Announcing: BahaiPrayers.net


More Books by Bahá'u'lláh

Cztery doliny
Kitab'i-Iqan Księga pewności
Klejnoty Boskich Tajemnic
Lawh-i-Aqdas (Tablica do chrześcijan)
Pokłosie
Siedem dolin
Spis i Kodyfikacja praw Kitab-i-Aqdas
Słowa mądrości
Słowa ukryte
Tablice na Urodziny Bába i Bahá'u'lláha
Tarazat - Ornamenty
Free Interfaith Software

Web - Windows - iPhone








Bahá'u'lláh : Cztery doliny
CZTERY DOLINY
BAHÁ’U’LLÁH
On jest Silnym, Wielce Umiłowanym!
O światło prawdy, hojny Hisám-i-Dínie1

nie zrodził się równy Tobie książę w niebie ni na ziemi!2

Zastanawiam się, dlaczego tak nagle zerwałeś więzy miłości i złamałeś silne śluby przyjaźni. Czyżby kiedykolwiek, nie daj Boże, osłabło Moje oddanie lub ustało Me głębokie uczucie, żem oto zapomniany i wymazany z Twej pamięci?

Jakieś błędy Me ujrzał, że uciąłeś swą przychylność?

Zali My jesteśmy niskich, ty zaś wysokich progów?3

Czy też jedna zaledwie strzała spędziła Cię z pola bitwy?4 Czyż nie słyszałeś, że wytrwałość jest warunkiem drogi mistyków, prawdziwym przewodnikiem, wiodącym do Jego Świętej Obecności? (Zaprawdę, na tych, którzy mówią: »Pan nasz – to Bóg!« i dążą prosto do Niego, zstąpią aniołowie (…).5

I powiedziano też (Postępuj drogą prostą, tak jak ci zostało nakazane”6. Zatem takie postępowanie jest obowiązkiem tych, którzy zamieszkują w obecności Boga.

Czynię zadość powinności i wieść ci przynoszę.
Wedle twej woli – czerp z niej radę bądź obrazę.7

Choć nie otrzymałem odpowiedzi na Me listy, powtórne zaś okazywanie względów sprzeczne jest zwyczajowi mędrców, jednak ta nowa miłość zniosła dotychczasowe zasady i zwyczaje.

Nie praw mi o dziejach Lajlí8 ani o Majnúna9 niedoli.

Miłość twa sprawiła, że świat zapomniał kochanków dawnych dni.

Gdy tylko padło twe imię, kochankowie je pochwycili

A opowiadających i słuchaczy poniósł tan.10

A odnośnie Boskiej mądrości i niebiańskiej rady Rumi pisze:

Miłości ma, każdego miesiąca na trzy dni
Tracę – rzecz to pewna – rozum.
Oto dziś jest pierwszy z nich,
Dlatego to widzisz mnie radosnym.

Słyszeliśmy, że podróżowałeś do Tabryzu i Tbilisi, aby krzewić wiedzę, lub też inny jeszcze wzniosły powód sprowadził Cię do Sanandaj.11

O, znamienity Mój Przyjacielu! Ci, którzy postępują mistyczną drogą, na cztery się dzielą rodzaje. Opiszę je pokrótce, abyś zyskał jasność co do stopni i charakterystycznych cech każdego z tych rodzajów.12

DOLINA PIERWSZA

Jeśli podróżnicy dążą do celu Zamierzonego (maqşúd)13, poziom ten dotyczy własnego ja, tego jednak, które jest (Istotą Boga, pozostającą, w Nim z prawami”14.

W tej krainie własne ja jest umiłowane a nie odtrącone; przyjazne jest i nie trzeba go poskramiać. Wprawdzie początkowo ten poziom jest miejscem starć, kończy się jednak wstąpieniem na tron chwały. Tak, jak zostało powiedziane: (O, Abrahamie dnia dzisiejszego, O Przyjacielu, Abrahamie Ducha! Zabij te cztery drapieżne ptaszyska”15, aby po śmierci wyjaśniła się zagadka życia.

To jest kraina duszy miłej Bogu. Odnieś to do wersetu:

(O ty, duszo uspokojona,
powróć do twego Pana, zadowolona
i z upodobaniem przyjęta (…)16”,
który kończy się słowami:
(Wejdź więc między Moje sługi!
Wejdź do Mojego raju!”17

Poziom ten posiada wiele znaków i niezliczoną ilość dowodów. Wszak powiedziane jest: (Niebawem pokażemy im Nasze znaki na horyzontach i w nich samych, aż w końcu stanie się dla nich jasne, że to [ta Księga] jest prawda (…)”18 i że nie ma Boga prócz Niego.

Człowiek bowiem powinien studiować Księgę własnej duszy a nie jakieś rozprawy o retoryce. Dlatego też rzekł On: (Czytaj twoją księgę! Ona dziś wystarczy tobie jako wystawiony ci rachunek!”19

Jest taka opowieść o mistycznym mędrcu, który wybrał się w podróż ze swym towarzyszem – uczonym gramatykiem. Gdy dotarli do brzegu Mirza Wielkości, mędrzec nie myśląc wiele, rzucił się w fale. Uczony natomiast pozostał zagubiony w rozmyślaniach, a były one niczym słowa pisane na wodzie. (Dlaczego nie idziesz w me ślady?” – zawołał mędrzec. Gramatyk odrzekł: (Oj bracie, nie śmiem iść do przodu. Będę musiał zawrócić.” Mędrzec krzyknął wówczas: (Zapomnij co czytałeś u Síbavayha i Qawlavayha, co wyniosłeś ze studiowania Ibn-i Hájieba i Ibn-i Málika20, i przechodź przez wodę.”

Nie krasomówstwa, lecz unicestwienia własnego (ja” tu potrzeba;

Bądź niczym, a bezpiecznie pójdziesz po falach.21

Podobnie napisane jest: (Nie bądźcie tak jak ci, którzy zapomnieli o Bogu, aż sprawił On, że zapomnieli o samych sobie. To są ludzie występni.”22

DOLINA DRUGA

Jeśli celem podróżnego jest siedziba Chwalebnego (MaHmúd) 23, to jest to poziom pierwotnej mądrości, znany jako Prorok i Największa Kolumna24. Tutaj mądrość oznacza uniwersalny Boski rozum, którego wszechwładza oświeca wszystko stworzenie, a nie odnosi się do każdego wątłego umysłu, zgodnie z tym, co napisał mędrzec Saná'í :

Jak skromny umysł ogarnąć może wszechobejmujący Qur’án

Bądź pająk upolować w swą pajęczynkę Feniksa!
Czy chciałbyś, aby umysł wpędził cię w zasadzkę!
Wprowadź go w nauki miłości Boga!

W tej krainie piętrzą się przed podróżnym liczne próby i przeciwności, raz wzniesiony jest do niebios, to znów strącony w głębiny. Tak jak powiedziano: (Raz wynosisz mnie na sam szczyt chwały, kiedy indziej strącasz mnie w najgłębsze otchłanie”. Najcenniejszą tajemnicę tej krainy wyjawia następujący święty werset z sury (Grota”25:

(I mógłbyś był widzieć, jak słońce, kiedy wschodziło, odsuwało się od ich groty na prawo, a kiedy zachodziło, mijało ich z lewej strony, oni zaś znajdowali się w jej przestronnym wnętrzu. Oto jeden ze znaków Boga! Kogo Bóg prowadzi, ten idzie drogą prostą, bo dla tego, którego On zwiedzie [z drogi], nie znajdziesz opiekuna w żaden sposób”.

Gdyby człowiek mógł poznać, co jest ukryte w tym jednym wersecie, to by mu to wystarczyło. Dlatego w pochwale takich osób rzekł On: (tych ludzi nie odciągają od wspominania Boga ani towary, ani handel (…).”26

Ten poziom udziela prawdziwy wzorzec wiedzy i uwalnia człowieka od prób. W tym królestwie zbędne jest poszukiwanie wiedzy, bowiem mówiąc o przewodnictwie podróżnych tej krainy rzekł On: ((…) Miejcie bojaźń Bożą, a Bóg was pouczy (…).”27 Jak również: (Wiedza jest światłem, które Bóg rzuca na serca tym, którym zechce.[JR1]”28

Trzeba zatem, by człowiek przysposobił serce i stał się godnym spłynięcia niebiańskiej łaski, aby szczodry Podczaszy napoił go winem hojności z naczynia miłosierdzia. (Dla takiego celu niech się mozolnie trudzą pracujący.”29

I oto powiadam: (Zaprawdę pochodzimy od Boga, i do Niego powrócimy!”30

DOLINA TRZECIA

Jeżeli przepełnieni miłością poszukujący chcą żyć w otoczeniu Przyciągającego (Majďľúb31), to na tym Sułtańskim Tronie nie może zasiąść nikt, prócz piękna miłości. Królestwa tego nie podobna opisać słowami.

W niebie i na ziemi obczyzna miłości
Siedemdziesiąt i dwoje szaleństw w niej gości.
Bard miłości na harfie pieśń swoją gra:
Służalczość zniewala, panowanie zdradę da.32

Ta kraina wymaga czystości uczucia i żywego strumienia przyjaźni. Mówiąc o towarzyszach z groty, rzekł On: (Oni nie wyprzedzają Go w słowie; oni wypełniają Jego rozkaz”33.

W tej krainie nie wystarcza ani panowanie rozumu, ani własny autorytet. Dlatego jeden z Proroków Boga zapytał: (O Panie mój, jak mamy dotrzeć do Ciebie?” i otrzymał odpowiedź: (Porzuć samego siebie, a potem zbliż się do Mnie”.

Oto ludzie, dla których najpodlejsze miejsce zdaje się być tronem chwały, a altana piękna nie różni się od pola walki staczanej dla sprawy Umiłowanego.

Mieszkańcy tej krainy nie mówią ani słowa, tylko poganiają swe rumaki. Poza głębią rzeczywistości Umiłowanego nie dostrzegają niczego. Dla nich wszystkie sensowne słowa są pozbawione znaczenia, a te bez sensu są pełne są treści. Nie odróżniają głowy od nogi ani dłoni od stopy34. Dla nich fata morgana jest prawdziwą rzeką, zaś odchodzenie– powrotem. Dlatego powiedziane jest:

Wieść o pięknie Twego lica dotarła do samotni.
Sufi podążył drogą do przybytku handlarza winem.

Miłość do Ciebie zrównała z ziemią twierdzę cierpliwości

A cierpienie [zadane przez] Ciebie także zamknęło bramę nadziei.35

W tym królestwie nauczanie jest, rzecz jasna, bezużyteczne.

Nauczycielem miłujących została piękność Umiłowanego,

Twarz Jego im lekcją i jedynym podręcznikiem.

Ich zadaniem zadziwienie i obowiązkiem tęsknota miłości,

A nie uczone rozdziały i nudne tematy.

Łańcuchami tej braci co ich łączy – splot Jego piżmowych włosów.

Co dla nich Cyklicznym Schematem36, dla Niego po prostu stopniami.37

Potem następuje błagalna pieśń do Boga, Wywyższonego i Uwielbionego:

O Panie! O Ty, który życzenia spełniasz hojnie!

Stoję przed Tobą, a zapomniałem wszystko prócz Ciebie.

Spraw, aby ta drobina wiedzy w mojej duszy
Uniknęła wichru pożądań i prochu upadku.

Spraw, aby Twój dar przedwieczny, ta kropla mądrości,

Połączyła się z Twoim potężnym oceanem.38

Mówię zatem: ((…)Nie ma mocy ani siły, jak tylko u Boga(…)”39, Opiekuna, Samoistniejącego.

DOLINA CZWARTA

A jeśli mistyczni wędrowcy należą do tych, którzy osiągnęli piękno Umiłowanego (Mahbúb40), poziom ten jest szczytem świadomości i tajnią Boskiego przewodnictwa. To sedno tajemnicy: ((…) On czyni to, co chce; nakazuje to, co Mu się podoba”41.

Nawet, jeżeli wszyscy mieszkańcy ziemi i niebios, aż po Dzień, w którym zagrzmi Trąba, będą usiłowali wyjaśnić tę jasną aluzję, tę trudną zagadkę, z pewnością nie uda im się pojąć z niej ani jednej litery, jest to bowiem pozycja niezmiennego wyroku Boga, Jego tajemnicy z góry ustanowionej. Stąd, gdy poszukujący spytali o tę kwestię, taką uzyskali od Niego odpowiedź: (To Mirza bez dna, którego nikt nigdy nie zgłębi.”42 Znów zagadnęli, a On im odrzekł: (To najciemniejsza ze wszystkich nocy, w której nikt nie znajdzie swej drogi”.

Ktokolwiek pojmuje tę tajemnicę, ten niezawodnie będzie ją ukrywał, bo jeśli uchyli choćby tylko jej rąbka, niechybnie przybiją go do krzyża. Mimo to, przysięgam na Boga Żywego, gdyby znalazł się prawdziwie poszukujący, wyjaśniłbym mu ją, powiedziane bowiem jest: (Miłość to światło, które nie nigdy nie zamieszkuje w sercu ogarniętym trwogą”.

Zaprawdę, podróżny wędrujący do Boga, do Szkarłatnej Kolumny po śnieżnobiałej drodze, nigdy nie osiągnie swego niebiańskiego celu, jeśli nie porzuci wszystkiego, co posiadają ludzie: (Jeśli nie ma w nim bojaźni Bożej, Bóg sprawi, że będzie się bał wszystkich rzeczy [Kullu Shay’]; natomiast wszystkie rzeczy drżą przed tym, który boi się Boga.”43

Mów po persku, choćby arabski bardziej był ci w smak, Wszak włada miłość setką innych jeszcze języków.44

Jakże miły jest ów dwuwiersz odkrywający tę prawdę:

Serca nasze otwierają się jak muszle, gdy On darzy perłami łask

A gdy się sypią strzały nieszczęść, żywoty nasze niczym cel.

I gdyby nie było to sprzeczne z Prawem Księgi, zaprawdę zapisałbym część Moich posiadłości Mojemu własnemu zabójcy i uczyniłbym go swym spadkobiercą. O tak, obdarzyłbym go łaskami i składałbym mu dzięki, chciałbym dotykiem jego dłoni rozjaśniać moje oczy. Lecz cóż, nie mam posiadłości ani władzy, bo tak Bóg zrządził. 45

W tej chwili wyczuwam zapach Jego szat46 wiejący od Egiptu Bahy47. Zaprawdę, wydaje się On bliski na wyciągnięcie dłoni, choć ludzie mogą sądzić, że jest daleko48.

Dusza moja czuje aromat Umiłowanego,
Dochodzi mnie zapach mego drogiego Przyjaciela.
Zobowiązany powinnością długich lat bliskości

Opowiedz teraz o tych dniach szczęścia, co minęły,

Aby dzisiaj zaniosły się śmiechem ziemia i niebiosa

A umysł i serce, i oko się rozradowały.49

To jest królestwo pełnej świadomości i całkowitego samounicestwienia. Nawet miłość nie jest drogą do tej krainy, a tęsknota w niej miejsca nie znajduje i z tej przyczyny powiedziane jest: (Miłość to zasłona pomiędzy miłującym a umiłowaną.” Tutaj miłość staje się przeszkodą i przegrodą, a wszystko inne oprócz Niego jest tylko kotarą. Pisał o tym mędrzec Saná'í:

Nigdy serce zawistne nie zbliży się do tego łowcy serc,

Nigdy dusza całunem obleczona nie złączy się z tą różą piękna.

Jest to bowiem sfera Absolutnego Nakazu, wolna od wszelkich cech ziemskich.

Wyniesieni mieszkańcy tego gmachu, w pełnej radości sprawują Boską władzę i dzierżą królewskie berło. Zasiadając na wysokim tronie sprawiedliwości wydają rozkazy i zsyłają dary podług zasług każdego człowieka. Owi pijący z tego kielicha zamieszkują w pokojach chwały ponad Tronem Pradawnego i oni to zasiadają w Empireum Mocy pod Wzniosłym Baldachimem: ((…) Nie będą tam widzieć słońca ani przeszywającego zimna.”50

Tutaj wyniosłe niebiosa nie walczą z niską ziemią ani nie szukają nad nią wywyższenia, jest to bowiem kraina łaskawości, a nie wyróżniania. Choć każdej chwili dusze te ukazują się w nowej godności, jednak stan ich niezmiennie pozostaje ten sam. Dlatego o tym królestwie zostało napisane: (Żadne zajęcie nie powstrzymuje Go od innych”51. W innym miejscu jest o nim powiedziane: ((…) On każdego dnia tworzy jakieś dzieło”52. To pokarm, którego smak się nie psuje i kolor nie zmienia. Jeżeli go skosztujesz, zaprawdę zaintonujesz ten werset: (Oto skierowałem swoje oblicze ku Temu, który stworzył niebiosa i ziemię (…) ja nie zaliczam się do tych, którzy przydają Bogu bożków!”53 (I tak pokazaliśmy Abrahamowi Królestwo niebios i ziemi, aby umocniła się jego wiedza”54. A zatem przyłóż swą rękę do piersi, potem wyciągnij ją z całych sił i patrz: stwierdzisz, że jest ona światłem dla całego świata55.

Jakże kryształową jest ta zimna woda, którą Szafarz przynosi! Jak świetnym to klarowne wino w rękach Ukochanego! Jakże błogi ten delikatny łyk z Niebiańskiego Kielicha! Niech wyjdzie na zdrowie tym, którzy z niego piją, smakują Jego słodyczy i osiągają Jego wiedzę.

Nie godzi się, bym powiedział ci coś więcej,
Koryto potoku nie pomieści przecież Mirza.56

Tajemnica tej mowy ukryta jest bowiem w zasobach Wielkiej Nieomylności57 i przechowywana w skarbcach mocy. Ona jest uświęcona ponad klejnoty wyjaśnień i ponad to, co najsubtelniejszy z języków jest w stanie wyrazić.

W tym królestwie zadziwienie jest bardzo cenione, a zupełne ubóstwo wręcz niezbędne. Dlatego powiedziane jest: (Ubóstwo jest Moją dumą”58. I ponownie: (Bóg ma naród popod kopułą chwały, który skrywa w szatach promiennego ubóstwa”.59 Oni to widzą Jego oczyma i słyszą Jego uszami, jak napisane w słynnej tradycji

Odnośnie tej sfery istnieje wiele przekazów i dużo wersetów, tak o szerokim jak i szczególnym znaczeniu, lecz wystarczą tylko dwa z nich, by służyć jako światło dla ludzkich umysłów i serc.

Pierwszy to Jego wypowiedź: (O sługo Mój, bądź Mi posłusznym, a uczynię cię podobnym samemu Sobie. Mówię »Stań się« i się stało, i ty powiesz »Stań się« i stanie się”.

A drugi: (O, Synu Adama! Nie brataj się z nikim, dopóki Mnie nie odnalazłeś, a kiedy tylko Mnie zapragniesz, znajdziesz Mnie blisko siebie.”

Bez względu na to, jakie wyniosłe dowody i cudowne aluzje tu przytaczałem, tyczą się one jednej jedynej Litery, jednego Punktu. (Taka była droga Boga (…) a ty nie znajdziesz zmiany w drodze Bożej.”60

Rozpocząłem ten list już jakiś czas temu, myśląc o Tobie, a ponieważ wtedy Twój list nie dotarł [jeszcze] do Mnie, zacząłem od kilku słów wymówek. Jednak Twoje nowe pismo, rozpędziwszy te uczucia sprawiło, iż piszę do Ciebie. Zbędne są wszelkie wyrazy Mej miłości dla Twojej Czcigodnej Osoby – ( A Bóg wystarczy jako świadek”61

Dla Jego Eminencji Shaykha Muhammada – niech błogosławi Mu Bóg Najwyższy – chciałbym przekazać tylko te dwie linijki:

Szukam twej bliskości, milszej niźli słodycz Nieba

Postrzegam twe oblicze, piękniejsze niż rajskie altany.62

Gdy powierzałem Mojemu pióru owo przesłanie miłości, wzbraniało się ono przed tym ciężarem i omdlało, potem, przyszedłszy już do siebie, przemówiło tymi słowy: ((…) Chwała niechaj będzie Tobie! Zwracam się do Ciebie ze skruchą i jestem pierwszym z wierzących!”63. Chwała bądź Bogu, Panu [wszystkich] światów!

Na inny czas odłóżmy opowieści
O rozłące i sercu boleści.
Przyjemniej znacznie w innych historiach
Wspominać sekrety miłości.
Nie szukajmy wrzawy ni gwałtu, ni krwi,
Więc o Szamsie Tabrizim więcej już nie mów mi!64

Pokój Tobie i tym, którzy Cię otaczają i dostępują spotkania z Tobą.

Co dotychczas napisałem, muszki wyssały – tak słodki był atrament. Jak mówi Sa`dí: (Musiałem zaniechać dalszego pisania, gdyż nękają mnie muszki zwabione słodyczą mej mowy”.

A teraz już ręka nie ma siły pisać dalej i błaga, iżby to już wystarczyło. Mówię więc: ((…) Chwała bądź Twojemu Panu, Panu wszelkiej potęgi, przerastającego to, co Mu przypisują!”65

1 Hisám-i-Dín [czyt. Hesam-e-Din].

2 Z poematu ( Mathnaví( [Masnawi] Rumiego. [Rúmí – największy perski poeta suficki – wyd. pol.]

3 Sa`di, Muşlihu'd-Dín z Shírázu [Sa`di Abu-'Abdillah Muszarafuddin ben Muslih z Szirazu] (ok.1184 [lub 1213 do] - 1292) sławny autor (Gulistánu [Gulistanu]” [tłumaczenie na polski: Samuela Otwinowskiego z lat 1610-1625 (najpóźniej 1630-40); Wojciecha Biberstein-Kazimirskiego, (Gulistan, to jest Ogród Różany Sa`dego z Szirazu”, Paryż 1876] i innych dzieł poetyckich.

4 Przysłowie perskie, odnosi się do człowieka łatwo się poddającego. Tutaj może między innymi sugerować, że Shaykh [szejk] uznał, jakoby jego pozycja mistycznego przywódcy była zagrożona przez fakt, iż uczy się on o nowej prawdzie u Bahá'u'lláha.

5 Por. Qur’án 41,30, (Koran: „Zaprawdę, na tych, którzy powiedzieli: »Pan nasz – to Bóg« i potem poszli prosto – zstąpią aniołowie”).

6 Por. Qur’án 11,112; 42,15.
7 Sa`dí.

8 Layla [Lajla lub Lejla], także patrz przypis 38 na str. 6.

9 Majnún [Madźnun], także patrz przypis 38 na str. 6.

10 Sa`dí.

11 Sanandaj [Sanandadź] – stolica perskiego Kurdystanu.

12 Ten wstęp do (Czterech Dolin” napisany został w najbardziej wyrafinowanym perskim stylu epistolarnym. Reguły klasycznego pisania listów po persku wymagają cytatów z dzieł literackich i zapewnień o nieustającym oddaniu osobie adresata, który strofowany jest tutaj za zaniedbywanie piszącego.

13 Tu w znaczeniu punktu środkowego, centrum, celu – wyd. pol.

14 Hadíth – [hadis].

15 “Mathnawí“. Rúmíego. Rúmí opowiada tutaj o czterech złych ptakach, które zabite zmieniły się w cztery ptaki dobra. Alegoria ujarzmienia cech złych i zastąpienia ich dobrymi.

16 Qur’án 89,27-28.

17 Por. Qur’án 89,29-30, (Koran: „/.../ Wejdź do Mojego Ogrodu!”).

18 Qur’án 41,53.

19 Por. Qur’án 17,14, (Koran: „Przeczytaj twoją księgę! /.../”).

20 Síbavayh, Qawlavayh, Ibn-i-Hájib, Ibn-i-Málik – słynni autorzy dzieł o gramatyce i retoryce.

21 “Mathnawí [Masnawi]”.

22 Por. Qur’án 59,19, (Koran: „Nie bądźcie tak jak ci, którzy zapomnieli o Bogu, aż sprawił On, że oni zapomnieli o swoich duszach”).

23 Atrybut Boga i jeden z tytułów MuHammada.

24 (Maqám-i-MaHmúd [ Maqám-e Mahmúd]” - Chwalebny Poziom – to pozycja proroków obdarzonych cnotą stałości.

25 Por. Qur’án 18,17: Jest to odnośnik do stopnia całkowitej wiary. (Mieszkańcy groty” uosabiani są z wczesnymi chrześcijańskimi męczennikami [por. Bielawskiego przypis do sury 9 i 18 – Grota].

26 Por. Qur’án 24,37, (Koran: „tych ludzi nie odciąga ani handel, ani kupno od wspominania Boga”).

27 Por. Qur’án 2,282, (Koran: „Bójcie się Boga! Bóg was poucza.”).

28 Hadíth [Hadis].

29 Por. Qur’án 37,61, (Koran: „Dla czegoś podobnego niech pracują pracujący”).

30 Por. Qur’án 2,156, (Koran: „Zaprawdę, do Boga, i zaprawdę, do Niego powrócimy”).

31 Majďhúb [Madźzub] Cecha Boga, która przyciąga do Niego wszystko stworzenie.

32 “Mathnawí [Masnawi]”.

33 Por. Qur’án 21,27, (Koran: „/.../ oni działają na Jego rozkaz”).

34 W dosł. tłum. zdanie to brzmi: (Nie odróżniają jednego członka ciała od drugiego, ani jednej części od drugiej.( – wyd. pol.

35 Sa`dí [Sa`di].

36 Abu-`Alí Síná (Awicenna – 980-1037) dał wyraz swej teorii cykliczności w następującym rubajacie:

Każdy pozór, każda forma, która dzisiaj ginie
W skarbcu czasu przechowana zostaje bezpiecznie.
A gdy w swe byłe miejsce nawraca świata obrót
On z Niewidzialnego przywoła je powtórnie.
Por. też (Odpowiedzi” Ábdu’l-Bahá 81:7.
37 (Mathnawí [Masnawi]”.
38 (Mathnawí [Masnawi]”.

39 Por. Qur’án 18,39, (Koran: „Nie ma mocy, jak tylko u Boga!”).

40 MaHbúb [Mahbub].

41 Por. Qur’án 2,253, 5,1 itd., (Koran: „Bóg czyni to, co chce”, „nakazuje to, co chce”).

42 Zdanie przypisywane `Alemu.
43 Cytat w języku arabskim.
44 (Mathnawí [Masnawi]”.

45 Bahá'u'lláh objawił to przed ogłoszeniem swojej Misji. Następne wiersze odnoszą się do bliskości Jego Objawienia.

46 Dosłownie: szaty (Há”. Litera (H( znaczy tutaj Bahá.

47 Nawiązanie do historii Józefa z Biblii i Qur’ánu [ sura 12,4-103, fragment z ai 93-94. Mówi Józef: (Zabierzcie tę moją koszulę i zarzućcie ją na twarz mojego ojca, a on przejrzy na oczy. /.../ A kiedy karawana wyruszyła w drogę powrotną, powiedział ich ojciec:»Zaprawdę, ja czuję zapach Józefa.«” I dalej w ai 96: (A kiedy przybył zwiastun radosnej nowiny i zarzucił koszulę na jego twarz, on odzyskał wzrok”].

48 Odnosi się to do tych, którzy nie spodziewali się bezpośredniego przyjścia (Tego, którego Bóg Objawi(.

49 (Mathnawí [Masnawi]”.

50 Por. Qur’án 76,13, (Koran: „nie będą tam widzieć słońca ani zimna”).

51 Cytat z jednego z komentatorów sury 55,29 z Qur’ánu. Por. słownik (Lisánu'l-`Arab”.

52 Por. Qur’án 55,29.

53 Por. Qur’án 6,79, (Koran: „/.../ ja nie jestem z liczby tych, którzy dodają współtowarzyszy”).

54 Por. Qur’án 6,75, (Koran: „I tak My pokazaliśmy Abrahamowi królestwo niebo i ziemi, aby był on między tymi, którzy posiadają pewność w wierze”).

55 Por. Qur’án 7,108 [Por. Koran (Potem /Mojżesz/ wyciągnął swoją rękę i oto stała się biała dla patrzących!”] itd. oraz Hadíth [hadis].

56 (Mathnawí [Masnawi]”.

57 (`Işmat-i-Kubrá [czyt. `Esmat-e-kobrá]” [ Wielka Nieskazitelność] – niezmienny przymiot Boskiego Objawiciela.

58 MuHammad
59 Hadíth [czyt. Hadis].

60 Por. Qur’án 48,23, 33,62, (Koran: „To jest zgodne ze zwyczajem Boga /.../; ty przecież nie znajdziesz żadnej zmiany w zwyczaju Boga”).

61 Por. Qur’án 4,166.
62 Sa`dí.

63 Por. Qur’án 7,143, (Koran: „Niech Tobie będzie chwała! Nawracam się do Ciebie! Ja jestem pierwszym z wierzących!”).

64 Shams-i-Tabríz [czyt. Szams-e Tabrizi] (Słońce Tabrizu”, Szamsuddin Muhammad Tabrizi], sufi, który wywarł przemożny wpływ na Jalálu'd-Dína Rúmíego [Dżalaluddina Rumiego]. Odwrócił jego uwagę od nauki, skierowując ją ku mistyce. [Mawláná [Maulawi] był głęboko urzeczony osobowością i naukami Shams-i-Tabríziego. Ta serdeczna przyjaźń zakończyła się jednak nieoczekiwanie – Szamsuddin przepadł w tajemniczych okolicznościach. Strata ta przebudziła w Rúmím duszę poety. A choć wiele było na temat tego zniknięcia przypuszczeń, że np. zazdrośni uczniowie Mawláná [Mevlana] uprowadzili derwisza, że został on (usunięty( z powodów politycznych – sprawa pozostała niewyjaśnioną. Dlatego też w powyższym fragmencie tyle żalu i smutku na myśl o Tabrízim.] Jemu właśnie dedykowana jest olbrzymia część dzieł Rúmíego. Te wersety pochodzą z (Mathnawí [Masnawi]”.

65 Por. Qur’án 37,180, (Koran: „Chwała niech będzie twojemu Panu, Panu potęgi, który jest ponad to, co oni opisują!().

[JR1]Inne tłumaczenie, por. KI 1:49 i 2:100

Z perskiego na angielski przetłumaczyła Mirzaeh Gail. Na polski przełożyła w oparciu o tłumaczenie angielskie z uwzględnieniem oryginału perskiego Emanuela Karoluk

Wydawnictwo Bahá’í,2008
{Od polskiego wydawcy

W tym tłumaczeniu wszystkie perskie imiona i nazwy związane z Wiarą Bahá’i podane są zgodnie z transliteracją używaną przez Shoghi Effendiego, Strażnika Sprawy, zaleconą dla wszystkich języków, które posługują się alfabetem łacińskim w celu zapewnienia jednolitości pisowni i wymowy (List Powszechnego Domu Sprawiedliwości z dn. 19 listopada 1963.) Transliteracja ta jest oparta na wymowie angielskiej, dlatego polski czytelnik powinien pamiętać o niektórych rozbieżnościach w wartości fonetycznej liter w alfabecie polskim i angielskim, i tak na przykład:

„j” należy czytać jak „dż, drz”,
„sh” jak „sz”,
„kh” jak „ch”
„y” jak „j” np. w wyrazie „jacht”.

W celu uniknięcia ewentualnych błędów w przypisach w nawiasach kwadratowych podano wymowę arabskich bądź perskich wyrazów.

W języku perskim (farsi) jest kilka głosek, które nie mają odpowiedników polskich:

– samogłoska „á”, oznaczająca ((„głębokie” „a”; oraz trzy spółgłoski:

„charczące” „ch”, w bahaickiej transkrypcji – „kh”

„gh” lub „q”– dźwięczne zwarcie krtani, zbliżone do francuskiego, a dokładniej paryskiego „r” języczkowego

„‘”, zwarcie krtani, które właściwie w polskim się zdarza, lecz nie jest uznawane za odrębny dźwięk. Wystarczy porównać np. wyrazy: zorze (czas przyszły dokonany od czasownika orać) oraz zorze (liczba mnoga od rzeczownika „zorza”). W pierwszym wypadku przedrostek „z” oddzielamy przydechem od reszty wyrazu (przykład tłumaczki na język polski).

Akcent w języku perskim pada z reguły na ostatnią sylabę. Wszystkie uzupełnienia w tekście i/lub przypisach, pochodzące od polskiego wydawcy, są ujęte w nawiasy kwadratowe.

Siedem Dolin i Cztery Doliny uważać należy za oddzielne tablice, zostały bowiem objawione dla różnych osób.

-Shoghi Effendi

Table of Contents: Albanian :Arabic :Belarusian :Bulgarian :Chinese_Simplified :Chinese_Traditional :Danish :Dutch :English :French :German :Hungarian :Íslenska :Italian :Japanese :Korean :Latvian :Norwegian :Persian :Polish :Portuguese :Romanian :Russian :Spanish :Swedish :Turkish :Ukrainian :