierdza, że dla bezczynnych ludzi, którym brak chęci, aby pracować, nie miejsca w nowym Porządku Światowym. W następstwie tej zasady Bahá'u'lláh stwierdza dalej, że do żebractwa nie tylko powinno się zniechęcać, ale także powinno ono zostać usunięte ze społeczeństwa. Obowiązkiem tych, którzy są odpowiedzialni za organizowanie społeczeństwa, jest stworzyć każdej osobie możliwość zdobycia potrzebnego talentu do wykonywania jakiejś profesji, a także szansę wykorzystania tego talentu, zarówno dla dobra samego społeczeństwa, jak i jako sposób na zarabianie środków do życia.

Każdy człowiek, bez względu na to, jak ułomny i ograniczony by nie był, ma obowiązek zajmowania się jakąś pracą lub profesją, ponieważ praca, szczególnie gdy wykonywana jest w duchu służby, jest według Bahá'u'lláha formą wielbienia Boga. Ma ona nie tylko pożyteczny cel, ale jest wartością sama w sobie, gdyż przybliża nas do Boga i pozwala nam lepiej zrozumieć zamierzenie, które dla nas przeznaczył On w tym świecie. Dlatego jasne jest, że odziedziczenie bogactw nie może uczynić nikogo zwolnionym od codziennej pracy”.

W jednej ze swoich Tablic 'Abdu'l-Bahá stwierdza, że „jeśli ktoś nie jest w stanie zarobić na życie, został dotknięty ubóstwem lub stał się bezradny, wówczas obowiązkiem zamożnych lub Zaufanych jest zapewnić mu miesięczną zapomogę na utrzymanie… Przez ’Zaufanych’ rozumie się reprezentantów ludności, to jest członków Domu Sprawiedliwości”. (Zobacz również przypis 162 na temat żebractwa).

W odpowiedzi na pytanie, czy nakaz Bahá’u’lláha wymaga, aby żona i matka, tak jak jej mąż, pracowali, aby zdobyć środki na utrzymanie, Powszechny Dom sprawiedliwości wyjaśnił, że celem zalecenia Bahá'u'lláha jest, aby przyjaciele podjęli zajęcie, które przyniesie korzyść im samym oraz innym oraz że zajmowanie się domem jest bardzo chwalebną i odpowiedzialną pracą, fundamentalnie istotną dla społeczeństwa.

Odnośnie przejścia na emeryturę osób, które osiągnęły pewien wiek, Shoghi Effendi w liście napisanym w jego imieniu stwierdził, iż „jest to sprawa, którą ureguluje Powszechny Dom Sprawiedliwości, ponieważ w ‘Aqdas’ nie ma postanowień na ten temat”.

58. Nikomu nie wolno prosić innej duszy o udzielenie rozgrzeszenia # 34

Bahá'u'lláh zakazuje spowiedzi przed inną osobą oraz proszenia jej o udzielenie rozgrzeszenia. Zamiast tego, należy błagać o przebaczenie u Boga. W Tablicy Bishárát oświadcza On, że taka „spowiedź przed ludźmi prowadzi do upokorzenia i poniżenia” i potwierdza, że Bóg „nie pragnie upokorzenia swoich sług”.

Shoghi Effendi umiejscawia ten zakaz w kontekście. Jego sekretarz napisał w jego imieniu, że „… zakazane nam jest spowiadać się z naszych grzechów i ułomności innej osobie, tak jak robią to katolicy wobec swoich księży lub czynić to publicznie, jak ma to miejsce w niektórych religijnych sektach. Jednakże, jeśli spontanicznie pragniemy przyznać, że myliliśmy się co do jakiejś kwestii lub że posiadamy pewną niedoskonałość charakteru i chcemy kogoś prosić o przebaczenie lub pojednanie, możemy to swobodnie uczynić”.

Powszechny Dom Sprawiedliwości wyjaśnił także, że zakaz Bahá'u'lláha dotyczący wyznawania grzechów nie zabrania przyznania się do przewinień podczas konsultacji pod egidą bahaickich instytucji. Podobnie nie odbiera on możliwości poszukiwania porady u bliskiego przyjaciela lub profesjonalnego doradcy co do takich spraw.

62. Ktokolwiek przed upływem pełnego tysiąclecia będzie twierdził, że otrzymuje bezpośrednie objawienie od Boga, # 37

Objawienie Bahá'u'lláha będzie trwało aż do przyjścia kolejnego Objawiciela Boga, które nie będzie miało miejsca przed upływem przynajmniej „pełnego tysiąclecia”. Bahá'u'lláh przestrzega przed przypisywaniem „temu wersetowi” czegokolwiek innego poza „oczywistym znaczeniem”, a w jednej ze swoich Tablic określa On, że „każdy rok” tego tysiąca lat składa się z „dwunastu miesięcy, według Qur’ánu oraz z dziewiętnastu miesięcy po dziewiętnaście dni każdy, według ‘Bayán’”.

Przekazanie Objawienia Bahá'u'lláhowi w Síyáh-Chál w Teheranie w październiku 1852 roku oznacza narodziny Jego Proroczej Misji i jednocześnie rozpoczęcie tysiąca lub więcej lat, które muszą upłynąć przed przyjściem kolejnego Objawiciela Bożego.

73. Uważajcie, by podczas jedzenia nie zanurzać dłoni w zawartości mis i talerzy # 46

Ten zakaz został sprecyzowany przez Shogiego Effendiego jako „wkładanie ręki do jedzenia”. W wielu częściach świata panował zwyczaj jedzenia rękoma ze wspólnej misy.

78. dziewięć mithqáli złota, którą to kwotę należy podwoić, jeśli powtórzą wykroczenie # 49

Mithqál jest jednostką wagi. Ciężar tradycyjnego mithqála stosowanego na Bliskim Wschodzie jest równy 24 nakhudom. Jednak mithqál używany przez bahaitów składa się 19 nakhudów „zgodnie z postanowieniem w „Bayán” („Pytania i odpowiedzi” 23). Waga dziewięciu mithqáli równa jest 32,775 gramom lub 1,05374 uncjom trojańskim.

W odniesieniu do zastosowania kary Bahá'u'lláh jasno określa, że każda kolejna grzywna jest podwojeniem poprzedniej („Pytania i odpowiedzi” 23); tak więc wielkość nałożonej grzywny wzrasta zgodnie z postępem geometrycznym. Nałożenie tej kary zamierzone jest dla przyszłego stanu społeczeństwa, kiedy prawo będzie uzupełnione i wdrożone przez Powszechny Dom Sprawiedliwości.

83. Jeśli będziecie polować ze zwierzętami lub drapieżnymi ptakami, wezwijcie Imię Boga, kiedy posyłać je będziecie w pogoń za zdobyczą; ponieważ cokolwiek pochwycą, będzie dla was prawowite, nawet jeśli zobaczycie, że jest już martwe # 60

Przez to prawo Bahá'u'lláh mocno upraszcza wcześniejsze praktyki oraz religijne przepisy dotyczące polowania. Również oświadcza On, że polowanie z taką bronią jak łuki i strzały, broń palna i tym podobne, objęte są tym orzeczeniem, jednakże spożywanie zwierzyny, którą znaleziono martwą we wnykach lub sieci, jest zakazane („Pytania i odpowiedzi” 24).

85. On nie przyznał im prawa do majątku innych # 61

Nakaz okazywania życzliwości wobec krewnych Bahá'u'lláha nie daje im udziału w majątku innych ludzi. Kontrastuje to z muzułmańską szyicką praktyką, według której potomkom Mahometa w prostej linii przysługuje prawo do otrzymywania pewnego podatku.

86. Jeśli ktokolwiek celowo zniszczy dom ogniem, jego także spalcie; jeśli ktokolwiek z rozmysłem odbierze życie innemu człowiekowi, jemu także odbierzcie życie # 62

Prawo Bahá'u'lláha nakazuje karę śmierci za morderstwo oraz podpalenie, z alternatywą kary dożywotniego więzienia (patrz przypis 87).

In swoich Tablicach 'Abdu'l-Bahá wyjaśnia różnicę pomiędzy zemstą a karą. Stwierdza, że osoby indywidualne nie mają prawa mścić się, że zemsta wzbudza pogardę u Boga, a także, że motywem karania nie jest zemsta, lecz nałożenie kary za popełnione wykroczenie. W „Odpowiedziach” potwierdza On, że prawem społeczeństwa jest nakładać kary na przestępców w celu ochrony jego członków oraz zabezpieczenia swego istnienia. Odnośnie tego postanowienia Shoghi Effendi w liście napisanym w jego imieniu podaje następujące wyjaśnienie:

„W ‘Aqdas’ Bahá'u'lláh ustanowił śmierć jako karę za morderstwo. Jednakże zezwolił na karę dożywotniego więzienia jako alternatywę. Obydwie możliwości są w zgodzie z Jego Prawami. Niektórzy z nas mogą nie być w stanie pojąć tej mądrości, gdy kłóci się ona z naszym własnym ograniczonym zrozumieniem; lecz musimy ją zaakceptować, wiedząc, że Jego Mądrość, Jego Miłosierdzie i Jego Sprawiedliwość są doskonałe oraz mają ocalić cały świat. Jeśli człowiek miałby zostać niesłusznie skazany na śmierć, czyż nie możemy wierzyć, ze Wszechmogący Bóg zrekompensuje mu tysiąckrotnie w kolejnym świecie za tę ludzką niesprawiedliwość? Nie można porzucić zbawiennego prawa jedynie dlatego, że w rzadkich przypadkach niewinny może zostać skazany”.

Szczegóły bahaickiego prawa dotyczącego kary za morderstwo i podpalenie, prawa zamierzonego dla przyszłego społeczeństwa, nie zostały określone przez Bahá'u'lláha. Różne szczegóły tego prawa, takie jak stopień wykroczenia, okoliczności łagodzące, które mogą zostać wzięte pod uwagę oraz która z dwóch ustanowionych kar powinna stać się normą, zostały pozostawione do decyzji dla Powszechnego Domu Sprawiedliwości w świetle dominujących warunków, kiedy prawo ma stać się obowiązujące. Sposób, w jaki kara powinna zostać wykonana, również został pozostawiony do decyzji Powszechnego Domu Sprawiedliwości.

Jeśli chodzi o podpalenie, to zależne jest od tego, jaki „dom” został spalony. Oczywiście istnieje ogromna różnica co do stopnia wykroczenia pomiędzy osobą, która spali pusty magazyn, a człowiekiem, który podpali szkołę pełną dzieci.

89. Strzeżcie się, byście nie brali sobie więcej niż dwóch żon. Ten, który będzie zadowolony z jednej partnerki spośród służebnic Bożych, zarówno on, jak i ona będą żyć w spokoju # 63

Chociaż tekst „Kitáb-i-Aqdas” wydaje się zezwalać na bigamię, Bahá'u'lláh wskazuje, że spokój i zadowolenie wywodzą się z monogamii. W innej Tablicy podkreśla On znaczenie takiego zachowania człowieka, które „przyniesie pociechę jemu samemu i jego partnerce”. 'Abdu'l-Bahá, autoryzowany Interpretator Pism bahaickich, oświadcza, że w tekście „Aqdas” w istocie nakazana jest monogamia. Wypowiada się na ten temat w wielu Tablicach, łącznie z następującą:

„Wiedz, że poligamia nie jest dozwolona według prawa Boga, ponieważ jasno podkreślone zostało bycie zadowolonym z posiadania jednej żony. Wzięcie drugiej żony uzależnione jest od utrzymania równości i sprawiedliwości pomiędzy obiema żonami, w każdych warunkach. Jednakże zachowanie sprawiedliwości i równości pomiędzy dwoma żonami jest całkowicie niemożliwe. Fakt, że bigamia została uzależniona od warunku niemożliwego do spełnienia, jest jasnym dowodem jej całkowitego zakazu. Dlatego nie jest dopuszczalne, aby mężczyzna miał więcej niż jedną żonę”.

Poligamia jest starożytną praktyką stosowaną pośród większości ludzkości. Wprowadzenie monogamii przez Objawicieli Boga odbywało się stopniowo. Jezus, na przykład, nie zakazał poligamii, ale zniósł prawo rozwodu, za wyjątkiem przypadku cudzołóstwa. Mahomet ograniczył ilość żon do czterech, ale uzależnił wielość żon od sprawiedliwości i na powrót zezwolił na rozwód; Bahá'u'lláh, który objawiał swoje Nauki pośród muzułmańskiego społeczeństwa, wprowadził prawo monogamii stopniowo, w zgodzie z zasadą mądrości i stopniowym wyjawianiem swego zamierzenia.

To, że pozostawił swoich wyznawców z nieomylnym Interpretatorem swoich Pism, pozwoliło mu pozornie zezwolić w „Kitáb-i-Aqdas” na posiadanie dwóch żon, jednocześnie ustanawiając warunek, który pozwoli ‘Abdu’l–Basze wyjaśnić później, że intencją tego prawa było wprowadzenie monogamii.

90. …ten, kto przyjmie na służbę służącą, może to uczynić z zachowaniem przyzwoitości. # 63

Bahá’u’lláh oświadcza, że mężczyzna może zatrudnić służącą do prac domowych. Nie było to dopuszczalne w muzułmańskiej praktyce szyickiej, jeśli pracodawca nie zawarł z nią kontraktu małżeńskiego. Bahá’u’lláh podkreśla, że „służba”, do której odnosi się ten werset, jest wyłącznie taką usługą, „jaka wykonywana jest przez każdą inną grupę służących, młodych czy starych, w zamian za wynagrodzenie” („Pytania i odpowiedzi” 30). Pracodawca nie ma żadnych praw seksualnych wobec swojej służącej. Ma ona „swobodę wyboru męża, kiedy będzie chciała”, ponieważ kupowanie kobiet jest zakazane („Pytania i odpowiedzi” 30).

96. by każdy z jego sług, który zamierza wyruszyć w podróż, wskazał swojej żonie czas powrotu do domu # 67

Jeśli mąż odejdzie bez poinformowania swojej żony o dacie swojego powrotu, ani nie dotrą do niej żadne wieści o nim, a wszelki ślad o nim zaginie, Bahá'u'lláh oświadczył, że jeśli mąż był świadomy prawa zapisanego w „Kitáb-i-Aqdas”, żona może ponownie wyjść za mąż po upływie pełnego roku. Jeśli jednak mąż nie był świadomy prawa, żona musi czekać, aż dotrą do niej wieści o mężu („Pytania i odpowiedzi” 4).

97. przystoi jej czekać przez okres dziewięciu miesięcy, po upływie których nie ma przeszkód, aby ponownie wyszła za mąż # 67

W przypadku, kiedy mąż nie wróci pod koniec ustalonego czasu, ani też nie poinformuje żony o opóźnieniu, żona ma obowiązek oczekiwać go przez dziewięć miesięcy, po którym to czasie ma prawo do ponownego zamążpójścia, chociaż lepiej byłoby, aby czekała dłużej (patrz przypis 147 odnośnie bahaickiego kalendarza). Bahá'u'lláh oświadcza, że w przypadku, gdyby do żony dotarły wieści „o śmierci męża lub jego zabójstwie”, wówczas również powinna ona czekać przez okres dziewięciu miesięcy, nim ponownie wyjdzie za mąż („Pytania i odpowiedzi” 27). 'Abdu'l-Bahá w jednej ze swoich Tablic wyjaśnił, że dziewięciomiesięczny czas oczekiwania w następstwie otrzymania wieści o śmierci męża ma zastosowanie jedynie wtedy, gdy mąż w chwili śmierci był we wspomnianej podróży, nie zaś, kiedy umarł w domu.

99. dwóch rzetelnych świadków # 67

Bahá'u'lláh w odniesieniu do świadków wyznacza „kryterium rzetelności” jako „dobrą reputację pośród ludzi”. Oświadcza On, że nie jest konieczne, aby świadkowie byli bahaitami, ponieważ „Świadectwo wszystkich sług Boga, każdej wiary czy wyznania, mile widziane jest przed Jego Tronem” („Pytania i odpowiedzi” 79).

101. Pan zakazał … praktyki, do której uprzednio uciekaliście się, gdy trzykrotnie rozwiedliście się z kobietą # 68

Odnosi się to do prawa islamu ustanowionego w Qur’ánie, które stanowiło, że pod pewnymi warunkami mężczyzna nie mógł ponownie ożenić się z żoną, z którą się rozwiódł, jeśli nie wyszła ona za mąż za innego i nie rozwiodła się z nim. Bahá’u’lláh potwierdza, że ta praktyka została zakazana w „Kitáb-i-Aqdas” („Pytania i odpowiedzi” 31).

125. Jeśli ktoś nabędzie 100 mithqáli złota, dziewiętnaście mithqáli z tego należy do Boga i do Niego powinny być zwrócone # 97

Ten werset ustanawia Huqúqu'lláh, Prawo Boga, ofiarowanie ustalonej części wartości własności należącej do wyznawcy. Ofiara ta była składana Bahá'u'lláhowi jako Objawicielowi Bożemu, a następnie po Jego Odejściu 'Abdu'l-Basze jako Centrum Przymierza. W swojej „Woli i Testamencie” 'Abdu'l-Bahá ustanowił, że Huqúqu'lláh miało być ofiarowane „za pośrednictwem Strażnika Sprawy Bożej”. Teraz, kiedy nie ma Strażnika, ofiarowane jest ono Powszechnemu Domowi Sprawiedliwości jako Głównej Instytucji Wiary. Fundusz ten wykorzystywany jest na cele propagowania Wiary Boga oraz jej interesów, jak również na różne cele filantropijne. Ofiarowanie Huqúqu'lláh jest duchowym obowiązkiem, którego wypełnienie pozostawione jest sumieniu każdego bahaity. Podczas gdy wspólnocie przypomina się o wymogach prawa Huqúq, indywidualnego wyznawcy nie wolno nakłaniać do wywiązania się z tego prawa.

Wiele „Pytań i odpowiedzi” omawia szerzej to prawo. Płacenie Huqúqu'lláh oparte jest na obliczeniu wartości własności danego wyznawcy. Jeśli własność danego wyznawcy jest równa przynajmniej 19 mithqálom złota („Pytania i odpowiedzi” 8), duchowym obowiązkiem tej osoby jest dokonanie jednokrotnej zapłaty 19% od całości tej własności jako Huqúqu'lláh („Pytania i odpowiedzi” 89). Następnie, kiedykolwiek przychód wyznawcy po zapłaceniu wszystkich wydatków podniesie wartość jego własności przynajmniej o 19 mithqáli złota, powinien on zapłacić 19% od tego wzrostu, i tak dalej, od każdego kolejnego wzrostu wartości („Pytania i odpowiedzi” 8, 90).

Niektóre rodzaje własności, takie jak nieruchomość wyznawcy, zwolnione są z płacenia Huqúqu'lláh („Pytania i odpowiedzi” 8, 42, 95). Ponadto podane są specjalne postanowienia na wypadek pokrycia strat finansowych („Pytania i odpowiedzi” 44, 45), kiedy inwestycja nie przynosi zysku („Pytania i odpowiedzi” 102) oraz płatność Huqúq na wypadek śmierci („Pytania i odpowiedzi” 9, 69, 80). (W tym ostatnim przypadku, patrz przypis 47.)

Obszerne fragmenty Tablic, „Pytań i odpowiedzi” oraz innych Pism mówiących o duchowym znaczeniu Huqúqu'lláh i szczegółach jego zastosowania zostały opublikowane w kompilacji zatytułowanej „Huqúqu'lláh”.

131. nie zbliżajcie się do publicznych basenów w perskich łaźniach # 106

Bahá'u'lláh zabrania korzystania z basenów, które można spotkać w tradycyjnych perskich łaźniach. Zwyczajem było, że wielu ludzi myło się tam w tym samym basenie, a woda była wymieniana niezbyt często. Co za tym idzie, woda miała zmieniony kolor, była zanieczyszczona i niehigieniczna oraz wydzielała przykry fetor.

134. tematu chłopców # 107

Słowo, które zostało przetłumaczone w tym przypadku jako „chłopcy”, w tym kontekście w arabskim oryginale wskazuje na pederastię. Shoghi Effendi zinterpretował to odniesienie jako zakaz dotyczący wszelkich relacji homoseksualnych. Nauki bahaickie dotyczące moralności seksualnej koncentrują się na małżeństwie i na rodzinie jako fundamencie całej struktury ludzkiego społeczeństwa i zostały przeznaczone do chronienia i wzmacniania tej świętej instytucji. Bahaickie prawo zatem ogranicza dozwolony kontakt seksualny do tego pomiędzy mężczyzną i kobietą, której jest on poślubiony. W liście napisanym w imieniu Shoghiego Effendiego powiedziane jest:

„Niezależnie od tego, jak oddana i piękna jest miłość pomiędzy ludźmi tej samej płci, wyrażanie jej poprzez akty seksualne jest niewłaściwe. Mówienie, że taka miłość jest idealna, nie może być żadnym usprawiedliwieniem. Każdego rodzaju niemoralność jest prawdziwie zakazana przez Bahá’u’lláha, a a za taką uważa On relacje homoseksualne, poza tym, że są wbrew naturze. Bycie dotkniętym w ten sposób jest ogromnym ciężarem dla każdej prawej duszy. Jednakże poprzez rady i pomoc lekarzy, dzięki silnemu i zdeterminowanemu wysiłkowi oraz poprzez modlitwę dusza może przezwyciężyć to utrudnienie.

Bahá’u’lláh pozostawia Powszechnemu Domowi Sprawiedliwości decyzję o karach za cudzołóstwo oraz sodomię, odpowiednio do stopnia wykroczenia („Pytania i odpowiedzi” 49).

149. Pan zarządził, że zmarli powinni być chowani w trumnach # 128

W „Bayán” Báb zapisał, że zmarli powinni być chowani w trumnach wykonanych z kryształu lub polerowanego kamienia. Shoghi Effendi w liście napisanym w jego imieniu wyjaśnia, że zamierzeniem tego postanowienia jest okazać szacunek ludzkiemu ciału, które „wcześniej było wywyższone przez nieśmiertelną ludzką duszę”.

Pokrótce prawo bahaickie odnoszące się do pochówku zmarłych głosi, że zakazane jest przenoszenie ciała dalej niż godzinę drogi od miejsca śmierci; ciało powinno być zawinięte w całun z jedwabiu lub bawełny, na palcu zmarłego powinien być pierścień z napisem „Pochodzę od Boga i wracam do Niego, niezależny od wszystkiego za wyjątkiem Niego, mocno trzymając się Jego Imienia, Miłosiernego, Współczującego”; oraz że trumna powinna być z kryształu, kamienia lub szlachetnego twardego drewna. Specjalna Modlitwa za Zmarłych (zobacz przypis 10) została ustanowiona do odmawiania przed pochówkiem. Jak potwierdzone zostało przez 'Abdu'l-Bahá oraz Strażnika, to prawo wyklucza kremację. Formalna modlitwa oraz pierścień powinny być stosowane u tych, którzy osiągnęli wiek dojrzałości, tj. 15 lat („Pytania i odpowiedzi” 70).

Co do materiału, z którego powinna być wykonana trumna, sens tego prawa jest taki, że trumna powinna być wykonana z najbardziej trwałego materiału. Dlatego też Powszechny Dom Sprawiedliwości wyjaśnił, że oprócz materiałów wymienionych w „Aqdas” nie ma przeciwwskazań, aby stosować najtwardsze dostępne drewno czy beton do wykonania trumny. Obecnie bahaici mają dowolność w tej kwestii.

161. płacenie Zakát # 146

„Zakát” wspomniany jest w Qur’ánie i dotyczy regularnej płatności na cele dobroczynne, do której zobowiązani są muzułmanie. Z czasem pojęcie to ewoluowało do formy podatku-jałmużny, który nakładał obowiązek oddania określonej części niektórych kategorii przychodu ponad ustanowiony limit z przeznaczeniem na pomoc biednym, na różne dobroczynne cele oraz na pomoc Wierze Boga. Limit zwolnienia od płacenia był uzależniony od rodzaju produktu, podobnie jak i płacony procent od majątku podlegającemu opodatkowaniu.

Bahá'u'lláh mówi, że bahaickie prawo zakátu oparte jest na tym, „co objawione zostało w Qur’ánie” („Pytania i odpowiedzi” 107). Jako że takie sprawy jak limity zwolnienia, kategorie dochodów branych pod uwagę, częstotliwości płatności oraz skala wpłat za różne kategorie zakátu nie są wymienione w Qur’ánie, te sprawy zostaną ustalone w przyszłości przez Powszechny Dom Sprawiedliwości. Shoghi Effendi zaznaczył, że w oczekiwaniu na taką legislację wyznawcy powinni, odpowiednio do swoich środków i możliwości, regularnie wspierać fundusz bahaicki.

162. Żebranie jest niezgodne z prawem i zabronione jest wspieranie tych, którzy żebrzą. # 147

W jednej ze swoich Tablic 'Abdu'l-Bahá wyjaśnia znaczenie tego wersetu. Oświadcza on, iż „żebractwo jest zabronione oraz że dawanie datków ludziom, którzy traktują żebranie jako sposób na życie, jest również zabronione”. Następnie podkreśla on w tej samej Tablicy: „Celem jest całkowite wykorzenienie żebractwa. Jednakże, jeśli ktoś nie jest w stanie zarobić na życie, został dotknięty ubóstwem lub stał się bezradny, wówczas obowiązkiem zamożnych lub Zaufanych jest zapewnić mu miesięczną zapomogę na utrzymanie... Przez ‘Zaufanych’ rozumie się przedstawicieli ludności, to jest członków Domu Sprawiedliwości”. Zakaz dawania datków ludziom, którzy żebrzą, nie zabrania jednostce czy Duchowemu Zgromadzeniu przekazywania finansowej pomocy biednym i potrzebującym lub zapewnienia im możliwości zdobycia takich umiejętności, które umożliwiłyby im zarobić na utrzymanie (patrz przypis 56).

166. Nakazane wam zostało, byście wymieniali wyposażenie domu po upływie każdych dziewiętnastu lat # 151

Bahá'u'lláh potwierdza nakaz w „Arabic Bayán” dotyczący wymiany wyposażenia domu, co dziewiętnaście lat, o ile jest się w stanie to zrobić. 'Abdu'l-Bahá odnosi to zarządzenie do upowszechnienia doskonałości i czystości. Wyjaśnia, że celem tego prawa jest, aby wymieniać to wyposażenie, które zestarzało się, straciło blask i budzi odrazę. Nie dotyczy to takich rzeczy jak rzadkie czy cenne przedmioty, antyki czy biżuteria.

WYBRANE „PYTANIA I ODPOWIEDZI” Z 1992 R. DO „Kitáb-I-AQDAS”

3. PYTANIE: Odnośnie Wersetów Małżeńskich.3

ODPOWIEDŹ: Dla mężczyzn: „Wszyscy, zaprawdę, będziemy posłuszni Woli Bożej”. Dla kobiet: „Wszystkie, zaprawdę, będziemy posłuszne Woli Bożej”.

17. PYTANIE: Jak należy postępować w przypadku znalezienia zgubionej własności?

ODPOWIEDŹ: Jeśli własność została znaleziona w mieście, jej znalezienie powinno zostać ogłoszone jednokrotnie przez miejskiego herolda. Jeśli właściciel tej rzeczy zostanie w taki sposób odnaleziony, ta rzecz powinna mu zostać dostarczona. W innym przypadku znalazca własności powinien poczekać jeden rok i jeśli w tym czasie odnajdzie się właściciel, znalazca powinien otrzymać od niego równowartość zapłaty za ogłoszenie i przywrócić mu jego własność; jedynie kiedy minie rok bez zidentyfikowania właściciela, znalazca może sam wejść w posiadanie własności. Jeśli wartość własności jest mniejsza lub równa wartości ogłoszenia, znalazca powinien poczekać jeden dzień od momentu znalezienia i jeśli właściciel nie odnajdzie się, on sam może stać się jego właścicielem; a jeśli własność zostanie znaleziona na niezamieszkałym terenie, znalazca powinien poczekać trzy dni, a kiedy one miną, jeśli tożsamość właściciela pozostanie nieznana, może on wejść w posiadanie tego, co znalazł.

96. PYTANIE: Odnośnie wymiany powierzonej własności w zamian za gotówkę lub inne formy własności, aby ustrzec przed spadkiem wartości lub stratą.

ODPOWIEDZ: Odnośnie pisemnego pytania na temat wymiany powierzonej własności w zamian za gotówkę lub inne formy własności, aby ustrzec przed spadkiem wartości lub stratą, taka wymiana jest dozwolona pod warunkiem, że substytut będzie równowartościowy. Wasz Pan, zaprawdę jest Wyjaśniającym, Wszystkowiedzącym i On jest zaprawdę, Zarządzającym, Pradawnym Dni.

ą Zaczęło powszechnie obowiązywać podczas Ridvan roku 1992. [przyp. Komitetu Wydawniczego]

Z Zaczęło powszechnie obowiązywać podczas Ridvan roku 1992. [przyp. Komitetu Wydawniczego]

Z Dom ten został później połączony z sąsiadującym domem ‘Abbúda – pod tą nazwą oba są teraz znane.

* Ta metoda podziału majątku powinna być stosowana w przypadkach braku testamentu. Patrz podpunkt o. niniejszego punktu i przypis 25.

1 Tzw. po turecku [przyp. tłum.]
2 „Kitáb-i-Aqdas” [przyp. tłum.]

3 W jęz. arabskim wersety różnią się w zależności od płci.


Table of Contents: Albanian :Arabic :Belarusian :Bulgarian :Chinese_Simplified :Chinese_Traditional :Danish :Dutch :English :French :German :Hungarian :Íslenska :Italian :Japanese :Korean :Latvian :Norwegian :Persian :Polish :Portuguese :Romanian :Russian :Spanish :Swedish :Turkish :Ukrainian :